Διαμορφώνοντας το μέλλον των πολυτελών ταξιδιών

Μέσα από δεκάδες συνεντεύξεις από ειδικούς της παγκόσμιας αγοράς ταξιδιών πολυτελείας, μια νέα έρευνα από την Amadeus, υποστηρίζει ότι τα ταξίδια πολυτελείας αναπτύσσονται με γρήγορους ρυθμούς.

Διαμορφώνοντας το μέλλον των πολυτελών ταξιδιών

. Σύμφωνα με την έρευνα «Shaping the Future of Luxury Travel» η ικανοποίηση που προσφέρουν τα πολυτελή ταξίδια στον άνθρωπο δείχνει ότι τα επόμενα χρόνια θα προσφέρει σημαντική αύξηση στον κλάδο.

Η έρευνα προσδιορίζει έξι φυλές ταξιδιωτών πολυτελείας τους: Always Luxury, Special Occasion, Bluxury, Cash-rich, time-poor, Strictly Opulent και Independent Affluent.

Με την τεχνολογία να προσφέρει την δυνατότητα εξατομικευμένων υπηρεσιών, οι τάσεις που θα επικρατήσουν στο μέλλον σύμφωνα με έρευνα της TrendWatching, θα έχουν στο επίκεντρο τον επισκέπτη χρησιμοποιώντας όλα τα τεχνολογικά συστήματα. Οι καταναλωτές μέσα από αμέτρητες επιλογές θα μπορούν να ζήσουν πολύ εξατομικευμένες υπηρεσίες ενώ τα brands που θα καταφέρουν να δημιουργήσουν ουσιαστικές σχέσεις με τους πελάτες τους μέσα από νέα κανάλια επικοινωνίας και πλαίσια, θα καταφέρουν να αναπτυχθούν στο μέλλον

Στην παλιά και στη νέα πόλη της Δρέσδης, της Χριστίνας Καλογεροπούλου

Η πρώτη εντύπωση που έχει κανείς, όταν φτάνει στη Δρέσδη, την πρωτεύουσα του κρατιδίου της Σαξονίας στη Γερμανία, μπορεί να συμπυκνωθεί σε μία λέξη: δέος. Ιδίως εάν ο καιρός είναι αρκούντως ζοφερός, η αίσθηση που προκαλεί η θέα αυτής της πόλης, είναι αρκετή για να μαγνητίσει αμέσως τον επισκέπτη και να τον τυλίξει με την μαγεία της.

[metaslider id=23594]

Το βεληνεκές της φήμης της οφείλεται κατά μεγάλο βαθμό στις ανυπολόγιστες καταστροφές που υπέστη κατά την περίοδο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, λόγω του βομβαρδισμού της από Αμερικάνικα και Βρετανικά βομβαρδιστικά αεροπλάνα. Κι αντί η πόλη να ξυπνήσει σε Αγιοβαλεντίνικη διάθεση -οι επιθέσεις έλαβαν χώρα την νύχτα της 13ης Φεβρουαρίου 1945- ξύπνησε μπρος σε ερείπια. Πάνω από 25 χιλιάδες κόσμος σκοτώθηκε σε μόλις μία νύχτα και γύρω στο 75 τοις εκατό του ιστορικού κέντρου καταστράφηκε ολοσχερώς, ακόμα και με την εκκλησία-σύμβολο της πόλης (Frauenkirche) να μετατρέπεται σε χαλάσματα. Η νέα πόλη, αντιθέτως, από την αντίπερα όχθη του ποταμού δεν καταστράφηκε σε τέτοιο βαθμό, όπως το ιστορικό κέντρο.

Πολλοί επισκέπτες σήμερα δεν μπαίνουν καν στον κόπο βέβαια να φτάσουν ως την Νέα Πόλη, κι ας είναι μόλις κάπου είκοσι λεπτά περπάτημα, ή και γρηγορότερα, εάν κάποιος πηδήσει σε ένα από τα τραμ με εκείνη την κατεύθυνση (από την Παλιά Πόλη, τα τραμ #7 και #8 προς Louisenstrasse ή το #11 προς Bautzner/Rothenburger Strasse). Μην γίνετε κι εσείς ένας από αυτούς! Πέραν της αδιαμφισβήτητης ομορφιάς και ενδιαφέροντος της Παλιάς Πόλης, η Νέα, έχει να προσφέρει εξαιρετικά εστιατόρια, καφέ, μπαρ και κλαμπ σε καλλιτεχνικές γωνιές με street art. Κι ενώ δεν θα δείτε κάποιο φοβερό αξιοθέατο, η Νέα Πόλη είναι εκείνο το κομμάτι της Δρέσδης που έχει μείνει αναλλοίωτο από πριν τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το πιο σημαντικό που περιλαμβάνει; Πραγματικούς ντόπιους κι όχι την σωρεία τουριστών που περιδιαβάζει τα σοκάκια της Παλιάς Πόλης. Κι έτσι, το χρονικό της Δρέσδης θα ξεκινήσει κάπως ανάποδα..

ΝΕΑ ΠΟΛΗ (Neustadt)

Το λεγόμενο Kunsthofpassage είναι ένα υπέροχο παράδειγμα της τέχνης που μπορεί κανείς να συναντήσει. Ξεκινήστε την περιπλάνησή σας από την Görlitzer Straße 21-25 ως την Alaunstraße [http://www.kunsthof-dresden.de/] και περπατώντας φτάστε μέχρι την Hauptstrasse και την Königstrasse, όπου υπάρχουν ωραία μέρη για να δειπνήσετε. Η γράφουσα δοκίμασε κι έμεινε κατευχαριστημένη από τις σούπες και το συκώτι στο ρομαντικό Winzerstube Zum Rebstock [http://winzerstube-dresden.de/], ένα εστιατόριο/παμπ με κουζίνα Σαξονική, είτε σε ένα ρομαντικό, μικρό εσωτερικό χώρο, είτε -όταν ο καιρός το επιτρέπει- σε μία καταπράσινη αυλή. Η συλλογή κρασιών του επίσης θα σας εκπλήξει ευχάριστα. Για τους ‘μακαρονολάτρεις’ το Die Pastamanufaktur [ http://diepastamanufaktur.de/] αξίζει μία γαστριμαργική επίσκεψη. Και εάν θέλετε να βρεθείτε σε Biergarten, ‘κήπο μπύρας’ μεταφραζόμενο κυριολεκτικά, το Brauhaus am Waldschlösschen [http://www.waldschloesschen.de/] χρειάζεται λιγάκι περισσότερο περπάτημα αλλά είναι ζωντανό και θορυβώδες, ιδίως μετά τις 9 το βράδυ. Τέλος, το Watzke Brauereiausschank am Goldenen Reiter στην αρχή της Hauptstrasse, με το που περάσει κανείς την Augustus Bridge, απέναντι από το άγαλμα του Χρυσού Ιππότη, είναι ένα ωραίο μέρος για να φάτε επίσης καλό φαγητό από τη Σαξονία -και συνδυάζει και το πέρασμα από το άγαλμα!

ΠΑΛΑΙΑ ΠΟΛΗ (Altstadt)

Να μην αδικήσουμε όμως την Παλιά Πόλη, για την οποία αφιερώθηκαν δεκαετίες και μεγάλα χρηματικά ποσά για την αναστήλωσή της. Οι πέτρες των περισσότερων έχουν αποκτήσει ένα σκούρο καφέ-μαύρο χρώμα, όχι λόγω της ρύπανσης, όπως πιστεύουν κάποιοι αλλά λόγω της οξείδωσης της πέτρας, που κάνει αυτόν τον τύπο να σκουραίνει μετά από μερικά χρόνια.

