Tag : κριτική ταινιών

Δικός Της, του Νίκου Χατζηκάλφα

Συναισθηματική ταινία επιστημονικής φαντασίας, ή κοινωνικό σχόλιο για την τεχνολογική μανία της εποχής; Είναι μια γλυκανάλατη κομεντί, ή μια βαθιά ανάλυση στο αδιέξοδο που οδηγείται η ανθρώπινη φύση με την αλόγιστη χρήση της τεχνολογίας; Ομολογώ ότι αυτή η ταινία με δίχασε. Λοιπόν, ο Spike Jonze μετά από το Being John Malkovich τράβηξε την προσοχή μου. Πάντα διαπραγματεύεται περίεργα θέματα, τα αναλύει όμως με απλό σκεπτικό και σε αφήνει να αποφασίσεις μόνος σου αν αυτό που είδες είναι μια ατελείωτη μπούρδα […]

περισσότερα...

12 years a Django, του Νίκου Χατζηκάλφα

Χιλιοτραγουδισμένο μεν, άσκοπα δε, θα έλεγα. Βλέποντας, λοιπόν, το «12 χρόνια σκλάβος» έχεις μια αμηχανία. Αμηχανία, γιατί όλα αυτά τα τερατώδη που περιγράφει η ταινία είναι όντως φοβερά, αλλά δεν σε αγγίζουν και τόσο. Νομίζεις ότι έχει πειραχτεί σε μόνιμη βάση η εγκεφαλική σου διαδικασία, και ότι είσαι ένας χοντρόπετσος, και ντροπή σου που δεν έκλαψες με όσα πέρασε ο καημένος ο Σόλομον. Όμως, αφού κοπάσουν οι ιαχές από τα μαστίγια που προσγειώνονται στα μαύρα πετσιά των σκλάβων, καταλαβαίνεις ότι […]

περισσότερα...

DJANGO UNCHAINED, του Νίκου Χατζηκάλφα

Είναι μερικές ταινίες που επιβάλλεται να τις δεις δύο φορές για να έχεις άποψη. Πόσο μάλλον αν η πρώτη είναι στον κινηματογράφο και η δεύτερη είναι σπίτι σου, με την άνεση σου. Στον κινηματογράφο ένας ευφυής σκηνοθέτης, όπως ο Tarantino, ή ο Michael Mann, ή ο Spielberg ή ο Σκορτσέζε, θα χρησιμοποιήσει μερικές τεχνικές που θα προκαλέσουν το ενδιαφέρον σου και θα σε προκαλέσουν εν θερμώ να φωνάξεις «Ταινιάρα»! Τη δεύτερη φορά λοιπόν που είδα το Django, κατάλαβα ότι, όχι […]

περισσότερα...

The Expendables Saga, του Νίκου Χατζηκάλφα

Ναι, οκ, φοβερή η Αντέλ! Ναι, μαγική η Μελαγχολία του ναζιστή! Ναι, οκ, πολύ γλυκιά η Αμελί, και οι Ζωές των Άλλων… πολύ μυστηριακή ταινία και άλλα τέτοια. Όμως, είναι στιγμές που η πολλή κουλτούρα καταναλώνει την φαιά ουσία σου πιο πολύ από τον Cartman και τα Cheesy Poofs. Όποτε, χρειάζεσαι μια-δύο φορές να αράξεις με τους φίλους σου, να παραγγείλεις τα χειρότερα σκουπίδια από το πιο φτηνό deliverάδικο, και να δεις μια μπούρδα! Μπούρδα, όμως, άξια συζήτησης. Όχι σαν […]

περισσότερα...

Ο Λύκος του Τσίρκου! Του Νίκου Χατζηκάλφα

Περάστε κόσμε! Το τσίρκο του κυρ-Martin στην πόλη σας! Έχει χρήμα! Έχει ναρκωτικά! Έχει βυζιά! Έχει και κώλους! Μεγάλος πρωταγωνιστής ο Leo! Τα κάνει όλα! Σούρνεται, τραβιέται, κλαίει, γελάει, πηδάει, φωνάζει και ξανά από την αρχή! Κάπως έτσι νομίζω θα ήταν το καλύτερο promotion που θα μπορούσε να γίνει, αν η τελευταία ταινία του Martin Scorsese έβγαινε στις αίθουσες την δεκαετία του ΄20 ή του ΄30. Με ντελάλη να φωνάζει τον κόσμο να δει το μπουλούκι σ’ αυτό το τουμπουρλούκι, […]

περισσότερα...

