Πάπας Παύλος IV, σκουριά ψυχή τε και σώματι, του Βαγγέλη Γεωργίου

Υπήρχανε εποχές που το Βατικανό μετατρεπότανε σε ένα μεγάλο ιερατικό μπουρδέλο με θηλυκές και αρσενικές πόρνες να μπαινοβγαίνουν στα δωμάτια καρδιναλίων και φυσικά του εκάστοτε Πάπα. Τα αγιασμένα όργια των Βοργίων και άλλων επιφανών ανδρών του μεσαίωνα και της Αναγέννησης, ήταν μια από τις αγαπημένες δραστηριότητες αναρίθμητων ποντίφικων αρκεί βέβαια να μπορούσε και το σώμα πέραν της ψυχής. Όταν ανέλαβε ο Πάπας Παύλος ο 4ος δεν ήτανε για πολλά πολλά ήτοι ογδοντάρης. Παρόλα αυτά θα έβρισκε τρόπους να μείνει στην ιστορία όχι για τα homemade orgies αλλά για τους εναλλακτικούς τρόπους που θα οργίαζε.

Πρώτα πρώτα ξεκίνησε από τα απλά. Όποτε έμπαινε στην Καπέλα Σιξτίνα και κοίταζε πάνω του ερχόταν αναγούλα που έβλεπε γυμνά σώματα, «μπλιάχ». Ακριβώς και γι’ αυτό μερίμνησε να ζωγραφιστούνε ρούχα πάνω από τα κορμιά, έτσι όπως τα είχε κάνει εκείνο το ρεμάλι ο Μιχαήλ Άγγελος. Και φυσικά ο επίγειος εκπρόσωπος του Θεού έβαλε και το κερασάκι στην τούρτα διατάσσοντας να διακοπεί η παροχή σύνταξης στον «ατάλαντο» και πρόστυχο Μιχαήλ.

Στη συνέχεια εξέδωσε το «εγχειρίδιο των απαγορευμένων βιβλίων» στο οποίο καταγραφόταν οι λίστες με τα βιβλία που αποτελούσανε προσβολή για την καθολική πίστη. Ακόμα και οι Βίβλοι που δεν ήταν γραμμένες στα λατινικά κάνανε τζιζ. Είχε τέτοιο κάλο που η Ιερά Εξέταση τον ψιλοέτρεμε καθότι δεν δίσταζε να πετάει στα μπουντρούμια ακόμα και καρδιναλίους που δεν του κάθονταν καλά στο μάτι.

Ο παππούλης όμως ξεπέρασε τον εαυτό του, αλλά και τον ίδιο τον ιδεολογικό του διάδοχο Χίτλερ, όταν βρήκε ευφάνταστους τρόπους να πολεμήσει τους βρωμοεβραίους, αυτούς που είχανε το θράσος να σταυρώσουνε τον καλό του τον Χριστό που τόσο πολύ τον αγαπούσε και διέδιδε τις αρχές και το κήρυγμα του.

Αποφάσισε να μαζέψει όλους τους εβραίους και να τους περιορίσει σε συγκεκριμένους χώρους αναγκάζοντας τους να πουλήσουνε όλη τους την περιουσία σε Χριστιανούς σε εξευτελιστικά χαμηλές τιμές. Το λοιπόν, τότε ήταν που ξεπήδησε αυτή η εύηχη λέξη «γκέτο», στα οποία τα βράδια τους κλείδωναν λες και ήτανε κατάδικοι. Και επειδή έπρεπε φυσικά οι εβραίοι να ξεχωρίζουνε από τους υπόλοιπους, από δω και στο εξής όλοι τους θα φορούσαν ένα ωραιότατο κίτρινο καπελάκι. Όσο για τις συναγωγές, αυτές γίνανε ότι και τα ελληνικά δάση τα καλοκαίρια.

Εξυπακούεται ότι δεν γινότανε λόγος για γάμους εβραίων και χριστιανών ενώ δεν θα επιτρεπόταν σε εβραίους γιατρούς να έχουνε χριστιανούς ασθενείς, ξηγημένα πράγματα.

Ο πάπας Παύλος IV πέθανε το 1559, έπειτα από 4 χρόνια θητείας. Αν στα 84 του χρόνια ήταν σε θέση να εισάγει τόσο ρηξικεύλευστους θεσμούς τότε πόσο «μεγαλύτερη» και διαχρονικότερη θα ήταν η προσφορά του αν ανέβαινε στον παπικό θρόνο από τα 40 του. Μήπως με κανένα όργιο να ξελαμπικάριζε το μυαλό του και να άφηνε και τον κοσμάκη ήσυχο…

Banner greeklish

10.000 κηδείες για έναν γάμο, Μέρος Α’, του Βαγγέλη Γεωργίου

Εκατοντάδες καλεσμένοι από τις ισχυρότερες οικογένειες της γαλλικής φεουδαρχίας ήταν συγκεντρωμένοι στην γαλλική πρωτεύουσα εκείνο τον Αύγουστο για το σημαντικότερο γεγονός των τελευταίων χρόνων. Ύστερα από χρόνια σφαγών και δολοφονιών, που βλέπει κανείς στην τριλογία «Νονός», οι Γάλλοι άρχοντες πίστεψαν ότι βρήκαν την ειρηνική φόρμουλα με ένα γάμο: η ντελικάτη και όμορφη πριγκίπισσα Μαργκό αδελφή του Βασιλιά από την πλευρά των καθολικών θα παντρευότανε τον Ερρίκο της Ναβάρας το καμάρι των προτεσταντών.

Ήταν η εποχή που στρατεύματα, κρετίνοι μισθοφόροι, παπάδες, δολοφόνοι, νταβατζήδες, πόρνες και κόμισσες κυνηγιόντουσαν απ’ άκρη σε άκρη σε όλη την Ευρώπη υπηρετώντας τον καθολικισμό και τον προτεσταντισμό αντίστοιχα, ή τουλάχιστον έτσι καμουφλάριζαν τα πολιτικά συμφέροντα στην Γαλλία του 16ου αιώνα.