Περπατώντας την πόλη, θα σας πάρει έως και δύο ώρες (με στάσεις, φωτογραφίες, ίσως και έναν καφέ στο χέρι) για να περάσετε από τα βασικά αξιοθέατα. Για να επισκεφθεί βέβαια κανείς όλα τα μουσεία και τις Πινακοθήκες, μία μέρα δεν αρκεί, ρεαλιστικά μιλώντας. Γι’ αυτό, στη Δρέσδη δεν θα χάσει κανείς το χρόνο του εάν επιστρέψει. Από ολάκερη τη Σαξονία, η πλειοψηφία της τέχνης είναι μαζεμένη στην σχετικά μεγάλη αυτή πολίχνη (περίπου μισό εκατομμύριο κάτοικοι ζουν στη Δρέσδη). Στην Theaterpatz, την κεντρική πλατεία, στέκει η όπερα Semperoper, που πήρε το όνομά της από τον αρχιτέκτονά της Gottfried Semper. Είναι η τρίτη εκδοχή κτηρίου, αφού η πρώτη κάηκε το 1869 και η δεύτερη από τις βόμβες του 1945. Ο Goethe και o Shiller στέκουν και χαιρετούν τους περαστικούς επισκέπτες στην είσοδο.

Κοιτάζοντας την όπερα, το μεγάλο κτήριο στα αριστερά είναι το μπαρόκ αρχιτεκτόνημα εν ονόματι Zwinger. Και μπορεί να σας φανεί σαν παλάτι, μα η αλήθεια είναι πως ποτέ κανείς δεν έζησε εκεί. Την εποχή του Αυγούστου του Μέγα γίνοντας διάφορες γιορτές στην μεγάλη του έκταση. Τώρα, εμπεριέχει πολλά Μουσεία, μεταξύ άλλων το σημαντικότερο είναι η Gemäldegalerie Alte Meister με την Sistine Madonna του Ραφαήλ, που ο ίδιος ο Αύγουστος ο Μέγας ζήτησε να βρεθεί και να αποκτηθεί. Βέβαια, υπάρχουν επίσης πίνακες των Giorgione, Rembrandt, Vermeer, Rubens ακόμα κι ένας του El Greco. Στο ίδιο εισιτήριο εμπεριέχεται και η δυνατότητα επίσκεψης Συλλογής Πορσελάνης (ο λευκός χρυσός της Σαξονίας) αλλά και συλλογής από αντικείμενα σχετικά με τα μαθηματικά και την φυσική.

[metaslider id=23598]

Βγαίνοντας από την πύλη του Zwinger και συνεχίζοντας προς τα δεξιά, θα βρεθεί κανείς πάνω σε μία τοιχογραφία από πορσελάνη όλων των ηγεμόνων της Σαξονίας. Δεν θα είναι δύσκολο να αναγνωρίσετε τον Αύγουστο τον Μέγα, αφού η ιστορία τον θέλει να είναι αρκετά πληθωρική φιγούρα! Η τελευταία φιγούρα είναι ο ίδιος ο καλλιτέχνης της τοιχογραφίας, Wilhelm Walter. Συνεχίζοντας μετά την τοιχογραφία, δεξιά, θα βρεθείτε στην πλατεία της Νέας Αγοράς, όπου μπορείτε να κάνετε μια γρήγορη στάση για καφέ ή παγωτό, ή απλά να φωτογραφίσετε το άγαλμα του Μαρτίνου Λούθηρου, ο οποίος κρατά τη Βίβλο μεν, αλλά όχι οποιαδήποτε Βίβλο, αλλά την πρώτη Γερμανική που ο ίδιος μετέφρασε. Ο Λούθηρος, που καταγόταν από τη Σαξονία, σπούδασε στο Erfurt και ο τάφος του βρίσκεται στο Wittenberg, μιλούσε φυσικά την σαξονική διάλεκτο (άκρως δυσνόητη, για τους γερμανομαθείς, όπως οι περισσότερες διάλεκτοι) αλλά έβαλε τις βάσεις για τα λεγόμενα Hochdeutsch, τα επίσημα γερμανικά που μιλάνε σήμερα. Και μεταρρυθμιστής και λεξιπλάστης!

Η μεγάλη εκκλησία στην πλατεία είναι η λεγόμενη Frauenkirche (Frauen = γυναίκες), που αποτελούσε και αποτελεί το σύμβολο της πόλης. Ολοκληρώθηκε το 1743 και ήταν η ψηλότερη προτεσταντική εκκλησία της Γερμανίας. Μετά τη νύχτα της 13ης Φεβρουαρίου και τον βομβαρδισμό, η εκκλησία καταστράφηκε σε πολλά σημεία αλλά έστεκε ακόμα. Καιγόταν επί δύο μέρες και εν τέλει κατέρρευσε. Μετά τον πόλεμο, έμεινε έτσι ως ένα μνημείο ειρήνης και μόνο μετά την επανένωση της ανατολικής και της δυτικής γερμανίας αποφασίστηκε η αναστήλωσή της. Για το κοινό, άνοιξε το 2005.

Γενικά, η γέφυρα του Αυγούστου αξίζει περπάτημα ως το μνημείου του Χρυσού Ιππότη και για όσους δεν το ξέρουν, ο Αύγουστος ο Μέγας είχε διπλή ιδιότητα, και ηγεμόνας της Σαξονίας αλλά και βασιλιάς της Πολωνίας. Κάτι άλλο που πολλοί ξεχνούν, είναι το Μουσείο Υγείας (Deutsches Hygiene-Museum) το οποίο είναι λιγάκι πιο μακριά από τα κεντρικά σημεία αλλά αξίζει μία επίσκεψη, ακόμα και μόνο απ’ έξω, για να δει κανείς ένα κτήριο σε μπαουχάους αρχιτεκτονική. Μην πάρετε τον τίτλο του κυριολεκτικά. Δεν έχει σχέση με τις επιστήμες υγείας, αλλά γενικότερα με τον άνθρωπο, τις αισθήσεις του και τις διαφορετικές προοπτικές του. Τέλος, το Green Vault εμπεριέχει θησαυρούς της Σαξονίας και μπόλικα αντικείμενα που μπορεί να θαυμάσει κανείς.

Δεν αξίζει όμως να φορτώσετε μια αυθημερόν εκδρομή στη Δρέσδη με πολλά. Χαρίστε της την προσοχή σας και αν έχετε χρόνο, διανυκτερεύστε κιόλας. Ει δε μη, μπορείτε πάντοτε να επιστρέψετε στην όμορφη αύρα της, κάποια άλλη στιγμή!

Κουκάκι: must γειτονιά παγκοσμίως

Η  Dailymail  χαρακτήρισε την γειτονιά στο Κουκάκι ως ένα σπίτι αρχαίων θησαυρών αναφερόμενη στην έρευνα της Airbnb που έγινε ανάμεσα σε 40.000.000 ταξιδιώτες από όλο τον κόσμο. Βάση συγκεκριμένων κριτηρίων που αφορούν τον πολιτισμό την καθαριότητα, την εστίαση, την διασκέδαση κλπ, το Κουκάκι επιλέχθηκε  5ο στη λίστα με τις καλύτερες περιοχές παγκοσμίως.

 

Στο Ντουμπρόβνικ με θέα, της Χριστίνας Καλογεροπούλου

Πλησιάζει η ώρα για την πτήση μου προς το Dubrovnik στην Κροατία και τριγυρίζω στα duty free μαγαζιά του Ελ. Βενιζέλος, μυρίζοντας το άρωμα Sauvage της Dior που φιγουράρει ο Johnny Depp στην διαφημιστική του καμπάνια (https://www.youtube.com/watch?v=LnoumTpLMfk) .

