Στη χωματερή του Πανεπιστημίου, της Χριστίνας Καλογεροπούλου

Δημοσιεύθηκε

Πώς προβλέπεται το “Ψηφιακό Μέλλον της Ευρώπης”; Οι απαντήσεις στο φετινό Digital World Summit Greece

Η εθνική πλατφόρμα διαλόγου για τη διακυβέρνηση των νέων τεχνολογιών υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών, του Υπουργείου Ψηφιακής Διακυβέρνησης και του Δήμου Αθηναίων, Digital

Διαβάστε περισσότερα...
Shaping the future of AI: Το ετήσιο συνέδριο του Digital World Summit Greece, στις 28 Μαΐου, υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών

Shaping the future of AI: Το ετήσιο συνέδριο του Digital World Summit Greece, στις 28 Μαΐου, υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών

Το Digital World Summit Greece, η εθνική πλατφόρμα διαλόγου για τη διακυβέρνηση των νέων τεχνολογιών που τελεί υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών και του

Διαβάστε περισσότερα...

flust.gr-πανεπιστήμιο

Επικαλούμενη τη συγγνώμη της ηλικίας – venia aetatis, όπως έλεγαν οι Λατίνοι – αλλά και την άγνοια σε πολλά σημεία που σίγουρα θα με διακρίνει στο πολύπλευρο θέμα που πρόκειται να θίξω στη συνέχεια, θέλω να ξεκινήσω το εν λόγω κείμενό μου με μια δήλωση και μια απαίτηση. Η δήλωσή μου είναι πως θέλω και οφείλω να σπουδάσω στο Πανεπιστήμιο, από τη στιγμή που επέλεξα να δώσω πανελλαδικές εξετάσεις και να μπω στη Φιλοσοφική της Αθήνας και από τη στιγμή που δεν αυτοσυντηρούμαι αλλά είμαι οικονομικά εξαρτημένη από τους γονείς μου. Ει δε μη, δεν θα με έθρεφε η οικογένειά μου αλλά θα δούλευα κάπου. Η απαίτησή μου είναι ακριβώς αυτή. Έχω το δικαίωμα να σπουδάσω στο Πανεπιστήμιο. Δικαιούμαι δίχως να το χρωστάω σε κανέναν πέρα από τον ίδιο μου τον εαυτό να καταλαμβάνω μία θέση στη Φιλοσοφική σχολή της Αθήνας.

Όμως ας πιάσουμε την κατάσταση των ελληνικών πανεπιστημίων και της «εξαιρετικού επιπέδου» (σύμφωνα με πολλούς, πανεπιστημιακούς και μη) παρεχόμενης εκπαίδευσης της Ελλάδας. Θα παραλείψω την πληθώρα πληροφοριών που αρκεί μια διαδικτυακή αναζήτηση ή ένα ξεφύλλισμα εφημερίδας για να μάθει κανείς τι ακριβώς συμβαίνει με τους διοικητικούς υπαλλήλους, τη διαθεσιμότητά τους και επίσης το νεοαναφερθέν θέμα με τις καθαρίστριες και θα μείνω στις εικόνες και στα γεγονότα που κάποια ίσως να μην ακούγονται ιδιαιτέρως στον κόσμο που δεν έχει άμεση σχέση με τα πανεπιστήμια.

Η Φιλοσοφική Σχολή της Αθήνας, η ίδια που ανά καιρούς φιλοξένησε στα αμφιθέατρά της ονόματα όπως του Ιωάννη Θεοδωρακόπουλου, του Κωνσταντίνου Δεσποτόπουλου, του Δημήτρη Λιαντίνη, του Γεώργιου Μέγα, του Κωνσταντίνου Άμαντου, του Γεώργιου Μπαμπινιώτη, με πληθώρα διακρίσεων των φοιτητών και αργότερα αποφοίτων, δεν έχει τίποτα από την πάλαι ποτέ αίγλη της. Όποιος τύχει και περάσει τις πύλες της, θα δει ένα κακόγουστο και παντελώς αντιαισθητικό, δυσθεώρητο κτήριο 9 ορόφων που μοιάζει με εγκαταλειμμένη οικοδομή. Πλεονάζει στα σκουπίδια, στη βρωμιά, την εγκατάλειψη κι εδώ κι αρκετούς μήνες το πρόβλημα που προϋπήρχε έχει φτάσει σε ένα επίπεδο άνευ προηγουμένου. Γιατί μπορεί στην αρχή της φοίτησής μου να είδα απλώς αμφιθέατρα με σπασμένες θέσεις, μουτζουρωμένα τραπέζια, γκράφιτι και συνθήματα στους τοίχους, αφίσες κολλημένες στους πίνακες των αμφιθεάτρων, τις πόρτες, τους τοίχους κι ένα σκυλάκι –μια γλύκα σκέτη- τακτικό λάτρη κατά πως φαίνεται της μάθησης και συχνό σουλατσαδόρο της σχολής, αλλά πλέον σε όλο αυτό το σκηνικό έχουν προστεθεί και σκουπίδια που λιμνάζουν στη σχολή.