Η καθολική Αικατερίνη γόνος της ισχυρότερης και πλουσιότερης ιταλικής οικογένειας στην Ευρώπη, τους Μεδίκους, ήταν η μητέρα της νύφης που πίστευε ότι με τον γάμο αυτό θα λύνονταν τα προβλήματα του οίκου της και του γιού της του Βασιλιά.

Κάτι πυροβολισμοί όμως ήρθαν να χαλάσουν το «γλέντι». Ο σημαντικότερος ίσως καλεσμένος του γάμου και ο ισχυρός άντρας από την πλευρά των προτεσταντών, ναύαρχος Κολινί, έπεφτε σοβαρά τραυματισμένος από τις σφαίρες του πυροβόλου αγνώστου. Αμέσως οι προτεστάντες άρχισαν να κατηγορούνε τους καθολικούς. Ο Βασιλιάς που συμπαθούσε τον Κολινί εγγυήθηκε μαζί με την μητέρα του Αικατερίνη, να αποδοθεί δικαιοσύνη επαναλαμβάνοντας ότι οι Καθολικοί δεν είχανε καμία σχέση με την απόπειρα.

Την επόμενη μέρα το βράδυ, και ενώ το Παρίσι ζούσε ακόμα το γαμήλιο κλίμα, χτυπήσανε οι καμπάνες και κλείσανε οι πύλες του Παρισιού. Μέσα σε λίγα λεπτά δεκάδες χιλιάδες καθολικοί βρεθήκανε με όπλα στα χέρια –ποιος τους τα έδωσε άραγε- οργώνοντας τους δρόμους της πόλης και κόβοντας το λαρύγγι σε όποιον προτεστάντη βρίσκανε. Ακόμα και προτεστάντισσες μητέρες με τα παιδιά τους κόβονταν στα δύο από τα ξίφη καθολικών. Οι προτεστάντες ευγενείς, οι καλεσμένοι από την πλευρά του γαμπρού, σφαγιάστηκαν πρώτοι και καλύτεροι. Δεν πρόλαβαν ούτε καν να πιάσουν τα ξίφη τους ή τα αρκεβούζιά τους. Τον αβοήθητο τραυματισμένο Κολινί τον πήρε ένας παλικαράς καθολικός στην αγκαλιά του και τον πέταξε στο παράθυρο όπου εκεί το πλήθος του ακρωτηρίασε τα γεννητικά όργανα και στη συνέχεια τον έσφαξε.

Το βιολί αυτό συνεχιζότανε επί μέρες αλλά αλήθεια ο γαμπρός που βρισκότανε, τι του συνέβη;

Ποιό ήταν το πιο άτυχο βύσμα στην στρατιωτική ιστορία;, του Βαγγέλη Γεωργίου

Ο στρατηγός Χάλντερ σημείωνε στο ημερολογιάκι του: «Υπολογίζαμε τις σοβιετικές δυνάμεις σε 240 μεραρχίες και μέχρι τώρα έχουμε αναγνωρίσει 360». Όταν οι γερμαναράδες εισέβαλλαν στη Σοβιετική Ένωση το καλοκαιράκι του 1941, μπορεί να είχανε θέσει εκτός μάχης έως και τρία εκατομμύρια (3.000.000)  δύσμοιρους σοβιετικούς στρατιώτες, αλλά δεν υπολόγισαν ότι ο πατερούλης των τελευταίων Ιωσήφ Στάλιν τους θεωρούσε τόσο αναλώσιμους όσο και τις πέτρες που ρίχνει κανείς αλόγιστα στην θάλασσα.

Σε μία από τις μάχες εκείνες -που οι σοβιετικοί χάνανε τη μία μετά την άλλη- στην πόλη του Σμολένσκ, είχε πιαστεί αιχμάλωτος και ένας αξιωματικός του πυροβολικού ο 35άρης Γιάκωφ Ντουκασβίλι (Yakov Dzhugashvili). Πίσω του είχε αφήσει μια εβραία μνηστή για την οποία είχε μονομαχήσει με τον πρώην της για να την κερδίσει και τα δύο τους παιδιά. Με τον πατέρα του δεν είχε και τόσο καλές σχέσεις. Πριν χρόνια, ο νέος τότε Γιάκωφ έστρεψε ένα πιστόλι πάνω του να αυτοκτονήσει διότι ο μπαμπάς δεν ενέκρινε τον αρραβώνα με την 16χρονη μέλλουσα νυφούλα του.

Έτσι ο Γιάκωφ μεταφέρθηκε μαζί με χιλιάδες άλλους συμπατριώτες του στα γερμανικά στρατόπεδα, όπου ύστερα από δυο χρόνια η γερμανική πλευρά προθυμοποιήθηκε να τον επιστρέψει στην πατρίδα, με αντάλλαγμα να της παραδώσουν οι Σοβιετικοί αιχμάλωτοι έναν στρατάρχη, ο οποίος δεν ήταν και κανένας πολέμαρχος της προκοπής. Η σοβιετική απάντηση άφησε παγωτά τους γερμαναράδες αλλά και τον Γιάκωφ, αν έμαθε ποτέ το αλισβερίσι: ορθολογικά ορθολογικά ο Στάλιν απάντησε ότι «δεν ανταλλάσσω κοτζάμ στρατάρχη με ένα στρατιωτάκι». Ύστερα από λίγο οι γερμαναράδες επανήλθανε προσφέροντας να δώσουν τον Γιάκωφ για τον Λέο Ράουμπαλ, τον ανηψιό του Φύρερ! Οι σοβιετικοί και πάλι αρνήθηκαν.

