Η Αντέλ του Αμπντελατίφ είναι μια κοπέλα που περνά από την ανεμελιά της εφηβείας, στην ωριμότητα της μέσης ηλικίας. Πολλοί δημιουργοί έχουν ασχοληθεί με την εφηβεία και τα προβλήματα της. Μια ηλικία όπου το ανέμελο της εποχής δίνει τροφή για ανεπιτήδευτες σκέψεις και αυθόρμητες πράξεις, άρα η εξερεύνηση της έχει σαν αποτέλεσμα αναπάντεχες δημιουργίες. Μεγαλώνοντας οι άνθρωποι βάζουν πιο πολύ την λογική στο παιχνίδι, κάνοντας πιο προβλέψιμες τις επιλογές, το παιχνίδι του φλερτ και τα αποτελέσματα αυτών. Η γυναικεία εφηβεία έχει μία επιπλέον δυσκολία, καθώς οι ορμόνες κάνουν πάρτυ και η χαλιναγώγηση χαρακτήρων είναι ακόμα πιο δύσκολη. Πόσο μάλλον όταν υπάρχει σύγχυση γύρω από την σεξουαλική ταυτότητα. Όλα τα παραπάνω δημιουργούν ένα λευκό καμβά ώστε οι πιο συνειδητοποιημένοι, λόγω ηλικίας κυρίως, να δημιουργήσουν χωρίς όρια και χωρίς τα θέματα τους να αποκτήσουν χαρακτήρα καρικατούρας ή φάρσας.
Η Αντέλ, λοιπόν, ευτυχώς νωρίς αντιλαμβάνεται την σεξουαλική της ταυτότητα άλλα, βέβαια, είναι απείρως άπειρη ακόμα στην τριβή που μπορεί να προκαλέσει η διαρκής σχέση. Γνωρίζει την κοπέλα που θα την κάνει να χαμογελάσει και να νιώσει ελεύθερη. Θα ανακαλύψει τα σεξουαλικά της όρια και ένα νέο τρόπο ζωής. Γι αυτό ακριβώς τα θαλασσώνει! Δεν έχει ακόμα ωριμάσει και δεν έχει φιλιώσει με τα συναισθήματα που μπορεί να βιώσει ανά πάσα στιγμή, και πληγώνει άθελα της του πιο κοντινούς της ανθρώπους. Η ζωή πάντα δίνει τα καλύτερα μαθήματα και μόνο όταν μεγαλώσει κι άλλο θα καταλάβει πόσο τυχερή ήταν που βίωσε την αγάπη, την άνθηση αυτής, αλλά και την απόρριψη σε τόσο νεαρή ηλικία. Στα 30 της θα γνωρίζει τι θέλει και στα 40 της θα είναι ένας συνειδητοποιημένος χαρακτήρας. Το θέμα της ταινίας δεν είναι πρωτότυπο, αλλά αποδεικνύεται πόσο ανάγκη έχει ο κόσμος τις ιστορίες αγάπης. Παρόλο που αφορά στην σχέση μεταξύ λεσβιών, δεν ξεχωρίζει από τα κλισέ μιας οποιαδήποτε κινηματογραφικής ιστορίας αγάπης.
Ο Κεσίς, ο μεγάλος auteur της καθημερινότητας, καταφέρνει παρά τις προκλητικές σκηνές να εστιάσει στα πρόσωπα και τις στιγμές. Το κάνει μάλιστα τόσο καλά, που καθιστά ύποπτη την μεγάλη διάρκεια των ερωτικών σκηνών. Δεν είναι η πρόκληση που κάνει την ταινία να ξεχωρίσει, αλλά η αληθοφάνεια. Επιλέγει συνετά να παρουσιάσει χαρακτήρες αμακιγιάριστους και αχτένιστους, και να εστιάσει στα χαρακτηριστικά των προσώπων τους. Τα κοντινά πλάνα σε βάζουν μέσα στη δράση, ενώ στις σκηνές φιλοσοφικοκαλλιτεχνικών συζητήσεων νομίζεις ότι συμμετέχεις ενεργά. Η Αντέλ Εξαρχόπουλος ερμηνεύει την Αντέλ του Αμπντελατίφ με όλο της το πρόσωπο και το κορμί. Συμμετέχουν τα μάτια της, τα χείλη της, οι μύξες της, τα χέρια της και οι γοφοί της, παρουσιάζοντας μια ερμηνεία που θα ήθελε κανονικά χρόνια εμπειρίας για την εκπλήρωση της. Γι’ αυτό ακριβώς περιμένουμε να την δούμε και σε άλλες ταινίες, καθώς η τελειότητα της ερμηνείας της μπορεί να είναι αποτέλεσμα της ταύτισης των χαρακτήρων των δύο Αντελ. Ο Κεσίς καταφέρνει να κάνει μια τρίτη συνεχόμενη πολύ καλή ταινία, με την καλύτερη του να παραμένει το «Κους Κους με φρέσκο Ψάρι».