flust.gr-πανεπιστήμιο

Δεν ξέρω πόσοι γνωρίζουν –κι αν το γνωρίζουν δεν καταλαβαίνω γιατί δεν γίνονται κάποιες ενέργειες- πως το Υγειονομικό αρχικά έβαλε πρόστιμο στη Σχολή και τα μέλη ΔΕΠ πλήρωσαν οι ίδιοι τις καθαρίστριες για να έρθουν να καθαρίσουν. Βέβαια, πέρασαν τουλάχιστον 2 εβδομάδες μέχρι να δημοσιοποιηθεί αυτό το γεγονός κι όταν δημοσιοποιήθηκε κι έγινε viral είδηση στα social media τότε φάνηκε να στρέφεται το ενδιαφέρον προς το τι συμβαίνει πραγματικά εντός του πανεπιστημίου. Μια ακόμα επίσκεψη, όπως με ενημέρωσαν, συνέβη κι αρμόδιοι που συνομίλησαν με τους εκπροσώπους του Υγειονομικού προσπάθησαν να περάσουν μια αντίληψη πως τα πράγματα δεν είναι όσο άσχημα παρουσιάζονται στη σχολή. Οι απεργίες συνεχίστηκαν, βέβαια αυτή τη φορά οι καθηγητές πλην ελαχίστων εξαιρέσεων έρχονταν στις παραδόσεις.

Θεωρώ πραγματικά αξιέπαινους πάντως τους καθηγητές, οι οποίοι μας είπαν πως εάν δεν συμπληρωθούν τα πρέποντα μαθήματα, το λιγότερο 12 δηλαδή, δεν θα δεχτούν να εξεταστούμε στο μάθημά τους γιατί δεν θεωρούν πως έχουμε λάβει τις απαραίτητες γνώσεις. Όπως επίσης θαυμάζω και προσυπογράφω τα λεγόμενα των καθηγητών που είναι κατά των κομματικών παρατάξεων και θεωρούν πως ένας φοιτητικός σύλλογος είναι αυτό που θα έπρεπε να υπάρχει στις σχολές, μαζί με μεράκι και ενδιαφέρον από τους ίδιους τους φοιτητές αλλά και αγάπη για τη σχολή τους.

Βέβαια, οι εικόνες –τραβηγμένες τη Δευτέρα 23 Ιουνίου- πιστεύω πως μιλούν από μόνες τους για το τι πραγματικά συμβαίνει. Όχι μόνο αγάπη δεν βλέπω προς τη σχολή και την εκπαίδευση αλλά ούτε καν μια κάποια αισθητική. Εάν υπήρχε αισθητική δεν θα δεχόμασταν πρώτα εμείς οι φοιτητές και μετά το Υπουργείο Παιδείας να γίνεται το μάθημα υπό τέτοιες συνθήκες. Δεν ξέρω ποιος φταίει, προσωπικά πιστεύω πως ο καθένας ξεχωριστά και όλοι μαζί φέρουμε ισάξιο μερίδιο ευθυνών. Ο καθένας που αποστρέφει το βλέμμα από τη σοβαρότητα της κατάστασης, ή παρατά τον καφέ του στο αμφιθέατρο αντί να το πετάξει στα σκουπίδια, ή αφισοκολλάει τα events της ΔΑΠ και της ΚΝΕ (τυχαίες αναφορές), ή υπερπηδά τη σωρεία σκουπιδιών και δεν σκέφτεται πως αυτή η κατάσταση ΔΕΝ είναι φυσιολογική.

flust.gr-πανεπιστήμιο

Θέλω και δικαιούμαι να σπουδάσω. Όμως ΔΕΝ θεωρώ πως είναι ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΟΣ ο τρόπος που σπουδάζει κανείς στην Ελλάδα… Και λυπάμαι πολύ γι’ αυτό. Από την πρώτη στιγμή που πάτησα το πόδι μου στο Πανεπιστήμιο, λυπάμαι ιδιαιτέρως γι’ αυτή μου την επιλογή, με φωτεινές εξαιρέσεις ελάχιστων ανθρώπων, που απλώς με κάνουν να διατηρώ μια μικρή μα υπαρκτή ενδόμυχη ελπίδα…

Ακολουθήστε μας στο Google News

Facebook
Twitter
LinkedIn

Περισσότερα
άρθρα