DSC_0408

Τι κάνει η απληστία. Στο αεροπλάνο της Croatia airlines πήρα καφέ, λευκό κρασί και τοματοχυμό. Τι κάνει η λαιμαργία. Πριν καν συλλάβω το ότι είχα υποπέσει κιόλας σε 2 θανάσιμα αμαρτήματα, πέρασαν τα 75 λεπτά της πτήσης και ξεκίνησε η κάθοδος. Είχε ήδη βραδιάσει. Στην Κροατία δεν έχουν € αλλά τη λεγόμενη ‘kuna’. [1€ = περίπου 7.6 HRK]. Μικρό το αεροδρόμιο, αν και το Ντουμπρόβνικ αποτελεί πόλο έλξης –κυρίως το καλοκαίρι, λόγω της θάλασσας από την οποία βρέχεται- μεγάρου αριθμού τουριστών. Με το λεωφορείο ATLAS [http://www.atlas-croatia.com/] και 10€ (πήγαινε – έλα) προσεγγίζεται εύκολα σε λιγότερο από μισή ώρα η πόλη. Βγάζει κανείς επί τόπου εισιτήρια μόλις φτάσει.

Το Ντουμπρόβνικ δεν είναι μεγάλο. Τρεις μέρες αρκούν για να ανακαλύψεις την παλιά πόλη και να κάνεις και μια μίνι εκδρομή σε κοντινές περιοχές. Εάν θέλει κανείς να επισκεφθεί και τα κοντινά νησάκια, χρειάζεται παραπάνω μέρες, φυσικά. Κάποιοι επιλέγουν να επισκεφθούν και την πόλη Mostar στην Βοσνία Ερζεγοβίνη, κάτι που συνεπάγεται ολοήμερη, οργανωμένη εκδρομή από ποικίλα ταξιδιωτικά πρακτορεία εκεί. Εάν επιλέξετε να πάτε ανεξάρτητα, πρέπει να ξέρετε πως τα δρομολόγια των λεωφορείων δεν βολεύουν για αυθημερόν επιστροφή, οπότε πρέπει να διανυκτερεύσετε εκεί. Προσωπικά, αντί για το Mostar, βρέθηκα στο Cavtat, ένα παρακείμενο ψαροχώρι 25 χιλιόμετρα μακριά, που προσεγγίζεται με το αστικό λεωφορείο. Ο παραλιακός του δρόμος είναι μια πολύ όμορφη βόλτα να κάνει κανείς –οι φοίνικες θυμίζουν κάτι από Καλιφόρνια. Αυτό που έχει το Cavtat είναι το σπίτι/μουσείο [ www.kuca-bukovac.hr] του πιο γνωστού Κροάτη ζωγράφου εν ονόματι Vlaho Bukovac (1855-1922). Μία επίσκεψη αξίζει. Πέραν τούτου, μην αμελήσετε να πάρετε ένα παγωτό και να το απολαύσετε, βρέχοντας τα πόδια σας στη θάλασσα της Αδριατικής.

Η ίδια η πόλη του Ντουμπρόβνικ φυσικά έχει πολύ πιο πολλά πράγματα να δει κανείς. Αρχικά, μοιάζει λιγάκι με τα Χανιά, λόγω της περιτοίχισής της αλλά και της γραφικότητάς της. Το κακό όμως είναι –και η βασική διαφορά με την κρητική πόλη- πως έχει παραγίνει τουριστικό θέρετρο. Είναι λες και έχει αφαιρεθεί η ψυχή, η κροάτικη καθημερινότητα, και έχει παραμείνει μονάχα η πόλη ως κέλυφος. Ολόκληρο το Ντουμπρόβνικ είναι ένα μεσαιωνικό σκηνικό παραδομένο προσανατολισμένο στον τουρισμό, από το πιο μικρό καφέ μέχρι το μεγάλο εστιατόριο, κι ας το επισκέφθηκα τον μήνα Οκτώβρη που η high season έχει πια παρέλθει. Παρόλα αυτά, κανείς δεν αμφισβητεί την ομορφιά του. Η θέα είναι φοβερή από τα τείχη του κάστρου και το πιο ωραίο μέρος που θα μπορούσατε να μείνετε είναι στο Apartment Lucic, στην διεύθυνση Peline 13. Άλλη τέτοια θέα δεν νομίζω να βρείτε πουθενά. (Να ζητήσετε φυσικά το δωμάτιο με το μπαλκόνι.)

[metaslider id=22042]

 Γενικά, το Ντουμπρόβνικ είναι από τις πιο ακριβές περιοχές στην Κροατία, χωρίς όμως να είναι αποτρεπτικό αυτό στο να δοκιμάσετε τα εστιατόριά του. Μην αμελήσετε να πάτε στο vegan εστιατόριο Nishta [ http://www.nishtarestaurant.com/dubrovnik/en/] ακόμα κι αν είστε λάτρεις του κρέατος ή στο Taz Mahaj [http://www.tajmahal-dubrovnik.com/] –που το όνομά του ποτέ δεν θα πρόδιδε ποτέ πως είναι εστιατόριο βοσνιακής κουζίνας. Εάν τα επιλέξετε για δείπνο, καλό θα ήταν να κάνετε μία κράτηση μερικές ώρες νωρίτερα.

 Το πιο ωραίο που είχα την τύχη να δω, πάντως, ήταν η κινητή έκθεση του Salvador Dali δίπλα από την πύλη Pila, που θα βρίσκεται εκεί μέχρι τις 29 Νοεμβρίου με πολλά έργα του, κάποια εκ των οποίων εμπνευσμένα από την Θεία Κωμωδία του Δάντη, καθώς και το άγαλμα του Δάντη. Ήταν μια πολύ όμορφη επίγευση της εκδρομής. Το τελευταίο που κρατάω ήταν ένας ζεστός καφές κοιτάζοντας το λιμανάκι στην Taverna Arsenal (και δίπλα η Lokanda Peskarija είναι ιδανικό μέρος για ένα ρομαντικό δείπνο), το βράδυ του Σαββάτου που ακούγονταν μουσικές από το κέντρο μέχρι να βγουν οι πρώτες αχτίδες του ηλίου και οι δύο εκκλησίες, των οποίων χτυπούν οι καμπάνες τους –μη συγχρονισμένες, με διαφορά 3 λεπτών- κάθε μισή ώρα. Πάντα ξέρεις τι ώρα είναι στο Ντουμπρόβνικ κι όμως, δεν σου χρειάζεται καθόλου.

[metaslider id=22043]

 Εάν ποτέ σας φέρει ο δρόμος στο Dubrovnik και δεν μένετε σε κάποιο μέρος με θέα, αξίζει να πάρετε το τελεφερίκ και να ανεβείτε μέχρι το βουνό όπου η θέα είναι εκπληκτική. Εάν θέλετε πάλι να μυρίσετε θάλασσα, κάντε βόλτα μέχρι την αντίθετη πλευρά από την μεριά του τελεφερίκ, μέχρι να φτάσετε στα τείχη κι εκεί θα βρείτε μία μικρή πόρτα/έξοδο των τειχών και ταυτοχρόνως είσοδο στο Café Bar Buza. Η θέα είναι μαγευτική και χαλαρώνει τόσο πολύ το βλέμμα. Βέβαια, μπορεί να λέγεται και café αλλά καφέ δεν έχει –μονάχα ice coffee.

