Ελλάδα, η χώρα των παραμυθάδων, της Ελευθερίας Φτακλάκη

Ορμώμενη από το γνωστό αλληγορικό παραμύθι για μικρούς και μεγάλους, «η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων», θα τολμήσω να παραλληλίσω τη σύγχρονη Ελλάδα ως την Αλίκη του Λούις Κάρολ. Θυμίζω πως η ηρωίδα του παραμυθιού πέφτει σε μια λαγότρυπα και ξαφνικά έρχεται αντιμέτωπη με μια σουρεαλιστική πραγματικότητα, όπου όλα αλλάζουν, μέγεθος, σχήμα, χαρακτηριστικά. Βιώνει έναν αλλόκοτο κόσμο, όπου τα ζώα της μιλάνε, τα ποτά την κονταίνουν, τα γλυκίσματα την μεγαλώνουν, τα τραπουλόχαρτα παρελάζουν μπροστά της τρέμοντας στη όψη μιας Ντάμας Κούπα , της βασίλισσας με το τεράστιο κεφάλι που συνεχώς απειλεί και κραυγάζει ‘κόψτε της το κεφάλι’

Η Ελλάδα πέφτοντας στην ‘συριζότρυπα’ βρέθηκε ξαφνικά σε μια άλλη πραγματικότητα, όπου καθετί που θεωρείτο δεδομένο τελεί υπό κατάρρευση, κεκτημένα χρόνων διακυβεύονται, αξιακά συστήματα εξανεμίζονται και ιστορικά δεδομένα ανατρέπονται. Η εμφανής ανυπαρξία ξεκάθαρων πολιτικών, η ανικανότητα αυτών που θεωρούσαν τη διακυβέρνηση της Ελλάδας ένα παραμύθι, η απουσία γρήγορων αντανακλαστικών και πολιτικού ρεαλισμού από το εκλογικό σώμα, και η απάθεια μερίδας πολιτών, μετέτρεψαν την Ελλάδα, τη χώρα που γέννησε τη δημοκρατία, την πατρίδα του φωτός και του πολιτισμού, του λόγου και της τέχνης, στον παρεία της Ευρώπης και στον περίγελο της διεθνούς κοινότητας.

Σε μια χώρα όπου ο λαϊκισμός και ηγεσία συμπορεύονται και στο τέλος ταυτίζονται, είναι αναμενόμενο κάποια στιγμή να βρεθεί στη δίνη μιας εφιαλτικής πραγματικότητας με κινδύνους σε πολλαπλά επίπεδα (διεθνές περιβάλλον, εξωτερική πολιτική, πολίτευμα, οικονομία, κοινωνική συνοχή, πολιτισμός, κα). Αμέριστες ευθύνες σαφώς και έχουν οι ανίκανες ηγεσίες που με τα παραμύθια τους εξαπατούν το εκλογικό σώμα, όμως για να θέσουμε τα πράγματα στη σωστή τους διάσταση, εξίσου υπεύθυνοι είναι και οι εκλογείς που ενώ βλέπουν την «λαγότρυπα», συνειδητά πέφτουν μέσα, ελπίζοντας σε τι άραγε; Σε θαύματα! Όμως, όπως λέει ο σοφός λαός μας, ‘τρεις μέρες διαρκούν τα θαύματα’ και δυστυχώς ο βασιλιάς αποδείχτηκε γυμνός!

Μας τελείωσε το παραμύθι, εξανεμίστηκε σαν πομφόλυγα. Οι επιπτώσεις σίγουρα με αρνητικό πρόσημο για την Ελλάδα σε αξιακό, ηθικό, κοινωνικό, οικονομικό, και θεσμικό επίπεδο. Οι συνέπειες δραματικές για τη νέα γενιά που πίστεψε στην ελπίδα των νεόκοπων παραμυθάδων, αδιέξοδες για τη δική μας γενιά που συντήρησε τα παραμύθια, εφιαλτικές για τη γενιά που εξέθρεψε και γαλούχησε τους παραμυθάδες, και απογοητευτικές για την γενιά των γονιών μας που μάτωσαν για μια ελεύθερη, δημοκρατική και ευρωπαϊκή Ελλάδα.

Το παραμύθι του Λούις Κάρολ, όπως όλα τα παραμύθια, έχει αίσιο τέλος. Η Αλίκη ξυπνάει από τον εφιάλτη της και επανέρχεται στην γνωστή της πραγματικότητα απ’ όπου και δραπέτευσε για λίγο. Στο δικό μας παραμύθι ποιο θα είναι το τέλος για την Ελλάδα, τη χώρα που ζει μέσα στις αντιφάσεις της; Τον ελληνικό λαό που εύκολα ταυτίζεται με τους παραμυθάδες της και εύκολα λησμονά την ιστορία του; Τον νεοέλληνα που έμαθε να ζει με το «έχει» και ξέχασε το «είναι»; Τη νέα γενιά που γρήγορα παραιτήθηκε πριν καν ξεκινήσει το δικό της αγώνα; Θα ξυπνήσουμε έγκαιρα από το παραμύθι που ξαφνικά έγινε εφιάλτης ή θα αφήσουμε τη Ντάμα Κούπα, τη βασίλισσα με το μεγάλο κεφάλι να μας αποκεφαλίσει;

‘Δεν μπορώ να πάω πίσω στο χθες, γιατί ήμουν κάποιος άλλος.’ (Λούις Κάρολ, Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων). ‘Αν προχωρήσω στο αύριο, τι μπορεί να είμαι»; ( ερώτημα της γράφουσας)

Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου (ΠΝΠ), ταφόπλακα στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, της Ελευθερίας Φτακλάκη

Ταφόπλακα για τη λειτουργία της Τοπικής Αυτοδιοίκησης Α και Β’ βαθμού αποτελεί η Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου ( ΠΝΠ) που ψήφισε η κυβέρνηση για την υποχρεωτική μεταφορά των ταμειακών διαθεσίμων των φορέων του Δημοσίου και των ΟΤΑ στον ειδικό λογαριασμό της Τράπεζας της Ελλάδος, ώστε να χρησιμοποιηθούν για το βραχυπρόθεσμο δανεισμό του κράτους.

vouli

Τι σημαίνει επί της ουσίας όμως η συγκεκριμένη ΠΝΠ και ποιες θα είναι οι επιπτώσεις της;

1) Ακυρώνει τη σχετική αυτοδιαχείριση των Δήμων και Περιφερειών στραγγαλίζοντας το θεσμό της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, ένα θεσμό που βρήκε το βηματισμό του τα τελευταία χρόνια λειτουργώντας στα ευρωπαϊκά πρότυπα της περιφερειακής και τοπικής ανάπτυξης.

2) Η κυβέρνηση υποχωρεί στο αίτημα των εταίρων μας για τη δημιουργία ενός ενιαίου κρατικού Ταμείου, το οποίο αφενός θα παρακολουθείται συστηματικά και αφετέρου θα λειτουργεί ως εγγύηση για τις πληρωμές της χώρας μας προς τους δανειστές της. Να σημειωθεί πως το συγκεκριμένο αίτημα είχε ζητηθεί από το 2012 , όμως η προηγούμενη συγκυβέρνηση δεν το είχε δεχτεί , γιατί η πρόταση αυτή οδηγούσε αφενός στον καθολικό έλεγχο των ταμείων από τους δανειστές μας και αφετέρου στην αποδυνάμωση του θεσμού της αυτοδιοίκησης και προβλήματα στην ομαλή λειτουργία των δημόσιων οργανισμών.

Η συγκεκριμένη Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου (ΠΝΠ) αν δεν θέσει συγκεκριμένο χρονικό ορίζοντα, θα συμβάλλει στην αποδυνάμωση της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, ενός θεσμού που έχει μετεξελιχθεί σημαντικά τα τελευταία χρόνια κυρίως με πρωτοβουλίες των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ. Μάλιστα το διακύβευμα μετά τον ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗ, είναι περισσότερη αυτοδιοίκηση, μεγαλύτερη αποκέντρωση αρμοδιοτήτων και πόρων, καθώς η τοπική ανάπτυξη είναι υπόθεση των τοπικών κοινωνιών και όχι του κεντρικού κρατικού μηχανισμού.

Σαφώς τα προβλήματα στο χώρο της Τ.Α. είναι ακόμα πολλά και αφορούν πρωτίστως στην αποκέντρωση αρμοδιοτήτων και πόρων από το κεντρικό κράτος. Αυτό ήταν άλλωστε έως σήμερα το διακύβευμα των εκάστοτε τοπικών αρχόντων. Όμως με την ΠΝΠ, τα δεδομένα αλλάζουν και αν η νέα πραγματικότητα παγιωθεί , τότε θα μιλάμε για πλήρη ανατροπή της λειτουργίας του θεσμού της Τ.Α.

Οι συνέπειες από αυτή τη διαδικασία θα είναι ολέθριες για το θεσμό της τοπικής αυτοδιοίκησης και η οικονομική υποτέλεια των δήμων και περιφερειών στο κεντρικό κράτος οδηγεί τη χώρα μας σε ένα μοντέλο διακυβέρνησης αυστηρά κρατικοκεντρικό. Ας δούμε όμως πρακτικά, τι σημαίνει η ΠΝΠ για τους ΟΤΑ:

– Συρρίκνωση της συμμετοχικής δημοκρατίας με την αποδυνάμωση τους.
– Οι Περιφέρειες και οι Δήμοι δεν θα μπορούν να υλοποιήσουν το αναπτυξιακό τους πρόγραμμα για το οποίο και ψηφίστηκαν από τις τοπικές κοινωνίες .
– Παύση των προγραμματισμένων έργων, της καθαριότητας και ευπρεπισμού, της επίλυσης της καθημερινότητας του πολίτη, της παροχής κοινωνικής πολιτικής, της υλοποίησης δράσεων περιβάλλοντος, τουριστικής προβολής, πολιτισμού και αθλητισμού, κα.).
– Πρόβλημα στη λειτουργία των ΟΤΑ καθώς δεν θα μπορούν να αγοράσουν τα απολύτως απαραίτητα (καύσιμα, αναλώσιμα κλπ)
– Πρόβλημα στη μισθοδοσία των δημοτικών υπαλλήλων καθώς πληρώνονται από τους δήμους και όχι το ΓΛΚ όπως συμβαίνει με τους υπαλλήλους των περιφερειών.

Ο πρωθυπουργός Αλ. Τσίπρας διαβεβαίωσε τους περιφερειάρχες και δημάρχους πως τα χρήματα αυτά θα επιστραφούν χωρίς όμως να προσδιορίσει το πότε καθώς ως γνωστό αυτή η διαδικασία την ζητούσαν επίμονα οι δανειστές από το 2012, χωρίς όμως η προηγούμενη κυβέρνηση να ενδώσει σε αυτή την απαίτηση. Ας ελπίσουμε πως δεν θα ισχύσει το «ουδέν μονιμότερον εκ του προσωρινού», όμως οι δεσμεύσεις του πρωθυπουργού πραγματικά δεν ξέρω ποια αν πείθουν. Γιατί ενώ οι Περιφερειάρχες και Δήμαρχοι πρότειναν να διαθέσουν στο κράτος τα αποθεματικά τους με άτοκο δανεισμό για τουλάχιστον ένα εξάμηνο για να βοηθήσει και η Τ.Α. τη χώρα σε αυτή τη δύσκολη περίοδο, η πρόταση δεν έγινε αποδεκτή.