Το λαδάκι όμως στο καντηλάκι του φίλου μας Γιάκωφ μάλλον άρχισε να λιγοστεύει στο στρατόπεδο Sachsenhausen που τον είχανε μπουζουριάσει. Το 1943 βρήκε το θάρρος να πάει face to face σε έναν φρουρό και αφού παράκουσε την εντολή του, του φώναξε στην μούρη «Πυροβόλησέ με!». Ο φρουρός σαν γνήσιο τομάρι πάτησε την σκανδάλη και έριξε μια και καλή σφαίρα, στο κεφάλι του ταλαίπωρου ρώσου.

Ο θάνατος ενός ανθρώπου είναι τραγωδία και ο θάνατος χιλιάδων απλή στατιστική, έλεγε ο Στάλιν, ο «πατερούλης» όπως τον έλεγαν, ο οποίος, κατά σύμπτωση, ήταν και… βιολογικός πατερούλης του Γιάκωφ. Το χειρότερο ίσως όμως για τον Γιάκωφ, δεν ήταν ότι έχασε την διαπραγματευτική του αξία για τον Χίτλερ, ούτε ότι ήταν γιός του μεγαλύτερου ίσως χασάπη του ανατολικού ημισφαιρίου. Το χειρότερο ίσως ήταν, ότι δεν ανήκε ούτε στην στατιστική, ούτε σε μία από τις τραγωδίες του πατερούλη του…

Ποιο ήταν το μεγαλύτερο και πιο επικίνδυνο «βύσμα» στον στρατό;, του Βαγγέλη Γεωργίου

Το σχέδιο ήταν μεγαλεπήβολο. Να προχωρήσουν 20.000 βρετανοί και αιγύπτιοι στρατιώτες 200 μίλια νότια του Νείλου, να φτάσουν στα βάθη του Σουδάν και να καταπνίξουν μια εξέγερση, με άλλα λόγια να σφάξουν λίγες χιλιάδες μουσουλμάνους πριν φωνάξουν όλοι μαζί “God save the Queen”. Ήταν οι εποχές που η τετράπαχη βασίλισσα Βικτώρια κυβερνούσε την μεγαλύτερη αυτοκρατορία του πλανήτη, την Μεγάλη Βρετανία.

Ο αρχηγός της στρατιάς, σερ Κίτσενερ, είχε λάβει ένα σωρό διαβήματα από το Υπουργείο Στρατιωτικών για να πάρει στο επιτελείο του έναν ακόμα ανθυπολοχαγό. “Δεν μου χρειάζεται είμαι πλήρης” τους έλεγε σε απλά αγγλικά.

Εκείνη η γραφική χήρα δεν είχε αφήσει γεύμα για γεύμα που να μην έπιανε στρατηγούς και πολιτικούς για να ζητήσει να μεταφέρουν τον γιόκα της σε κείνο το πόστο κοντά στο Νείλο. Δεν μπορούσε όμως κανείς να την βοηθήσει καθότι ο Κίτσενερ ήταν κεφάλι αγύριστο. Αυτή όμως δεν το έβαζε κάτω και έστειλε γράμμα ακόμα και στον ίδιο τον στρατηγό, μα εκείνος της απάντησε ευγενικά ότι διέθετε ήδη περισσότερους αξιωματικούς από όσους χρειαζόταν και ότι υπήρχαν πρόσωπα με περισσότερα προσόντα από τον υιό της που περίμεναν. Εδώ δεν κώλωσε να κλείσει χιλιάδες μανάδες με τα παιδιά τους σε στρατόπεδα συγκέντρωσης λίγα χρόνια αργότερα, θα κώλωνε στο καπρίτσιο μιας υπερπροστατευτικής μάνας;

Τα νεύρα του νεαρού ανθυπολοχαγού κόντευαν να σπάσουν “στο κάτω κάτω της γραφής του ζητάμε απλώς να σταματήσω μια σφαίρα!” έλεγε. Τελικά το αποφάσισε να πάρει άδεια από την μονάδα στην Ινδία για να πάει έως το Λονδίνο και να βοηθήσει λίγο την μάνα του στο γλείψιμο. Έφτασε στο σημείο να πιεί και τσάι μέχρι και με τον πρωθυπουργό και να του ζητήσει αργότερα να μεσολαβήσει για την μετάθεση στην Αίγυπτο. Πράγματι ο πρωθυπουργός έστειλε γράμμα στον στρατηγό ρωτώντας αν, λέμε αν, υπάρχει καμιά θεσούλα και γι αυτό το παιδί. Η απάντηση ήταν η ίδια “πρωθυπουργέ μου σε αγαπάω σε σέβομαι αλλά αν υπάρξει κενή θεσούλα δεν θα πάρω αυτόν αλλά άλλον”. Τι του λες τώρα;

Και όμως κάτι θα υπάρχει να του πεις. Μια κουτσομπόλα οικογενειακή φίλη είχε κολλητάρι τον αρχηγό του Επιτελείου ο οποίος γενικά εκνευριζόταν από την ανεξάρτητη τακτική του Κίτσενερ, ορίστε μας. Δύο μέρες αργότερα ο κακομαθημένος νεαρός έλαβε ένα υπέροχο τηλεγράφημα “τοποθετείσθε ως υπεράριθμος υπολοχαγός για την εκστρατεία στο Σουδάν. Παρουσιαστείτε στο Κάιρο. Α και κάτι άλλο, ταξιδεύετε με δικά σας έξοδα και αν φονευτείτε θα επιστρέψετε πάλι με δικά σας έξοδα διότι ο στρατός δεν δίνει λίρα τσακιστή”.