Το Dubrovnik είναι όμορφο και τόσο κοντά μας. Τι όμορφο να ανακαλύπτεις τον κόσμο…

PASSME: Η τεχνολογία μειώνει την διάρκεια των αεροπορικών ταξιδίων

Θέλουμε να πηγαίνουμε γρηγορότερα στον προορισμό μας και η τεχνολογία φαίνεται οτι εργάζεται γιαυτό! Ένα νέο ερευνητικό πρόγραμμα στο οποίο μάλιστα συμμετέχει και το Ερευνητικό Πανεπιστημιακό Ινστιτούτο Συστημάτων Επικοινωνιών και Υπολογιστών (ΕΠΙΣΕΥ) του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου (ΕΜΠ), το Passme, έχει σαν στόχο την μείωση της συνολικής διάρκειας των αεροπορικών ταξιδίων κατά μια ώρα.

Με την χρηματοδότηση της ΕΕ και μια κοινοπραξία 12 εταίρων από 7 ευρωπαικές χώρες οι καινοτόμες τεχνολογίες του έργου θα δοκιμαστούν σε αεροδρόμια της Γερμανίας και της Ολλανδίας, ενώ το πρόγραμμα θα διαρκέσει 3 χρόνια. Η μείωση του συνολικού χρόνου ταξιδιού από την αναχώρηση έως την άφιξη αλλά και οι αλλαγές στη λειτουργία των αεροδρομίων και των αεροσκαφών είναι μερικές από τις καινοτομίες του έργου. Από τις αποσκευές και τις ουρές αναμονής έως την επιβίβαση ο χρόνος θα μειωθεί σημαντικά ενώ αναπτύσσονται και έξυπνες συσκευές όπου θα μας κρατούν ενήμερους για όλα όσα αφορούν την πτήση μας. Όλα αυτά μέχρι το Μάιο του 2018

 

Οι πόλεις, οι χώρες, ο κόσμος, είναι για όλους, της Χριστίνας Καλογεροπούλου

Ήθελα τόσο πολύ να ζήσω για λίγο στο εξωτερικό κι επιτέλους βιώνω αυτή την εμπειρία κι ας είναι μονάχα για ένα μήνα.

Η Χαϊδελβέργη τον Αύγουστο είναι γεμάτη φοιτητές –όπως και όλο τον χρόνο. Κάποιοι φεύγουν για διακοπές, άλλοι έρχονται στη θέση τους και η ρομαντική πόλη αλλάζει πρόσωπα μα όχι ρυθμούς ή ζωηράδα. Τα καλοκαιρινά μαθήματα είναι κάτι που έχουν τα περισσότερα πανεπιστήμια του κόσμου και είναι ένας πολύ έξυπνος κι αποτελεσματικός τρόπος να βελτιώσει κανείς την κατάρτισή του στις ξένες γλώσσες αλλά και να γεμίσει εικόνες κι αρώματα από άλλους λαούς, κουλτούρες, έθιμα και να κάνει φίλους σε όλο τον κόσμο. Σε κάποια πανεπιστήμια, τέτοιου είδους προγράμματα διαρκούν έναν μήνα, σε άλλα -μαζί και σε πολλά βρετανικά- λίγο λιγότερο.

Θα αρχίσω ανάποδα την εξιστόρηση των εμπειριών μου, λέγοντας, πως προτείνω ανεπιφύλακτα οποιαδήποτε ευκαιρία σπουδών/μαθημάτων στο εξωτερικό και περισσότερο διαμονή για κάποιο χρονικό διάστημα σε κάποια άλλη πόλη του κόσμου. Είναι ασύλληπτο και πέραν λεκτικών περιγραφών το πόσο πολύ αλλάζει η αντίληψη και η γενικότερη κοσμοθεωρία οποιουδήποτε μπορεί να συγκρίνει την ζωή του στην χώρα του με την ζωή σε μια άλλη χώρα, μακριά μάλιστα και από ακούσματα της μητρικής γλώσσας. Ίσως στην ιδέα να τρομάζει, αλλά στο τέλος της ημέρας, μονάχα οφέλη μπορεί να προσφέρει αυτή η εμπειρία.

Η κάθε λέξη που ανταλλάσσεις με κάποιον άλλο στο εξωτερικό, είναι μία αυτόματη ανταλλαγή πληροφοριών και συνειδητοποιείς τι θα πει η χιλιοειπωμένη φράση, Να νιώθεις «πολίτης του κόσμου». Πολλές φορές απροσδόκητα είδα πως ‘ελληνικά’ αστεία υπάρχουν και σε άλλες γλώσσες, αφού όταν προσπάθησα να πω ένα ελληνικό ανέκδοτο σε μία φίλη μου από τη Σλοβακία, μου είπε πως λένε το ίδιο και στη χώρα της. Ένιωσα πολλές φορές απίστευτο ενθουσιασμό όταν ένας Άγγλος συμμαθητής μου μού μιλούσε με ερασμιακή προφορά στα αρχαία και μου έλεγε πόσο πολύ λατρεύει να διαβάζει αρχαίες τραγωδίες. Ήδη κανονίζει να επισκεφθεί τρίτη φορά μέσα σε δύο χρόνια την Ελλάδα. Δεν μπορούσα να μην εκπλαγώ όταν μιλούσα για πολιτική με έναν Αμερικάνο συμμαθητή μου γύρω στα 50 και μου έλεγε πώς φτάνουν τα ελληνικά νέα στην χώρα του. Ούτε επίσης να μην χαρώ όταν ένας Ισπανός, βιβλιοφάγος, καθηγητής ξένων γλωσσών και συμμαθητής μου, είχε διαβάσει Καζαντζάκη και Καβάφη και μου ζητούσε να του προτείνω κι άλλους Έλληνες συγγραφείς.

Δεν τίθεται θέμα πατριωτικής έπαρσης. Μονάχα μεγάλης χαράς όταν συνειδητοποίησα πως τα σύνορα των χωρών δεν είναι παρά μόνο μια χωροταξική επινόηση. Οι καρδιές των ανθρώπων χτυπούν στον ίδιο παλμό κι αν όλοι είχαμε την ευκαιρία να συναναστρεφόμαστε ανθρώπους από άλλες χώρες, τότε ούτε η ξενοφοβία θα υπήρχε ως έννοια ούτε και ο πατριωτικός φανατισμός. Είναι μαγικό το συναίσθημα να σου μιλάει μία κοπέλα από την Π.Γ.Δ.Μ(ακεδονίας) και να βλέπεις πως, όπως κι αν ονομαστεί η χώρα της, στην τελική, αγαπάτε παράφορα τους ίδιους σκηνοθέτες και τις ίδιες ταινίες, σε σημείο να κανονίζετε να βρεθείτε ξανά στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης που ανυπομονεί να ανακαλύψει.

Ναι, φυσικά και πολλές φορές όταν έλεγα σε κάποιον «Με λένε Χριστίνα και είμαι Ελληνίδα» υπήρχε ένα συγκεκριμένο επιφώνημα έκπληξης ανακατεμένης με μπόλικη δόση αμηχανίας. Και αυτό, όχι μόνο από τους Γερμανούς. Από οποιονδήποτε, ανεξαρτήτως ηλικιακής ομάδας, που ασχολούταν έστω και λίγο με την πολιτική και παρακολουθούσε τις εξελίξεις. Κάποιοι με ρωτούσαν «Ναι» ή «Όχι» με το –χ- παχύ, προφοράς εξωτερικού. Άλλοι περίμεναν να δουν εάν είμαι ανοιχτή στο να μιλήσω για το τι ακριβώς γίνεται αυτή την περίοδο στην Ελλάδα κι όταν έβλεπαν πως δεν είχα κανένα πρόβλημα ξεκινούσαν και με βομβάρδιζαν με ειλικρινή περιέργεια για τα τεκταινόμενα. Κι άλλοι μου εξιστορούσαν τις εμπειρίες τους σε κάποια επίσκεψή τους στα ελληνικά νησιά.

