Όταν κάποιος ασχολείται με το σινεμά και τη σχέση του με την πολιτική δεν γίνεται να μην τον ενδιαφέρουν ταινίες σαν το ‘’The Interview’’ του Σεθ Ρόγκεν.
Πολλά είχαν γραφτεί για τις απειλές της Βόρειας Κορέας προς τις Η.Π.Α λόγω του θέματος αυτού του φιλμ. Και μπορώ να σας βεβαιώσω ότι αν δεν υπήρχε όλος αυτός ο μιντιακός θόρυβος, το ‘’The Interview’’ θα πέρναγε σχεδόν απαρατήρητο. Στην ουσία αποτελεί μια σάτιρα που προσπαθεί να φτάσει το ύφος του Σάσα Μπάρον Κοέν (‘’Μπόρατ’’, ‘’Μπρούνο’’, ‘’Ο δικτάτορας’’) αλλά δεν τα καταφέρνει διότι τις τελευταίες δεκαετίες στην Αμερικάνικη κωμωδία έχουν μάθει να ξεχειλώνουν τα αστεία και να προσφέρουν θέαμα κακόγουστο και χοντροκομμένο.
Οι Τζέιμς Φράνκο (φαίνεται να διασκεδάζει όσο δεν πάει το ρόλο του) και Σεθ Ρόγκεν υποδύονται δυο δημοσιογράφους lifestyle εκπομπής που καταφέρνουν να κανονίσουν συνέντευξη με τον ηγέτη (λέγε-με-καλύτερα-δικτάτορα) της Βόρειας Κορέας Κιμ Γιονγκ Ουν. Εφόσον η συνέντευξη θα μεταδοθεί από τη Βόρεια Κορέα, το FBI ζητά από τους δημοσιογράφους να δολοφονήσουν τον Ουν μέσα στην ίδια την έδρα του. Εν τω μεταξύ, δίνεται η ευκαιρία στο Σεθ Ρόγκεν που υπογράφει και το σενάριο της ταινίας να κάνει κάποια σχόλια γύρω από το ρόλο των σύγχρονων μέσων μαζικής ενημέρωσης καθώς και τον τρόπο με τον οποίο τα απολυταρχικά καθεστώτα χειραγωγούν τους πολίτες ασκώντας τους γοητεία.
Αυτή, σε γενικές γραμμές είναι η υπόθεση της ταινίας που προκάλεσε πολιτικό θόρυβο και που μέχρι στιγμής έχει μαζέψει από τη διανομή της (κυρίως) στο διαδίκτυο και σε 200 ανεξάρτητους αμερικανικούς κινηματογράφους πάνω από 15 εκατομμύρια δολάρια. Το επιτελείο του Κιμ Γιονγκ Ουν ήταν ξεκάθαρα εναντίον της ταινίας από την πρώτη στιγμή.
Γι’αυτό το λόγο-καθώς γίνονταν αλλαγές σε επίμαχα σημεία στο μοντάζ- η ταινία δεν κυκλοφόρησε 10 Οκτωβρίου όπως ήταν προγραμματισμένο αλλά στις 25 Δεκεμβρίου. Λίγες μέρες πριν, στις 16 Δεκεμβρίου, ανώνυμοι hackers (κατά πολλούς προερχόμενοι από τη Βόρεια Κορέα) απειλούν με επιθέσεις σε κινηματογράφους όπου θα προβάλλεται η ταινία.
Μετά τις απειλές των hackers, η Sony Pictures σχεδόν αυτολογοκρίνεται και αποφασίζει την πρεμιέρα της ταινίας στο διαδίκτυο, σε ιστοσελίδες όπως το youtube, to Χbox Video και το Google Play. Στο όλο σκηνικό επεμβαίνει και ο πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα που σχολιάζει αρνητικά την αυτολογοκρισία της Sony. Πολλοί δημοσιογράφοι μιλάνε για εκμετάλλευση των πολιτικών γεγονότων από πλευράς της Sony με σκοπό την προώθηση της ταινίας. Πάντως, λέγεται ότι εκείνο που φοβάται περισσότερο απ’όλους ο Ουν είναι να έρθουν οι κάτοικοι της Β.Κορέας σε επαφή με αυτό το φιλμ. Ήδη, κάποιος ακτιβιστής από τη Ν.Κορέα έχει ανακοινώσει ότι θα στείλει με μπαλόνια πάνω από από Βόρεια Κορέα 100.000 αντίγραφα της ταινίας σε DVD και USB.
Προφανώς και κανείς δεν έχει δικαίωμα να λογοκρίνει την τέχνη και περισσότερο απ’όλα τη σάτιρα. Για να πω όμως και τη γνώμη μου ως προς την ποιότητα της σάτιρας αυτού του φιλμ, είναι προτιμότερο να βλέπεις και να ξαναβλέπεις με πόσο έξυπνα και απλά τεχνάσματα ξεβράκωνε (ας μου επιτραπεί το ρήμα) ο Τσάρλι Τσάπλιν τον Χίτλερ στο ‘’Μεγάλο δικτάτορα’’ το 1940 παρά ένα δήθεν αναρχικό θέαμα σαν το ‘’The interview’’ που περιλαμβάνει κομμένα δάκτυλα και αστεία του παχέος εντέρου.