Και έτσι πέρασε το δικό του. Μα καλά, όλα αυτά για να συμμετάσχει σε πόλεμο; Αμέ γιατί όχι; Ούτως ή άλλως από τα σχολικά του χρόνια που πάτωνε σε όλα τα μαθήματα και τον μελαγχολούσε η ειρήνη έλεγε πως “Ο πόλεμος έχει χαλάσει τελείως και σε αυτό φταίει η δημοκρατία και η επιστήμη. Ε και να είμαστε 100 χρόνια νωρίτερα, τι υπέροχα που θα περνούσαμε. Για φαντάσου να είσαι 19 χρονών το 1793 και να έχεις μπροστά σου πάνω από 20 χρόνια πολέμων εναντίον του Ναπολέοντα. Οι μέρες της δόξας έχουνε περάσει”

Ο κατώτερος αυτός αξιωματικός κάποτε έγινε βουλευτής, και μετά υπουργός και στο τέλος πρωθυπουργός. Ο Ουίνστον Τσώρτσιλ φαντάζομαι τι χαρά θα πήρε όταν οι νεανικές του ανησυχίες και τα γλειψίματα της μάνας του, πιάσανε τόπο. Θα του δινόταν η ευκαιρία να ασχοληθεί με τους δύο χειρότερους πολέμους που γνώρισε η ανθρωπότητα.

Το κοινό του Λούθερ Κινγκ με τον Χρυσαυγίτη, του Βαγγέλη Γεωργίου

«Αν είχα αψηφήσει την διαταγή του τέως Φύρερ του Γερμανικού Ράιχ του Αδόλφου Χίτλερ, όχι μόνο θα ήμουν παλιάνθρωπος αλλά ένα χαμερπές γουρούνι σαν εκείνα που δεν τήρησαν το στρατιωτικό τους όρκο και συντάχτηκαν με τους αντι-χιτλερικούς εγκληματίες στην συνομωσία κατά της ζωής του Φύρερ της 20ης Ιουλίου 1944»

Προφανώς αυτά τα λόγια δεν έσωσαν τον Άλφρεντ Άιχμαν, τον μεθοδικότερο μαζικό εκτελεστή εκατομμυρίων εβραίων, από την θανατική ποινή που του επέβαλλαν οι άφωνοι ισραηλινοί δικαστές. Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και σήμερα -σε μικρότερη κλίμακα – στο ελληνικό κοινοβούλιο: αφοπλιστικές ιδέες και συμπεριφορές που υποτίθεται ότι αφήνουν άφωνους τους υπόλοιπους κοινοβουλευτικούς φωστήρες.

Τον τρόπο λοιπόν να μην χρειάζεται να παίρνει λεξοτανίλ στο άκουσμα τέτοιων απόψεων τον βρήκε ο αμερικανός ψυχολόγος Λόρενς Κόλντμπεργκ, αρκετά χρόνια πριν. Ούτε οι γιατροί που χτυπούσαν θανατηφόρες ενέσεις στα στρατόπεδα συγκέντρωσης ήταν αναγκαστικά κακοί, αλλά ούτε και οι βουλευτές της Χρυσής Αυγής επίσης. Απλά η απουσία του καλού αρκούσε για οποιοδήποτε έγκλημα…

Ο Λόρενς λοιπόν κατάλαβε ότι οι άνθρωποι –κυρίως τα παιδιά- υπακούουν σε εκείνους που έχουν τη δύναμη να τους τιμωρήσουν επειδή παραβιάζουν κάποιους δεδομένους κανόνες. Επειδή οι κανόνες είναι μάλλον αυθαίρετοι παρά λογικοί, δεν έχουν την ηθική δύναμη να τους διαχωρίσουν από την εξουσία που τους επιβάλλει. Οι πράξεις επικρίνονται με βάση τις υλικές επιπτώσεις τους και όχι με βάση τις προθέσεις δραστών. Κοντολογίς το κάντε στους άλλους αυτό που θα θέλατε να σας κάνουν που έκραζε ο Χριστός, πήγε περίπατο από τα τρυφερά τους χρόνια.

Το ελληνικό όμως ατύχημα σήμερα είναι ότι υπάρχουν πολλοί ενήλικοι που παραμένουν προσκολλημένοι σε αυτό το ηθικό στάδιο. Τα μαύρα μπλουζάκια –όπως λέμε μαύρα κοράκια- μαύρα γυαλιά, καπελάκια και μπουλούκια μπουλούκια βαράμε, είναι απλά ένας αρχέγονος τρόπος που χρησιμοποιούν τα μέλη της Χρυσής Αυγής για να αφήσουν την συνείδησή τους στο σπίτι. Είναι κάτι ανάλογο με τις στρατιωτικές στολές. Η ευθύνη της βλακείας διαχέεται στην ομάδα.

Μη σκάτε όμως για αυτό. Σε μια σκονισμένη αμερικανική έρευνα βρέθηκε ότι οι πιο αποδοτικοί πανούργοι πολιτικοί που δρούσαν με επιδεξιότητα είχαν ένα ηθικό backround συγγενικό με αυτό των εγκληματιών πολέμου και των χρυσαυγιτών. Το παράδοξο είναι ότι στα ίδια αυτά υψηλά επίπεδα πολιτικής επιτυχίας βρίσκονται και πολιτικοί ιεροκήρυκες όπως ο Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ ή ο Γκάντι. Είναι ένας κανόνας που γνωρίζουν και πολλοί μιντιακά μορφωμένοι αλλά απαίδευτοι δημοσιογράφοι: Τα νούμερα ανεβαίνουν όταν τα νούμερα καλούνε νούμερα…

Όπως λέει και ένας εξπέρ της ψυχολογίας «φαίνεται πως μόνο οι διάβολοι και οι άγγελοι, και όχι οι απλοί άνθρωποι μπορούν να προκαλέσουν δέος».