Ως πολιτική επιλογή η συγκεκριμένη Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου έρχεται να επιβεβαιώσει περίτρανα τις Κασσάνδρες που μιλούσαν για διγλωσσία της κυβέρνησης καθώς άλλα ανακοινώνει δημόσια και άλλα κάνει στην πράξη. Όμως το μελανότερο σημείο όλων, είναι το γεγονός πως μια αριστερή κυβέρνηση ενώ αντιστέκεται τουλάχιστον μέχρι σήμερα σε άλλα αιτήματα των δανειστών, πολύ εύκολα υποχωρεί στο αίτημα τους για τη δημιουργία ενός Ενιαίου Ειδικού Λογαριασμού. Γιατί άραγε;

Μήπως η ΠΝΠ αποτελεί το Δούρειο Ίππο για τον πλήρη έλεγχο της λειτουργίας των ΟΤΑ και ουσιαστικά την κατάλυση της αποκέντρωσης; Αλήθεια ποιες είναι οι ριζικές αλλαγές στον Οδικό Χάρτη της Αυτοδιοίκησης που θα προωθήσει η νέα κυβέρνηση; Για να μην φτιάχνουμε σενάρια που εύχομαι να διαψευστούν, καλό θα είναι η κυβέρνηση άμεσα να ενημερώσει τον ελληνικό λαό για τις αλλαγές που θα επιφέρει στο χώρο της Τ.Α. και να ξεκαθαρίσει τη θέση της για το ποια Αυτοδιοίκηση θέλει. Γιατί δυστυχώς οι διαβεβαιώσεις του πρωθυπουργού Αλ. Τσίπρα δεν μπορούν να μας καθησυχάσουν γιατί αυτό που βλέπουμε καθημερινά είναι μια κυβέρνηση ανακόλουθη, επικίνδυνα δημαγωγική και αποπροσανατολιστική, που οικοδομεί ένα κεντρικό σύστημα ελέγχου, όπου τα πάντα θα ελέγχονται και θα κινούνται από την αυτήν.

Καλό θα είναι λοιπόν να συνειδητοποιήσουν οι κυβερνώντες πως η Ελλάδα είναι μια ευρωπαϊκή χώρα, όπου ο εκσυγχρονισμός του κράτους και ο εξορθολογισμός της δημόσιας διοίκησης απαιτεί ισχυρές περιφερειακές και τοπικές αυτοδιοικήσεις με συγκεκριμένες αρμοδιότητες και πόρους. Ζητούμενο είναι η Τοπική Αυτοδιοίκηση να απογαλακτιστεί από το κεντρικό κράτος, να αποκτήσει οικονομική και διοικητική αυτοτέλεια για να μπορεί να διαχειριστεί σωστά τα του οίκου της. Στόχος της κυβέρνησης πρέπει να είναι οι ισχυροί Δήμοι και Περιφέρειες και όχι υποτελείς και επαίτες του κράτους. Μακάρι ο Οδικός Χάρτης της κυβέρνησης για τους ΟΤΑ να κινείται σε αυτή τη γραμμή. Καιρός γαρ εγγύς…

Πρώτη δημοσίευση www.eftaklaki.gr

Ελευθερία ή θάνατος, της Χριστίνας Καλογεροπούλου

Όπως τόσο εύστοχα είχε διατυπώσει ο Άγγελος Τερζάκης, η ελευθερία προσδιορίζεται ευκολότερα αποφατικά, ως απουσία καταναγκασμού. Παρόλα αυτά, ο καταναγκασμός υπάρχει ολόγυρά μας σαν ένα αναρριχητικό, δηλητηριώδες φυτό που προσπαθεί να επιβληθεί στην περιοχή του.

Το Άλλο, το ξένο τρομάζει και ταράζει, στοχοποιείται κι εκδιώχνεται και αυτό που γνωρίζουμε, η δική μας εικόνα, καθίσταται η μοναδική, το δέντρο στην αυλή μας μετουσιώνεται σε ολόκληρο το δάσος στο οποίο πεισματικά θέλουμε να κατοικούμε, γιατί το όποιο βλέμμα μας στα γειτονικά δεντράκια απειλούν το βόλεμά μας και τη ραθυμία της άνοιξης που μας κάνει τόσο επιδεικτικά να ρεμβάζουμε, κάτω από τη σκιά.

Οι βαρύγδουπες τηλεοπτικές εικόνες με την ολοένα κι αυξανόμενη βία παίζουν ασταμάτητα στα μεσημβρινά δελτία με φωνές μονότονες, άηχες στην ουσία τους, να τις περιγράφουν δίχως ίχνος συναισθήματος και μέσα σε μερικά δευτερόλεπτα να μεταπηδούν από τις βάρκες με τους πρόσφυγες στη Μεσόγειο –γιατί περί προσφύγων, άμαχων πολέμου, κι όχι μεταναστών πρόκειται- και τις βιντεοσκοπημένες δολοφονίες ομήρων και αθώων από φανατισμένους Τζιχαντιστές της ISIS στα πιο αστεία βίντεο του κόσμου και στις αθλητικές ενημερώσεις. Και κάθε που βλέπω με τι προσήλωση παρακολουθεί το φιλοθεάμον κοινό τα ποδοσφαιρικά αποτελέσματα, ο νους μου ανατρέχει στην γνωριμία μου με τον Χρήστο Γιανναρά και στα λόγια του για το ποδόσφαιρο, γι’αυτή την αναγκαιότητα του «ανήκειν» σε κάτι, σε μια ποδοσφαιρική ομάδα, σε ένα δόγμα, σε μία παρέα, σε ένα πολιτικό κόμμα, γιατί το «ανήκειν» στον εαυτό έχει λησμονηθεί κι αντικατασταθεί. Και αυτό το «ανήκειν» φέρνει και φανατισμό και χλεύη και καταναγκαστική υπεράσπιση πεποιθήσεων -ομάδας, δόγματος, κόμματος- και κατ’επίφαση ιδεολογίας, που όσο περισσότερο τραντάζεται και κινδυνεύει να καταρριφθεί, τόσο πιο απειλητικοί γίνονται οι θιασώτες της, τόσο πιο ψηλά χτίζουν τα τείχη τους και τόσο περισσότερο πληθαίνουν οι βωμολοχίες προς το Άλλο.

Θυμόμαστε κάπου κάπου κι επικαλούμαστε όλο έπαρση και στόμφο και τους αρχαίους Έλληνες ως τον παράγοντα εκείνο που μας καθιστά ως «ράτσα» ανώτερη και πολυμήχανη σαν κάποιον άλλο Οδυσσέα. Εμείς και κανένας άλλος. Μα στην πραγματικότητα, τίποτα νέο δεν έχουμε προσφέρει, εμείς οι πολυμήχανοι  σε εκείνους τους Αρχαίους, εκείνους τους λαμπρούς, που θυμηδία μονάχα προκαλεί η όποια προσπάθειά μας για σύγκριση. Ξέρουμε τη ρήση του Αριστοτέλη για το ότι ο άνθρωπος είναι «φύσει κοινωνικό όν», όμως η πλειοψηφία μας δεν έχει διαβάσει κανένα έργο του από την αρχή έως το τέλος –σε μετάφραση, φυσικά, η κατανόηση αυτούσιου του αρχαίου κειμένου –της γλώσσας των προγόνων μας, πάντοτε- ούτε καν που υπονοείται. Αλλά ακόμα κι αν κρατήσουμε την ρήση και προσπαθήσουμε να την επιβεβαιώσουμε με εικόνες της πραγματικότητας, θα φανεί κι αυτή άτοπη και τελείως ασύγκλητη με αυτό που πραγματικά συμβαίνει ολόγυρα. Ο άνθρωπος βαδίζει εγκλωβισμένος στην μόνωσή του, κοινωνικά και ηθικά ανάλγητος μπρος στις εξελίξεις και με τον ατομισμό του στο ζενίθ. Τον ενδιαφέρει περισσότερο να ασχοληθεί με τη δουλίτσα του, το σπιτάκι του, την εξοδούλα του από το να ρίξει ένα βλέμμα στον κόσμο. Ξέρει απ’έξω κι ανακατωτά τις στυλιστικές επιλογές πολιτικών προσώπων πάσης φύσεως και τις σχολιάζει, μη δίνοντας την οποιαδήποτε σημασία στις ζωές που χάνονται καθημερινά.

Και η ελευθερία πεθαίνει κάθε μέρα, λίγο λίγο, αφού η όποια αίσθησή μας για κοινωνία χάνεται και ξεφτίζει. Η αξία της ζωής υποβαθμίζεται και αντικαθίσταται από ανούσιες ατομιστικές επιδιώξεις κι έτσι, η καθημερινότητα συνεχίζεται, και η ζωή ρηχαίνει «ως που να γίνει σα μια ξένη φορτική», που λέει κι ο στίχος. Εάν δεν έχει ήδη γίνει. Και μετά μας πείραξει η κακιά Ευρώπη –για τους μεν- και η κακιά κυβέρνηση –για τους δε.

Αλλά αυτά, είναι μια άλλη ιστορία που σύντομα θα γραφεί και το δικό της φινάλε…

Grexit: Μια νέα αρχή ή η αρχή του τέλους; της Ελευθερίας Φτακλάκη

Το Grexit, δηλ η αποχώρηση της Ελλάδας από την Ευρωζώνη πριν 4 χρόνια θεωρείτο  ταμπού, το τελευταίο διάστημα όμως  αναφέρεται όλο και περισσότερο από οικονομικούς και πολιτικούς κύκλους καθώς οι δυνατότητες επίτευξης μιας συμφωνίας μεταξύ της ελληνικής κυβέρνησης και των Ευρωπαίων εταίρων,  όλο και στενεύουν.  Εύλογα λοιπόν έχει αρχίσει η συζήτηση ενός Grexit, σε περίπτωση που οι διαπραγματεύσεις ναυαγήσουν οριστικά, μια προοπτική που απ’ ότι φαίνεται θα ξεκαθαρίσει τον Ιούνιο.

 Σε μια τέτοια προοπτική αδιεξόδου, γεννάται το ερώτημα αν η έξοδος ενός κράτους – μέλους (Κ-Μ) και εν προκειμένω της Ελλάδας  από την Ευρωζώνη  είναι νομικά, οικονομικά και πολιτικά εφικτή; Αν ανατρέξουμε στη Συνθήκη (TFUE), η απάντηση είναι σαφής καθώς σύμφωνα με το άρθρο 140,  η ένταξη ενός Κ-Μ στο Ευρώ αποτελεί ΑΜΕΤΑΚΛΗΤΗ απόφαση.

