Γίνε σαν την Χριστίνα! της Μαγδαληνής Τσουρδιού

Τώρα τελευταία δεν επικοινωνώ συχνά μαζί σας, γιατί θεωρώ ότι δεν υπάρχει λόγος για να το κάνω, παρ’ όλο που η κοινωνία μας την τελευταία δεκαετία ταλανίζεται από πάσης φύσεως προβλήματα που θα μπορούσα να γράψω γι’ αυτά. Γι’ αυτό, μάλιστα, και πήρα την απόφαση ότι δεν θέλω πλέον να γράφω για θέματα που θα σας μελαγχολούν, ή που θα σας κάνουν να σκέφτεστε αρνητικά, ή που μ’ αυτά θα μεμψιμοιρείτε και θα γίνεστε ολοένα πιο απαισιόδοξοι.

Λίγο η οικονομία, λίγο η πολιτική, άλλο λίγο περισσότερο οι πολιτικοί, λίγο η κατάσταση στη χώρα, δεν θέλει και πολύ ο άνθρωπος για να αρχίσει να παραπονιέται, να γκρινιάζει και να θλίβεται σε έναν αέναο κύκλο δυστυχίας, κακοτυχίας και μιζέριας. Γνωρίζω πολύ καλά τον αντίλογο επ’ αυτού, αλλά δεν θα εστιάσω σ’ αυτόν ακριβώς, γιατί αν το έκανα, θα ήμουν ασυνεπής με τα λεγόμενά μου.

Στο θέμα μας. Σκοπός του άρθρου μου είναι να σας γνωρίσω μια πολύ καλή μου φίλη, την Χριστίνα. Την Χριστίνα την γνωρίζω πολλά χρόνια, ωστόσο ήρθαμε πιο κοντά τα τελευταία 4 χρόνια. Είναι νοσηλεύτρια στο επάγγελμα. Και είναι καλή σ’ αυτό γιατί το αγαπάει πολύ. Έκανε σπουδές στα παιδαγωγικά, ενώ παράλληλα ασχολείται με τα κοινά, αφού είναι εκλεγμένη δημοτική σύμβουλος. Είναι πράγματι πολύ δραστήρια και αυτό που θαυμάζω περισσότερο σ’ αυτήν είναι ότι παρά το ότι είναι άψογη σύζυγος και μητέρα δυο εξαιρετικών παιδιών, τα καταφέρνει εξίσου καλά σε όλους τους τομείς.

Όταν έφτιαχνα τα προσκλητήρια για το γάμο μου, έμαθα ότι η Χριστίνα έπασχε από καρκίνο. Χλόμιασα. «Είναι σίγουρο ότι είναι καρκίνος; Έκανε εξετάσεις;» ρώτησα. Η απάντηση ήταν καταφατική και εγώ προσποιούμενη ότι δεν συνέβη τίποτα απολύτως συνέχισα «Πόσα άτομα να τους βάλω στο φαγητό; Τα παιδιά της είναι στη Ρόδο;». Κάπως έτσι το έμαθα. Ήξερα ότι υπήρχε πρόβλημα, αλλά δεν ήξερα ότι ήταν καρκίνος μέχρι που μου το επιβεβαίωσαν. Επίσης γνώριζα ότι η κατάσταση ήταν δύσκολη πολύ και ότι η Χριστίνα δεν θα ερχόταν στο γάμο μου.

Μετά από ένα δύσκολο χειρουργείο, μετά από τρεις σελίδες βιοψίας, μετά από πολλές και εντατικές χημειοθεραπείες, μετά από έναν Γολγοθά που μόνο εκείνη ξέρει, αυτός το σπάνιο καρκίνωμα, αυτός ο όγκος λεκιθικού ασκού ανήκει πια στο παρελθόν και σήμερα είμαι πολύ χαρούμενη, γιατί με επισκέφθηκε στο νέο μου σπίτι γεμάτη ενέργεια και όρεξη για ζωή. Μιλήσαμε για την περιπέτεια της υγείας της. Μου περιέγραψε τις δύσκολες στιγμές που έζησε που δεν ήταν και λίγες. Για τις εξετάσεις που έκανε και που κανένας γιατρός δεν μπορούσε να βρει τι είχε, και πιστέψτε με είχε επισκεφθεί πολλούς. Για τη στιγμή που της είπε ο γιατρός ότι αυτό που έχει είναι σοβαρό και πως θα πρέπει άμεσα να υποβληθεί σε μια δύσκολη χειρουργική επέμβαση. Για τη ζωή της μέσα στο χειρουργείο. Για τις νοσοκόμες στο τμήμα των χημειοθεραπειών και το πόσο καλά της φέρθηκαν. Για όλα. Και ενώ εκείνη ήταν ψύχραιμη, εγώ βούρκωνα. Σκεφτόμουν, αν ήμουν στη θέση της πως θα αντιδρούσα. Θα είχα το ίδιο σθένος να παλέψω; Θα ήμουν τόσο συνειδητοποιημένη όπως εκείνη;

Το πιο σοκαριστικό πράγμα που μου περιέγραψε ήταν η στιγμή που έπρεπε να φτιάξει τη βαλίτσα της για την Αθήνα και ταυτόχρονα έπρεπε να φτιάξει ορισμένα πράγματα για τα παιδιά της σε περίπτωση που… δεν γυρίσει πίσω. Με τρομερή ψυχραιμία μου είπε «Τι να έκανα Μαγδαληνή μου; Πονούσα! Έφευγα… Ήξερα αν θα ξαναγυρίσω; Κι αν δεν ξαναγυρνούσα; Τι θα γινόταν με τα παιδιά μου;» Εκεί λύγισα. Τότε διαπίστωσα και τη δύναμη της ψυχής της. Γιατί θέλει δύναμη ψυχής για να κάνεις κάτι τέτοιο.