To ραντεβουδάκι που έριξε την Ku Klux Klan(Μέρος Β’), του Βαγγέλη Γεωργίου

Για να βγήκε δεύτερο ραντεβού μαζί του μάλλον πρέπει να ταν σε καλό “δρόμο” ο David ο οποίος την φλέρταρε φαρδιά – αν και δεν ήταν και κανένα oμορφόπαιδο εδώ που τα λέμε. Η Madge λοιπόν, ήταν μια μελαχρινή δασκάλα που δεν είχε πατήσει καλά καλά τα 30 και δούλευε στο υπουργείο παιδείας –ας το πούμε- της Πολιτείας της Ιντιάνα διδάσκοντας αναλφάβητους ενήλικους αλλά και μικρά μαυράκια λίγα κολλυβογράμματα. Οι ΗΠΑ του 1924, από τότε, δεν ήταν σε όλα “υπερδύναμη”.

Ίσως να πήγαιναν όλα καλά στο δεύτερο αυτό ραντεβού αλλά ο David τα τίναξε όλα στον αέρα όταν αποκάλυψε στην δασκαλίτσα την ιδιότητα του. Ο David Stephenson ήταν ο Μεγάλος Δράκος της Κου Kλουξ Κλάν στην Ιντιάνα διορισμένος από τον Αυτοκρατορικό Μάγο Hiram Wesley Evans. Οι δύο τους ήταν ένα πανίσχυρο δίδυμο που χάρη στις οργανωτικές τους δυνατότητες γιγάντωσαν την ΚΚΚ απότομα. Τώρα βέβαια δεν ξέρω αν της έκατσε τίποτα στο λαιμό ακούγοντας όλα αυτά η Madge αλλά χωρίς χάσιμο χρόνου πήρε τη τσαντούλα της και έφυγε λέγοντας του “τέλος”.

Αυτός όμως δεν το έβαλε κάτω και μετά από λίγο καιρό της ζήτησε να ξαναβγούνε, δήθεν για να της προτείνει μια δουλειά. Το θηλυκό χαϊβάνι τσίμπησε και όταν συναντήθηκαν αυτός την ανάγκασε να κατεβάσει τόσο ουίσκι που λιποθύμησε. Όταν συνήλθε βρέθηκε ξαφνικά μαζί με τον David και τους μπράβους του στο προσωπικό του τρένο για το Σικάγο. Οι απανωτοί βιασμοί και οι δεκάδες δαγκωματιές σε όλο της το κορμί την έκαναν να πάρει στα μουλωχτά 6 χάπια χλωριούχου υδράργυρου για να δώσει τέρμα στο μαρτύριο. Όταν ο «ιππότης» David την είδε μετά από λίγο να ξερνάει αίματα ανησύχησε, όχι επειδή την είδε Μπεν Χούρ, αλλά για να μην μπλέξει με αστυνομίες. Έτσι έβαλε τους μπράβους του να την πάνε σπίτι της, χωρίς να εξηγήσουν στους γονείς της τι και πως. Απλά πράγματα, ένα καβγαδάκι ανάμεσα στο ζευγάρι.

Η κοπέλα έχοντας λίγες δυνάμεις και ακόμα λιγότερο χρόνο ζωής έγραψε στην μητέρα της σε χαρτί τι πραγματικά συνέβη για να χρησιμοποιηθεί ως κατάθεση. Στις 14 Απριλίου του 1925 ξεψύχησε και στις 16 Νοεμβρίου του ίδιου χρόνου ο David θα περνούσε τις πόρτες των φυλακών καταδικασμένος για φόνο δευτέρου βαθμού εις ισόβια.

Όταν ο αμερικανικός λαός έμαθε για το περιστατικό έφριξε τόσο, που τα ποσοστά της ΚΚΚ υποχώρησαν σε τέτοιο βαθμό που η οργάνωση δεν συνήλθε ποτέ πια. Βέβαια και ο David ήταν τόσο πιστός στις «κουκ» ιδέες του που ξέρασε στις αρχές, την δυσωδία και τις διασυνδέσεις της οργάνωσης με τα δύο μεγάλα κόμματα ξεσκεπάζοντας ένα σωρό σκάνδαλα.

Η επιλογή μιας λευκής δασκάλας έγχρωμων παιδιών να βγει ραντεβουδάκι με τον ισχυρότερο ρατσιστή του Μεσοπολέμου στις ΗΠΑ, αποτέλεσε το τέλος μιας νέας ζωής αλλά και μιας οργάνωσης. Δηλαδή το λάθος της δασκάλας να βγει και τρίτη φορά με το εν λόγω άτομο –γιατί άραγε;- απάλειψε το λάθος εκατομμυρίων αμερικανών που υποστήριξαν την ΚΚΚ; Οι μάζες μόνο θέλουν Ιφιγένειες…

Ku KLux Klan… ρόδα είναι θα γυρίσει, του Βαγγέλη Γεωργίου

Και έτσι έκατσαν κάτω και οι δύο, μίλησαν και φυσικά κέρδισαν. Ο μεν πρώτος θα έπαιρνε συνέντευξη από τον ισχυρότερο άνθρωπο της Αόρατης Αυτοκρατορίας σημειώνοντας μια δημοσιογραφική επιτυχία και ο άλλος τι άλλο… θα έκανε ακόμα πιο διάσημη και θεσμικά αποδεκτή την οργάνωσή του.

Ο δημοσιογράφος Stanley Frost ήξερε τα βασικά για την αδελφότητα, για παράδειγμα ότι η ονομασία «Κου Κλουξ Κλαν» προήλθε από σύνθεση της ελληνικής λέξης κύκλος (Κου Κλουξ) και της αγγλικής clan (φυλή), κάτι σαν μια ρόδα πες. Ο Αυτοκρατορικός Μάγος λοιπόν, της οργάνωσης Hiram Wesley Evans θα του λέγε και κάτι άλλες σάλτσες: «Η Κλαν είναι ένας οργανισμός που προάγει τον πρακτικό πατριωτισμό-Αμερικανισμό. Τα ιδανικά του αποσκοπούν στην αναβίωση και ανάπτυξη των παλιών θεμελιωδών ιδεών πάνω στις όποιες ιδρύθηκε και προόδευσε το έθνος. Να προάγουν τον τερματισμό της ανάπτυξης της ποικιλομορφίας στον Αγγλοσαξονικό πολιτισμό. Αυτό, ιστορικά και ενστικτωδώς, εμπλέκει την φυλετική καθαρότητα, την ελεύθερη χριστιανική –Προτεσταντική- σκέψη την ελευθερία στα πλαίσια του νόμου με πλήρη σεβασμό στα δικαιώματα των άλλων, μια πλήρως ανιδιοτελή αποδοχή των καθηκόντων και των ευθυνών του πολίτη και των προνομίων που απορρέουν από αυτό. Ένα δημοκρατικό πνεύμα που ενδιαφέρεται για το καλό όλου του έθνους και όχι μόνο για μια συγκεκριμένη τάξη, θρησκευτική ομάδα, εθνοτική κοινότητα ή οποιοδήποτε μεμονωμένο σώμα».

