Οι Απίθανοι 2, του Πάνου Λιάκου

Άργησαν δεκατέσσερα χρόνια, αλλά οι αγαπημένοι animation σούπερ ήρωες επέστρεψαν στη μεγάλη οθόνη σε ένα από τα πιο απολαυστικά σίκουελ του είδους που έχουμε δει. Αρκετές φρέσκιες ιδέες, ανάπτυξη χαρακτήρων που θα ζήλευαν ακόμη και ταινίες που απευθύνονται αποκλειστικά σε ενήλικες, δράση και χιούμορ συνθέτουν το πορτρέτο μιας ταινίας που θα ευχαριστηθούν τόσο οι μικροί θεατές όσο και οι συνοδοί τους.

CREATOR: gd-jpeg v1.0 (using IJG JPEG v62), quality = 82
Ο σεναριογράφος και σκηνοθέτης των Απίθανων, Μπραντ Μπέρντ, με την έναρξη κιόλας της ταινίας κλείνει το μάτι στο είδος της κατασκοπευτικής περιπέτειας όσο και του σούπερ ηρωικού φιλμ (θα το κάνει πολλές φορές ακόμα με ισορροπημένη χρήση ψηφιακών εφέ και χιουμοριστικών ευρημάτων, όπως και στην πρώτη ταινία) και μάλιστα τολμάει να μας μπάσει στην ιστορία χρησιμοποιώντας έναν υποστηρικτικό χαρακτήρα η σχέση του οποίου με την έφηβη Απίθανη Βιολέτα θα αποτελέσει μέρος της πλοκής και φυσικά της εξέλιξης της πρωταγωνίστριας. Η σούπερ οικογένεια βρίσκεται σε αποστολή, προσπαθεί να προλάβει τον Υπονομευτή προτού επιτεθεί στο δημαρχείο. Οι ζημιές πολλές γι’ αυτό οι Αρχές μετά το πέρας της αποστολής αποφασίζουν να θέσουν τέλος στο τμήμα των σούπερ ηρώων που τους βοηθούσε κι εκείνοι επιστρέφουν στη ρουτίνα τους. Πολύ σύντομα, όμως, ένας μεγιστάνας των επικοινωνιών και της τεχνολογίας, θα θελήσει να συσπειρώσει πολλούς σούπερ ήρωες με σκοπό να αποδείξουν στην ανθρωπότητα ότι είναι αναγκαίοι.

Την πρώτη αποστολή θα αναλάβει η μαμά της οικογένεια, η Έλεν (ελαστίνα) ενώ ο κύριος Απίθανος θα μείνει πίσω στο σπίτι με τα παιδιά- πολύ σύντομα όμως η μαμά θα έχει μπλεξίματα και θα αναγκαστούν όλοι να φορέσουν ξανά τις κόκκινες στολές τους. Αυτή ακριβώς η εξέλιξη των παιδιών ως χαρακτήρων, η ωρίμανσή τους (το πρώτο ραντεβού της Βιολέτας, η αγάπη του Ντας για τα αυτοκίνητα) η ανακάλυψη των σούπερ ικανοτήτων του μικρότερου μέλους της οικογένειας, αποτελούν μερικά μόνο από τα στοιχεία που μας κάνουν να μιλάμε για ένα σενάριο που θα ζήλευε και ταινία ενηλίκων. Δεν είναι τυχαίο ότι μετά από ένα εικοσάλεπτο παρακολούθησης σχεδόν ξεχνάς ότι βλέπεις μια animation ταινία. Έχεις παραδοθεί πλέον ολοκληρωτικά στη μαγεία αυτής της τέχνης, σε έχει καταπιεί το παραμύθι. Σε αυτό καθοριστικό ρόλο παίζουν και οι φωνές των ηθοποιών- και κυρίως του Κραιγκ Τ. Νέλσον που αναλαμβάνει το ρόλο του πάτερ φαμίλια. Με μια άρθρωση που κατευθύνεται από το σενάριο ώστε πότε να μας βγάλει το γέλιο (με τη βοήθεια και του μοντάζ) όταν έρχεται αντιμέτωπος με την καθημερινότητα των παιδιών στο σπίτι, πότε να βγαίνει σχεδόν ξεψυχισμένη (οι σκηνές όπου παραδίνεται στην κούραση) και πότε ηρωική όταν αναλαμβάνει να δράσει ως σούπερ ήρωας πια.

