10 ερωτήσεις για την Kαίτη Κωνσταντίνου, συνέντευξη στον Πάνο Λιάκο

Την Καίτη Κωνσταντίνου την αγκαλιάσαμε ως Σωσώ στην τηλεοπτική σειρά ‘’Εγκλήματα’’. Κατάγεται από το Αίγιο ενώ έχει σπουδάσει ταυτόχρονα στη φιλοσοφική σχολή Αθηνών και στη σχολή του Θεάτρου Τέχνης απ’ όπου και αποφοίτησε το 1986.

Αν και τη λατρεύουμε στην κωμωδία, πήρε την απόφαση να μεταμορφωθεί με επιτυχία σε βασιλιά Ριχάρδο για τις ανάγκες της τραγωδίας ‘’Ριχάρδος Γ’’ του Γουίλιαμ Σαίξπηρ που ανεβαίνει φέτος σε μια steampunk ύφους σκηνοθεσία του Τάκη Τζαμαργιά στο Σύγχρονο Θέατρο με ένα αξιόλογο καστ ηθοποιών (που περιλαμβάνει τους Πηνελόπη Τσιλίκα, Κωνσταντίνο Γαβαλά, Αλέξανδρο Μαυρόπουλο, Μιχάλη Μουλακάκη, Θωμά Γκάγκα και τη Βαγγελιώ Ανδρεαδάκη ως Ελισάβετ). Ένα άκρως ενδιαφέρον ανέβασμα με προσήλωση στον πάντα επίκαιρο λόγο του Σαίξπηρ όπως αναδεικνύεται και μέσα από τη μετάφραση του Κ. Καρθαίου.

Ποια ήταν η πρώτη στιγμή στη ζωή σας που συλλάβατε τον εαυτό σας να μαγεύεται από την ηθοποιία και να λέει ‘’εγώ αυτό θα κάνω στη ζωή μου’’;

Δε θυμάμαι ακριβώς τη πρώτη στιγμή που είπα κάτι τέτοιο. Απλά ήταν μια εσωτερική παρόρμηση που με οδήγησε σε αυτή την επιλογή μου.

Έχετε σπουδάσει φιλολογία. Πιστεύετε ότι σας βοήθησαν με κάποιο τρόπο αυτές οι σπουδές σας και στο θέατρο;

Εννοείται. Ήρθα σε επαφή με σπουδαία κείμενα και άνοιξαν οι ορίζοντες μου προς το θέατρο και τη λογοτεχνία γενικότερα.

Τι είναι αυτό που σας κάνει να επιλέξετε να υποδυθείτε έναν ήρωα σαν τη Σωσώ ή σαν το Ριχάρδο;

Αυτό που με κάνει να επιλέξω οποιονδήποτε ρόλο είναι το να μπορώ να εκφραστώ μέσα από αυτόν, η ανατρεπτικότητα του χαρακτήρα και οι καλοί συντελεστές του έργου συνολικά.

Μιλήστε μας για τις τυχόν δυσκολίες που αντιμετωπίσατε στην προσέγγιση του Ριχάρδου… Πόσο εύκολο ήταν για εσάς το πέρασμα από την κωμωδία στην τραγωδία; Συγγενεύουν τελικά αυτά τα δύο θεατρικά είδη;

Κάθε ρόλος έχει δυσκολίες, πόσο μάλλον όταν πρόκειται για έναν ήρωα του Σαίξπηρ. Πιστεύω ότι ένας ηθοποιός πρέπει να προσεγγίζει με το ίδιο βάρος την κωμωδία και την τραγωδία. Παρόλο που πιστεύω ότι η κωμωδία είναι είδος πολύ πιο δύσκολο, εμπεριέχουν το ένα στοιχεία του άλλου.

Στην ψυχολογική προσέγγιση που αποπειραθήκατε να κάνετε, ανακαλύψατε μήπως ότι όλοι μας κρύβουμε μέσα μας ένα Ριχάρδο;

Αυτό είναι δύσκολο να το ανακαλύψει κανείς. Προσωπικά δεν πιστεύω ότι ισχύει κάτι τέτοιο. Έτσι κι αλλιώς ο Ριχάρδος είναι μια πολύ ειδική περίπτωση και μέσα σε ένα πολύ ειδικό περιβάλλον.