 Πως νομιμοποιείται λοιπόν ένα Κ-Μ να αποχωρήσει από την Ευρωζώνη αφού  η Συνθήκη δεν το επιτρέπει;

 Η απάντηση δίνεται μέσω του άρθρου 50 της Συνθήκης (TEU), όπου η  EE δίνει το δικαίωμα στο Κ-Μ να αποχωρήσει από την Ένωση και ως εκ τούτου να φύγει και από την Ευρωζώνη. Επομένως, μια έξοδος από την Ευρωζώνη προϋποθέτει την εγκατάλειψη του κοινοτικού κεκτημένου της Ελλάδας καθώς δεν υπάρχει καμία νομική πρόβλεψη για παραμονή της στην Ένωση και αποχώρηση της μόνο από την ευρωζώνη.

 Ας δούμε πρακτικά σε ποιες περιπτώσεις μπορεί να συμβεί ένα Grexit και ποιες θα είναι οι νομικές, οικονομικές και πολιτικές επιπτώσεις από αυτή τη διαδικασία.  

 Σύμφωνα με το Ινστιτούτο Jacques Delors,  υπάρχουν τρία σενάρια για την πρόκληση ενός Grexit:

1)      Η Ελλάδα προχωρά στην έκδοση ενός παράλληλου νομίσματος προκειμένου να υλοποιήσει τις προγραμματικές τις δεσμεύσεις.

2)      Το Eurogroup πιέζει την Ελλάδα να προχωρήσει στην εισαγωγή ενός παράλληλου νομίσματος καθώς δεν υπάρχει πεδίο συνεννόησης.

3)      Από ατύχημα σε περίπτωση εξώθησης των σχέσεων μεταξύ των δυο συμβαλλομένων μερών και κατ΄ επέκταση  σύγκρουσης, μια προοπτική πολύ ακραία και σχεδόν απίθανη καθώς καμία εκ των δυο συμβαλλομένων μερών δεν θα ωφεληθεί από μια τέτοια προοπτική.

 Σε κάθε περίπτωση αν κινηθεί η διαδικασία ενός Grexit,  αυτό πρακτικά σημαίνει πως θα τεθεί σε ισχύ μετά από 2 χρόνια από τη διαδικασία ανακοίνωσης  της εξόδου της χώρας μας από την ΕΕ αλλά σαφώς την άμεση έξοδο μας από το ευρώ και άρα την επιστροφή στη δραχμή.

 Ποιες θα είναι οι συνέπειες από ένα τέτοιο ακραίο σενάριο;

 Σαφέστατα, καταστροφικές για την Ελλάδα καθώς στο εσωτερικό θα υπάρξει  πολιτική  αστάθεια,   κατάρρευση της οικονομίας, κοινωνική έκρηξη και στο εξωτερικό απομόνωση και στιγματισμός από τη διεθνή κοινότητα ως η χώρα που δεν ανταποκρίνεται στις υποχρεώσεις της και το χειρότερο ως η χώρα που υπονόμευσε το θεσμό της ΕΕ.

 Δυστυχώς παρά το γεγονός πως ένα Grexit θα αποβεί καταστροφικό για μία ευρωπαϊκή χώρα, όπως είναι η Ελλάδα με σημαίνουσα γεωπολιτική θέση και αναπτυξιακές δυνατότητες , οι «δραχμολάγνοι»  έχουν αρχίσει να αυξάνονται μέρα με τη μέρα γιατί οι προπαγανδιστές της δραχμής δεν έχουν πει  στον ελληνικό λαό  την πραγματικότητα με αριθμούς. Ποια είναι αυτή;

 •Κατακόρυφη αύξηση του πληθωρισμού λόγω της υποτίμησης του νομίσματος έως και 50%

•Αύξηση επιτοκίων στο 40%
• Μεγαλύτερες ομολογιακές αποδόσεις λόγω του κίνδυνου του πληθωρισμού και της υποτίμησης του νομίσματος.

•Διπλασιασμός εξωτερικού χρέους και μείωση του ΑΕΠ στο μισό.
•Συναλλαγματική ισοτιμία ευρώ-δραχμής 1:1500

• Αδυναμία εισαγωγών και άρα έλλειψη βασικών ειδών στην αγορά

• Διπλασιασμός τιμών ειδών πρώτης ανάγκης και μείωση στο μισό της αγοραστικής δύναμης των καταναλωτών

Αθέτηση πληρωμών χρέους

•Εκροή καταθέσεων και ομολόγων λόγω του φόβου της υποτίμησης.
•Κατάρρευση του συστήματος πληρωμών

•Απώλεια πρόσβασης στις διεθνείς αγορές για τουλάχιστον μία δεκαετία.
•Απώλεια προνομίων από την Ε.Ε. ( κοινοτικά προγράμματα, νέο ΕΣΠΑ, επενδύσεις, κ.α.)

Με τρομακτικές τις συνέπειες για την Ελλάδα σε ενδεχόμενο Grexit, θα τολμήσει η  συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ  να προχωρήσει σε μια τέτοια πολιτική πρωτοβουλία; Θα το πράξει ζητώντας την ετυμηγορία του ελληνικού λαού ή θα προχωρήσει μόνη της «Δον Κιχωτικά» προκαλώντας επί της ουσίας ένα οικονομικό πραξικόπημα;

 Η επιλογή του Grexit δεν είναι απλά επικίνδυνη επιλογή, είναι ολέθρια και επειδή η πολιτική πράξη μεταφράζεται ως η δυνατότητα να επιλέξεις μεταξύ του ολέθριου και του δυσάρεστου, τότε επιβάλλεται η νέα κυβέρνηση να δει την αλήθεια κατάματα και να προσγειωθεί στην πραγματικότητα.

 Η Ελλάδα είναι μια ευρωπαϊκή χώρα και θα πρέπει να παλέψει με τη δύναμη που της παρέχει το κοινοτικό της κεκτημένο για την αναπτυξιακή της ανάκαμψη. Η λύση είναι ένας έντιμος συμβιβασμός με τους εταίρους μας, με μια κοινά αποδεκτή λύση και όχι ένα Grexit που θα είναι και η ταφόπλακα της χώρας μας. Άλλωστε, ο Αμερικανός νομπελίστας Paul Krugman, υποστηρικτής της κυβέρνησης  ΣΥΡΙΖΑ, χαρακτήρισε το Grexit ως Κόλαση για την Ελλάδα και εφιαλτική η μετάβαση στη δραχμή!

Οι μεγάλες προκλήσεις για τη Ρόδο ως υποψήφια πόλη για την Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης το 2021, της Ελευθερίας Φτακλάκη

Η υιοθέτηση εμβληματικών πολιτικών στο πλαίσιο πολιτικών ήπιας ισχύος είναι απαραίτητη καθώς ενισχύει διεθνώς αυτές τις πολιτικές και τις πιστοποιεί. Η υποψηφιότητα της Ρόδου για την Πολιτιστική Πρωτεύουσα Ευρώπης 2021 αποτελεί μια κατεξοχήν εμβληματική πολιτική που στηρίζεται α) στη γεωστρατηγική της θέση, β) στη μακραίωνη ιστορία και τον πολυπολιτισμικό της χαρακτήρα καθώς ανά τους αιώνες συνυπάρχουν διαφορετικοί πολιτισμοί και σύμβολα- μνημεία αυτών των πολιτισμών και, γ) στο γεγονός πως μέχρι σήμερα έχει φιλοξενήσει γεγονότα ιστορικής σημασίας.

15829370495_96d0e71c8a_k

Η υποψηφιότητα της Ρόδου για το θεσμό της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας Ευρώπης 2021 αποτελεί μια μεγάλη πρόκληση για το μέλλον του νησιού καθώς ανοίγει ένα μεγάλο πεδίο δημόσιου διαλόγου με όλους τους συναρμόδιους φορείς αλλά κυρίως με την Κοινωνία των Πολιτών με αντικείμενο τη διαμόρφωση της νέας ταυτότητας της Ρόδου. Είναι καιρός όλοι μαζί να συναποφασίσουμε ποια Ρόδο θέλουμε. Να θέσουμε το Νέο Όραμα για το νησί μας. Να ξεκινήσουμε το rebranding της Ρόδου με την αξιοποίηση των ισχυρών της σημείων και την ελαχιστοποίηση των αρνητικών της καθώς όλοι αναγνωρίζουμε πως η Ρόδος αφενός έχει μείνει στάσιμη ως προς το παρεχόμενο προϊόν της και αφετέρου δεν αξιοποιεί τα συγκριτικά της πλεονεκτήματα και τα ποιοτικά της χαρακτηριστικά με άξονα το περιβάλλον και τον πολιτισμό της.

Είναι επιτακτική η ανάγκη για το σχεδιασμό μιας προωθημένης τουριστικής πολιτικής που να ανταποκρίνεται στις σύγχρονες διεθνείς προκλήσεις καθώς αποτελεί τη μεγάλη μας παραγωγική διαδικασία που πλέον τα οφέλη της δεν συνάδουν με τον προορισμό. Να διασυνδέσουμε στην πράξη τον πρωτογενή τομέα με τον τουρισμό, να διαρθρώσουμε το παραγωγικό μας μοντέλο με άξονα τον πολιτισμό και το περιβάλλον για να αναπτυχθούν και πάλι βιώσιμες μεταποιητικές επιχειρήσεις στο νησί.

Να ολοκληρώσουμε τα μεγάλα έργα υποδομής για το νησί αλλά και έργα μικρότερης κλίμακας που απαιτούνται για να γίνει λειτουργικό και πιο ανθρώπινο το νησί μας. Να αξιοποιήσουμε τις εναλλακτικές πηγές ενέργειας σε όσο το δυνατό περισσότερους τομείς της παραγωγικής μας διαδικασίας. Να προκρίνουμε και να ενισχύσουμε την καινοτομία και την αξιοποίηση των νέων τεχνολογιών στο νέο επιχειρείν. Να εκσυγχρονίσουμε όλους τους θεσμούς και φορείς που ασχολούνται με την ανάπτυξη του νησιού και να θέσουμε τις βάσεις για ένα νέο παραγωγικό μοντέλο βασισμένο κυρίως στην παραγωγή και όχι στην κατανάλωση. Άλλωστε, η ιστορία του νησιού μπορεί να μας καθοδηγήσει προς αυτή την κατεύθυνση.

14158670824_734d95ac9b_k

Όλα αυτά μπορούν να επισφραγιστούν σε ένα Νέο Κοινωνικό Συμβόλαιο, για τη Ρόδο του 2021, με δρώντες όλους όσους αγαπούν το νησί και νοιάζονται πραγματικά για το μέλλον του. Σε μια τόσο σημαντική αναπτυξιακή προσπάθεια κανείς δεν περισσεύει. Η προσπάθεια είναι κοινή και αφορά το μέλλον του τόπου μας. Σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς, η Ρόδος μπορεί να αποδείξει, για πολλοστή φορά, πως μπορεί να σταθεί μόνη της όρθια και να μεγαλουργήσει καθώς πέραν των συγκριτικών της πλεονεκτημάτων, διαθέτει ένα σημαντικό ανθρώπινο κεφάλαιο και ένα ισχυρό επιχειρείν.