Ένα σενάριο καταλαβαίνεις ότι είναι καλογραμμένο από το πώς στήνει τους υποστηρικτικούς ρόλους. Οι κακοί, οι φίλοι της οικογένειας, η παλιά μας γνώριμη η Έντνα, όλοι αυτοί έχουν υπόσταση και ψυχολογικό υπόβαθρο- στα πλαίσια πάντα της ταινίας του είδους που υπηρετεί ο Μπραντ Μπερντ. Μέσω των κακών, επί παραδείγματι, γίνονται κάποια σχόλια που αφορούν στους ανθρώπους που διαχειρίζονται στη δεκαετία μας την πληροφορία και την τεχνολογία εν γένει. Ακόμα κι αν αυτά τα σχόλια γίνονται σε ένα safe πλαίσιο, σε εντυπωσιάζει το γεγονός ότι βρίσκεις τέτοιες αιχμές εδώ.

Από εκείνα τα απολαυστικά φιλμ των Disney/ Pixar όπου μετά το πέρας της προβολής έχουν υλικό για επεξεργασία τόσο τα πιτσιρίκια όσο και οι μεγάλοι. Γι’ αυτό λατρεύουμε τις περισσότερες ταινίες αυτών των στούντιο, διότι δεν φτιάχνουν μονοσήμαντες ταινίες ‘’για παιδιά μέχρι 12 ετών’’, αλλά ταινίες που με το storytelling τους εκπαιδεύουν σε όμορφη αισθητική και φυσικά ψυχαγωγούν άπαντες. Δεν θα ήταν απίθανο, αν βρίσκαμε την εν λόγω ταινία στα επερχόμενα Όσκαρ πέρα από την κατηγορία της animation ταινίας και σε εκείνες του σεναρίου (για όλους τους λόγους που αναλύσαμε πιο πάνω) και του ήχου (άπειρη δουλειά των μπροστάρηδων αλλά και των βοηθών τους με τόσες σκηνές δράσης αλλά και κωμικών ευρημάτων)- όπως είχε συμβεί με την πρώτη ταινία.
*Πριν την έναρξη της ταινίας, προβάλλεται το πολύ γλυκό, επίσης οικογενειακής θεματολογίας- και πιο συγκεκριμένα έχει να κάνει με το λεγόμενο σύνδρομο της άδειας φωλιάς (το αισθάνονται οι γονείς και ιδίως οι μητέρες όταν τα παιδιά έχουν φύγει από το σπίτι)- μικρού μήκους φιλμ Bao. Μια ιστορία που σε αγγίζει με τις άλλοτε συγκινητικές και άλλοτε χιουμοριστικές εικόνες της, χωρίς να βασίζεται στα λόγια αλλά ακριβώς στις εικόνες και την σπουδαία τέχνη του animation.

Μια ταινία για πάρτη τους, του Πάνου Λιάκου

Για πείτε, αναγνωρίζετε τα πλάσματα της παραπάνω φωτογραφίας; Είμαι σίγουρος ότι δεν υπάρχουν και πολλοί που να μη γνωρίζουν τα Minions, είτε έχουν δει είτε όχι τις προηγούμενες ταινίες της Universal Pictures ‘’Despicable me’’. Μέσα σε λίγα χρόνια αυτοί οι συμπαθέστατοι αλλά και γκαφατζήδες κίτρινοι ήρωες με την περίεργη ομιλία (που πλέον ανήκουν σε εκείνους τους δευτεραγωνιστές που αγκαλιάσαμε αμέσως) έχουν αποκτήσει φανατικό κοινό, έχουν πρωταγωνιστήσει σε πολλές ταινίες μικρού μήκους, έχουν εμπνεύσει αποκριάτικες στολές αλλά και παιχνίδια στα έξυπνα κινητά και τις ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης.

Θα έλεγε κανείς ότι αυτοί οι ήρωες της Universal έχουν εμπορευματοποιηθεί. Κι αυτό είναι εύλογο, αν αναλογιστούμε ότι πρόκειται για ένα franchise που κατά κύριο λόγο απευθύνεται στο παιδικό κοινό. Από την άλλη, όσοι παρακολουθούν συστηματικά κινηματογράφο θα σας πουν ότι είχαμε πολλά χρόνια να δούμε στο animation χαρακτήρες που να μας επιστρέφουν με τα ευρήματα των δημιουργών τους ακόμη και στις απαρχές της κινηματογραφικής κωμωδίας. Επομένως δεν δημιουργεί καμία η εντύπωση το ότι οι συγκεκριμένοι χαρακτήρες απέκτησαν μια δική τους ταινία για να ξεδιπλώσουν το κωμικό τους ταλέντο. Σίγουρα είναι κάτι που όλοι οι φανατικοί είχαν ευχηθεί και ένα εγχείρημα που δεν θα έβγαζε ζημιωμένη την εταιρεία παραγωγής.