Τα παραπάνω λόγια, που δεν αποτελούν τίποτα παραπάνω από ακαταλαβίστικη τοποθέτηση λέξεων η μία δίπλα στην άλλη, ειπώθηκαν στα 1922 την περίοδο που η ΚΚΚ άρχισε να ανεβάζει τα ποσοστά ραγδαία. Ήταν τότε που οι ΗΠΑ μαγνήτιζαν κάθε δύσμοιρο αυτού του πλανήτη και αυτό δεν καλάρεσε σε πολλούς πολλούς ντόπιους. Εκείνη την εποχή υπήρχαν έως και 6.000.000 αμερικανοί μέλη, που θα φορούσαν με μεγάλη χαρά την τριγωνική κουκούλα για να κάψουν κανένα σταυρό έξω από κανένα «μολυσμένο» σπίτι, που δεν δέχεται την αμερικανική παιδεία, εκτός από συντακτικό, ορθογραφία και τέτοια, καθότι δεν τα πάλευαν ούτε οι ίδιοι.

3 χρόνια μετά από την υπέροχη αυτή συνέντευξη, μια ετοιμοθάνατη γερμανο-αμερικανίδα προσπαθούσε να μιλήσει από το νεκροκρέβατο της. Αυτή δεν ήταν συνέντευξη αλλά κατάθεση. Η γυναίκα ήξερε πράγματα και θάματα που θα έστελναν τα ποσοστά της ΚΚΚ στα αντίστοιχα της Χρυσής Αυγής αρχές του 80… σύντομα θα κλαίγανε μανούλες με κουκούλες!

Τo be continued…

Μεσολόγγι 1826: έξοδος από μία κρίση, του Βαγγέλη Γεωργίου

Πρέπει να ήτανε γύρω στους 30.000 Τούρκους, Τουρκαλβανούς, Αλβανούς, και Αιγύπτιους και όλο το κακό συναπάντημα. Μελαμψοί μελαμψοί σαν τις στρατιές του Ξέρξη. Μόνο που αυτό το συρφετό είχε καλύτερους στρατάρχες από τα περσικά ψοφίμια. Ο ικανότατος γιός του αιγύπτιου Μοχάμεντ Άλη είχε στρατό “αστακό” και εντελώς τυχαία διοικούμενο και εκπαιδευμένο από… Γάλλους αξιωματικούς – ε δεν ήταν και όλοι Φιλέλληνες τι να κάνουμε.

Όλοι αυτοί λοιπόν υποστηριζόμενοι από τον Οθωμανικό στόλο είχανε στριμώξει πολύ άσχημα το Μεσολόγγιον. Οι Μεσολογγίτες προσπάθησαν και τα τείχη να ενισχύσουν και την τάφρο να μεγαλώσουν και τα κουμάντα τους να κάνουν, αλλά για πόσο…

Οι Τουρκαλάδες αυτή τη φορά είχαν κάνει γερό μαρκάρισμα και πολιορκούσαν την πόλη ήδη έναν χρόνο. Αν συγκρίνει κανείς τις οχυρώσεις του Μεσολογγίου με αυτές της Κωνσταντινούπολης που έπεσε σε λιγότερο από δύο μήνες και της Ρόδου που αλώθηκε μέσα σε μισό χρόνο θα νομίζει ότι πρόκειται για γαλατικό χωριό με ένα απλό φράχτη.

Και τέλειωσαν τα τρόφιμα και στέρεψε το νερό και οι Μεσολογγίτες πέφτανε κάτω σαν τα κοτόπουλα από την πείνα. Γατούλες, ποντικάκια και ίσως κάποια ανθρώπινα πτώματα φάνταζαν σαν μεζές. Παρόλα αυτά οι 3.500 στρατιώτες και 5.000 κάτοικοι δεν το έβαζαν κάτω, ώσπου πήρανε την απόφαση να αφήσουν πίσω γερόντια και αρρώστους και να κάνουν την ηρωική έξοδο και τελικά να σφαγιαστούν από τους Τούρκους που τους… περίμεναν. Και έτσι τους θρήνησαν οι Έλληνες, τους κλάψανε και οι φιλέλληνες και όλοι ανακύκλωσαν το μίσος για τον υπεύθυνο κατακτητή.