Και αυτό είναι που θέλω να σας μεταφέρω μέσα από την ιστορία της Χριστίνας. Η δύναμη ψυχής που πρέπει να διαθέτουμε για να αντιμετωπίζουμε όλες τις δύσκολες καταστάσεις. Η θετική στάση απέναντι στη ζωή και η θέληση που πρέπει έχουμε γι’ αυτήν. Να μην σταματάμε ποτέ να κάνουμε όνειρα. Να πιστεύουμε. Να δούμε τη ζωή μέσα από ένα άλλο πρίσμα. Και πράγματα που κάποια στιγμή μας φαίνονταν μεγάλα και σημαντικά, κάτι τέτοιες στιγμές μας φαίνονται μικρά και ασήμαντα γιατί απλά έτσι είναι. Μικρά και ασήμαντα. Γι’ αυτό αν καμιά φορά κοιταχτείς στον καθρέπτη και δεν σου αρέσουν τα μαλλιά σου, απλά σκέψου ότι υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν μαλλιά επειδή τα έχουν χάσει και μην σπαταλήσεις κι άλλο χρόνο στον καθρέπτη. Αν κάποια στιγμή παραπονεθείς για το «άβολο» κρεβάτι σου, απλά σκέψου ότι υπάρχουν άνθρωποι που κοιμούνται μέρες ολόκληρες σ’ ένα κρεβάτι νοσοκομείου και ίσως να μην γυρίσουν ποτέ στο δικό τους και μην σπαταλάς κι άλλο χρόνο μουρμουρώντας για ανούσια πράγματα. Αν κάποια στιγμή χάσεις την ελπίδα σου και είσαι στεναχωρημένος για κάτι πολύ σοβαρό που σε απασχολεί θεωρώντας ότι δεν υπάρχει λύση, θυμήσου το άρθρο αυτό. Θυμήσου την ιστορία της Χριστίνας, που με σθένος, κουράγιο και δύναμη ψυχής μπόρεσε και νίκησε στην μάχη με τον καρκίνο και τώρα πάλι κάνει τα δικά της όνειρα, που τώρα είναι περισσότερα από ποτέ.

Αυτή λοιπόν, είναι η Χριστίνα. Η Χριστίνα πάλεψε με τον καρκίνο και τον νίκησε. Η Χριστίνα βλέπει το ποτήρι μισογεμάτο και όχι μισοάδειο. Η Χριστίνα είναι μια ηρωίδα του σήμερα. Γίνε σαν την Χριστίνα!

Ελλάδα, η χώρα των παραμυθάδων, της Ελευθερίας Φτακλάκη

Ορμώμενη από το γνωστό αλληγορικό παραμύθι για μικρούς και μεγάλους, «η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων», θα τολμήσω να παραλληλίσω τη σύγχρονη Ελλάδα ως την Αλίκη του Λούις Κάρολ. Θυμίζω πως η ηρωίδα του παραμυθιού πέφτει σε μια λαγότρυπα και ξαφνικά έρχεται αντιμέτωπη με μια σουρεαλιστική πραγματικότητα, όπου όλα αλλάζουν, μέγεθος, σχήμα, χαρακτηριστικά. Βιώνει έναν αλλόκοτο κόσμο, όπου τα ζώα της μιλάνε, τα ποτά την κονταίνουν, τα γλυκίσματα την μεγαλώνουν, τα τραπουλόχαρτα παρελάζουν μπροστά της τρέμοντας στη όψη μιας Ντάμας Κούπα , της βασίλισσας με το τεράστιο κεφάλι που συνεχώς απειλεί και κραυγάζει ‘κόψτε της το κεφάλι’

Η Ελλάδα πέφτοντας στην ‘συριζότρυπα’ βρέθηκε ξαφνικά σε μια άλλη πραγματικότητα, όπου καθετί που θεωρείτο δεδομένο τελεί υπό κατάρρευση, κεκτημένα χρόνων διακυβεύονται, αξιακά συστήματα εξανεμίζονται και ιστορικά δεδομένα ανατρέπονται. Η εμφανής ανυπαρξία ξεκάθαρων πολιτικών, η ανικανότητα αυτών που θεωρούσαν τη διακυβέρνηση της Ελλάδας ένα παραμύθι, η απουσία γρήγορων αντανακλαστικών και πολιτικού ρεαλισμού από το εκλογικό σώμα, και η απάθεια μερίδας πολιτών, μετέτρεψαν την Ελλάδα, τη χώρα που γέννησε τη δημοκρατία, την πατρίδα του φωτός και του πολιτισμού, του λόγου και της τέχνης, στον παρεία της Ευρώπης και στον περίγελο της διεθνούς κοινότητας.

Σε μια χώρα όπου ο λαϊκισμός και ηγεσία συμπορεύονται και στο τέλος ταυτίζονται, είναι αναμενόμενο κάποια στιγμή να βρεθεί στη δίνη μιας εφιαλτικής πραγματικότητας με κινδύνους σε πολλαπλά επίπεδα (διεθνές περιβάλλον, εξωτερική πολιτική, πολίτευμα, οικονομία, κοινωνική συνοχή, πολιτισμός, κα). Αμέριστες ευθύνες σαφώς και έχουν οι ανίκανες ηγεσίες που με τα παραμύθια τους εξαπατούν το εκλογικό σώμα, όμως για να θέσουμε τα πράγματα στη σωστή τους διάσταση, εξίσου υπεύθυνοι είναι και οι εκλογείς που ενώ βλέπουν την «λαγότρυπα», συνειδητά πέφτουν μέσα, ελπίζοντας σε τι άραγε; Σε θαύματα! Όμως, όπως λέει ο σοφός λαός μας, ‘τρεις μέρες διαρκούν τα θαύματα’ και δυστυχώς ο βασιλιάς αποδείχτηκε γυμνός!