Σίγουρα δεν προτείνω κάτι καινούργιο. Όλα αυτά και ακόμα περισσότερα έχουν ειπωθεί και από άλλους και σίγουρα είναι στις προτεραιότητες της δημοτικής αρχής. Όμως, η πρακτική έχει δείξει πως η υλοποίηση των μεγαλεπήβολων σχεδίων προσκρούει στα εξής: στην απουσία ισχυρής πολιτικής βούλησης για τη λήψη μέτρων, που θα δυσαρεστήσουν κάποιους, στην απουσία των απαραίτητων κονδυλίων και τέλος στη δαιδαλώδης και αρτηριοσκληρωτική γραφειοκρατία που λειτουργεί ως ανάχωμα στην όποια αναπτυξιακή διαδικασία.

Εδώ λοιπόν θεωρώ πως βρίσκεται και η πεμπτουσία της υποψηφιότητας της Ρόδου καθώς τόσο η αίγλη του θεσμού όσο και οι αξιώσεις που απορρέουν από αυτό, δίνουν μια άλλη δυναμική και μια ισχυρή διαπραγματευτική ισχύ στο Δήμαρχο της Ρόδου. Με την έξυπνη αξιοποίηση τόσο της υποψηφιότητας σε πρώτη φάση όσο και της πιθανής πρόκρισης στη συνέχεια, η δημοτική αρχή θα μπορέσει να διεκδικήσει με άλλον αέρα κονδύλια, τόσο απευθείας από την ΕΕ, όσο και από το νέο ΕΣΠΑ, σε εθνικό και περιφερειακό επίπεδο καθώς και από άλλες πηγές όπως είναι τα funds από τα νέα χρηματοδοτικά εργαλεία της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων μέσω της προσέλκυσης αξιόπιστων εγχώριων και διεθνών επενδυτών.

Άλλωστε, η ανάγκη δημιουργίας ενός νέου φορέα για τη διαχείριση της πολιτιστικής πρωτεύουσας, αποτελεί άλλο ένα πλεονέκτημα για τη δημοτική αρχή, καθώς ο συγκεκριμένος φορέας θα μπορούσε να αποτελέσει το «Δούρειο Ίππο» απέναντι στο τέρας της γραφειοκρατίας. Θα μπορούσε π.χ. να δημιουργηθεί ένας οργανισμός με τη συμμετοχή του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα (ΣΔΙΤ) ο οποίος πέραν της διαχείρισης της υλοποίησης των προτάσεων για το θεσμό της πολιτιστικής πρωτεύουσας, θα αποτελέσει τον φορέα που θα διευκολύνει τις διαδικασίες ωρίμανσης και δημοπράτησης των έργων υποδομής και θα τρέξει με μεγαλύτερες ταχύτητες και ευελιξία δράσεις που πρέπει να γίνουν.

Τέλος, κορωνίδα αυτής της υποψηφιότητας είναι η ενεργοποίηση της Κοινωνίας των Πολιτών, καθώς η αφύπνιση και ο επαναπροσδιορισμός της ταυτότητας της Ρόδου, με τη συμμετοχή ενεργών πολιτών, αποτελεί μια μεγάλη πρόκληση στο πλαίσιο της σύγχρονης διακυβέρνησης. Η Κοινωνία των Πολιτών της Ρόδου έχει επιδείξει σημαντικό έργο, όμως αυτό που πραγματικά έχει ανάγκη για να μεγαλουργήσει είναι ο συντονισμός, η συνεργασία και οι συνέργειες κάτω από ένα κοινό όραμα. Ένα όραμα που θα συνθέσουμε όλοι μαζί αξιοποιώντας κάθε πλεονέκτημα και κάθε καινοτόμα πρόταση. Με αφετηρία το όραμα, συλλογική προσπάθεια, σκληρή δουλειά και ισχυρά lobby, θα μπορέσουμε να διεκδικήσουμε την ανακήρυξη της Ρόδου ως Πολιτιστική Πρωτεύουσα Ευρώπης για το 2021 και να κάνουμε πράξη τη Ρόδο που όλοι ονειρευόμαστε. Το αξίζει η Ρόδος, το έχουμε ανάγκη ως κοινωνία…

Η Επιστροφή Των Pussy Riot : Η Συνέχεια Μιας Πανκ Προσευχής, της Ιωάννας Μαλούνη

Κάποιες ιστορίες μοιάζουν να ‘χουν ξεχαστεί, μέχρι που ο ίδιος ο χρόνος τις φέρνει με κάποιον τρόπο πίσω. Έτσι έγινε και με την ιστορία των Pussy Riot που είχε απασχολήσει, εν έτει 2012, τα διεθνή μέσα και τράβηξε την προσοχή και των διασήμων, οι οποίοι εξέφρασαν τη συμπαράστασή τους μέσω των κοινωνικών δικτύων. Μια ιστορία που λίγο – πολύ επιστρέφει. Ας τη θυμηθούμε λοιπόν.

Οι Pussy Riot είναι ένα γυναικείο πανκ συγκρότημα, πρώτα τριμελές, σήμερα αποτελούμενο από δυο μέλη, με στίχους που κινούνται γύρω από τη διαμαρτυρία κι από φεμινιστικά θέματα. Το Φεβρουάριο του 2012 έδωσαν μια συναυλία σε καθεδρικό ναό της Μόσχας, τραγουδώντας το κομμάτι «Punk Prayer», κάνοντας κριτική στη σχέση του Βλάντιμιρ Πούτιν με την Ορθόδοξη Εκκλησία. Η συναυλία αυτή κατέληξε στη σύλληψή τους για «χουλιγκανισμό κινητοποιημένο από θρησκευτικό μίσος» κι έπειτα στην καταδίκη τους σε δυο χρόνια φυλάκιση. Το ένα μέλος τους, η Yekaterina Samutsevich, αφέθηκε ελεύθερο ενώ τα άλλα δυο, μητέρες παιδιών, βρέθηκαν αντιμέτωπα με τις άσχημες συνθήκες της ρώσικης φυλακής. Γι’ αυτές, μάλιστα, έκανε λόγο κι η Nadezhda Tolokonnikova, το δεύτερο τους μέλος, προχωρώντας σε απεργία πείνας.

Η υπόθεσή τους έλαβε τέλος το Δεκέμβριο του 2013, όταν ψηφίστηκε νόμος αμνηστίας από τη ρωσική Βουλή. Αυτός ο νόμος προέβλεπε την απελευθέρωση 2.000 κρατούμενων, ανάμεσα τους κι οι μητέρες. Σήκωσε πολλές αντιδράσεις καθώς πολλοί τον θεώρησαν ως κίνηση εντυπωσιασμού, εφόσον η Ρωσία θα φιλοξενούσε τους επερχόμενους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες. Ακόμα και τα μέλη του συγκροτήματος δήλωσαν ότι θα προτιμούσαν να παραμείνουν στη φυλακή, παρά να ελευθερωθούν βάσει αυτού του νόμου.

Έτσι, φθάνουμε στο Φεβρουάριο του 2015, πιο συγκεκριμένα στα μέσα αυτού του μήνα. Στο πολυπληθές σύμπαν του Youtube κάνει την εμφάνισή του το πρώτο τους κομμάτι στα Αγγλικά, με τίτλο «I Can’t Breathe». Σύμφωνα με δηλώσεις του συγκροτήματος, είναι αφιερωμένο στη μνήμη του αφροαμερικάνου Eric Garner, που δολοφονήθηκε τον Ιούλιο του 2014 από αστυνομικό. Επίσης, είναι αφιερωμένο στους πολιτικούς κρατούμενους, σε όσους υποφέρουν κι έχουν υποφέρει από την κρατική τρομοκρατία, αλλά και σε αυτούς που αγωνίζονται για την αλλαγή. Αξίζει να σημειωθεί ότι στα τελευταία δευτερόλεπτα του τραγουδιού ο πανκ μουσικός, Richard Hell, απαγγείλει τα τελευταία λόγια του Garner, τα οποία έχουν ως εξής:

«Get away [garbled] for what? Every time you see me, you want to mess with me. I’m tired of it. It stops today. Why would you…? Everyone standing here will tell you I didn’t do nothing. I did not sell nothing. Because everytime you see me, you want to harass me. You want to stop me [garbled] Selling cigarettes. I’m minding my business, officer, I’m minding my business. Please just leave me alone. I told you the last time, please just leave me alone. please please, don’t touch me. Do not touch me. [garbled] I can’t breathe. I can’t breathe. I can’t breathe. I can’t breathe. I can’t breathe. I can’t breathe. I can’t breathe. I can’t breathe. I can’t breathe.»

Για το I Can’t Breathe, το συγκρότημα προσφέρει δυο βίντεο. Το πρώτο δείχνει τα δυο μέλη του θαμμένα ζωντανά και ντυμένα με τις στολές της ρωσικής αστυνομίας κατά τη διάρκεια των βίαιων συγκρούσεων της με διαδηλωτές. Στην ίδια εκδοχή του βίντεο, μπορεί κανείς να διακρίνει πακέτα με την επιγραφή της μάρκας «Russian Spring». Εκτός από μάρκα τσιγάρων, ο όρος Russian Spring αναφέρεται σε αυτούς που υποστηρίζουν ένθερμα τις στρατιωτικές δράσεις της Ρωσίας στην Ουκρανία. Μια δεύτερη εκδοχή του βίντεο εμπεριέχει σκηνές από τα επεισόδια στις διαδηλώσεις που έλαβαν χώρα μετά το θάνατο του Eric Garner, στους δρόμους της Νέας Υόρκης.

Το κομμάτι αυτό σηματοδοτεί, λοιπόν, την επιστροφή ενός συγκροτήματος που απασχόλησε πολύ το κοινό με τη δράση του. Δεν πρόκειται μονάχα για μια τυπική μουσική επιστροφή, ένα comeback συγκροτήματος, αλλά για την ελπιδοφόρα διαπίστωση ότι το συγκρότημα δεν έχασε τον πολιτικοποιημένο του χαρακτήρα, παρά τα όσα προηγήθηκαν. Κι ίσως αυτό είναι μια απόδειξη ότι ο πολιτικοποιημένος ρόλος της τέχνης δεν υποχωρεί, δεν επηρεάζεται από τις προσπάθειες φίμωσης του, μα αντιτάσσεται στις αδικίες, παρακολουθεί την επικαιρότητα και δε φοβάται να φωνάξει εναντίον τους, με το δικό της τρόπο.