Όταν είδα την ταινία Nymphomaniac, της Χριστίνας Καλογεροπούλου

Σε παλιότερο άρθρο μου: Lars von Trier, ένα αφιέρωμα που δεν πρέπει να χάσετε!, δήλωνα κατενθουσιασμένη για το αφιέρωμα που έκανε ο κινηματογράφος ΑΣΤΥ στον Δανό σκηνοθέτη Lars von Trier. Είναι ένας κινηματογράφος που εκτιμώ ιδιαιτέρως, αφού ενδείκνυται για όλους τους σινεφίλ που εκτιμούν τα χρήματά τους. Όχι μόνο φιλοξενεί ανά τακτά διαστήματα καταπληκτικές ταινίες και ποικίλου είδους αφιερώματα, αλλά οι τιμές των εισιτηρίων αποδεικνύουν την εγκράτεια από πλευράς του κινηματογράφου. Έτσι, λοιπόν, εννιά ταινίες του Lars von Trier προβλήθηκαν στο Άστυ, […]

περισσότερα...

Νεονουάρ και άλλες βλακείες, του Νίκου Χατζηκάλφα

Όλοι την έχουν πατήσει. Όλοι όμως! Το φαινόμενο great cast bad movie εμφανίζεται τουλάχιστον μια φορά το χρόνο στις κινηματογραφικές αίθουσες και δεν έχει βρεθεί τρόπος να αντιμετωπιστεί, τουλάχιστον από τους θεατές, γιατί αν το Hollywood θέλει να σε κλέψει, θα το κάνει πριν πληρώσεις τα 8 euro στο σινεμά. Σιγά-σιγά, όμως, θα γίνει κανόνας… Αν πάνω από τρεις πρωταγωνιστές είναι πολύ γνωστοί ηθοποιοί, κατά 90% η ταινία θα ‘ναι μάπα. Είναι απλά τα πράματα. Το στόρι είναι καλό, οι […]

περισσότερα...

Τι θα κάνεις με την Λίντα, Βαγγέλη; του Νίκου Χατζηκάλφα

Για να συνεχίσουμε από εκεί που το αφήσαμε στο εισαγωγικό άρθρο, «Το Σπιρτόκουτο» είναι η ταινία που αρέσει στους σινεφίλ όλων των ειδών. Έχει αφιερωθεί πολύ μελάνι στη συγκεκριμένη ταινία και η αλήθεια είναι ότι, αν δεν συνέπιπτε η έξοδός της στις αίθουσες με την εξάπλωση του διαδικτύου στα πάντα, ίσως να μην είχαμε δει αυτή την ταινία. Δεν είναι τυχαίο ότι έκοψε συνολικά 3800 εισιτήρια πανελλαδικά. Εντάξει… δεν είχε την διανομή Παπακαλιάτειας Φωσκολειάδας άλλα, όπως και να ‘χει, 3800 […]

περισσότερα...

Το σινεμά και εμείς, του Νίκου Χατζηκάλφα

Συζητώντας με τον Μιχάλη Παπαμιχαήλ για μια νέα στήλη με θέμα το σινεμά και προτάσεις ταινιών, έτριψα τα χέρια μου από ικανοποίηση. Ικανοποίηση, γιατί θα προτείνω ταινίες, θα τις κράζω ή θα τις αποθεώνω σύμφωνα με τα δικά μου κριτήρια. Βέβαια, η κριτική προϋποθέτει ένα κύρος, μια ικανότητα και έναν τρόπο να μετουσιώνεται σε ενδιαφέρον κείμενο. Κι όμως δεν είναι έτσι… Η πεμπτουσία του κινηματογράφου δεν είναι οι δημιουργικές εικόνες, η καινοτόμος φωτογραφία, τα ρηξικέλευθα κείμενα, το πρωτότυπο σενάριο και […]

περισσότερα...