Μας τελείωσε το παραμύθι, εξανεμίστηκε σαν πομφόλυγα. Οι επιπτώσεις σίγουρα με αρνητικό πρόσημο για την Ελλάδα σε αξιακό, ηθικό, κοινωνικό, οικονομικό, και θεσμικό επίπεδο. Οι συνέπειες δραματικές για τη νέα γενιά που πίστεψε στην ελπίδα των νεόκοπων παραμυθάδων, αδιέξοδες για τη δική μας γενιά που συντήρησε τα παραμύθια, εφιαλτικές για τη γενιά που εξέθρεψε και γαλούχησε τους παραμυθάδες, και απογοητευτικές για την γενιά των γονιών μας που μάτωσαν για μια ελεύθερη, δημοκρατική και ευρωπαϊκή Ελλάδα.

Το παραμύθι του Λούις Κάρολ, όπως όλα τα παραμύθια, έχει αίσιο τέλος. Η Αλίκη ξυπνάει από τον εφιάλτη της και επανέρχεται στην γνωστή της πραγματικότητα απ’ όπου και δραπέτευσε για λίγο. Στο δικό μας παραμύθι ποιο θα είναι το τέλος για την Ελλάδα, τη χώρα που ζει μέσα στις αντιφάσεις της; Τον ελληνικό λαό που εύκολα ταυτίζεται με τους παραμυθάδες της και εύκολα λησμονά την ιστορία του; Τον νεοέλληνα που έμαθε να ζει με το «έχει» και ξέχασε το «είναι»; Τη νέα γενιά που γρήγορα παραιτήθηκε πριν καν ξεκινήσει το δικό της αγώνα; Θα ξυπνήσουμε έγκαιρα από το παραμύθι που ξαφνικά έγινε εφιάλτης ή θα αφήσουμε τη Ντάμα Κούπα, τη βασίλισσα με το μεγάλο κεφάλι να μας αποκεφαλίσει;

‘Δεν μπορώ να πάω πίσω στο χθες, γιατί ήμουν κάποιος άλλος.’ (Λούις Κάρολ, Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων). ‘Αν προχωρήσω στο αύριο, τι μπορεί να είμαι»; ( ερώτημα της γράφουσας)

Άλλο γνώμη κι άλλο γνώση. Και τα δύο όμως είναι υπέροχα, της Χριστίνας Καλογεροπούλου

Ο άνθρωπος είναι ένα πλάσμα παράταιρο. Μπορεί να σιωπά και ταυτόχρονα η σιωπή του να αντηχεί πιο δυνατά από τις νότες ενός καλοκουρδισμένου πιάνου. Είναι ικανός για τόσο υπέροχα δημιουργήματα κι όμως του χρειάζεται μονάχα μία στιγμή για να τα γκρεμίσει όλα και να σπείρει την καταστροφή.

Ο άνθρωπος είναι ένα πλάσμα που δεν μπορεί να μην έχει γνώμη, να μην σχηματίζει τις απόψεις του από κάθε τι που περνά μπρος από τις αισθήσεις του, από κάθε εικόνα, κάθε οσμή, από κάθε χαμόγελο ή βωμολοχία που θα ανταλλάξει, από κάθε λέξη που θα διαβάσει, ή που θα αρνηθεί να δει. Όλοι είμαστε άνθρωποι που έχουμε τη γνώμη μας, διαμορφωμένη από χιλιάδες μικροερεθίσματα.

Όμως ο άνθρωπος είναι κι ένα εγωπαθές δημιούργημα, που δεν μπορεί να βλέπει τριγύρω του διαφορετικές απόψεις που να παρεκκλίνουν έστω και λίγο από τη δική του. Κι ας είναι ο ίδιος ολάκερος μέσα στις αντιφάσεις. Κι ας μην έχει κατασταλλάξει στις δικές του τις απόψεις κι αποφάσεις. Κι ας μην έχει τις προαπαιτούμενες, εξειδικευμένες γνώσεις, πάνω στα ζητήματα που με στόμφο αναλύει. Πόσες φορές δεν έχουμε πιάσει, άραγε, τον εαυτό μας να διαφωνήσει μονάχα για να διαφωνήσει και να μην πνιγεί στην «ντροπή» της αποδοχής του ότι δεν γνωρίζει κάτι καλά, ή του ότι βιάστηκε να αποφασίσει, βιάστηκε να μιλήσει; Μα πάλι, ποιος είναι αυτός που θα κρίνει ποιος βιάστηκε και ποιος όχι; Και ποιος είναι εκείνος που θα αντιγυρίσει πως οι λέξεις του καθενός είναι λάθος, όταν αυτές οι λέξεις είναι η προσωπική άποψη, ζυμωμένη και διαμορφωμένη από ποικίλα βιώματα και καταστάσεις που οι αντιρρησίες συχνά δεν μπορούν καν να φανταστούν;

Βέβαια, είμαστε κι εγωπαθείς κι εκκεντρικοί κι ανυπόμονοι κι απόλυτοι. Κι αυτή η αδιαλλαξία είναι η δυστυχία και η μάστιγα για κάθετί διαφορετικό, για κάθετί υπέροχο και σπουδαίο που αρνούμαστε εξ αρχής να γνωρίσουμε γιατί μας ταρακουνά από τις ασφάλειές μας. Αρνούμαστε και αμυνόμαστε και αναπαράγουμε τα ήδη χιλιοειπωμένα, γιατί φοβόμαστε να συνθέσουμε νέες λέξεις, πηγαίες και ζωντανές. Φοβόμαστε μη και κάνουμε λάθος στους τόνους και στους χρόνους, μη και μας πουν «τι είναι αυτά που λες; Γύρισε πίσω στην γραμμή σου τη γνώριμη γιατί εάν κάνεις βήματα μπροστά θα σκοντάψεις και θα κλαις.» Κι εμείς σαν τα νήπια παιδάκια, δίχως μυαλουδάκι μήτε και θάρρος, επιστρέφουμε στα γνώριμα εδάφη, και χάνουμε το νέο φως που θα μας λούσει από φόβο.