Ίσες ευκαιρίες για τους λύκους, του Μιχάλη Παπαμιχαήλ

Σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας «Η Αυγή», οι εισαγγελικές έρευνες για το σκάνδαλο των υποβρυχίων εμπλέκουν τον Ευάγγελο Βενιζέλο και τον Γιώργο Παπακωνσταντίνου. Επιπλέον, στο δημοσίευμα παρουσιάζεται η μεθόδευση της κυβέρνησης να συγκαλύψει το θέμα, καθώς με το κλείσιμο της συνόδου της ολομέλειας για την θερινή περίοδο, τα ενδεχόμενα αδικήματα των δύο πρωτοκλασάτων της συγκυβέρνησης παραγράφονται. Ιδού, λοιπόν, το αυτονόητο… Είναι απαράδεκτο να μας εντυπωσιάζει η μεθόδευση-συγκάλυψη από μέρους της κυβέρνησης. Αντίθετα, εντυπωσιακό είναι το γεγονός ότι αυτή η μεθόδευση προβλέπεται και καλύπτεται νομικά. Δηλαδή, μαζί με την ολομέλεια της Βουλής, πάνε παραλία η Δικαιοσύνη και η ηθική τάξη.

flust.gr- www.ipaper.gr (1)

Το χειρότερο και το πλέον βαρετό με αυτή την ειδησεογραφία και αυτό τον σχολιασμό είναι ο αναπόφευκτος αποφθεγματικός, ηθικοπλαστικός και διδακτικός χαρακτήρας του συμπεράσματος. Εν προκειμένω, η άγνοιά μας για το νομικό πλαίσιο που προστατεύει τους λύκους, αντί τα πρόβατα. Αυτά τα ζητήματα δεν προσφέρονται για συζήτηση! Αποτελούν έμπνευση για να πάρεις ένα τσεκούρι και να πας στην πόρτα του Βαγγέλη Βενιζέλου και της Πόπης Παπανδρέου… αλλά το ζητούμενο πρέπει να είναι η συζήτηση, όχι η βία εν βρασμώ.

Το πιο ενδιαφέρον -και καθόλου βαρετό- κομμάτι αυτής της ιστορίας είναι τα πραγματολογικά στοιχεία του κανονισμού που επιτρέπει την παραγραφή, δηλαδή οι περιπτώσεις που εφαρμόστηκε στο παρελθόν και το νομοθετικό παρασκήνιο που τον αφορά. Καθότι δεν πληρώνομαι αρκετά για να κάνω αυτή την έρευνα, παραμένω με το μόριο ανά χείρας και αναρωτιέμαι γιατί δεν την κάνουν οι πολλοί φοβεροί και τρομεροί που υποτίθεται ότι γι’ αυτό πληρώνονται. Και αυτό το ερώτημα μπορεί να φαίνεται ρητορικό, αλλά δεν είναι καθόλου, αν λάβουμε υπόψη ότι υπάρχουν ΜΜΕ προσφιλή στην αντιπολίτευση. Προφανώς, λοιπόν, ο ΣΥΡΙΖΑ καταγγέλλει την κυβέρνηση -και όχι τον κανονισμό- διότι ο κανονισμός τον εξυπηρετεί, τον έχει εξυπηρετήσει στο παρελθόν ή θα τον εξυπηρετήσει στο μέλλον.

Σε αυτό το σημείο βρίσκω ένα θέμα για συζήτηση… Φαίνεται ότι η αντιπολίτευση δεν αποτελεί εξαίρεση στις εκτροπές του πολιτικού μας συστήματος, και μάλλον μας κοροϊδεύει! Προφανώς δεν κάνει έλεγχο, απλά κάνει κριτική. Η κριτική είναι το πιο εύκολο πράγμα, ακόμα και η καλή κριτική είναι πιο εύκολη κι από την ορθογραφία. Ίσως θα μπορούσαμε να παραχωρήσουμε κάποια εκτελεστικά καθήκοντα στην αντιπολίτευση… Ειδικά αυτή την περίοδο, η κυβέρνηση δεν εκπροσωπεί παρά μια μίζερη μειοψηφία, αφού 3 στους 10 είναι πλέον αρκετοί για να βγάλουν πρώτο κόμμα. Γιατί να μην έχει και η αντιπολίτευση μια ευκαιρία να λάμψει ή να εκτεθεί; Δεν θα προτείνω συγκεκριμένα καθήκοντα, γιατί ούτε γι’ αυτό πληρώνομαι αρκετά.

Ο γρίφος του ανασχηματισμού, του Μιχάλη Παπαμιχαήλ

Αρκετά μας απασχόλησε ο ανασχηματισμός… Παραλίγο να κλέψει τη δόξα του Mundial, στο οποίο υπάρχει πολύ προσφορότερο έδαφος για σεναριολογία και υψηλές προσδοκίες. Επιπλέον, το Mundial παρέχει πολλούς τρόπους για να βγει κανείς κερδισμένος. Δεν χρειάζεται να σηκώσει την κούπα η Εθνική μας για να γιορτάσουμε, χρειάζεται απλά να πιάσουμε το στοίχημα! Μπορούμε να ποντάρουμε σε οποιαδήποτε ομάδα και -με λίγη τύχη- να «πάμε ταμείο». Ένας κυβερνητικός ανασχηματισμός σε καμία περίπτωση δεν προσφέρει τέτοιες συγκινήσεις.

makris06062014-thumb-large

Ο εγκέφαλος είναι με τέτοιο τρόπο «καλωδιωμένος» που ενδίδει άκριτα και αυτόματα σε κυνήγια θησαυρού, θεωρίες συνωμοσίας και διάφορα μυστήρια, παρόλο που η αλήθεια είναι συνήθως πολύ απλή. Για παράδειγμα, αν με ρωτήσεις «Γιατί βράζει το νερό;» μπορώ να σου περιγράψω πώς η άνοδος της θερμοκρασίας κάνει τα σωματίδια του νερού να ταλαντεύονται όλο και γρηγορότερα, μέχρι που τελικά αυτή η ταλάντωση γίνεται ισχυρότερη από τις ελκτικές δυνάμεις της υγρής κατάστασης με αποτέλεσμα τη δημιουργία φυσαλίδων αερίου. Αυτή η απάντηση θα σε ενθουσιάσει, χάρη στην περιπετειώδη αλυσίδα των γεγονότων και τις εικόνες που δημιουργεί. Αντίθετα, αν σου πω «το νερό έβρασε γιατί εγώ έβαλα το τσουκάλι πάνω στο αναμμένο μάτι της κουζίνας», θα ξενερώσεις σαν να σου στέρησα έναν σκασμό λεφτά και οργασμούς!

Τα δημοσιεύματα των τελευταίων ημερών, είτε ρεπορτάζ είτε άρθρα γνώμης, αναλώθηκαν στην αβάσιμη και διαισθητική κριτική των στελεχών της ανασχηματισμένης κυβέρνησης επειδή αυτό ακριβώς επιθυμούσε το αναγνωστικό και τηλεοπτικό κοινό για να εκτονωθεί. Οι περγαμηνές των άρτι υπουργοποιημένων και το έργο των απερχόμενων έχουν περισσότερο σχέση με τον βρασμό του νερού, παρά με την ουσιαστική αλλαγή ηγεσίας και πολιτικής… Αν το παρασκήνιο αυτού του ανασχηματισμού ερχόταν στο προσκήνιο, θεωρώ πως η πολιτική θα έχανε την αίγλη της δια παντός, το λιντσάρισμα στην πλατεία Συντάγματος θα γινόταν «της μοδός» και η Ευρώπη θα είχε ξοφλήσει γενικώς.

Με τόση ελαφρότητα διαπραγματεύομαι αυτό το ζήτημα, που θα πρέπει να ντρέπομαι αν ανοίξω εφημερίδα αύριο! Ίσως φταίει το καλοκαίρι, ή η προσμονή για την μεγάλη γιορτή του ποδοσφαίρου. Μετά το μήνυμα που έστειλα με την ψήφο μου, η απάντηση που έλαβα δια του ανασχηματισμού (η οποία έτσι κι αλλιώς διαπιστώνεται ανά τακτά χρονικά διαστήματα) ήταν η εξής… Ποτέ δεν είχε καμία σημασία η σύνθεση της ελληνικής κυβέρνησης.

Αναστασία Τοπαλίδου: Ας αφήσουμε στην άκρη τις σκιές μας για να κοιτάξουμε προς το φως, συνέντευξη στην Χριστίνα Καλογεροπούλου

Η Αναστασία Τοπαλίδου είναι Εμβιομηχανικός, ερευνήτρια κλινικής μηχανικής και βιολογικών μετρήσεων, υποψήφια διδάκτωρ του Τμήματος Ιατρικής Κρήτης και συνεργαζόμενη ερευνήτρια του Ινστιτούτου Τεχνολογίας και Έρευνας. Έχει ειδικευθεί στην ορθοπαιδική εμβιομηχανική και στη δημιουργία καινοτόμων τεχνολογιών για εφαρμογή στην ιατρική πράξη. Παράλληλα, συμμετέχει σε ευρωπαϊκά ερευνητικά προγράμματα και έχει λάβει σχετικές διακρίσεις, βραβεία και υποτροφίες. Έχει αρκετές επιστημονικές δημοσιεύσεις, ομιλίες και παρουσιάσεις σε συνέδρια, ενώ έχει συμμετάσχει και σε συγγραφή βιβλίων. Έχει εργαστεί και προσφέρει εθελοντικά τις υπηρεσίες της σε συλλόγους ευπαθών ομάδων και ατόμων με αναπηρία επί σειρά ετών. Τέλος, φέρει σημαντικές διακρίσεις στον αθλητισμό ως αθλήτρια και ως διαιτητής-κριτής σε Ολυμπιακούς Αγώνες και σε Παγκόσμια και Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα μπάντμιντον.

Ως μέλος του κινήματος «ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ» συμμετείχε στο ψηφοδέλτιο του, ως υποψήφια ευρωβουλευτής, ενώ η υποψηφιότητά της προτάθηκε από φίλους του Ποταμιού μέσω διαδικτυακής διαδικασίας.

flust.gr-Αναστασία Τοπαλίδου

Η επαφή σας με την εκπαίδευση, συμφωνεί με μια πρόσφατη μελέτη του εκδοτικού οίκου Pearson για λογαριασμό του ιδρύματος Economist Intelligence Unit, που κατατάσσει το εκπαιδευτικό σύστημα της Ελλάδας στην τελευταία θέση στην Ευρώπη και στην 33η στον κόσμο;

