Your world of Wordpress Themes, Wordpress Templates by WpDance

Home » flust-άρω » Συνέντευξη του Ανδρέα Στεφανίδη στον Μιχάλη Παπαμιχαήλ, για την Παγκόσμια Εβδομάδα Επιχειρηματικότητας

Συνέντευξη του Ανδρέα Στεφανίδη στον Μιχάλη Παπαμιχαήλ, για την Παγκόσμια Εβδομάδα Επιχειρηματικότητας

Μιχάλης Παπαμιχαήλ Νοε 15,2013 1 Σχόλιο

NewPhoto

Ο Ανδρέας Στεφανίδης είναι ιδρυτικό μέλος και Πρόεδρος του Ελληνικού Συνδέσμου Νέων Επιχειρηματιών Αθηνών-Πειραιώς και Περιχώρων, Πρόεδρος της Ακαδημίας Επιχειρηματικότητας, Γενικός Γραμματέας του Εκπαιδευτικού Συνδέσμου Αθηνών «Ήφαιστος» και Πρόεδρος της Ομοσπονδίας Ελληνικών Συνδέσμων Νέων Επιχειρηματιών, οικοδεσπότη φορέα της Παγκόσμιας Εβδομάδας Επιχειρηματικότητας από το 2007. Χρησιμοποιώντας απλές λέξεις για υψηλά νοήματα, ο καθηγητής Διοικητικής Λογιστικής πρεσβεύει την ενδοσκόπηση για τον επαναπροσδιορισμό της επιχείρησης και την εξωστρέφεια για την ευημερία των αγορών. Ο «Ευαγγελιστής της επιχειρηματικότητας των νέων», όπως έχει αποκαλεστεί χαριτολογώντας, εξετάζει την μακροοικονομική ανάπτυξη αδιαφορώντας για την τυπολογία και τα στεγανά της πολιτικής θεωρίας και της ιδεολογίας, ενώ ο κοινωνικός χαρακτήρας του επιχειρηματικού μοντέλου που εισηγείται θα μπορούσε να αμφισβητήσει ευθέως πολλά δόγματα και τον λόγο ύπαρξής τους.

Τι έχει αλλάξει στον ελληνικό επιχειρηματικό κόσμο από το 2000 έως σήμερα;
Έχουν αλλάξει πολλά! Η κοινωνία αλλάζει καθημερινά. Όταν ιδρύσαμε τον ΕΣΥΝΕ το 2001, είμασταν το πιο σύντομο ανέκδοτο. Τότε, δεν υπήρχε η έννοια του νέου επιχειρηματία. Τα οχτώ από τα δώδεκα χρόνια που ασχολούμαι με την Ομοσπονδία, ήμουν ευαγγελιστής! Αν δεν υπήρχε η κρίση, μάλλον ακόμα ευαγγελιστής θα ήμουν, ή θα τα είχα παρατήσει… Ανέκαθεν ήμουν ευαίσθητος με την ανεργία των νέων και παρακολουθούσα τα ποσοστά της. Κανένας δεν ενδιαφερόταν για το φαινόμενο, γι’ αυτό και αυτή τη στιγμή έχει ξεπεράσει το 60%. Γι’ αυτό το ποσοστό, δεν ευθύνεται μόνο η ύφεση. Πλέον, ο κόσμος καταλαβαίνει ότι δεν υπάρχει πια η διέξοδος του δημοσίου, ενώ οι μεγάλες εταιρείες εγκαταλείπουν την Ελλάδα και όλους εκείνους που ήθελαν να γίνουν golden boys… Το μόνο που σε κρατάει εδώ, είναι να δημιουργήσεις κάτι δικό σου. Τα πρώτα χρόνια υπήρχε πολλή επιφανειακή επιχειρηματικότητα, σήμερα όμως ξεπηδάνε κι άλλες, πιο «ψαγμένες» δραστηριότητες με κοινωνικά χαρακτηριστικά. Ο επιχειρηματίας ήταν όρος ενοχοποιημένος! Είχε το πούρο, το ρόλεξ και τη λαμποργκίνι. Ήταν εκμεταλλευτής και κερδοσκόπος. Αυτό ήταν ένα πραγματικό στερεότυπο. Τώρα, επιχειρηματίας είναι ένας νέος που προσπαθεί να δημιουργήσει. Πρέπει πρώτα να λύσουμε το πρόβλημα της προσωπικής και επιχειρηματικής επιβίωσης. Δεν υπάρχει πλέον American dream!  Είναι σημαντικό να έχεις απασχόληση, αλλά πιο σημαντικό είναι να έχεις απασχολησιμότητα. Ο κόσμος μπαίνει στον δρόμο της δημιουργίας και καθημερινά ξεπηδάνε καινοτόμες ιδέες σε όλους τους τομείς. Ωστόσο, ακόμα δεν έχει έρθει το growth potential (προοπτική ανάπτυξης). Οι συνθήκες δεν έχουν ωριμάσει, και γι’ αυτό φέρει ευθύνη η κοινωνία και μετά η πολιτεία. Η πολιτεία δεν συμβαδίζει με τις επιταγές της εποχής, καθώς άνθρωποι παλαιών γενεών βρέθηκαν στην ατυχή συγκυρία του Μνημονίου. Από την άλλη μεριά, οι αλλαγές που έπρεπε να γίνουν δεν θα γινόντουσαν χωρίς την πίεση της Τρόικας. Η κρίση είναι μια ευκαιρία και αυτό είναι πραγματικότητα! Σε ατομικό επίπεδο, ποιός έμαθε στο σχολείο για την επιλογή της επιχείρησης; Ακόμα κι αυτοί που είχαν επικερδείς επιχειρήσεις, έστρεψαν τα παιδιά τους στο Δημόσιο, στην Ιατρική την Νομική και αλλού. Έτσι, όμως, πνίγεται η δημιουργικότητα. Άλλο πράγμα οι σπουδές, και άλλο η δημιουργικότητα και η προσωπική αυτοπραγμάτωση.