Σύμφωνα με την υπόθεση αυτού του animation, τα Minions κατοικούσαν πάνω στον πλανήτη ήδη από την εποχή των δεινοσαύρων και πάντα αναζητούσαν τον ιδανικό, απόλυτο κακό για να τον υπηρετήσουν. Παρά τη θέλησή τους να είναι με το μέρος των πιο τρομερών κακών, γκαφατζίδικα καθώς είναι, έχουν καταλήξει σε ένα παγωμένο σπήλαιο να περιμένουν μέσα στην ανία τους μήπως φανεί κάποιος υποψήφιος… απαισιότατος. Ο Στιούαρτ, ο Κέβιν και ο Μπομπ θα ξεκινήσουν ένα ταξίδι προς αναζήτηση του πιο μοχθηρού απατεώνα και έτσι θα περάσουν από την Αμερική αλλά και την Αγγλία των τελών της δεκαετίας του ’60.

Μέσα από τις καταστάσεις στις οποίες μπλέκονται αυτά τα τρία Minions φαίνεται ότι υπάρχει η διάθεση να παρωδηθούν αρκετά κινηματογραφικά είδη μεταξύ των οποίων η κατασκοπική περιπέτεια αλλά και οι ταινίες καταστροφής. Όμως, σε αυτές τις περιπτώσεις συνήθως το χιούμορ κατέχει δευτερεύοντα ρόλο-κάτι που αφαιρεί αρκετούς πόντους από την ταινία. Σε άλλες περιπτώσεις, όταν στόχος του χιούμορ είναι η μουσική της δεκαετίας εκείνης ή τα αμερικάνικα και βρετανικά ήθη, τότε έχουμε να κάνουμε με μια κωμωδία που λειτουργεί άψογα.

Μπορεί να μην αποτελεί κάτι το καινοτόμο στον τομέα των κινουμένων σχεδίων, οι καινούριοι κακοί να μη διαθέτουν τη γραφικότητα του Γκρου των ταινιών ‘’Εγώ, ο Απαισιότατος’’ (ο οποίος εδώ κάνει και ένα σύντομο πέρασμα στο φινάλε) αλλά είναι ο, τι πρέπει για οικογενειακή έξοδο στον κινηματογράφο.

Τα υπέροχα μυαλά που μπορεί να κουβαλάει ένα animation… , του Πάνου Λιάκου

Ένα φαινομενικά εύπεπτο φιλμικό είδος, αυτό του animation, μπορεί αρκετές φορές να μιλήσει με τον πιο απλό και συγκινητικό τρόπο για τη ζωή.

Οι ταινίες της Ντίσνεϊ αλλά και αυτές που έγιναν από το 1995 και μετά με τη σύμπραξη του στούντιο Pixar είχαν πάντοτε κάτι ουσιαστικό να μας πουν με τις κινούμενες εικόνες τους. Λίγοι από εμάς μπορούμε να ξεχάσουμε την εμπειρία των ‘’Toy story’’ (αχ αυτό το τραγουδάκι ‘’You’ve got a friend in me’’, πόσες φορές το είχαμε ακούσει στη μεταγλωττισμένη βιντεοκασέτα με Τζίμη Πανούση και Αλκίνοο Ιωανίδη!) , του σπαρακτικού πατέρα ψάρι-κλόουν στο ‘’Ψάχνοντας το Νέμο’’ ή εκείνο το μοναχικό ρομπότ στην πιο αριστουργηματική συνεργασία των δύο στούντιο, το ‘’Wall-e’’.

To ‘’Inside Out’’, που μεταφράστηκε στα ελληνικά ως ‘’Τα μυαλά που κουβαλάς’’, σκηνοθετήθηκε από τον Pete Docter. Είναι ο ίδιος άνθρωπος που το 2009 ήταν υπεύθυνος για την ταινία ‘’Up’’ με πρωταγωνιστή έναν γεράκο που σε πολλούς από εμάς θύμισε τον Ζάχο Χατζηφωτίου. Η ιδέα και μόνο του ‘’Inside Out’’ είναι πρωτότυπη για ταινία κινουμένων σχεδίων. Η ιστορία περιστρέφεται γύρω από ένα 11άχρονο κοριτσάκι και τα συναισθήματα που επικρατούν μέσα στο κέντρο ελέγχου του εγκεφάλου της. Φυσικά αυτά τα συναισθήματα (Χαρά, Λύπη, Αηδία, Θυμός, Φόβος) προσωποποιούνται και δημιουργούν κωμικές σκηνές που καμία αμερικάνικη κωμωδία δεν είχε φέτος και συγκίνηση που κουβαλάς και μετά το πέρας της προβολής.