Η εκπαίδευση στην Ελλάδα, όπως και πολλοί άλλοι καθοριστικοί τομείς, δεν αντιμετωπίζεται με τη δέουσα σοβαρότητα και υπευθυνότητα, όπως αρμόζει σε ένα ζωτικής σημασίας τομέα για μία χώρα. Αν δεν κάνω λάθος στην ίδια μελέτη του 2012 το Ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα είχε καταταγεί στην 31η θέση πίσω από τη Βουλγαρία και μάλιστα με αρνητικό πρόσημο στη βαθμολογία της. Η όλη ανησυχία των αρμοδίων διήρκεσε δύο μέρες και ολοκληρώθηκε με μερικές δηλώσεις γενικής φύσεως εμπλουτισμένες με οσκαρικά βλέμματα ταραχής, σαν τους προπονητές που η ομάδα τους έχασε από αυτογκόλ και πρέπει να κάνουν δηλώσεις στη συνέντευξη τύπου. Από τότε δεν είδα κανένα ουσιαστικό μέτρο «διάσωσης» (μια που είναι της μόδας η λέξη) του εκπαιδευτικού συστήματος, καμία σοβαρή πρόταση ανάκαμψης και φυσικά κανένα έργο. Αντ’ αυτού είχαμε συνεχόμενες μειώσεις στις δαπάνες για την εκπαίδευση, αύξηση των φοιτητών που εγκατέλειπαν τις σπουδές τους γιατί οι οικογένειές τους δεν μπορούσαν να ανταπεξέλθουν οικονομικά, αρνητικό ρεκόρ διαρροής αποφοίτων στο εξωτερικό και αδυναμία σύνδεσης της εκπαίδευσης με την επιχειρηματικότητα και την αγορά. Αναφορικά, με το τελευταίο (σύνδεση της εκπαίδευσης με την επιχειρηματικότητα) η Ελλάδα βρίσκεται και πάλι στις τελευταίες θέσεις μεταξύ των χωρών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Σήμερα, που η Ελλάδα έχει πέσει ακόμα πιο χαμηλά στην κατάταξη (33η θέση) η αντίδραση από το Υπουργείο Παιδείας ήταν η κλασική. Μία απλή δήλωση, με κάποια δόση παραδοχής, ότι η συγκεκριμένη έρευνα αναδεικνύει αυτά τα οποία το Υπουργείο Παιδείας έχει διαπιστώσει, αλλά ωστόσο όπως πάντα φταίνε οι προηγούμενοι, αφού το εκπαιδευτικό σύστημα ήταν αντιαναπτυξιακό και χωρίς στρατηγική. Επίσης, στη δήλωσή τους αναφέρθηκαν σε μέτρα και δράσεις ανάκαμψης που έχουν ξεκινήσει από το 2012 για την αντιμετώπιση αυτής της κατάστασης. Ωστόσο, έχω την εύλογη απορία, τι είδους μέτρα ανάκαμψης είναι αυτά, αφού πέσαμε άλλες δύο θέσεις στην κατάταξη;

Οι νέοι της Ελλάδας «παίρνουν» από το εκπαιδευτικό σύστημα, αλλά λόγω της δυσλειτουργίας του, αδυνατούν να «δώσουν» πίσω στην κοινωνία και είτε μεταναστεύουν στο εξωτερικό, είτε είναι αδρανείς. Πρέπει να αναλογιστούμε σοβαρά, τις επιπτώσεις που θα επιφέρει μελλοντικά στην οικονομία μας και στην κοινωνική δομή της χώρας αυτή η κατάσταση. Τέλος, θα πρέπει σαν χώρα να καταλάβουμε αυτό που είπε και ο διευθύνων εκπαίδευσης της OECD (Organization for Economic Co-operation and Development), ότι πλέον, η παγκόσμια οικονομία δεν πληρώνει για τις γνώσεις κάποιου, αλλά για τι μπορεί αυτός να κάνει με τις γνώσεις που έχει.

Ως ερευνήτρια στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας και Έρευνας τι θα προτείνατε ώστε να μην οδηγούνται πολλοί απόφοιτοι σχολών θετικών επιστημών σε χώρες του εξωτερικού για να ασχοληθούν με τον τομέα της έρευνας.

Η εύλογη απάντηση είναι να αναπτυχθεί ο τομέας της έρευνας στην Ελλάδα, να γίνει πιο ουσιώδης, με κύρος, ελεγχόμενος και να δημιουργηθούν υποδομές χρηματοδότησης. Το θέμα είναι πως πρακτικά αυτό μπορεί να γίνει. Αρχικώς, δεν πρέπει να συγχέουμε την έρευνα με την παραγωγή επιστημονικών άρθρων. Εκεί η Ελλάδα τα πάει καλά, είτε γιατί πολλοί προπτυχιακοί, μεταπτυχιακοί και διδακτορικοί φοιτητές κάνουν όλη τη δουλειά, συμβάλλοντας στη νέα μανία συλλογής άρθρων, είτε γιατί αυτή η μανία μας έχει κάνει παραγωγικούς γραφιάδες. Ωστόσο ξεχνάμε την ουσία της έρευνας, που είναι η παραγωγή ενός νέου αποτελέσματος ή μεθόδου, ενός καινοτόμου αντικειμένου, που έχει χρήση και εφαρμογή με στόχο να βελτιωθεί ή να προσφέρει κάτι και όχι απλά να γραφτεί. Οπότε πρωτίστως, πρέπει να δώσουμε στην έρευνα την αξία που της αρμόζει και να τη στηρίξουμε. Τα ελληνικά Ερευνητικά Ινστιτούτα, μεταξύ αυτών και το ΙΤΕ, όπως και τα Ιδρύματα αυτών, συγκαταλέγονται στην κορυφή της κατάταξης στις ευρωπαϊκές και παγκόσμιες λίστες. Πρόσφατα ανακοινώθηκε από το ΙΤΕ η δημιουργία του ισχυρότερου λέιζερ εκπομπής ατόμων στον κόσμο. Ελάχιστοι το γνωρίζουν. Τα ΜΜΕ δεν ασχολούνται και κανείς δε λέει τα θετικά. Ναι, πρέπει να είμαστε υπερήφανοι για τα ελληνικά Ινστιτούτα, τα οποία όχι απλά επιβιώνουν αλλά και πρωταγωνιστούν σχεδόν αβοήθητα. Βλέπετε κάποιοι τρελαμένοι ερευνητές είναι πολύ δουλευταράδες. Μην εθελοτυφλούμε, οι περικοπές στις δημόσιες δαπάνες, η έμφαση στον τουρισμό και σε άλλους τομείς δεν αρκούν. Η έρευνα, η σύνδεσή της με την αγορά και την επιχειρηματικότητα μπορούν να αποφέρουν ουσιαστικά και άμεσα θετικά αποτελέσματα. Αν συνδέσουμε μέσω ενός συγκεκριμένου και ορθά οργανωμένου μοντέλου την εκπαίδευση με την αγορά και την καινοτομία, αν δώσουμε τη δυνατότητα στις επιχειρήσεις να προσεγγίσουν τα Πανεπιστήμια, περιορίζοντας την ανούσια γραφειοκρατία, θα μπορούμε να μιλάμε για ένα παραγωγικό εκπαιδευτικό σύστημα. Μπορούν και πρέπει να δημιουργηθούν Μονάδες ή Κέντρα Καινοτομίας σε κάθε περιφέρεια, τα οποία θα αξιολογούν προτάσεις αριστούχων αποφοίτων, θα ενισχύουν κατά το ήμισυ οικονομικά την υλοποίηση της ιδέας, ενώ συγχρόνως θα έχουν ελεγκτικό, συμβουλευτικό και υποστηρικτικό ρόλο, στα υλοποιήσιμα έργα.

Επίσης, δεν γίνεται οι ερευνητές που λαμβάνουν μία ελάχιστη χρηματοδότηση ή οι υπότροφοι, να καλούνται να βγάλουν μπλοκάκι, να έρχονται αντιμέτωποι με ένα φορολογικό ναρκοπέδιο και στο τέλος αυτά που καλούνται να πληρώνουν μηνιαίως να είναι περισσότερα από τα ελάχιστα ευρώ μιας υποτροφίας. Έτσι δεν ενισχύεις την έρευνα, αλλά αποτρέπεις και αυτούς που θέλουν να ασχοληθούν, να το κάνουν.

Συνάμα, έχουμε και ένα θέμα στο κομμάτι της αξιοκρατίας. Αν δεν έχεις «μπάρμπα από την Κορώνη», φεύγεις στο εξωτερικό. Δυστυχώς, δεν μπορεί κανένας αριθμός βραβείων, πτυχίων και διακρίσεων, να ανταγωνιστεί τη συγγενική ή κομματική προτίμηση ή την προσωποποιημένη προκήρυξη. Σε πολλές περιπτώσεις, αυτός που επιλέγεται δεν έχει τα επαρκή προσόντα για το έργο που αναλαμβάνει. Οπότε, το τελικό αποτέλεσμα είναι να μιλάμε απλά για τα ελάχιστα παραδοτέα που απαιτεί ένα πρόγραμμα και όχι για ουσιαστικό έργο, με παραγωγικά παραδοτέα. Κάπως έτσι χαλάμε και τη συνολική μας εικόνα και μετά απορούμε γιατί δε μας εμπιστεύονται στο εξωτερικό.

Ακόμα ένα κομμάτι είναι η εξωστρέφεια. Υπάρχουν πολλά Ευρωπαϊκά ή Διεθνή χρηματοδοτούμενα ερευνητικά προγράμματα, αλλά στα πλαίσια της συνεργασίας και της ομαδικής εργασίας, απαιτείται η συνύπαρξη περισσότερων των δύο Ιδρυμάτων ή Πανεπιστημίων από διαφορετικές χώρες. Σε αρκετές περιπτώσεις δεν στοχεύουμε σε αυτά τα προγράμματα, αλλά μόνο στα εγχώρια, είτε γιατί δεν έχουμε μάθει να συνεργαζόμαστε, είτε γιατί αυτό απαιτεί δουλειά υψηλού επιπέδου, οπότε μένουμε κλεισμένοι «εντός των τειχών». Κάποιος που δεν έχει μάθει να «σηκώνει μανίκια» για να δουλέψει, δε θα τα σηκώσει ποτέ. Η καινοτομία και η έρευνα είναι δύο τομείς στους οποίους επενδύονται τεράστια ποσά παγκοσμίως, πρέπει να αποκαταστήσουμε την αξιοπιστία μας, να φύγουμε από το μονοδιάστατο μοντέλο εσωστρέφειας, να ανοιχτούμε σε συνεργασίες, να συνδεθούμε με την αγορά και τις ανάγκες της, να παραδειγματιστούμε από ορθές πρακτικές κορυφαίων Πανεπιστημίων και να γίνουμε πιο ανταγωνιστικοί και αποδοτικοί.

Σε ποιο στάδιο βρίσκεται η ορθοπαιδική εμβιομηχανική και πόση σημασία πιστεύετε πως πρέπει να δοθεί στην καινοτομία από την πλευρά της ελληνικής κοινωνίας;

Γενικά, πρέπει να είμαστε ευέλικτοι και να ακολουθούμε τους καιρούς. Η σημερινή πραγματικότητα και η διαφοροποίηση που αυτή έχει προκάλεσε, διαμορφώνει ένα νέο πλαίσιο μορφωτικών και κοινωνικών αναγκών. Οι επενδύσεις στην καινοτομία και η προώθηση των παραγόμενων αποτελεσμάτων, ιδεών ή προϊόντων είναι καίριας σημασίας αν θέλουμε να γίνουμε μια ανταγωνιστική χώρα και να αποκαταστήσουμε την ανάπτυξη.
Η εμβιομηχανική είναι ένας σχετικά άγνωστος κλάδος στην Ελλάδα, εν συγκρίσει με τον υπόλοιπο κόσμο, όπου υπάρχουν ειδικά Πανεπιστήμια και Σχολές αποκλειστικά και μόνο για τον ευρύ επιστημονικό κλάδο της εμβιομηχανικής. Πρόκειται για έναν πεδίο με πολύ μέλλον, με τεράστιο φάσμα πρακτικών εφαρμογών, που έχει τη δυνατότητα να δώσει λύσεις σε πολλά κομμάτια της ιατρικής και της βιολογίας. Μεγάλα ποσά ερευνητικών χρηματοδοτήσεων τα τελευταία χρόνια δίνονται γύρω από την επίλυση επιστημονικών προβλημάτων με τις αρχές τις εμβιομηχανικής και της απεριόριστης καινοτομίας που αυτή μπορεί να εντάξει. Η ορθοπαιδική εμβιομηχανική είναι μόνο μία από τις υποκατηγορίες της ιατρικής εμβιομηχανικής.