Πολλοί θα βρεθούν σε κάμαρες σκοτεινές. Πολλοί θα ψιλαφίσουν τους τοίχους για να βρουν μια χαραμάδα φωτός. Λίγοι όμως θα αντέξουν να ανοίξουν τα παράθυρα. Κάποιοι θα πεισθούν πως χαραμάδες δεν θα’βρουν πια κι άλλοι θα χαμογελάσουν και θα ψιθυρίσουν «Δεν πειράζει, αύριο θα κοιτάξω έξω». Μα η ζωή χρειάζεται μία κλοτσιά στις ξύλινες σανίδες και βλέμμα σταθερό ευθύς με το που φανεί ο ουρανός. Χρειάζεται θάρρος για να εμφιλοχωρήσει η ομορφιά του σύμπαντος στην καρδιά του ανθρώπου. Γιατί ακόμα και μάτια, όλοι έχουμε. Μα καρδιά, αεικίνητη και τρυφερή, έτοιμη να δεχθεί κάθε καινούργια εικόνα και συναίσθημα, μονάχα λίγοι εκλεκτοί κατέχουν.

Γι’αυτό δεν θα σε ακούσω ανθρωπάκι φοβισμένο. Μακάρι να μπορούσα να αρπάξω τα τρία γραμματάκια σου και να σε μετατρέψω σε άνθρωπο αληθινό. Να με μετατρέψω πάνω από όλα, γιατί κι εγώ βουτώ στη μικρότητα συχνά. Εγώ να είμαι ο καθρέφτης σου και ψάχνω το ουράνιο χέρι να μου δώσει μία ώθηση να αποτινάξω τους υποκορισμούς και να γίνω όλα όσα εύχομαι να γίνεις κι εσύ, κι εσύ, κι εσύ. Μακάρι να γίνουμε όλοι Άνθρωποι κι όχι απλά ανθρωπάκια. Και θέλει θάρρος και θέληση και δύναμη πολλή. Μα περισσότερο, νομίζω, πως θέλει, γνώση και ταπεινότητα. Τα χέρια μας να μοιράζονται με άλλα χέρια το βάρος της ευθύνης των λέξεων. Γι’ αυτό, άνθρωπε, εύχομαι, να είσαι και να είμαι πάντα ανάμεσα σε ανθρώπους, να μιλάς, να συζητάς, να γίνεται σιγά σιγά μια φιγούρα δίχως υποκορισμούς. Λίγο λίγο κάθε μέρα να τους αποτινάζεις. Κι ας ξέρεις πως δεν θα μπορέσεις να τους αποδιώξεις όλους. Δεν θα μπορέσεις ποτέ σου να γνωρίσεις τα πάντα, ή να είσαι για το οτιδήποτε σίγουρος. Ούτε ακόμα και για τις απόψεις με τις οποίες πορεύεσαι και σχηματίζουν τα όρια της ύπαρξής σου.

Μονάχα όμως όταν θα καταλάβεις τι τυχερός που είσαι που μπορείς να ξεπεράσεις αυτά σου τα όρια, θα καταλάβεις την σπουδαιότητα του να είσαι άνθρωπος. Ακόμα κι όταν θα δειλιάσεις, ακόμα κι όταν θα θυμώσεις με όλους όσοι σου ταράζουν τις ισορροπίες σου, που πάλεψες τόσο να κατακτήσεις. Ω, άνθρωπε, να’ξερες τι τυχερός που είσαι, που μπορείς να αλλάξεις χίλια πρόσωπα και να μεταστρέφεις διαρκώς την ασχήμια αυτού του κόσμου. Είσαι τόσο τυχερός, ακόμα κι όταν κάπου κάπου η καρδιά σου πονά. Εάν πονά λόγω της αλλαγής, είναι ένας πόνος, ιδιαίτερος και ξεχωριστός, που δεν έχουν την ευκαιρία να τον νιώσουν όλοι. Μονάχα οι εκλεκτοί.

Οι πολίτες, οι αντιδράσεις και τα κοινωνικά μηνύματα

Μπορεί η Σουηδία να θεωρείται μια χώρα όπου το κράτος έχει αναπτύξει υψηλού επιπέδου κοινωνικές δομές όμως κατέχει πολύ μεγάλα ποσοστά σε υποθέσεις βιασμών. Η μεγαλύτερη αμαρτία της ανθρωπότητας είναι η αδιαφορία. Στο κοινωνικό πείραμα που ακολουθεί πώς θα αντιδράσουν οι Σουηδοί πολίτες;

Όταν βρισκόμαστε στην… άβυσσο, της Αναστασίας Κορινθίου

Διενέργεια κατεπείγουσας προκαταρκτικής εξέτασης….
Ναι… ναι κάνουμε… να κάνετε…. να βοηθήσουμε όλοι μαζί….
Ναι… τι ωραία που ακούγεται, διαβάζεται, φοριέται (και στο δεξί σαν κόσμημα…)!

Διενέργεια κατεπείγουσας προκαταρκτικής εξέτασης… όχι όμως για ότι σας βολεύει εσάς… όχι για τράπεζες ή μεγαλοεταιρείες που κλείσανε….