Τι έχει να μας πει ο λόγος του Σαίξπηρ στο ‘’Ριχάρδο Γ’’ για το σήμερα;

Ο Ριχάρδος Γ’ είναι ένα διαχρονικό έργο όπως όλα τα μεγάλα κλασσικά κείμενα. Και ένα τέτοιο έργο δεν μπορεί να μην έχει και αναφορές στο σήμερα. Μιας και μιλάει για την εξουσία το κάνει πολύ σύγχρονο αφού το θέμα αυτό είναι και θα είναι ταυτισμένο με την ύπαρξη του ανθρώπου.

Στην παράσταση σας, συμμετέχουν πολλά νέα παιδιά. Μερικοί θεωρούν ότι οι νέοι ηθοποιοί έχουν τη δυνατότητα πρόσβασης σε περισσότερες πληροφορίες, βιβλία, ταινίες απ’ότι η δικιά σας γενιά και άρα έχουν τα φόντα να γίνουν ακόμα καλύτεροι . Συμφωνείτε με αυτή την άποψη;

Σε όλες τις γενιές υπάρχει η δυνατότητα πρόσβασης σε όλα αυτά που αναφέρετε. Το θέμα είναι πως ο καθένας ασχολείται προσωπικά, πόσο σε βάθος ασχολείται και πώς δημιουργεί τη δική του προσωπικότητα.

Τι σας προσφέρουν τα νέα παιδιά που παίζουν μαζί σας στη σκηνή και τι πιστεύετε ότι έχετε να δώσετε εσείς σε αυτά;

Δεν θεωρώ ότι έχω μεγάλη απόσταση από τα άλλα παιδιά που παίζουμε μαζί. Η νεότητα εξ άλλου είναι θέμα ανοιχτού μυαλού και μη συντηρητισμού.

Υπάρχει κάποιος άλλος ρόλος του Σαίξπηρ ή του κλασικού ρεπερτορίου που θα σας ενδιέφερε στο μέλλον να ερμηνεύσετε;

Όλοι !

Πώς αισθάνεστε για το ότι μας έχετε… μεγαλώσει; Αναφέρομαι στο γεγονός ότι ο χαρακτήρας σας στα ‘’Εγκλήματα’’ αγαπήθηκε τόσο πολύ από ανθρώπους της γενιάς μου. Πού πιστεύετε ότι οφείλεται η επιτυχία του ρόλου αλλά και της σειράς γενικότερα;

Χαίρομαι που ο κόσμος αγάπησε αυτό το ρόλο και αυτή τη σειρά γιατί ήταν μια δουλειά τολμηρή, ανατρεπτική και πρωτοποριακή. Ήταν μια δουλειά τόσο διαχρονική που και σήμερα είναι πολύ φρέσκια.

Απίστευτη η ‘’Sweet Charity’’ της Σμαράγδας Καρύδη, του Πάνου Λιάκου

Επίσημη πρεμιέρα χτες στο Θέατρο Badminton για το διάσημο του Bob Fosse, ‘’Sweet Charity’’. Πρόκειται για ένα έργο που έχει αποσπάσει πολλά μουσικά βραβεία, έχει μεταφερθεί με επιτυχία από τον ίδιο το δημιουργό του στον κινηματογράφο το 1969 με πρωταγωνίστρια τη Σίρλεϊ Μακ Λέιν και ανεβαίνει για τέταρτη φορά σε αθηναϊκό θέατρο. Οι μεγαλύτεροι σε ηλικία αναγνώστες θα θυμούνται φυσικά τα ανεβάσματα της Αλίκης Βουγιουκλάκη αλλά και της Σμαρούλας Γιούλη. Αυτή τη φορά, όπως είναι ήδη γνωστό, τον κεντρικό ρόλο κρατά η Σμαράγδα Καρύδη.

Το ‘’Sweet Charity’’ παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Broadway το 1966 και πρόκειται στην ουσία για μια σύλληψη που έχει τις ρίζες της στην ταινία του Φεντερίκο Φελίνι ‘’Οι νύχτες της Καμπίρια’’ του 1957 (Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας). Ο Φελίνι εμπνεύστηκε αυτό το χαρακτήρα για να ταιριάζει με τις κινήσεις και την παρουσία της συζύγου του, Τζουλιέτα Μασίνα. Ο Fosse, πάλι, ανέβασε το μιούζικαλ ως επιστροφή της γυναίκας του Gwen Verdon στο σανίδι.