Έλα όμως που ο Ιμπραήμ και οι αραπάδες του, κάνανε την δουλειά τους και οι δικοί μας κάνανε και αυτοί την δουλειά του… Ιμπραήμ. Ο 25χρονος στρατηγός Σπυρομήλιος έβλεπε τα πράγματα ότι ήταν προδιαγεγραμμένα: οι μεσολογγίτες επί δώδεκα μήνες δίχως καμία χρηματική περίθαλψιν και υστερούμενοι ενίοτε και αυτόν τον άρτον(…), ενώ οι 7.000 ετοιμοπόλεμοι στρατιώτες του Φαβιέρου βολόδερναν στην Εύβοια, ο παλιόβλαχος Αρχηγός Στερεάς Ελλάδας και δολοφόνος του Οδυσσέα Ανδρούτσου, Γκούρας, έξυνε τα πόδια του στην Επίδαυρο ασχολούμενος με μηχανορραφίες, και η κυβέρνηση Κουντουριώτη έκανε ότι περνούσε από τα χέρια της ώστε το Μεσολόγγι να πέσει στα χέρια των Τούρκων. Το Μεσολόγγι μάλλον δεν εθεωρείτο και τόσο μεγάλη προτεραιότητα για την κυβέρνηση καθότι την απασχολούσε πώς να ξεκάνει Κολοκοτρωναίους, Ανδρουτσαίους και άλλους οπλαρχηγούς: Τον Θόδωρα τον κλείσανε σε ένα κελί 3Χ4 και τον Οδυσσέα τον σκοτώσανε στο ξύλο και τον πετάξανε από τα τείχη της Ακρόπολης. Αν οι πολιορκημένοι είχανε τροφή για άλλες τρείς εβδομάδες ο Ιμπραήμ παραδέχτηκε ότι τον στρατό του θα τον έτρωγε η μαρμάγκα.

Αλλά να, ας αναρωτηθούμε: τελικά οι Μεσολογγίτες από πού θέλανε να ξεφύγουν; Mόνο από τους Οθωμανούς…;

Το κίνημα του 51’: στρατιωτικοί εν δράσει, πολιτικοί εν παύσει, του Βαγγέλη Γεωργίου

Και έτσι αφού ηττήθηκαν οι κομμουνισταί το 49’, οι αδελφές και μανάδες μας δεν έγιναν πουτάνες, όπως λένε σήμερα πολλοί πεφωτισμένοι και καλά διαβασμένοι συντηρητικοί. Και μπήκαμε στην δεκαετία του 50’ όλο αισιοδοξία και τα πάντα σε τάξη… ή όχι;

Η νικήτρια δεξιά φαινόταν να περνάει άσχημες μέρες την Άνοιξη του 51’. Ο στρατάρχης Αλέξανδρος Παπάγος, επιδέξιος πραξικοπηματίας και κολλητός του Μεταξά τη δεκαετία του 30’, τσακώθηκε με το παλάτι. «Όχι ρε παιδιά, μην τσακώνεστε βρείτε μια μέση λύση». Μάταιο, ο στραταρχάκος μας υπέβαλε τη παραίτησή του από Αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων, καθότι τα Ανάκτορα ένιωσαν να απειλούνται από τις υπερεξουσίες που χε αποκτήσει ο στρατάρχης με τις ευλογίες των Αμερικανών. Ταυτόχρονα άρχισαν να γίνονται στο στράτευμα αντικαταστάσεις ανώτατων αξιωματικών, προσκείμενων σε μια ανεπανόρθωτα αντιδημοκρατική στρατιωτική οργάνωση τον ΙΔΕΑ, από τους βασιλόφρονες. Επακόλουθο όλων αυτών των εξελίξεων ήταν μια ομάδα κατώτερων αξιωματικών του ΙΔΕΑ να ερμηνεύσει αυτές τις ενέργειες, ως ενδείξεις προσπάθειας της βασιλικής οικογένειας να ανακτήσει τον έλεγχο του σώματος των αξιωματικών. Έτσι οι δεξιοί διαιρέθηκαν σε παπαγικούς(ΙΔΕΑ) και βασιλόφρονες.

Οι παπαγικοί όμως ήταν πιο λαμόγια. Δίχως να χρονοτριβήσουν εκείνο τον Μάιο, μετέφεραν αρκετές στρατιωτικές μονάδες στην Αθήνα με σκοπό να εξαναγκάσουν την πολιτική και στρατιωτική ηγεσία να δεχτεί τους όρους τους. “Γιατί κύριοι διώξατε τον μπαμπάκα μας τον Αλέξανδρο από την θέση του;; Ντροπή σας;” Ωστόσο συνέβη κάτι το απρόσμενο: μόλις ο Παπάγος πληροφορήθηκε για την ανταρσία διέταξε τις μονάδες να γυρίσουν στις θέσεις τους διαβεβαιώνοντας όμως τους fun του, ότι δεν θα τιμωρούνταν για την πράξη τους. Η ισχύς του Παπάγου ήταν απόλυτη. Όταν ο βασιλιάς σε μια απέλπιδα προσπάθεια να ελέγξει την κατάσταση ζήτησε από τον Αρχηγό ΓΕΣ, Θρασύβουλο Τσακαλώτο να συλλάβει τον Παπάγο αυτός κούνησε το κεφάλι του. “Πάει καλά ο άνθρωπος; Που ζει; θέλει να μας μπουζουριάσουν όλους;” O Τσακαλώτος έκατσε στα αυγά του καθότι με την δεδομένη ισορροπία δυνάμεων, αυτά που έλεγε ο βασιλιάς ήταν μπούρδες!

Το ημιτελές κίνημα του 1951 απέδειξε ότι για πρώτη φορά στη μεταπολεμική ιστορία της Ελλάδας, οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις δεν ήταν τόσο ενωμένες όσο πίστευαν οι κοιλαράδες πολιτικοί, αναδεικνύοντας σοβαρά προβλήματα πειθαρχίας και συνοχής. Το γεγονός ότι οι απλοί λοχαγοί υπάκουγαν μόνο τον στρατάρχη και κανέναν άλλο, καθώς και το ότι δεν τους επιβλήθηκαν ποινές, πιστοποιούσε τη νοσηρή κατάσταση της ιεραρχίας, από τον βασιλιά μέχρι τον απλό λοχαγό. Ακόμα και ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ αντιστράτηγος Θεόδωρος Γρηγορόπουλος δεν γνώριζε τίποτα για τις στρατιωτικές δραστηριότητες, ενώ τα μέτρα ασφαλείας πού πήρε για τυχόν πραξικόπημα, οι υφιστάμενοί του τα έγραψαν στα παλιά τους τα παπούτσια. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι η αποτυχία του Κινήματος είχε σαν αποτέλεσμα, μια ομάδα ξεροκέφαλων αξιωματικών να χάσουν την εμπιστοσύνη τους προς τους ανωτέρους τους, επειδή δεν τόλμησαν να φέρουν σε πέρας το κίνημα υποκύπτοντας στις πιέσεις των Ανακτόρων και του Παπάγου. Η επιμονή του τελευταίου να κουκουλώσει την υπόθεση και να μην τιμωρηθούν οι ένοχοι, θα άνοιγε τους ασκούς του Αιόλου για την θεσμική αυτονόμηση του στρατεύματος.