Μια επιχείρηση είναι μια ευκαιρία να μετουσιώσεις την προσωπικότητα σου σε κάτι άλλο. Πώς μεταδίδεται αυτό σε κάποιον που δεν το έμαθε στο σπίτι, ή στο σχολείο;
Μεταδίδεται με τα αποτελέσματα των λίγων ανθρώπων που επιτυγχάνουν ακριβώς αυτό. Επίσης, το κέρδος δεν χρειάζεται να είναι η μοναδική προϋπόθεση. Είχαμε το όραμα να φτιάξουμε έναν φορέα που θα μείνει στις επόμενες γενιές. Έχω επενδύσει άπειρο προσωπικό χρόνο, έχω κάνει θυσίες εις γνώση μου, δεν έχω κερδίσει και δεν έχω ζητήσει λεφτά… Όμως πάει καλά, διότι είναι αναγκαίο. Από το 2001 μέχρι το 2006 δεν γινόμασταν αντιληπτοί. Από το 2006 μέχρι το 2010, δεν ήμασταν επιθυμητοί. Από το 2010 και μετά είμαστε απαραίτητοι! Στους δέκα περιφερειακούς επιχειρηματικούς συνδέσμους μέλη της ΟΕΣΥΝΕ, λέω πάντα ότι η συνδρομή τους είναι η συμμετοχή τους. Τώρα, ξέρουμε ότι κάποια πράγματα δεν είναι εύκολα, όπως η εξωστρέφεια. Δεν βγαίνεις στο εξωτερικό να πουλήσεις φρου-φρου και αρώματα. Θέλει πολύ καλή οργάνωση. Μέχρι να κάνω οικογένεια, φοβόμουν μην πάθω κάτι και μείνουν στη θεωρία όσα είχα δει στο εξωτερικό. Έτσι πρέπει να νιώθει κάποιος που φτιάχνει μια επιχείρηση. Αν πάθεις κάτι, δεν πρέπει να πάει χαμένο το όραμα που έφτιαξες και μοιράστηκες με πέντε ανθρώπους, που τώρα ζουν από αυτό. Η επιχείρηση είναι ένα κύτταρο που δεν ανήκει μόνο σε αυτόν που το σκέφτηκε και το δημιούργησε. Χωρίς την συνεισφορά των εργαζομενών/συνεργατών της και την μετουσίωση των οραμάτων τους σε ένα κοινό οργανισμό, ουσιαστικά δεν υπάρχει επιχείρηση. Στα σχολεία της Φιλανδίας διδάσκουν participatory citizenship! Η έννοια της επιχειρηματικότητας ξεφεύγει από την στενή εμπορική αξία της κερδοφόρας επιχείρησης, και πάμε να δημιουργήσουμε επιχειρηματικά σκεπτόμενες κοινωνίες. Ακόμα κι αν είσαι δημόσιος υπάλληλος, πρέπει να σκέφτεσαι και να ενεργείς  επιχειρηματικά. Οι πολιτικοί και η κοινωνία αξιολογούνται στην δημιουργία θέσεων εργασίας. Στις σημερινές δύσκολες ώρες, προτεραιότητα είναι να μην χάνονται θέσεις εργασίας και να δημιουργούνται καινούριες. Δεν μπορούμε να γίνουμε όλοι επιχειρηματίες, αλλά μπορούμε να σκεφτόμαστε επιχειρηματικά, ώστε να ωριμάσει το εθνικό και ευρωπαικό οικοσύστημα.