Υπάρχουν πολλοί επιστημονικοί και ερευνητικοί κλάδοι στην Ελλάδα, που βρίσκονται σε εμβρυικό στάδιο αναγνώρισης και εφαρμογής, καθώς τείνουμε να είμαστε προσκολλημένοι σε παλαιωμένες πρακτικές, διατηρώντας μία απόσταση από την εξέλιξη. Τα πράγματα εξελίσσονται και πρέπει να ακολουθούμε τις εξελίξεις και να είμαστε προετοιμασμένοι για αυτές. Η τεχνολογία κάνει γιγάντια βήματα, δεν γίνεται να μείνουμε σαν χώρα αδρανείς σε αυτό, όταν έχουμε το βασικό υλικό, δηλαδή τους φοιτητές και τους ερευνητές. Αντί να τους εξάγουμε, ας τους δώσουμε τη δυνατότητα να δημιουργήσουν στην Ελλάδα. Ας του δώσουμε τη βάση να πάνε την Ελλάδα μπροστά.

Έχοντας επαφή με ευρωπαϊκά προγράμματα και δράσεις εκτός του ελληνικού χώρου, σας βρίσκει σύμφωνη η γενικότερη τάση που παρατηρείται σε αξιοσημείωτο ποσοστό νέων της μαζικής τους μετανάστευσης σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες;

Εδώ συγκρούονται δύο απόψεις. Η μία είναι η προσωπική, η οποία λέει πως αν κάποιος βάλει σε μια ζυγαριά τα ποσοτικά κριτήρια, δηλαδή τον καλύτερο μισθό, τις καλύτερες και πιο σύγχρονες συνθήκες εργασίας, τη δυνατότητα να δουλέψει πάνω στο αντικείμενό του και να αξιοποιήσει τους κόπους τόσων ετών με αξιοπρέπεια, την εργασιακή αξιοκρατία και την αντικειμενική επιβράβευση του παραγόμενου έργου, τότε καλά κάνει και φεύγει. Δε σου κρύβω, πως τα τελευταία πέντε χρόνια είμαι με το ένα πόδι στην Ελλάδα και με το άλλο στο εξωτερικό. Το μόνο που κρατάει τον μισό μου εαυτό πίσω, είναι το πείσμα του να παλέψω μέχρι τέλους και η εσωτερική άρνηση του να δεχτώ ότι θα αναγκαστώ ή να το θέσω καλύτερα, θα με αναγκάσουν οι «μονομάχοι» των προσωπικών και κομματικών συμφερόντων να φύγω.

Ο όρος «brain drain», όπως ονομάστηκε η μαζική μετανάστευση του επιστημονικού προσωπικού, δεν είναι τάση, είναι εκφύλιση. Είναι η εκφύλιση ενός λαού και αυτή είναι η δεύτερή μου άποψη. Δεν αναφέρομαι μόνο στη δημογραφική εκφύλιση, λέγοντας πάντα το παράδειγμα ότι δε διαφέρουμε με τα χωριά που ερήμωναν, όταν οι νέοι έφευγαν για ένα καλύτερο μέλλον στις μεγάλες πόλεις. Ούτε στο ότι κανείς δεν έχει υπολογίσει τη μακροχρόνια επίπτωση που θα έχει αυτή η «εξαγωγή» εργατικού προσωπικού στη δυναμική παραγωγή της χώρας. Αναφέρομαι και στην ηθική εκφύλιση. Την εκφύλιση της αξιοπρέπειας. Το να αναγκάζεσαι να φεύγεις και να αφήνεις πίσω τη ζωή σου, γιατί ο μισθός σου στην Ελλάδα δεν επαρκεί για να ζήσεις την οικογένεια σου. Δεν επαρκεί για να στηρίξεις τους γονείς που ενδεχομένως λαμβάνουν μια σύνταξη «φιλοδώρημα». Το να αναγκάζεσαι να φύγεις, γιατί η αξιοπρέπειά σου έχει καταρρακωθεί όντας άνεργος, μετά από τόσο διάβασμα και τόσα όνειρα. Ακόμα και αν αποφασίσεις να αλλάξεις επαγγελματικό προσανατολισμό, σε πολλές περιπτώσεις συναντάς τεράστια φορολογικά ή γραφειοκρατικά εμπόδια. Αναγκάζεσαι να φύγεις, όταν αντιλαμβάνεσαι πως αν δε γίνεις μέρος του συστήματος ή υπηρέτης αρχόντων δεν μπορείς να σταθείς, αν θέλεις να παραμείνεις ηθικός. Αναγκάζεσαι να φύγεις, όταν δεν μπαίνεις στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα αν και διάβασες και έγραψες άριστα, απλά γιατί κάποιος άλλος είχε «μέσο». Και όταν πας κάπου, όπου όλα αυτά δεν υπάρχουν και ξανανιώθεις αξιοπρεπής, γυρίζεις;

Δεν είναι παινεσιά, αλλά σε όσα προγράμματα στο εξωτερικό έχω δουλέψει και όπου συναντάω Έλληνες, αυτοί χαίρουν σεβασμού και θεωρούνται τα δυνατά χαρτιά κάθε ερευνητικής ομάδας. Έχουμε στοιχεία στο γονιδίωμα μας μοναδικά, όπως είναι η ευελιξία, το δημιουργικό πνεύμα, η δυνατότητα ελιγμού και αντιμετώπισης απρόοπτων συνθηκών και φυσικά η μακροχρόνια εφαρμογή της γνώσης και το πείσμα στην εργασία. Πρέπει να δημιουργηθούν οι συνθήκες, ώστε οι νέοι να μείνουν στη χώρα μας και να επιστρέψουν πολλοί από αυτούς που φύγανε. Διαφορετικά μπορούμε να καμαρώνουμε, πως τελικά σαν χώρα έχουμε βιομηχανία. Και μάλιστα με το μοναδικό προϊόν που ενισχύει την παραγωγή των άλλων χωρών.

DSC_9436

Πως μπορούμε να πείσουμε ως χώρα ξένους φοιτητές να έρθουν να σπουδάσουν στην Ελλάδα;

Αρχικώς, για να έρθουν ξένοι φοιτητές να σπουδάσουν στη χώρα μας πρέπει να έχουμε τις κατάλληλες συνθήκες. Όπως έχω ξαναπεί, οφείλουμε να γίνουμε πιο εξωστρεφείς. Ως επί το πλείστον στα Πανεπιστήμιά μας, τα μαθήματα διδάσκονται μόνο στα Ελληνικά, γιατί να έρθει ο ξένος φοιτητής; Πως θα κατανοήσει το διδασκόμενο μάθημα; Πρέπει επομένως, όπως γίνεται στις περισσότερες Ευρωπαϊκές χώρες που δεν έχουν κύρια γλώσσα την αγγλική, μερικά μαθήματα (έστω επιλογής) ή ορισμένα αντικείμενα να διδάσκονται στα αγγλικά ή και στα αγγλικά. Το πρόγραμμα Erasmus+ με αυξημένο συνολικό προϋπολογισμό στα 14,7 δισεκατομμύρια, δίνει τη δυνατότητα σε φοιτητές διαφόρων χωρών να διδαχθούν το αντικείμενό τους σε άλλη χώρα, λαμβάνοντας ταυτόχρονα επιστημονικά και πολιτιστικά μία πιο πρισματική εμπειρία και γνώση. Αλλά ουσιαστικά, εμείς σαν χώρα έχουμε γυρίσει την πλάτη στα προγράμματα Erasmus, με εξαίρεση ορισμένες σχολές που σχεδόν εξατομικευμένα προσαρμόζουν το ήμισυ του πρακτικού μέρους του μαθήματος στα αγγλικά. Δυστυχώς, προς το παρόν απευθυνόμαστε μόνο στο ελληνόφωνο κοινό και είναι σαν να λέμε, πως δε θέλουμε αυτή τη χρηματοδότηση για τα Πανεπιστήμιά μας.

Επιπλέον, τα προγράμματα Erasmus βοηθάνε πάνω από 4 εκατομμύρια άτομα να αποκτήσουν επαγγελματική κατάρτιση και εμπειρία και οργανώσεις ή φορείς να συνεργαστούν με ομολόγους σε άλλες χώρες. Συνάμα, η εισροή φοιτητών μέσω των προγραμμάτων Erasmus ενισχύει οικονομικά τα Πανεπιστήμια (αντίβαρο στις μειωμένες δαπάνες) και αποτελεί ένα μέσο εκπαιδευτικού τουρισμού. Άρα, πρώτο μας μέλημα είναι να δημιουργήσουμε τις κατάλληλες υποδομές.

Επιπλέον, η ίδρυση Ιδιωτικών Πανεπιστημίων μπορεί αναντίρρητα να ενισχύσει αυτόν τον τομέα. Όσοι βλέπουν δαίμονες στην ίδρυση των Ιδιωτικών Πανεπιστημίων, θα πρέπει να βγάλουν τις παρωπίδες και να δούνε, πως αρχικά η ίδρυσή τους θα ενισχύσει τη δυναμική του έργου και της αποτελεσματικότητας, λόγω ανταγωνισμού, και των κρατικών Πανεπιστημίων. Επίσης, χιλιάδες έλληνες φεύγουν κάθε χρόνο για σπουδές στο εξωτερικό. Γιατί να μη δώσουμε τη δυνατότητα, επιλεγμένα και με αξιολόγηση, να έρθουν μερικά από τα καλύτερα Πανεπιστήμια παγκοσμίως και στη χώρα μας, ώστε να μπορούν αυτοί οι φοιτητές να σπουδάσουν στο Πανεπιστήμιο της αρεσκείας τους εντός συνόρων; Ταυτόχρονα, μπορούμε να προσελκύσουμε Άραβες και άλλους φοιτητές, οι οποίοι εκδηλώνουν το ενδιαφέρον για σπουδές στην Ελλάδα, αλλά καθώς δεν υπάρχουν οι δομές, πάνε στην Τουρκία. Επομένως, δε χρειάζεται να τους πείσουμε. Πρέπει απλά να δημιουργήσουμε το υπόβαθρο.

Γιατί το ελληνικό κράτος ανέκαθεν δαπανούσε πολύ μικρά ποσοστά για την εκπαίδευση, συγκριτικά με τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες;

Αν πούμε απλά ότι οι δαπάνες για την εκπαίδευση μειώθηκαν κατά 35%, ίσως να μη μπορούμε να προσδιορίσουμε πρακτικά τι σημαίνει αυτό. Αν πούμε όμως, ότι βρισκόμαστε συνήθως σε μία από τις τρεις τελευταίες θέσεις μεταξύ των χωρών της ΕΕ, αναφορικά με τις συνολικές δαπάνες για την εκπαίδευση, τότε ίσως να έχουμε μια πιο ξεκάθαρη εικόνα, για το τι αγώνα κάνουν καθημερινά οι εμπλεκόμενοι με την εκπαίδευση (διδακτικό προσωπικό, ερευνητές, φοιτητές κ.α.), ως προς τα μέσα τα οποία διαθέτουν. Είχα πει στο παρελθόν, πως στο εκπαιδευτικό σύστημα υπάρχουν ορισμένοι «ήρωες» και οραματιστές, οι οποίοι παράγουν πολλά από το τίποτα, «δημιουργούν» με ελλιπή εξοπλισμό και χάρη σε αυτούς, κάπως σώζεται η παρτίδα.