Οι κεντρώες κυβερνήσεις προσπάθησαν να προχωρήσουν -μετά από εισηγήσεις του νομοταγούς Γρηγορόπουλου- σε μια έρευνα για το κίνημα του περασμένου Μαΐου. Αλλά ο Παπαγάκος, έχοντας ιδρύσει στο μεταξύ ένα νέο κόμμα τον Ελληνικό Συναγερμό, ανέλαβε το ρόλο του συνηγόρου των πραξικοπηματιών στο κοινοβούλιο. Με προεκλογικό σύνθημα την «τιμή του στρατού», δεσμεύτηκε να επανορθώσει για το “κακό” που είχε γίνει στο στράτευμα όταν θα ανέβαινε στην εξουσία.

Ο στρατάρχης Παπάγος έτσι ξεχώρισε για αυτό που λίγοι πολιτικοί κατόρθωσαν τα τελευταία 200 χρόνια: έκανε το μέγιστο κακό στον τόπο του μένοντας πιστός στην προεκλογική του δέσμευση, δίνοντας συγχωροχάρτι στους λοχαγούς του 51’ και μεθαυριανούς συνταγματάρχες του 67’.

Η μόδα των Χουντικών, made in USA, του Βαγγέλη Γεωργίου

Κάπου στην περίοδο της Χούντας σε μια μονάδα παρουσιάζεται ο οπλίτης μπροστά στον αξιωματικό και αυτός τον ρωτάει: “οπλίτη τι έγινε την 21η Απριλίου;” Οι κόρες των ματιών του φαντάρου κοιτάνε αριστερά δεξιά, δεν ξέρει τι να απαντήσει, δεν γνώριζε. Ο καραβανάς τον παίρνει χαμπάρι και αρχίζει να βιδώνει. Ο αγχωμένος οπλίτης πρέπει κάτι να πει και συλλογίστηκε ότι κάτι μεγάλο πρέπει να συνέβη για να τον ρωτάει δαύτος. Και έτσι φωνάζει: “της πουτάνας το κάγκελο!”

Τις δεκαετίες του 50’ και 60’, αν έβλεπε κανείς αξιωματικούς ή τίποτα εξοδούχους φαντάρους στον δρόμο αυτοί θα φορούσαν εκείνες τις βαθυκύανες και χακί στολές. Οι συνταγματάρχες που μπουκάρανε το 67’ σε κοινοβούλια και σε σπίτια «εξεχουσών» προσωπικοτήτων και τους πιάσανε με τις γελοίες πυτζάμες, φορούσαν τέτοιες χακί στολές εκστρατείας. Από κει και πέρα το 1 στα 10 στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων αναγκάστηκαν από την Χούντα να μην ξαναφορέσει αυτή την «πανέμορφη» στολή καθότι δεν φάνηκαν και τόσο fun της «Επαναστάσεως» και αποστρατεύθηκαν.

Από oτι φαίνεται όμως οι ηγέτες και το πουλί τους -ο φοίνικας- δεν έμειναν και τόσο ήσυχοι. Και αν οι απότακτοι δεν κάθονταν στα αυγά τους; Ήδη κάποιες υποτυπώδεις οργανώσεις ανέπτυσσαν μια κάποια αντιδικτατορική αντίσταση. Και σκεφτόταν ο Παπαδόπουλος και οι άλλοι οι φωστήρες του: “βρε σείς μπορεί να τους συνταξιοδοτήσουμε αλλά πόσο σίγουροι είμαστε ότι πετάξανε τις στολές τους; Αν κανένα βράδυ τις βγάλουνε από την ντουλάπα, τις πατήσει η κυρά τους ένα σιδέρωμα και σκάσουνε μύτη έξω από τις μονάδες για να μπούν τάχα μου τάχα μου μέσα για υπηρεσιακούς λόγους; Αυτά τα κοθόρνια οι σκοποί, εδώ δεν ξέρουν τι εκάμαμεν στις 21 Απριλίου θα ξέρουν ότι θα χουν μπροστά τους συνταξιούχους στρατιωτικούς;” . Α ρε Γιώργη τι μυαλό είναι αυτό που χεις; Βέβαια η αλήθεια είναι ότι στο παρελθόν το τέχνασμα αυτό είχε εφαρμοστεί.

Έτσι σε ένα βράδυ πάρθηκε η απόφαση και η χακί χειμερινή και θερινή μπέζ στολή αντικαταστάθηκαν από χακί φαιοπράσινο χρώμα αμερικανικού τύπου αλλάζοντας παράλληλα και τα διακριτικά βαθμού των υπαξιωματικών. Τώρα μάλιστα, κανείς πονηρός δημοκρατικός απότακτος δεν θα επιχειρήσει κανένα κόλπο αφού η στολή του θα ήταν πλέον μόνο για το Πολεμικό Μουσείο.

Φυσικά οι νέες Made in USA στολές δεν προσέφεραν καλύτερη μαχητική ή στρατιωτική αξία. Οι χουντικοί διατηρώντας μια ηλίθια εγκεφαλική «φόδρα» κατάφεραν να μεταφέρουνε το νέο φαιοπράσινο των καινούργιων τους στολών σε μια γραμμή… στο πράσινο γαζί που διχοτόμησε την Κύπρο.