Τι προσφέρει η Παγκόσμια Εβδομάδα Επιχειρηματικότητας;
Η Παγκόσμια Εβδομάδα Επιχειρηματικότητας ενώνει τη χώρα μας με 140 χώρες σε όλο τον κόσμο. Η τεχνογνωσία που κυκλοφορεί είναι ασύλληπτη! Λόγω ύφεσης, ούτε οι πολιτικοί έχουν δώσει την δέουσα σημασία. Ωστόσο, φέτος θα γίνουν τέσσερις κεντρικές δράσεις στην Ελλάδα και κάποιες άλλες μικρές, περιφερειακές. Ο κεντρικός διοργανωτής της Παγκόσμιας Εβδομάδας Επιχειρηματικότητας, ο Μη Κερδοσκοπικός Οργανισμός Ιndustry Disruptors έκλεισε το Μέγαρο Μουσικής και φέρνει πολλούς επιφανείς ομιλητές να περιγράψουν τί γίνεται σε άλλες χώρες. Πρόκειται για μια μεγάλη ένεση τεχνογνωσίας και αισιοδοξίας. Δυστυχώς, στην Ελλάδα κανείς μέχρι σήμερα  δεν ζητούσε από τους πολιτικούς να βοηθήσουν την επιχειρηματικότητα. Αντίθετα, ζητούσε να διορίσουν τα παιδιά τους στο δημόσιο. Μόνο bottom-up (από τα κάτω) θα γίνουν οι απαραίτητες κοινωνικές αλλαγές.

Προκύπτει και ιστορικά ότι όσο μεγαλύτερο είναι ένα σύστημα, τόσο πιο σύνθετο και τόσο πιο ευάλωτο είναι. Πόσο βλαπτική, ή πόσο ευεργετική μπορεί να είναι η παγκοσμιοποιημένη επιχειρηματική δραστηριότητα;
Αν δεις την Ευρώπη στον παγκόσμιο χάρτη, θα γελάσεις… Φαντάσου να δεις την Ελλάδα. Στην Ελλάδα τρωγόμαστε με τα ρούχα μας! Όταν βρούμε τα ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα της κάθε χώρας και του κόσμου της, μπορούμε να βρούμε και την θέση της στο παγκόσμιο στερέωμα. Η απομόνωση δεν είναι επιλογή. Πολλοί άνθρωποι σκέφτονται μόνο τοπικά, αλλά οι συναλλαγές δεν μπορούν να είναι μόνο τοπικές. Οι πηγές χρήματος εκτός συνόρων βοηθούν πολύ μια εθνική οικονομία. Βέβαια, διανύουμε ύφεση χειρότερη από το κραχ του 1929 στην Αμερική, άρα δεν μπορεί να υπάρξει άμεσα επιχειρηματική ανάπτυξη. Ο μέσος καταναλωτής δεν έχει αγοραστική δύναμη. Τα λεφτά έχουν συγκεντρωθεί στις τσέπες λίγων φυσικών προσώπων και εταιρειών. Πρόκειται για μια αναδιανομή που οφείλεται στο φαινόμενο του financialization. Για περίπου είκοσι χρόνια, βγάζαμε λεφτά από τα λεφτά. Αντί να φτιάχνουμε κληματαριές, φτιάχναμε «χρηματαριές». Μετοχές, options, παράγωγα, τοξικά ομόλογα… Η οικονομία του speculation (πιθανολογία, κερδοσκοπία) συγκέντρωσε, σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ, τα ¾ του παγκόσμιου πλούτου σε financial instruments (χρηματοοικονομικά προϊόντα και υπηρεσίες). Η επιχειρηματικότητα είναι η δύναμη που θα κάνει την αντίστροφη διανομή, και θα επιστρέψει αυτόν τον πλούτο στην πραγματική οικονομία. Φορείς αυτής της δύναμης θα είναι οι καινοτόμοι. Όλα τα κράτη θέλουν τους καινοτόμους για να τους φορολογήσουν και να δημιουργήσουν θέσεις εργασίας. Ουσιαστικά, αυτό διαπραγματεύονται τα προγράμματα, StartUp (StartUp America, StartUp Greece κα). Σύμφωνα με το Levy Economics institute, στην Ευρώπη πρέπει να εφαρμοστεί κεντρικά μια πολιτική αντίστοιχη του New Deal, του F.D. Roosevelt. Πρέπει να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας σε απαραίτητες κοινωνικές υπηρεσίες, που δεν υπάρχουν τώρα, ώστε να αποκατασταθεί η καταναλωτική δύναμη. Αυτές οι ευρωπαικές κρατικές επενδύσεις τελικά θα δημιουργήσουν αγοραστική δύναμη στις ευρωπαικές κοινωνίες και ιδιαίτερα της Νότιας Ευρώπης, και αργότερα το ευρωπαικό δίχτυ ασφαλείας σταδιακά θα αποτραβηχτεί όταν θα ξεκινήσει η ανάπτυξη μέσα από την επιχειρηματικότητα. Χάρη στις δημόσιες δαπάνες και την κοινωνική εργασία «πήρε μπρος» η Αμερική του Roosevelt. Αυτό θα πρέπει να πράξει και ο Ευρωπαϊκός Βορράς, επενδύοντας  τα πλεονάσματά του προς τον Ευρωπαικό Νότο. Το κάθε κράτος θα  πρέπει να μειώνει συνεχώς το ρίσκο του εθνικού του οικοσυστήματος. Υπάρχουν άνθρωποι με ιδέες, υπάρχουν εφευρέτες και ερευνητές. Υπάρχουν και άνθρωποι που δεν ξέρουν να φτιάχνουν και να εφευρίσκουν, αλλά ξέρουν να πουλάνε και να αγοράζουν. Υπάρχουν ερευνητικά κέντρα και εταιρείες επιχειρηματικών κεφαλαίων, υπάρχει αφθονία σε γνώσεις και δεξιότητες. Υπάρχουν οι παίκτες, αλλά δεν γίνεται παιχνίδι! Το κράτος πρέπει να πάρει θέση, και επιτέλους να υποστηρίξει τους παίκτες του.