Οοοοοχι…. αν είναι να κάνουμε μια… να κάνουμε αγάπη μου, για τα σπίτια που κλείνουν και βάζουν  λουκέτο….

Για σπίτια που θα βγαίνουν πια στο σφυρί με στυλ από το διαδίκτυο…. με ένα κλικ…..(αλήθεια πως…. κλικάρουν τα κοράκια… με την…. γαμψή τους μύτη;)…
Ναι για σπίτια και σπιτικά να κάνουμε κατεπείγουσα προκαταρκτική εξέταση, που κλείνουν σαν υπογράφουν το συναινετικό διαζύγιο με την ζωή… μάνες που δεν έχουν πως να ξημερώσουν την μέρα στην άδεια κατσαρόλα και στο άδειο παραιτημένο βλέμμα μπρος από το άδειο ψυγείο το γεμάτο λογαριασμούς πιασμένους με μαγνητάκια…..

Και για τους πατεράδες να πούμε τους άνεργους που το μυστρί έκανε άντρες και η Δραπετσώνα τους… έκαψε το στεφάνι…. και για τα παιδιά που πέτυχαν μα δεν έφυγαν ποτέ για σπουδές….. γιατί χρήματα δεν υπήρχαν άρα ούτε φτερούγες για να πετάξουν…..

Ντελιβεράδες να ξεγελούν την πείνα στην εποχή του master sef με master στο σουβλάκι…

Έλα… έλα να κάνουμε μια κατεπείγουσα προκαταρκτική εξέταση και για τα μαγαζιά που κλείσανε….. που βάλανε λουκέτο….. που τα ξεζούμησαν τράπεζες, τοκογλύφοι, ασφαλιστικά ταμεία…. και άδειες ταμειακές!

Για τον εμποράκο που κάποτε ήταν, κράτος μου, ο μεγάλος μικρομεσαίος σου που σε έσωζε…. μα εσύ δεν τον έσωσες… εσύ… τον ξέχασες… τον άδειασες, τον στέγνωσες…..

Και για τον αγρότη να πούμε που ξεπουλάς όσο όσο….. και για τον συνταξιούχο τα περήφανα γηρατειά στο μπαλκόνι σου, που γενόσημο έκανες, και την καμπούρα την πονεμένη που την πόνεσες πιο πολύ να σκύβει στην λαϊκή για μια σάπια ντομάτα σάπιο μου καθεστώς…. και για τον δάσκαλο που κάποτε έχαιρε σεβασμού και τώρα…… τώρα μετρά τρεις και μια στον μαυροπίνακα συντάξιμα πρόωρα γερασμένα όνειρα για γνώσεις που θα γινόντουσαν τροφή…. και για όλα να πούμε….

Τολμάς;
Θέλεις;

Έλα… έλα να κάνουμε σου λέω μια διενέργεια κατεπείγουσας προκαταρκτικής εξέτασης…. αλλά για όσα αφορούν εμάς μάτια μου… εμάς που μας βγάλατε τα μάτια….. μπλε να μην βλέπουμε στον ορίζοντα, πράσινο να μην υπάρχει στην γη μας, κόκκινο να μην βάφει την λαχτάρα μας, χρυσή να μην είναι του ήλιου η μορφή….. γιατί ξεφτιλίσατε και τα χρώματα…. και τις έννοιες…. και όσα εμείς λέγαμε ΖΩΗ που αξίζει για αυτήν να πεθαίνεις…..

Τώρα… πεθαίνουμε… ήδη νεκροί….
Ντροπή σας…..
Αλήθεια… μια κατεπείγουσα προκαταρκτική εξέταση θα….. κάνουμε σήμερα;

Μία εκπομπή γεμάτη χρώματα, μουσική και αισιοδοξία με παρουσιάστρια την Αναστασία Κορινθίου
Μία εκπομπή γεμάτη χρώματα, μουσική και αισιοδοξία με παρουσιάστρια την Αναστασία Κορινθίου

Διαβάζοντας λογοτεχνία με τον φακό της… ψυχανάλυσης, της Χάρις Κόντου

Με ένα βιβλίο –περιπέτεια, με έναν ελεύθερο οδηγό ανάγνωσης στοιχισμένο συνάμα στα φροϋδικά πρότυπα λογοτεχνικής πρόσληψης και ερμηνείας του λογοτεχνικού σώματος, ο Χάρης Μωρίκης προτείνει την υπέρτατη περιπέτεια ψυχής και ζωής: Tην ερμηνεία της ζωής και του ατομικού βιώματος μέσα από την ψυχαναλυτική ανάγνωση της λογοτεχνίας.

Ερωτήματα όπως :

– -Πώς διαβάζουμε, ερμηνεύουμε και κατανοούμε ένα λογοτεχνικό κείμενο;
– Υπάρχουν και, αν ναι, Ποιες είναι οι αντικειμενικές συμβάσεις της λογοτεχνικής ανάγνωσης και της πρόσληψης του νοήματος;
– -Υπάρχει τελικά μία ερμηνεία και ένας τρόπος ανάγνωσης για όλους ή κάθε αναγνώστης βιώνει τη δική του περιπέτεια ανάγνωσης ανάλογα με τα βιώματά του και την αλήθεια του;

Αναντίρρητα, η αλήθεια του βιώματος κρύβεται μέσα μας και παραμένει ως άρρητη σιωπή και βράχος πεποιθήσεων για τον κάθε ένα μας ξεχωριστά. Και αυτή είναι η νομοτέλειά μας ως ανθρώπινα όντα: Ό,τι αντιλαμβανόμαστε και κατανοούμε υπάρχει! Ό,τι δεν κατανοούμε μας «καταπίνει» και μας «σπαράσσει» ως ανερμήνευτο ψυχικό τραύμα.