Δεν είναι η πρώτη φορά που τα δύο στούντιο επιχειρούν να κινηθούν σε μια περισσότερο εφηβική θεματολογία. Θα έλεγα μάλιστα ότι οι περισσότερες ταινίες τους εκτός του προβληματισμού πάνω στις αξίες της οικογένειας και της φιλίας, προσπαθούν να προσεγγίσουν τον προεφηβικό κόσμο. Έτσι γίνεται και εδώ. Η μικρή Ρίλεϊ φεύγει από τη Μινεσότα μαζί με τους γονείς της και μετακομίζουν στο Σαν Φρανσίσκο. Όπως είναι φυσικό θα επικρατήσει τρικυμία εν κρανίω αφού για πρώτη φορά όλα της τα αισθήματα και οι αναμνήσεις είναι ανεξέλεγκτα. Με εύστοχα ευρήματα, οι δημιουργοί του ‘’Inside Out’’ μας δίνουν να καταλάβουμε το πόσο πολύ παλεύει κανείς πρώτα με τα ίδια τα αισθήματά του κατά την εφηβεία. Πέρα από το γεγονός ότι ανακαλύπτει τις ιδιότητές τους, μαθαίνει κιόλας να τα αντιμετωπίζει μέχρις ενός σημείου και να συμφιλιώνεται ακόμα και με τα πιο αρνητικά.

Η ταινία δεν προσφέρει μονάχα γέλιο αλλά διαθέτει και αστείρευτη φαντασία. Έτσι, η Χαρά μοιάζει με ένα φωτεινό κορίτσι που φέρνει στο νου την Τίνκερμπελ, η Λύπη είναι ένα κατσουφιασμένο μπλε κορίτσι με γυαλιά (θυμηθείτε, ‘’Ι feel blue’’ λένε οι ομιλητές της αγγλικής όταν θέλουν να εκφράσουν την μελαγχολική τους διάθεση), η Αηδία μια πράσινη ψηλομύτα κυρία, ο Θυμός ένας κοντόχοντρος κόκκινος ανθρωπάκος και ο Φόβος μακρόστενος και έτοιμος πάντα να το βάλει στα πόδια. Πέρα από αυτούς τους ήρωες χαίρεσαι να ανακαλύπτεις και άλλους όπως τον φανταστικό φίλο Bing Bong που τα δάκρυά του είναι… καραμέλες! Υπάρχουν και κάποιες σεκάνς όπως εκείνη που τα αισθήματα αρχίζουν να εξαϋλώνονται που μοιάζουν βγαλμένες από την πιο σουρεαλιστική φαντασία και οι ψηφιακοί χαρακτήρες θυμίζουν τότε τον κυβισμό του Πικάσο.

Για όλους αυτούς τους λόγους αγαπήθηκε από την πρώτη προβολή της στο προηγούμενο φεστιβάλ των Κανών  ενώ σίγουρα θα οδηγηθεί και στις υποψηφιότητες των Όσκαρ του 2016. Αν είστε φίλος του είδους δεν υπάρχει περίπτωση να μην διασκεδάσετε με αυτό το animation.

Ένα αρχαίο βιβλίο «The Alchemy of Light», εμπνέει για μια ψηφιακή παράσταση

3210522087_ed264995ff_o

Ένα δεκάλεπτο απόσπασμα από μια παράσταση με τη μέθοδο του projection mapping σε ένα φανταστικό κόσμο όπου περίεργοι χαρακτήρες και τοπία αλληλεπιδρούν. Ο πρωταγωνιστής ταξιδεύει σε πολλούς φανταστικούς κόσμους, που αλληλεπιδρούν με περίεργους χαρακτήρες και τοπία, χρησιμοποιώντας το φως και το χορό, εμπνευσμένος  από το αρχαίο βιβλίο «The Alchemy of Light».

Σκηνοθεσία, εικονογράφηση, animation και απόδοση όλων των χαρακτήρων από τον dandypunk, έναν ψηφιακό ποιητή όπως αποκαλείται.