Ξενοφοβία δεν ένιωσα. Οι άνθρωποι που ταξιδεύουν δεν φοβούνται το άλλο, το ξένο. Μονάχα μία θλίψη ένιωθα, κάθε που έβλεπα –και βλέπω- κάθε μέρα την Ελλάδα ως πρώτη είδηση, όχι για την ομορφιά της, όχι για τον πολιτισμό της, όχι για τίποτα άλλο πέρα των πολιτικών εξελίξεων και των άθλιων συνθηκών στις οποίες έχουν αφεθεί οι πρόσφυγες που φτάνουν καθημερινά εντός των συνόρων. Κι ας είμαι σε μία γλυκιά, παραμυθένια και πανέμορφη πόλη, με ένα κάστρο που ξυπνά μνήμες παιδικές από παραμύθια που διαβάζαμε μικροί, η Ελλάδα νιώθω πως με ακολουθεί. Κι έτσι πρέπει να γίνεται. «Όπου και να ταξιδέψω, η Ελλάδα με πληγώνει», γράφει ο Γιώργος Σεφέρης. Αλήθεια, πόσο κρίμα είναι που ένιωσα τόσο πολύ αυτή τη φράση…

Guardian: Καρτ ποστάλ από την Πάτμο

Στα πλαίσια της στήριξης της χώρας μας και του τουρισμού που δοκιμάζεται, είναι πολλά τα δημοσιεύματα όπου προτρέπουν τους αναγνώστες να επισκεφτούν την Ελλάδα.

Και ειδικά όταν δημοσιεύονται άρθρα ανθρώπων που περιγραφούν τις διακοπές τους στην Ελλάδα αυτές τις μέρες και μάλιστα με τα καλύτερα λόγια, όπως έκανε ο Matthew Kneale στην guardian. Ένα άρθρο όπου περιγράφει με ενθουσιασμό και θέρμη την διαμονή του στην Πάτμο σχολιάζοντας με πολύ γλαφυρό τρόπο τοποθεσίες, αξιοθέατα αλλά και γαστρονομικές απολαύσεις χαρακτηρίζοντας την Πάτμο ως ένα παράδεισο για τους καλοφαγάδες. Ο αρθρογράφος επίσης δημοσιεύει συνεντεύξεις και σχόλια Πάτμιων επαγγελματιών θέλοντας με αυτό τον τρόπο να στηρίξει αλλά και να προτρέψει όσο περισσότερο κόσμο να επισκεφτεί το νησί.Είναι πράγματι ελπιδοφόρο το ότι αυτές τις δύσκολες μέρες δημοσιεύονται τέτοια άρθρα που μέσα από τις προσωπικές εμπειρίες καταφέρνουν να περάσουν ένα θετικό μήνυμα για τον τουρισμό μας, προσφέροντας μια σημαντική στήριξη σε ένα καλοκαίρι δύσκολο για όλους.

Mypefkos: Οι παρέες γράφουν ιστορία… και δημιουργούν προορισμούς, της Κατερίνας Σταματελοπούλου.

Οι Πεύκοι είναι ένας σχετικά νέος τουριστικός προορισμός. Βρίσκεται στην περιοχή της Λίνδου, περίπου 50 χιλιόμετρα από το κέντρο της πόλης της Ρόδου. Μικρός σε έκταση αλλά με απαράμιλλη φυσική ομορφιά, ένας οικισμός γεμάτος πεύκα, εξού και το όνομα, καταγάλανα νερά μέσα σε ένα φυσικό κόλπο όπου αρκετές φορές επισκέπτονται ακόμα και οι χελώνες καρέτα καρέτα αλλά και ένα άγριο τοπίο λόγω του τεράστιου βράχου που βρίσκεται ακριβώς πίσω από τον οικισμό. Τα τελευταία χρόνια αποτελεί πόλο έλξης πολλών επισκεπτών από όλα τα μέρη του κόσμου, μάλιστα, οι περισσότεροι, περίπου το 70%,  επισκέπτονται τους Πεύκους κάθε χρόνο για τις καλοκαιρινές τους διακοπές.

Άτιτλο

Ήταν πριν 4 χρόνια όταν μια παρέα επαγγελματιών πίνοντας τον καφέ τους συζητούσαν για τα προβλήματα που αντιμετώπιζαν στην περιοχή τους. Την παρέα αποτελούσαν οι: Παναγιώτης Ιωαννίδης, Κώστας Μιγκός, Παναγιώτης Κούρος, Στέφανος Παλλάς, Κούρος Εμμανουήλ, Κώστας Κελεπέρας, Φίλιππος Μαστροσαββάκης, Χαράλαμπος Κελεπέρας, Παναγιώτης Κρητικός. Γέννημα θρέμμα όλοι Ροδίτες, από την περιοχή της γνωστής σε όλους Λίνδου, έχουν τις επιχειρήσεις τους στους Πεύκους και τα προβλήματα ήταν πολλά όσον αφορά τις βασικές υποδομές του οικισμού, πράγμα που δημιουργούσε τεράστιο πρόβλημα στην καλή παροχή τουριστικών υπηρεσιών. Η απόφαση να δημιουργήσουν μια ομάδα που θα πάρει την κατάσταση στα χέρια της ήταν ομόφωνη. Έτσι δημιουργήθηκε η ομάδα mypefkos!

Το επόμενο βήμα ήταν να πείσουν τους 170 περίπου επιχειρηματίες της περιοχής να βάλουν το χέρι στην τσέπη και να συνεισφέρουν σε αυτή την προσπάθεια. Κάπως έτσι δημιουργήθηκε το «πευκόσημο» όπως το λένε στην περιοχή. Αν αναλογιστεί κανείς ότι ήδη οι κάτοικοι αλλά και οι επιχειρήσεις φορολογούνται με δημοτικά και άλλα τέλη για τις υποδομές, το «πευκόσημο» ήρθε να επιβαρύνει επιπλέον, παρότι σε σύγκριση με τα κρατικά τέλη είναι παρά πολύ μικρό, μόλις 70 ευρώ τον χρόνο! Τελικά όμως, όπως φαίνεται, με καλή διαχείριση, με δημιουργικότητα και με την συνεργασία όλων, το «πευκόσημο» κατάφερε να λύσει πολλά προβλήματα. Στα 4 χρόνια δημιουργίας του mypefkos έχουν δαπανηθεί πάνω από 130.000 ευρώ για έργα στην περιοχή μέσα από αυτή την ιδιωτική πρωτοβουλία!

Ήδη το mypefkos έχει επαναδημιουργηθεί σαν μια Κοινωνική Συνεταιριστική Επιχείρηση δίνοντας μια άλλη δυναμική και εξέλιξη σε αυτή την προσπάθεια. Η Κοινωνική Συνεταιριστική Επιχείρηση είναι ένας αστικός συνεταιρισμός με κοινωνικό σκοπό την επιδίωξη του συλλογικού οφέλους και την εξυπηρέτηση γενικότερων κοινωνικών συμφερόντων. Είναι χαρακτηριστικό ότι πολλοί από τους επισκέπτες των Πευκών έχουν συνεισφέρει στην προσπάθεια του mypefkos προσφέροντας χρηματικά ποσά για αναπλάσεις και υποδομές στον οικισμό, θέλοντας με αυτό τον τρόπο να δηλώσουν την υποστήριξη και την αγάπη τους.