Κάθε άνθρωπος είναι ένα ταξίδι στον κόσμο. Ακριβώς όπως και ένα βιβλίο… Ένα ταξίδι, ένας προορισμός μοναδικός είναι και το εκάστοτε λογοτεχνικό κείμενο, που σε αυτό το βιβλίο αντιμετωπίζεται ως υποκείμενο προς ψυχαναλυτική ερμηνεία και προσέγγιση.

Μετά τα «Αποσπάσματα του Ερωτικού Λόγου», του Ρολάν Μπάρτ, όπου εκεί επιχειρείται η ερμηνεία των λογοτεχνικών ερωτικών στιγμών ως αλήθεια βιωμένη απέναντι στις αποχρώσεις του ερωτικού λόγου, σε αυτό το εξαιρετικό δοκίμιο του Μωρίκη, «Η Λογοτεχία Στο Ντιβάνι», που μας θυμίζει επίσης το «Στο Ντιβάνι», του Ίρβιν Γιάλλομ, με όχημα την ανθρώπινη συναισθηματική και διανοητική νοημοσύνη, ο άνθρωπος διασχίζει το μονοπάτι της γνώσης για να κατακτήσει την αυτογνωσία, μέσα από υπέρτατα βιώματα όπως είναι το πένθος, η απώλεια, το υπαρξιακό άγχος, η δίνη του έρωτα και η οδύνη της στέρησης του ερωτικού υποκειμένου…Ποιος άλλος πέρα από την Τέχνη και δη τη Λογοτεχνία θα μπορούσε να αγγίξει τα παραπάνω θέματα και ποια άλλη επιστήμη πέρα από την Ψυχανάλυση θα μπορούσε να τα επιλύσει «θεραπευτικά» σε αρμονία και συστοιχία προς το ψυχικό σύμπαν του εκάστοτε αναγνώστη;

Για όσους λατρεύουν την Ελληνική γλώσσα στην «αλλοτινή της μορφή» , η έκπληξη του βιβλίου είναι η επιλογή του συγγραφέα να παραθέσει τον λόγο του με όλα τα στολίδια «του άλλοτε» της ελληνικής γλώσσας. Ο λόγος του έχει περισπωμένες, οξείες στις μονοσύλλαβες λέξεις, ψιλές και πνεύματα – ανάσες… Τυχαία επιλογή του συγγραφέα ή προσωπικό εξεζητημένο ύφος; Δεν νομίζω. Μέσα από αυτή την συνειδητή επιλογή ο Χάρης Μωρίκης βρίσκει την ευκαιρία να περάσει το δικό του μήνυμα και να συστηθεί ως «είναι»: Aκέραιος, ολόκληρος, πλήρης. Γιατί… αν αποκαρδιωτικά «ξεστολίσαμε» την γλώσσα μας… Τελικά, πόσο μάλλον τον ίδιο μας τον εαυτό;

Ένα χαμόγελο… πολλές σκέψεις, της Αναστασίας Κορινθίου

flust.gr-κοινωνία @flickr.com

Υπάρχουν πολλά χαμόγελα… λαμπερά, σκοτεινά, με λεύκανση ή χωρίς, στημένα και ανέμελα εφηβικά και γερασμένα… Υπάρχουν χαμόγελα που θα έρθουν να σε βρουν στην επιτυχία σου και στην χαρά σου… θα γίνουν χτύπημα στον ωμό φιλικό και φιλί δροσερό στο μάγουλο… Υπάρχουν και κάποια άλλα ύπουλα που θα έρθουν στην λύπη σου μόλις γυρίσεις την πλάτη να σε σπρώξουν κακόβουλα να σε ρίξουν στην κατάθλιψη και την άρνηση…. Υπάρχουν χαμόγελα συγχώρεσης και χαμόγελα μίσους… κακίας που ρουφιούνται προς τα μέσα και γίνονται μορφασμός…. Υπάρχουν χαμόγελα άψογα μποτοξαρισμένα και χαμόγελα νεανικά με χίλιες ρυτίδες να στήνουν χορό. Υπάρχουν χαμόγελα που γίνονται  νανούρισμα να δεις όμορφα όνειρα και άλλα που γίνονται υπνωτικό να μην δεις την αλήθεια. Υπάρχουν χαμόγελα κολλητών και… «φίλων» που φιλούν όμορφα σαν τον Ιούδα. Υπάρχουν χαμόγελα τραγούδια και χαμόγελα θεατρικές παραστάσεις. Υπάρχουν χαμόγελα κουτσοδόντικα που μυρίζουν παγωτό βανίλια και χαμόγελα της μασέλας που μουλιάζει σε ένα ποτήρι. Υπάρχουν χαμόγελα φωτεινά σαν ήλιος και υγρασιασμένα σαν βροχή Φθινοπώρου. Υπάρχει ένα χαμόγελο όταν γεννιέται ένας έρωτας… και ένα χαμόγελο σαν δάκρυ όταν σβήνει. Υπάρχουν χαμόγελα για σένα…. για μένα…. για όλους. Ποιο θέλεις να είσαι εσύ;

Μία εκπομπή γεμάτη χρώματα, μουσική και αισιοδοξία με παρουσιάστρια την Αναστασία Κορινθίου
Μία εκπομπή γεμάτη χρώματα, μουσική και αισιοδοξία με παρουσιάστρια την Αναστασία Κορινθίου

Η μετάφραση των συμπτωμάτων μας, της Φλώρας Χατζημανώλη

Συμπτώματα, όπως πόνος στο στομάχι, πονοκέφαλος, πόνος στη μέση, ταχυκαρδία, σφίξιμο στην καρδιά, ευερέθιστο έντερο, τριχόπτωση, αϋπνία και τόσα άλλα μεταφράζονται σαν ένα επικείμενο κίνδυνο για τους περισσότερους από εμάς.

flust.gr@flickr627226315_325aa7b527_b

Υπάρχουν αρκετοί λόγοι που γίνεται με αυτό τον τρόπο η μετάφραση των συμπτωμάτων μας.