Τι συμβουλεύετε τους νέους επιχειρηματίες;
Πρέπει να συνεργάζονται. Δεν μπορούν να γίνουν όλοι επιχειρηματίες. Πρέπει η ιδέα της ιδιοκτησίας να πάψει να είναι εμπόδιο. Χωρίς οικονομίες κλίμακας, δεν γίνεται τίποτα. Χρειάζεται τυποποίηση, brand, συνεργασίες… Αυτό δεν υπάρχει εδώ. Ακόμα και σε πολιτικό επίπεδο, ο ένας βγάζει το μάτι του άλλου. Στο εξωτερικό συνεργάζονται και ανοίγουν το παιχνίδι. Προσωπικά, συχνά μου καταλογίζουν ότι μιλάω πολύ και δεν κρατάω τίποτα για μένα, όσον αφορά σε τεχνογνωσία και επαφές. Αν κάποιος υλοποιήσει καλύτερα από μένα την δική μου ιδέα, και δώσει δουλειά σε ανθρώπους, τότε δεν με πειράζει! Η ουσία είναι να «περπατάνε» οι πολιτικές, όχι τα πρόσωπα. Αν δεν γίνουν σοβαρές θεσμικές παρεμβάσεις, δεν θα αλλάξει τίποτα. Έχουμε ζητήσει από τον Πρωθυπουργό να πληρώνουμε φόρους και ΦΠΑ στα εκκαθαρισμένα τιμολόγια. Αυτό ήταν πάντα απλό και εφικτό, αλλά δεν ενδιέφερε κανέναν, γιατί υπήρχε εύκολη πρόσβαση σε δάνεια. Στους νέους, λέω αυστηρά να στοχεύουν στην οργανική ανάπτυξη της επιχείρησής τους. Θα βγάλουν 10, θα επενδύσουν τα 8 και θα μάθουν να ζουν με 2! Στην τράπεζα θα πάνε για ένα βοήθημα, όταν θα έχουν ήδη έσοδα και κέρδη, όχι στο ξεκίνημα. Ένας νέος μπορεί να έχει βρει το όνειρό του και επενδύει σε αυτό τον χρόνο του, μπορεί να χρειάζεται είκοσι χιλιάρικα για να το ξεκινήσει και ο γονιός του λέει… «Όχι! θα σου πάρω σπίτι για να σε εξασφαλίσω!». Αυτά πληρώνουμε τώρα… Η Τρόϊκα θα πιέσει για να επιταχυνθούν κάποια πράγματα, αλλά και οι επιχειρηματίες πρέπει να γίνουν μια γροθιά και να είναι έτοιμοι για να αξιοποιήσουν τις αλλαγές. Η ιστορία γράφεται συχνά από δυναμικές μειονότητες. Το έλλειμμα της χώρας είναι να φεύγουν ερευνητές, δημιουργικοί και παραγωγικοί άνθρωποι, και να πηγαίνουν σε άλλες ανεπτυγμένες χώρες για να κατοχυρώσουν πατέντες με την βοήθεια επενδυτών! Η Πολιτεία έδινε χρήματα για να δημιουργήσουμε λογιστήρια, και κομμωτήρια… Η νέα επιχειρηματικότητα που υπηρετούμε, θα φέρει ουσιαστικούς καρπούς ανάπτυξης  σε μια δεκαετία. Κρατάμε, όμως, την συνομωσία της αισιοδοξίας!