Μείωση δαπανών δεν έχουμε μόνο στην εκπαίδευση. Γενικότερα, η εκάστοτε ελληνική πολιτική ηγεσία και οι ιθύνοντες πιστεύουν, πως με μέτρα λιτότητας, περιορισμούς και μειώσεις, μπορείς να έχεις ανάπτυξη. Την ασύλληπτη αυτή ιδέα προσπαθούν να τη σφηνώσουν και στα μυαλά των πολιτών. Πως γίνεται όταν μειώνεις κάτι, να περιμένεις ανάπτυξη; Δηλαδή, μειώνοντας το νερό και το λίπασμα σε ένα φυτό, περιμένω αυτό να μεγαλώσει και να ανθίσει; Πιστεύω πως, η κρίση είναι απλά ένα πρόσχημα.

Η εκπαίδευση είναι από τους βασικούς τομείς, στους οποίους μια χώρα με δυσχερή οικονομική θέση πρέπει να επενδύσει για να ανακάμψει. Ωστόσο, αυτό δεν είναι συμφέρον για την ολιγαρχία. Δυστυχώς, οι επηρμένοι «σοφοί» δεν θέλουν να ακούσουν. Δεν είναι και πολύ βολικό.

Πως μπορεί ένα κόμμα να διακηρύττει ότι είναι σε θέση να συνεργαστεί με οποιοδήποτε εκ των δύο μεγάλων -και εκ διαμέτρου αντίθετων μεταξύ τους- κομμάτων για να κάνει κυβέρνηση;

Νομίζω ότι κάπου χανόμαστε στη μετάφραση. Για αυτό ίσως φταίει ο παλαιοκομματικός και συμφεροντολογικός τρόπος με τον οποίον εννοούνταν η συνεργασία. Το Ποτάμι δεν μιλάει για κομματικού συμφέροντος συνεργασία, όπου γίνεται ένα μοίρασμα υπουργείων, βολεύονται και μερικοί χαϊδεμένοι και αυτό είναι όλο. Καλώς ή κακώς δεν υπάρχει πλέον η πολυτέλεια αυτόνομων κυβερνήσεων και μερικοί πρέπει να το καταλάβουν αυτό. Πρέπει να αφήσουν τους εγωισμούς τους και τις ματαιοδοξίες τους και να εργαστούν κάποια στιγμή όχι για το κομματικό συμφέρον, αλλά για το συμφέρον της χώρας, το συμφέρον του απλού κόσμου. Για αυτού του είδους τη συνεργασία μιλάει το Ποτάμι. Δε θέλουμε ομπρέλες να μπούμε στη σκιά τους, θέλουμε να μιλήσουμε ουσιαστικά για τα προβλήματα της κοινωνίας και να κάνουμε πράξη της λύσεις. Για να διευκολύνω τη μετάφραση, το Ποτάμι δεν έχει σκοπό να συμπορευτεί ή να ακολουθήσει κανέναν. Το Ποτάμι λέει, πως θα παρουσιάσει μερικές λύσεις απτές και άμεσα εφαρμόσιμες και όποιος δεχτεί να τις υλοποιήσει από κοινού με δεσμεύσεις για το καλό της κοινωνίας, αυτός θα είναι και ο συνεργάτης, ως προς την πραγματοποίηση των θέσεών μας. Μέχρι εκεί. Δεν έχουμε περιθώρια για πειραματισμούς ή ευκαιριακές πράξεις, όπως γίνονταν μέχρι σήμερα. Ούτε είναι λογικό η χώρα να είναι στο χείλους του γκρεμού και να μην μπορούμε να καθίσουμε σε ένα τραπέζι να συζητήσουμε, γιατί αυτό δεν εξυπηρετεί το προσωπικό συμφέρον ορισμένων. Λύσεις άμεσες και πραγματοποιήσιμες υπάρχουν, ας αφήσουμε στην άκρη τις σκιές μας για να κοιτάξουμε προς το φως.

Ένα «Πανεπιστήμιο» αποκλειστικά για να εκπαιδεύει δικτάτορες; του Βαγγέλη Γεωργίου

Πως θα σας φαινόταν ο Γεώργιος Παπαδόπουλος, ο Σαντάμ Χουσείν, ο Αδόλφος Χίτλερ, ο Αλέξανδρος Παπάγος και ο Μπενίτο Μουσολίνι, σε μια αίθουσα, σχολιαρόπαιδα, να φοιτούν και να εκπαιδεύονται από τους μεγαλύτερους επαγγελματίες φονιάδες; Όλοι να τελειοποιούνε μέσα από την συστηματική μελέτη και εκπαίδευση τους τρόπους να στήσουν μια στυγνή start up δικτατορία;

flust.gr-ιστορία

Ίσως η φαντασία των περισσότερων να μην μπορούσε να σκεφτεί κάτι τέτοιο αλλά στο αμέρικα μπόρεσαν και το έκαναν. «Η Αμερική χτίστηκε με φαντασία και με αποφασιστικότητα να κάνει σωστά τις δουλειές της» έλεγε αγέρωχα ο 33ος στην σειρά ιδεαλιστής και ανιδιοτελής Πρόεδρος την ΗΠΑ Χάρυ Τρούμαν. Το 1946, όταν ο ναζισμός είχε γίνει κομμάτια και οι αμερικάνοι είχαν κάνει τις καλύτερες μεταγραφές πρώην ναζί για να χτυπήσουν το νέο αντίπαλο, τους κομμουνιστές, ο μιστερ president ίδρυσε ένα ιδιαίτερο πρότυπο σχολείο, την περίφημη Στρατιωτική Σχολή της Αμερικής. Για μια 15ετία ήταν απλά μια κλασική στρατιωτική «πατάτα» των αμερικάνων αλλά το 1961 αναβαθμίστηκε από τον άλλο φιλειρηνιστή και λαοφιλή Πρόεδρο, τον Κέννεντι. Τότε ξεκίνησαν οι δοξασμένες μέρες.

Ανέκαθεν οι ηγήτορες και τα μεγαλύτερα πολιτικά κατακάθια στις ΗΠΑ διακατέχονταν από ένα κατακτητικό σύνδρομο ιδιαίτερα για την Λατινική Αμερική. Την θεωρούσαν την αυλή του σπιτιού τους που έπρεπε να φροντίσουν μην τους ξεραθούν τα «λουλούδια» που φύτευαν, με άλλα λόγια να μην κουνιέται φύλλο αν δεν το πει ο Λευκός Οίκος.

Ο ηλιοκαμένος και μορφάντρας Κένεντι λοιπόν, όταν ανέλαβε το Προεδρικό αξίωμα μετέτρεψε την Στρατιωτική Σχολή της Αμερικής σε ένα κέντρο ειδικής εκπαίδευσης λατινοαμερικάνων αξιωματικών ώστε να τους παρέχει εκείνη την κατάρτιση που θα εμποδίζουν αποτελεσματικά μελλοντική κομμουνιστική απόπειρα κατάληψης της εξουσίας στις χώρες τους. Βέβαια οποιοσδήποτε κοιμόταν μπρούμυτα, ενώ οι αμερικάνοι τον έπαιρναν ανάσκελα, θεωρούνταν επικίνδυνος για το σύστημα και επομένως ήταν κομμουνιστής.

Ο Κένεντι ήδη πριν γίνει Πρόεδρος, όταν ήταν γερουσιαστής, έλεγε ότι αυτή η στρατιωτική σχολή έχει δημιουργήσει τόσους δικτάτορες όσο κανένα άλλο ίδρυμα στον κόσμο μέχρι τότε. Όντως, κάθε χρόνο παρήγαγε 800 με 1000 εκπαιδευμένους φονιάδες –άνδρες και γυναίκες- ενώ υπολογίζεται ότι μέχρι σήμερα έχει προσφέρει στην ανθρωπότητα 64.000 απόφοιτους χωρίς βέβαια να ξέρουμε τον όρκο που διάβαζε ο αριστούχος κάθε τάξης. Η εισαγωγή σε αυτά τα ΑΕΙ γινόταν με τον εξής τρόπο: οι κυβερνήσεις των 21 λατινοαμερικανικών κρατών σε συνεργασία με τις πρεσβείες των ΗΠΑ προτείνανε τους πιο ψυχωτικούς αξιωματικούς, υπαξιωματικούς, δόκιμους, στρατιώτες, ακόμα και απλούς πολίτες και στην συνέχεια τους περνούσαν από μια διαδικασία εξέτασης για να δούνε πόσο κατάλληλοι ήτανε. Εάν ο υποψήφιος ήταν κατάλληλος τότε έκανε της βαλίτσες του και ταξίδευε στην σχολή που έδρευε αρχικά στην Διώρυγα του Παναμά. Τα σκουπίδια τους οι Βορειομερικάνοι τα αφήνουν έξω από το σπίτι νοικοκυρεμένα, ποτέ μέσα.

Την δεκαετία του 1990 που είχε τερματιστεί ο Ψυχρός πόλεμος αποκαλύφθηκε τι περιλάμβανε το πρόγραμμα σπουδών το οποίο ήταν full time όχι αστεία. Τακτικές μάχης, περίπολα, σχεδιασμός επιχειρήσεων, εκβιασμούς, βασανιστήρια, απαγωγές και χτυπήματα σε άμαχο πληθυσμό. Οτιδήποτε δηλαδή χρειαζόταν η αμερικανική διπλωματία για να επενδύσει μακροπρόθεσμα σε καλές σχέσεις με τις χώρες αυτές.

Ο μικρότερος αδελφός του προέδρου που αναβάθμισε τόσο καλά την σχολή φαίνεται ότι δεν συμμεριζόταν τόσο τις ενέργειες του μεγαλύτερου. Ο Δημοκρατικός γερουσιαστής Τζόζεφ Κένεντι θα έλεγε ότι «με τέτοια μαθήματα φαίνεται ξεκάθαρα αυτό που υποπτεύονταν οι αμερικανοί φορολογούμενοι, ότι τα χρήματά τους πήγαιναν για την άσκηση βίας. Αυτή η σχολή είναι ένα απολίθωμα του παρελθόντος που πρέπει να βάλει λουκέτο»… Έβαλε όμως; Το ευχάριστο είναι ότι πολλές λατινοαμερικανικές χώρες σταμάτησαν αυτό το Erasmus, απαγορεύοντας στα μπουμπούκια τους να πηγαίνουν στην Αμερικανική Σχολή για σπουδές…

Ας απολαύσουμε μερικούς απόφοιτους όμως, να θυμηθούμε τα παλιά…

[metaslider id=14925]