Πρώτα από όλα, τα συμπτώματα διαταράσσουν την αρχική ισορροπία του οργανισμού μας, καθώς θέτουν σε φόντο μια ανάγκη. Για την εκπλήρωση της ανάγκης αυτής απαιτείται μια δαπάνη ενέργειας, δαπάνη που μας μοιάζει αδύνατο να μπορούμε να παρέχουμε, εξαιτίας της εξάντλησης που νιώθουμε από άλλες καθημερινές υποχρεώσεις ή ανάγκες.

Έπειτα, μπερδευόμαστε γιατί δεν έχουμε διδαχθεί τον τρόπο να αναγνωρίζουμε τις ανάγκες ή τα συναισθήματα μας, ενώ ταυτόχρονα πολλοί από εμάς έχουμε διδαχθεί να κρύβουμε κάποια συναισθήματα μας, γιατί δεν είναι «τα κοινωνικώς επιθυμητά». Οπότε, στο βωμό της ανάγκης μας για κοινωνική αναγνώριση και αποδοχή και κάτω από την επιρροή της κοινωνικοπολιτισμικής διάστασης, μαθαίνουμε να κρύβουμε τα συναισθήματα μας και καθώς μαθαίνουμε να τα κρύβουμε, ξεμαθαίνουμε να τα βιώνουμε…

Και έτσι, ξεμαθαίνουμε ότι ο χώρος των συναισθημάτων μας είναι το ίδιο μας το σώμα, με αποτέλεσμα να αγνοούμε τα σημάδια που μας στέλνει το σώμα μας και να στρέφουμε την προσοχή μας σε αυτό μόνο όταν η ένταση των συμπτωμάτων μας έχει γίνει κάπως ανυπόφορη. Καθώς, τώρα, έχουμε ξεχάσει τη σύνδεση του σώματος μας με τα συναισθήματα μας, έχουμε μια αίσθηση απορίας. Πιστεύουμε πως τα συμπτώματα μας δεν ανήκουν στη σφαίρα της δικής μας επιρροής και νιώθουμε άτυχοι ή αδύναμοι. Και καθώς νιώθουμε άτυχοι ή αδύναμοι, εγκλωβιζόμαστε σε ένα φαύλο κύκλο λανθασμένων σκέψεων και έντονης προσπάθειας καταπολέμησης των συμπτωμάτων. Εξάλλου, τα συμπτώματα, με τον ένα ή τον άλλον τρόπο, μας έχουν οδηγήσει να ασχοληθούμε μαζί τους, επειδή στέκονται εμπόδιο στον τρόπο που έχουμε δομήσει τη μέχρι τώρα ζωής μας και πολύ πιθανόν στον καθημερινό μας έλεγχο για το αν «είμαστε άτρωτοι και ικανοί».

Μάλιστα, τα συμπτώματα γίνονται ένα παράδειγμα εναντίον του εαυτού μας, καθώς, ενώ αποδεικνύουμε καθημερινά στον εαυτό μας πόσο δυνατοί είμαστε (γιατί και μόνο που επιβιώνουμε είμαστε δυνατοί), απορρίπτουμε αυτές τις αποδείξεις και ζητάμε όλο και περισσότερα από εμάς καθημερινά, με αποτέλεσμα να θεωρούμε τα συμπτώματα ως την αχίλλειο φτέρνα μας. Αρχίζουμε να παρερμηνεύουμε, να συγκρίνουμε τον εαυτό μας με τους άλλους, να νιώθουμε αδύναμοι γιατί εμείς εκδηλώσαμε κάποιο σύμπτωμα ενώ εκείνοι όχι, να σκεφτόμαστε τον τρόπο να το ξεπεράσουμε για πάντα, να το διώξουμε και στιγμή δεν σκεφτόμαστε πως αυτό που θέλουμε να διώξουμε είναι έστω και προσωρινά στοιχείο του εαυτού μας… Στοιχείου του μόνου εαυτού μας…

Δεν εννοώ πως κομμάτι μας είναι το συγκεκριμένο σύμπτωμα, αλλά σίγουρα είναι η διαδικασία γέννησης του συμπτώματος, το κομμάτι εκείνο που κραυγάζει για να πάρουμε τον χρόνο μας, να κάνουμε μια στάση, να αναπνεύσουμε, να αναρωτηθούμε, να στοχαστούμε, να αναθεωρήσουμε και κυρίως να αναθεωρήσουμε τη σχέση μας με τα «πρέπει» μας, τη σχέση μας με τα συναισθήματα μας που ζητάνε διέξοδο, τη σχέση μας με τα βιώματα μας που ζητάνε συνειδητοποίηση, τη σχέση μας με τον τρόπο σκέψης μας που έχει γίνει διαστρεβλωμένος και τελικά τη σχέση μας με τον εαυτό μας που ζητάει αποδοχή και συμπόνια. Γιατί για κάποιο λόγο φτάσαμε στο σημείο να πιέζουμε τον εαυτό μας, για κάποιο λόγο μάθαμε πως «το να έχω κάποια συναισθήματα και να δείχνω ευάλωτος/η δεν αρμόζει» και δυστυχώς το τίμημα για αυτή τη λανθασμένη γνώση μας είναι, τις περισσότερες φορές, τα σωματικά μας συμπτώματα.