Στην ενότητα BIZ Update κάναμε ένα μικρό αφιέρωμα στον όμορφο οικισμό των Πευκών αλλά και στην δημιουργική ομάδα της ΚΟΙΝΣΕΠ mypefkos, όπου μέλη της μίλησαν για την προσπάθεια ανάδειξης του οικισμού τους ως έναν ποιοτικό και προσιτό προορισμό για όλους!

Μάθετε τα πάντα για τους Πεύκους εδώ και στην σελίδα τους στο facebook

Στο Ελσίνκι με ελληνικές ειδήσεις, της Χριστίνας Καλογεροπούλου

Ήταν Ιανουάριος, η καρδιά του χειμώνα και σίγουρα για το μεσογειακό ελληνικό ταμπεραμέντο, πολύ λανθασμένη περίοδος να επισκεφθεί κανείς τη Σκανδιναβία. Παρόλα αυτά, εκείνον τον Ιανουάριο, δεν βρέθηκα μονάχα σε μία αλλά σε δύο χώρες και μάλιστα πρωτεύουσες του Βορρά. Για τη Στοκχόλμη σας μίλησα σε προηγούμενο ταξιδιωτικό κείμενο, αλλά τώρα ήρθε η ώρα να γίνει λόγος για το Ελσίνκι, την παγωμένη μα ολοζώντανη Φινλανδία, που με εντυπωσίασε –παραδόξως- πολύ περισσότερο από ότι η Στοκχόλμη.

Η πτήση από το αεροδρόμιο της Στοκχόλμης για το Ελσίνκι κρατά περίπου μία ώρα και κοστίζει γύρω στα 60-70€ αν κι ο ταξιδιώτης μεταφέρεται σε άλλη χώρα, με διαφορετική ώρα –ίδια με αυτή της Ελλάδας- και σε άλλο νόμισμα –η Φινλανδία σε αντίθεση με τις υπόλοιπες σκανδιναβικές χώρες είναι εντός της Ευρωζώνης. Ήταν 6.00 το απόγευμα και ήδη πίσσα σκοτάδι έξω. Το ταξί κοστίζει 30€ για την πόλη, όμως εμείς προτιμήσαμε να φτάσουμε σε 40 λεπτά, μα αστικώς, με 5€. Υπάρχει και τρίτη επιλογή, τα λεωφορεία εν ονόματι finair που κάνουν τη διαδρομή σε μισή ώρα, με τιμή εισιτηρίου 6,30€.

Μέχρι να μπούμε στην πόλη, το θέαμα έξω από τα παράθυρά μας δεν μας γοήτευε ιδιαιτέρως. Το τοπίο έμοιαζε με κάποιο χωριό της βόρειας Ελλάδας, πράσινο και χιονισμένο, δίχως πολλά φώτα ή ακόμα και αυτοκίνητα στους δρόμους. Ερημιά και χιόνι. Βέβαια, λησμονήσαμε πως και η διαδρομή από το αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος καμία σχέση δεν έχει με το κέντρο της Αθήνας. Κατεβήκαμε στον σιδηροδρομικό τους σταθμό και από εκεί περπατήσαμε ως τον κεντρικό τους δρόμο Mannerheiminte για να βρούμε το ξενοδοχείο μας. Χιόνιζε μα δεν έκανε υπερβολικό κρύο. Οι φινλανδικές νιφάδες όμως ήταν πολύ παράξενες. Στρογγυλές, σαν ψεύτικες, πλαστικές, θυμίζανε αφρό από πυροσβεστήρα όταν μετά από –κυριολεκτικά- τρία λεπτά περπάτημα μας είχαν καλύψει απ’ άκρη σ’ άκρη.

Το ξενοδοχειάκι μας ήταν κάποτε μοναστήρι και τα δωμάτια σου θύμιζαν φοιτητικά, γερμανικά ενδιαιτήματα –είχα πριν ένα μήνα πάει σε μια φίλη μου στη Χαϊδελβέργη και δεν μπορούσα να αγνοήσω την ομοιότητα. Μέσα σε δύο μέρες που καθίσαμε, προλάβαμε και είδαμε αρκετά, μα φυσικά ούτε κατά διάνοια τα μισά. Μπήκαμε στην εκκλησία του Βράχου, μια παράξενα χτισμένη εκκλησία, όπου μία κυρία προσπαθούσε –μάλλον ανεπιτυχώς- να αποδείξει πως γνωρίζει πώς να παίζει πιάνο κι όπου μάλιστα θα γινόταν κι ένας γάμος εντός ολίγων ωρών –κλειστός δυστυχώς προς το μη σχετικό κοινό-, τη Finlandia Hall, το αριστούργημα του φινλανδού αρχιτέκτονα Alvar Aalto –βέβαια με την πρώτη ματιά θα αναφωνήσετε σίγουρα «μα καλά, τι σόι αριστούργημα είναι αυτό;», μα με μία ενδελεχέστερη αρχιτεκτονική ματιά θα καταλάβετε το ιδιαίτερο της αρχιτεκτονικής του- και μπόλικο χιόνι. Στην πίσω μεριά της Finlandia Hall υπήρχε μία παγωμένη λίμνη και το θέαμα του ορίζοντα ήταν κάτι παραπάνω από ευεργετικό για τα μάτια μας.

Σχεδόν απέναντι βρίσκεται το Εθνικό Μουσείο. Έτυχε να υπάρχει εκείνη την περίοδο έκθεση σχετικά με τη φινλανδική ζωή. Το μουσείο σύγχρονης τέχνης εν ονόματι Kiasma ήταν κλειστό για ανακαίνιση. Όμως μπήκαμε και στο Ωδείο τους. Κάθε κτήριο στην πόλη αυτή είναι μία αρχιτεκτονική σπουδή. Αρχιτεκτονική του γυαλιού και του οπλισμένου σκυροδέματος. Καταλήξαμε στο Stockman –ένα γιγάντιο εμπορικό κέντρο- όπου ήπιαμε καφέ, δοκιμάσαμε ένα όμορφο εξωτερικά γλυκό, μα γευστικώς αποτυχία, και πιάσαμε την κουβέντα στον νεαρό Φινλανδό, ο οποίος μας έδωσε κάθε λογής πληροφορίες. Μετά αυτή την προσωρινή ανάπαυλα, συνεχίσαμε τη βόλτα μας μέχρι τον Καθεδρικό Ναό, ο οποίος φωτισμένος απέπνευε μια πολύ επιβλητική αίσθηση, την πλατεία Γερουσίας με το κτήριο του Πανεπιστημίου –κάτι σαν το δικό μας κεντρικό κτήριο στην Πανεπιστημίου μόνο χωρίς τους εποχιακούς καταληψίες- και το Κυβερνείο. Επιστρέψαμε μέσω της οδού Esplanade και μπήκαμε στο εστιατόριο Kaarna –πρόταση του νεαρού φινλανδού με τοπική κουζίνα και καλές, για τα δεδομένα της Φινλανδίας, τιμές. Βέβαια η μεγάλη καθυστέρηση μας έκανε να κλείσουμε τραπέζι για το επόμενο βράδυ, να πιούμε απλώς έναν αφρώδη οίνο στο μπαρ ακριβώς από κάτω και να καταλήξουμε στο Burger King από δίπλα –που οσονούπω λένε πως θα έρθει και στην Ελλάδα.