Υπάρχει μοντέλο ανάπτυξης της επιχείρησης, πέρα από την μεγέθυνση;
Βεβαίως! Υπάρχει αυτό που εφαρμόζουμε στους μη Κερδοσκοπικούς Οργανισμούς και στις Κοινωνικές Επιχειρήσεις. Ο καθένας πληρώνεται γι’ αυτό που εργάζεται. Η ανάπτυξη των κρατών, όχι απλά των επιχειρήσεων, μετριέται πλέον από τον ΟΟΣΑ κατά κύριο λόγο με την δημιουργία θέσεων εργασίας, όχι μόνο με την αύξηση του ΑΕΠ. Οι μεταβολές στο ΑΕΠ μπορεί να οφείλονται στην αύξηση κερδοφορίας δυο τριών επιχειρηματικών ομίλων αυτό από μόνο του δεν βοηθάει στην δημιουργία θέσεων εργασίας.

Η ελκυστικότητα του διαφορετικού στα «κηρύγματά» του Ανδρέα συγκρούεται με την δυσμενή οικονομική συγκυρία και αναδεικνύει τις παθογένειες μια νεαρής δημοκρατίας που μπορεί να αναβάλλει, αλλά δεν μπορεί να κρύψει τις προοπτικές της. Συμπερασματικά, και πολύ ενθαρρυντικά, οι πολιτικές καταβολές, οι σπουδές και τα τυπικά προσόντα δεν αποτελούν δικαιολογία για να παραμένει κανείς αμέτοχος στις εξελίξεις της ορθολογικής οικονομικής συμπεριφοράς. Όπως λέει χαρακτηριστικά ο κ. Στεφανίδης, η επιχειρηματικότητα δεν έχει «πολιτικό χώρο».

Μιχάλης Παπαμιχαήλ

Μιχάλης Παπαμιχαήλ

Γεννήθηκα στην Ρόδο τον Νοέμβριο του 1983. Σπούδασα στην Αθήνα στο τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου με κύκλο σπουδών πολιτικής ανάλυσης. Εργάστηκα στην Αθήνα ως συντάκτης, μεταξύ άλλων, για το αδικημένο περιοδικό CENTRO και επέστρεψα στο νησί για να υπηρετήσω. Για ένα φεγγάρι βρέθηκα στην εφημερίδα ΠΡΟΟΔΟ και συνεργάζομαι ακόμα με το περιοδικό ΛΩΤΟΣ. Όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω κειμενογράφος.
Μιχάλης Παπαμιχαήλ

Add To TwiiterRetweet This Post item information on FacebookShare This Stumble ThisStumbleUpon This Digg ThisDigg This Add To Del.icio.usBookmark This
  • BizUpdate

  • Χορηγός Επικοινωνίας





  • Συνεντεύξεις

  • Εγγραφείτε στο newsletter μας

  • Facebook Watch: η νέα τηλεόραση είναι εδώ, της Κατερίνας Σταματελοπούλου

    Facebook Watch
    » Διαβάστε περισσότερα
  • Συνεργαζόμαστε με:

  • Ιστορίες που δεν σου είπαν

  • Υποστηρίζουμε το WWF Ελλάς

  • The #flusttags

Google+