Μόλις, όμως, καταφέρουμε να φτάσουμε σε όλη αυτή την επεξεργασία, μόλις μεταφράσουμε σωστά και κατανοήσουμε βαθιά το μήνυμα των συμπτωμάτων μας, θα αρχίσουμε να αποχωρούμε από όλο αυτό το σύστημα και έτσι σταδιακά το σύστημα αυτό χωρίς εμάς θα πάψει να συντηρείται… Φυσικά, αυτό απαιτεί χρόνο και δυστυχώς σε κάποιες περιπτώσεις, τα συμπτώματα μας δεν είναι εφικτό να υποχωρήσουν άλλα να μετριαστούν… Και αυτό, ωστόσο, είναι όφελος.

Καλή δύναμη!

Τα βαλς του αποχαιρετισμού, της Χάρις Κόντου

Φθινοπώριασε… και εμείς σαν «έτοιμοι από καιρό» αποχαιρετούμε τον ήλιο, τη θάλασσα, τα πρόσωπα και τις καταστάσεις που χρωμάτισαν το καλοκαίρι μας, που έβαψαν τα όνειρά μας.

flust.gr-κοινωνία

Μουσική υπόκρουση οι πόθοι μας και ένα ταγκό ή ένα βαλσάκι εποχής… Και όσοι από εμάς δεν ξέρουν να χορεύουν; Τους μαθαίνει η ζωή τα βήματα και τον ρυθμό. Πόσες φορές μέσα στον ανθρώπινο βίο χρειάστηκε να αποχαιρετίσουμε τις ελπίδες που έμειναν λειψές! Πόσες φορές φορέσαμε τον αποχαιρετισμό και τον κάναμε ρούχο καθημερινό και απαραίτητο! Κάθε χρόνο τέτοια εποχή κάνω τον απολογισμό μου σε πρόσωπα και καταστάσεις και αν δεν μου αρέσει ο προορισμός ή η διαδρομή κάνω στάση και κατεβαίνω. Ακούγεται απλό αλλά δεν είναι. Πάντα μένει μια κηλίδα πόνου και ένα παράπονο. Πώς αποχαιρετούμε τελικά; Πώς το μαθαίνουμε; Πόσο χρόνο παίρνει; Και ποιο το κόστος ενός αποχαιρετισμού; Ένα είναι σίγουρο πως κάθε αποχαιρετισμός είναι μοναδικός.

Μη ξεχνάμε επίσης πως υπάρχουν άνθρωποι αδύναμοι στον αποχαιρετισμό, είτε είναι πένθος, είτε απλός χωρισμός. Δεν υπάρχουν συνταγές… μόνο να ακούς την καρδιά και έναν μπαγαπόντη εσωτερικό διακόπτη που όταν κάνει το κλικ δε γυρίζει πίσω στην αρχική του θέση. Τώρα που το σκέφτομαι ο αποχαιρετισμός είναι η ταυτότητά μας και η ποιότητά του τα βήματά μας στον κόσμο. Πόσο πιο όμορφος και πιο αληθινός θα ήταν ο κόσμος αν, καθώς συστηνόμαστε μεταξύ μας, μας ένωνε πιότερο το ιστορικό των αποχαιρετισμών μας, σαν μια μικρή υπαρξιακή μωβ βεντάλια…!

Το ζητούμενο λοιπόν είναι να υπάρχει ποιότητα ακόμα και στον αποχαιρετισμό, στο αντίο. Και εγώ που έχω το σύνδρομο του μετανάστη ούσα στη χώρα μου και μιλώντας ελληνικά ξέρω από αποχαιρετισμούς. Είμαι εδώ και μου λείπει το εκεί, είμαι εκεί και αναπολώ το εδώ… Ένα παυσίλυπο βρήκα στη μέχρι τώρα ζωή μου, τη φιλία και την τέχνη. Και αν ο φίλος είναι θιασώτης της τέχνης είσαι πολύ τυχερό παιδί! Τέχνη, τύχη, τόλμη, που λέει και ο ποιητής μου και καλό ταξίδι! Μη φοβάσαι τον αποχαιρετισμό! Βάλε τον σε ένα βαλσάκι και χόρεψέ τον όπως του αρμόζει.

Η ζωή κυλά και σε παίρνει μαζί της, είτε το θέλεις είτε όχι. Όταν αισίως θα φτάσουμε στην τρίτη ηλικία και θα συναντιόμαστε στα πηγαδάκια των υπερηλίκων, η ταυτότητά μας θα κρίνεται από τον αριθμό των αποχαιρετισμών μας, θα φαντάζει και θα είναι σοφία το μπεγλέρι με τα «αντίο μας» στον κόσμο.

Video: Πώς είναι η ζωή πίσω από τα likes;

To facebook μπορεί να είναι καταθλιπτικό βλέποντας τους άλλους να περνούν υπέροχα, ποστάροντας φωτογραφίες και ευτυχισμένες στιγμές. Είναι όμως έτσι; Υπέροχες φωτογραφίες, όμορφα ευτυχισμένα ζευγάρια, χαρούμενες στιγμές παρελαύνουν στην οθόνη του υπολογιστή, χλευάζοντας κατά κάποιον τρόπο την ζοφερή πραγματικότητα του χρήστη που τις παρακολουθεί. Και κάπου εκεί, η ερώτηση στον «τοίχο» του facebook «τι σκέφτεσαι» οδηγεί στην ανάγκη να παρουσιάσει μια ρόδινη ζωή που δεν είναι όμως αληθινή… Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης η επίδειξη μιας χαρούμενης ζωής φέρνει πολλά likes… τι κρύβεται όμως πίσω από αυτά τα likes;