[metaslider id=20417]

Την επομένη, ξημέρωνε ημέρα εκλογών στην Ελλάδα. Φύγαμε με κυβέρνηση Σαμαρά και θα επιστρέφαμε με κυβέρνηση Τσίπρα, μα δεν το ξέραμε ακόμα. Δύσκολο να λησμονηθεί πάντως τούτο το ταξίδι.

Η πρώτη μας στάση ήταν η Εκκλησία της Σιωπής, ένα παράδοξο κτήριο, στρογγυλό και ξύλινο. Βέβαια, οι τουρίστες που μπαινοβγαίνουν συνεχώς και τα κλικ-κλικ από τις κάμερες τους (μολονότι οι φωτογραφίες απαγορεύονταν) ομολογουμένως δυσκόλευαν το σκέλος σιωπή. Έπειτα, μπήκαμε στην Πινακοθήκη τους, την Ateneum, απ’όπου δυστυχώς απουσίαζαν οι μόνιμες συλλογές, γιατί είχαν μια μεγάλη έκθεση για τον Σιμπέλιους. Κάναμε μια βόλτα ως την πλατεία του Καθεδρικού Ναού και αποφασίσαμε να ανεβούμε τα πολλά σκαλιά ως εκεί, σκαλιά που θύμιζαν τη σκάλα στην Οδυσσό, όπου γύρισε ο Άιζενσταϊν τις σκηνές πλήθους στην ταινία Θωρηκτό Ποτέμκιν, μόνο πολύ πιο παγωμένα και απόκρυμνα για τις σόλες μας που γλιστρούσαν. Αργότερα, ανεβήκαμε και στον λοφίσκο όπου βρισκόταν ο Ορθόδοξος Καθεδρικός Ναός αλλά ήταν κλειστός.

Ήδη σουρούπωνε και το κρύο μας περόνιαζε. Ήπιαμε καφέ στο γυάλινο περίπτερο της Esplanade, μια ατμόσφαιρα Μεσοπολέμου. Ύστερα τρέξαμε να πάρουμε το τραμ και να πάμε κάπως απόκεντρα να δούμε το μνημείο Σιμπέλιους. Ήταν ένα είδος μουσικού οργάνου, στημένου –σαν να αιωρείτο- στην καρδιά ενός χιονισμένου πάρκου. Κάτι Ρωσίδες φωτογραφίζονταν εκεί, και φορούσαν μίνι φορέματα με λεπτό καλσόν στο χρώμα του δέρματος. Στη θέα τους με διαπέρασε ένα κύμα ψύχους. Στην επιστροφή, πήγαμε επιτέλους να φάμε σκανδιναβικό φαγητό, τάρανδο κι άλλα παρόμοια εδέσματα.

Γυρίσαμε νωρίς στο ξενοδοχείο, όπου ήταν πια επίσημη η κυβέρνηση Τσίπρα. Παράδοξο να βλέπεις φινλανδικές ειδήσεις να μιλούν για την Ελλάδα. Το επόμενο πρωί πετούσαμε για Αθήνα και στην πτήση, όλοι διάβαζαν εφημερίδες με πρωτοσέλιδο τις ελληνικές εκλογές. Τελικά, πουθενά δεν γλυτώνεις από τα ελληνικά νέα –ευτυχώς (;).

Paris, je t’aime, της Χριστίνας Καλογεροπούλου

Εάν θέλεις να γίνεις καλλιτέχνης, το Παρίσι είναι για εσένα

Η φράση «Paris, je t’aime» δεν βγήκε τυχαία. Το Παρίσι δεν έχει ανακηρυχθεί –συνειδητά αλλά και ασυνείδητα- χωρίς λόγο ως η πόλη του έρωτα και ως το ιδανικό μέρος να ζει κανείς. Δεν ήταν τυχαίο πως το Παρίσι αποτέλεσε –και αποτελεί- πόλο έλξης καλλιτεχνών, σκηνοθετών, συγγραφέων, αφού εμπεριέχει αυτό το είδος μαγείας που σου αποκαλύπτεται εκεί που δεν το περιμένεις, ενώ ταυτοχρόνως γνωρίζεις πως βρίσκεται παντού όπου κι αν κοιτάξεις. Δεν μπορείς να βρεθείς στο Παρίσι και να μην νιώσεις την ανάγκη να γίνεις καλλιτέχνης…

Εάν θέλεις να γίνεις συγγραφέας, διάβασε, περπάτα, κοίτα, βίωσε.

Το Παρίσι αποτέλεσε έμπνευση για πολλούς συγγραφείς, που είτε έπλεξαν την ιστορία στους στους παρισινούς δρόμους, είτε επέλεξαν την γαλλική πρωτεύουσα για να ζήσουν, να εμπνευστούν, να αγαπήσουν, να μαγευτούν..

Οι Άθλιοι του Β.Ουγκώ, γραμμένοι το 1862, απεικονίζουν γλαφυρά την ζωή των χαμηλών στρωμάτων του Παρισιού με κεντρικό ήρωα τον Γιάννη Αγιάννη, αριστοκράτης μεν ο ίδιος, που υπέφερε δε από την εξαθλιωμένη ζωή που ήταν αναγκασμένο να ζει το μεγαλύτερο μέρος του Παρισιού και το διεφθαρμένο σύστημα δικαιοσύνης επικρατούσε.
Διαβάζοντάς το, περπατήστε στους παρισινούς δρόμους, και θα δείτε στο μετρό αλλά και στους δρόμους ακόμα ανθρώπους άστεγους να επαιτούν. Η αλήθεια είναι πως διασχίζοντας με το τραίνο από το αεροδρόμιο τα προάστια του Παρισιού θα σας πιάσει λιγάκι η καρδιά σας, γιατί η φτώχεια, είναι ακόμα εκεί, και η ζωή στα προάστια δεν έχει καμία σχέση με αυτή του κέντρου της πόλης..

Στον Μπαρμπα-Γκοριό του Μπαλζάκ, η παρισινή ζωή χρονογραφείται εξαιρετικά από την πένα του γάλλου λογοτέχνη και κάποιοι μάλιστα λένε πως αποτέλεσε ένα από τα καλύτερα –εάν όχι το καλύτερο- βιβλίο του. Μπορείτε να επισκεφθείτε το πάλαι ποτέ σπίτι του Μπαλζακ που σήμερα είναι μουσείο όπου εκτίθενται πρώτες εκδόσεις βιβλίων του, προσωπικά αντικείμενα, γράμματα, πίνακες κ.α. Να σημειωθεί πως το υπάρχον διαμέρισμα το νοίκιασε το διάστημα 1840 – 1844 με ψεύτικο όνομα για να αποφύγει τους πολλούς δανειστές του και μεταξύ άλλων δούλεψε και το έργο του «Ανθρώπινη Κωμωδία» εκεί.
(Οικία Honore de Balzac: 47 rue Raynouard, 75016)

Η Παναγία των Παρισίων του Β. Ουγκώ, του 1831. Αυτή η ιστορία θα σας συγκινήσει, τη στιγμή που θα ανακαλύψετε την αγάπη του Κουασιμόδου, ενός καμπούρη κωδωνοκρούστη για την Εσμεράλδα.

Επισκεφθείτε την ομώνυμη εκκλησία που το διήγημα του Ουγκώ κυριολεκτικά την έσωσε από την πλήρη παρακμή στην οποία βρισκόταν την εποχή της συγγραφής της ιστορίας. Ο Ουγκώ ηγήθηκε μιας επιτυχημένης προσπάθειας ανακαίνισης του καθεδρικού ναού, και ο γάλλος αρχιτέκτονας, Ευγένιος Εμμανουήλ Βιολέ-λε-Ντυκ επιλέχθηκε για να σχεδιάσει και να ανακαινίσει τον ναό. Οι εργασίες ξεκίνησαν το 1841 και κράτησαν 23 ολόκληρα χρόνια.

