Τι φοβούνται οι άνθρωποι; της Αναστασίας Κορινθίου

Δημοσιεύθηκε

2878965317_98f1656542_z

Είναι φορές… είναι στιγμές… που νιώθω ότι είμαι μια Αλίκη στη χώρα των Θαυμάτων! Όλοι μας είμαστε…θαρρώ! Απλά δεν το ξέρουμε… Απλά… δεν το παραδεχόμαστε!(ούτε σε μας…) Την μια στιγμή να γινόμαστε τόσοι δα, πίνοντας το φίλτρο που σε μικραίνει και την άλλη να ψηλώνουμε παίρνοντας μπόι και αγγίζοντας τον ουρανό πίνοντας το μαγικό υγρό που σε κάνει να πιάνεις άστρα! Αλίκη… μέσα στην παράνοια ενός κόσμου τρελού, μέσα στην αλήθεια που φτιάχνει ένα ψέμα, μέσα στα ψέματα που γράφει η ιστορία και ο κάθε παραμυθάς, μια Αλίκη! Ένας λευκός λαγός με μαύρο καπέλο ταχυδακτυλουργού στο κεφάλι του περνάει μπρος μου, γελάει και με καλεί για τσάι. Ο τρελό καπελάς και εγώ, μαζί μου το περισσοτερότερο, που κρύβει μια στιγμή! Ανακάλυψε την Αλίκη μέσα σου, μην την φοβηθείς, άσε τους άλλους να σε δουν μικρό και αδύναμο για να γίνεις ψηλός με την αγάπη! Άσε τους άλλους να σε δουν πανύψηλο και δυνατό για να μικρύνεις από αγάπη!

Όχι να συρρικνωθείς για να χωρέσεις στα πρέπει τους, μα να μικρύνεις αγάπη μου, για να ξαπλώσεις όμορφα δίπλα στα θέλω τους! Ένα «εγώ» που συναντά ένα « εσύ». Και μετά γίνονται μαζί ένα «εμείς» σε έναν κήπο με αφανέρωτα θαύματα! Λυπάμαι τα «εγώ» που έγιναν μισά «άλλου εγώ». Ολόκληροι και ατελείς, τι όμορφο λάθος! Μην είσαι ολιγαρκής ούτε λίγος… απλά στα λίγα να ανακαλύπτεις τα περισσοτερότερα της ζωής σου! Ένα ζευγάρι μάτια, ένα ζευγάρι χέρια, ένα ζευγάρι όνειρα, ένα ζευγάρι σκιές που σμίγουν ερωτικά στην νύχτα. Σκιές που αγαπιούνται. Ό,τι γεννά το φως στο σκοτάδι. Ό,τι ξυπνά το σκοτάδι στο φως. Μου πήρε μια ζωή για να καταλάβω ότι το περισσοτερότερο στο δικό μου θαύμα, Αλίκη μου, ήταν τελικά ότι φοβόμουν. Φοβούνται οι άνθρωποι παραμυθά μου να παραδεχτούν ότι η παράδοση είναι νίκη, ότι η στιγμή είναι χρόνος άχρονος, ότι η καρδιά χτυπά μόνο σαν σταματήσει, ότι η ομορφιά γεννιέται μόνο σαν η καρδιά ζωγραφιστεί, ότι η ζωή και ο θάνατος ζουν στον έρωτα, ζουν στο τώρα και στο χτες και πεθαίνουν στην προσδοκία του αύριο!

Προσδόκιμο στον έρωτα, μη βιώσιμο, μη εφικτό! Ένα παραμύθι, όχι παραμύθιασμα ο έρωτας! Ένα ταξίδι στη χώρα των θαυμάτων. Απόλαυσε το ταξίδι, γίνε μετανάστης στον έρωτα. Έλα, στις σελίδες του βιβλίου μαζί μας! Μικραίνεις, μεγαλώνεις, τι φίλτρο θα πιεις απόψε το βραδύ; Κοίτα, κάπου στα σύννεφα άνοιξε αυλαία. Το σύμπαν, γελά ξεκαρδίζεται και εμείς, εμείς τρυπώσαμε στις σελίδες της Aλίκης στη χώρα των θαυμάτων. Το περισσοτερότερο στον κόσμο τούτο τον παραμυθενιο, αγάπη το λένε! Και έζησαν αυτοί καλά και κάποιοι άλλοι, καλύτερα!
Εμείς… εμείς, ζούμε ακόμη!

Ακολουθήστε μας στο Google News

Facebook
Twitter
LinkedIn

Περισσότερα
άρθρα