Το Αναζητώντας τον Χαμένο Χρόνο του Μ. Προυστ εμφανίστηκε το 1913 και οι 13 του τόμοι γράφονταν από το 1871 έως το 1922. Με έναν πολύ ιδιαίτερο και περιγραφικό τρόπο ο Προύστ μιλά για τη ζωή του στο Παρίσι και την κοινωνία του κατά την διάρκεια της Belle Epoque.

Περπατήστε στην Λεωφόρο Haussmann όπου περπατούσε και ο ίδιος, αφού κάπου εκεί έμενε και μην αμελήσετε να επισκεφθείτε το κοιμητήριο Περ Λασέζ, ανατολικά της πόλης, όπου αναπαύεται και ο Προυστ αλλά και άλλα τεράστια ονόματα, όπως ο Τζιμ Μόρισον, η Εντίτ Πιάφ, ο Μπαλζάκ, ο Σοπέν και η λίστα συνεχίζεται εις το διηνεκές..

Αλλά και ξένοι συγγραφείς πέρασαν από το Παρίσι, έμειναν και δημιούργησαν. Ο Φιτζέραλντ, ο Τζόυς, ο Καμί, ο Κούντερα και ο Χέμινγουεϊ είναι μερικά ονόματα που βρέθηκαν στην γαλλική πρωτεύουσα. Μάλιστα, όσον αφορά τον Χέμινγουεϊ, θα συναντήσει κανείς μία ταμπέλα στο 39 της οδού Descartes, όπου γράφει στα αγγλικά πως εκεί έζησε ο Χέμινγουέι από το 1921 έως το 1925, κάτι που δεν ισχύει, καθώς εκεί πήγε είτε για να δουλέψει είτε για να ξεφύγει από την οικογενειακή ζωή με την πρώτη του γυναίκα Hadley και το μωρό τους Bumby. Βέβαια, υπάρχει ακριβώς από επάνω μία ακόμα πινακίδα, στα γαλλικά, όπου αναγράφεται πως στο συγκεκριμένο σπίτι σκοτώθηκε ο Πωλ Βερλέν στις 8 Ιανουαρίου το 1896. Άραγε το ήξερε ο Χέμινγουέι και γι’αυτό διάλεξε αυτό το διαμέρισμα;

(Και μιας και λέμε για συγγραφείς, μην ξεχάσετε να περάσετε από το θρυλικό Shakespeare and Company όπου καλούνταν οι συγγραφείς, μιλούσαν, παρουσίαζαν και βιβλία τους και έμεναν στα διαμερίσματα ακριβώς από επάνω από το βιβλιοπωλείο.)

Εάν θέλεις να γίνεις σκηνοθέτης, δες, περπάτα, κοίτα, βίωσε.

Το τοπίο, οι γέφυρες, η τέχνη στους δρόμους, το παριζιάνικο γούστο• όλα σε εμπνέουν στο Παρίσι να τα εγκλωβίσεις και να τα κάνεις αθάνατη εικόνα μέσα σε ένα καρέ. Τόσοι και τόσοι σκηνοθέτες εμπνεύστηκαν από την πολύπλευρη ομορφιά του Παρισιού και δημιούργησαν υπέροχες ταινίες. Δεν μένει παρά να τις ανακαλύψετε.

Ο Γούντι Άλεν κατάφερε να δημιουργήσει μια ταινία που αποδίδει χαρακτηριστικά το Παρίσι. Αυτή δεν είναι άλλη από το Midnight in Paris, όπου ο ήρωας-συγγραφέας περιπλανιέται στους δρόμους της Μονμάρτης προσπαθώντας να ανακαλύψει την μούσα της έμπνευσης που βοήθησε τόσους και τόσους συγγραφείς να μεγαλουργήσουν. Βέβαια μπλέκει σε μια χωροχρονική τρύπα και μεταπηδά από την σύγχρονη σε άλλες παρισινές εποχές…

[metaslider id=19987]

Η γνωστή και μη εξαιρετέα Le Fabuleux Destin d’Amélie Poulain του Ζαν-Πιερ Ζενέ, είναι μία ταινία βουτηγμένη στα χρώματα και στα αρώματα του Παρισιού με την εξαιρετική Οντρέ Τοτού στο ρόλο της Αμελί να περιπλανιέται και να παρατηρεί το Παρίσι. Το καθέ στο οποίο γυρίστηκαν μερικές σκηνές της ταινίας λέγεται Café des Deux Moulins και βρίσκεται στη Μονμάρτη (15, rue Lepic, 75018)

Ο Γάλλος σκηνοθέτης Leos Carax, που βρέθηκε πριν μερικούς μήνες στην Ελλάδα λόγω του αφιερώματος που έγινε στην φιλμογραφία του από την Ταινιοθήκη της Ελλάδος και το 8ο φεστιβάλ πρωτοποριακού κινηματογράφου, κατάφερε να συνδέσει τον έρωτα όχι με την γέφυρα των μυριάδων λουκετών από εραστές, γνωστή και ως Pont des Arts, αλλά με την ακριβώς προηγούμενή της, την Pont Neuf. Στην ταινία του Les amants du Pont-Neuf πρωταγωνιστούν δύο εραστές, που ενσαρκώνουν η Juliette Binoche και ο Denis Lavant, οι οποίοι μένουν στην γέφυρα. Το όνομα βέβαια της γέφυρας (= Νέα Γέφυρα) είναι κάπως οξύμωρο αφού η Pont-Neuf είναι η παλαιότερη γέφυρα του Παρισιού.

Δεν έχω να πω πολλά για το Τελευταίο Τανγκό στο Παρίσι του Μπερτολούτσι με τον Marlon Brando στον πρωταγωνιστικό ρόλο και επίσης τη Maria Schneider και τον Jean-Pierre Leaud. Μέσω αυτής της ταινίας, ανακαλύπτει κανείς την έντονη και αισθησιακή πλευρά της πόλης και τον τρόπο που κάνει τον έρωτα να αποθεώνεται.

Η τρυφερή μικρού μήκους ταινία Le Ballon Rouge του Albert Lamorisse θα γεμίσει την καρδιά σας γλυκύτητα αφού ο μικρός πρωταγωνιστής της, παρέα με ένα μπαλόνι που λατρεύει, ανακαλύπτει μέσα από τα αθώα του μάτια ένα Παρίσι, που ίσως πολλοί από εμάς να έχουμε λησμονήσει τον τρόπο με τον οποίο μπορούμε επίσης να το αντικρύσουμε.
Φυσικά αυτές είναι ένα ελάχιστο κομμάτι από τις υπέροχες παραγωγές που έχουν δημιουργηθεί. Δεν έχω συμπεριλάβει τον Αλέν Ρενέ, τον Τρυφώ, τον Τατί, τον Μελιές, ακόμα και κάποιες ταινίες του Πολάνσκι και του Κισλόφσκι, όπως την Μπλε του ταινία, πάλι με την Juliette Binoche ή τη Διπλή Ζωή της Βερόνικα.

Το Παρίσι μπορεί να ανακαλυφθεί εκ πρώτης όψεως μέσα από την Τέχνη και σίγουρα όταν βιωθεί θα οδηγήσει στην δημιουργία Νέας Τέχνης. Δεν μπορεί να γίνει αλλιώς. Έτσι είναι η φύση του Παρισιού. Αφυπνίζει καθετί αξιόλογο που έχουμε μέσα μας και δημιουργεί καλλιτέχνες.

Paris, je t’aime.