Όπως είναι φυσικό, o Fosse μεταβαίνει από τον μαγευτικό κόσμο του ιταλού σκηνοθέτη στο είδος του μιούζικαλ διατηρώντας όμως την κεντρική ιδέα αναλλοίωτη αν και η δράση μεταφέρεται από τη Ρώμη στη Νέα Υόρκη. Μια φτωχή κοπέλα που αν και δεν βρίσκεται στην πρώτη νιότη της αναγκάζεται να δουλεύει σε καμπαρέ για να ζήσει γίνεται έρμαιο στα χέρια ανδρών που εκμεταλλεύονται τα συναισθήματά της, την καλοσύνη της και το γεγονός ότι ψάχνει απεγνωσμένα να αγαπηθεί πραγματικά από κάποιον, όπως και όλοι μας.

Και όπως και στην ταινία του Φελίνι με τη μουσική του Νίνο Ρότα, έτσι και στο μιούζικαλ σε μουσική του Cy Coleman και στίχους της Dorothy Fields-Hey big spender!- γίνεται κατανοητό το κωμικοτραγικό της ζωής της Charity (όπως ονομάζεται η κοπέλα στο μιούζικαλ). Όσον αφορά το λιμπρέτο, αυτό γράφτηκε από έναν άλλο σπουδαίο του αμερικανικού θεάτρου, το Νιλ Σάιμον (‘’Το αταίριαστο ζευγάρι’’, ‘’Οι ηλίθιοι’’ κ.α) και είναι γεμάτο σπιρτάδα-εν αντιθέσει με αυτά που μας συνηθίζουν τα σύγχρονα μιούζικαλ.

Φέτος βλέπουμε τη Σμαράγδα Καρύδη ως Charity. Είναι ένα πλάσμα μαγευτικό. Ανεβαίνει στη σκηνή και τη χαίρεται κανείς για την ενέργειά της, για το πώς μεταβαίνει από το κωμικό στο μελαγχολικό. Κινείται σαν δροσερό αεράκι και δεν καπελώνει τους συμπαίκτες της. Αυτό οφείλεται πιστεύω και στη σκηνοθεσία του Τσετ Γουόκερ που υπήρξε στενός συνεργάτης στις χορογραφίες του Fosse και δημιουργός του μιούζικαλ ‘’Fosse’’ (1999). Και πράγματι όλοι οι ηθοποιοί, διαβάζοντας συνεντεύξεις τους στον τύπο, μιλούν για την άψογη οργάνωση του Γουόκερ, το πνεύμα συνεργασίας αλλά και τις πρόβες σε ρυθμό Broadway που -είτε θέλετε το πιστεύετε είτε όχι- δεν κράτησαν παραπάνω από δυο μήνες. Ακόμη, μιας και έχει τεράστια εμπειρία στο είδος μπόρεσε να αποφύγει το χάος επί σκηνής, στήνοντας προσεκτικά τις χορογραφίες που δεν κούρασαν το μάτι ενώ η απόδοση των στίχων στα ελληνικά από το Γεράσιμο Ευαγγελάτο μου… ακούστηκε επιτυχημένη.

Καθώς έχουμε να κάνουμε με ένα απαιτητικό είδος θεάτρου όπου ο ηθοποιός είναι υποκριτής, χορεύει αλλά και τραγουδά κιόλας, επόμενο ήταν και όλος ο υπόλοιπος θίασος όπως και οι χορευτές και η διεύθυνση της ορχήστρας από τον Αλέξιο Πρίφτη να είναι εξίσου άριστοι σε τεχνικό επίπεδο. Κι αν δεν μπορούμε να αναφερθούμε ξεχωριστά στον κάθε ένα από τους συντελεστές, δεν γίνεται να μην αναφερθούμε στο Μέμο Μπεγνή, άψογο φωνητικά αλλά ικανότατο και στα κωμικά μέρη του ρόλου του.

Επιλογικά, αξίζει να σημειωθεί και πάλι ότι απολαύσαμε την παρουσία της Σμαράγδας Καρύδη στον πρωταγωνιστικό ρόλο καθώς κατάφερε να πετύχει αυτή την ισορροπία ανάμεσα στο κωμικό και το τραγικό της ηρωίδας που κλήθηκε να υποδυθεί, ενώ μαγεύει και στα μουσικοχορευτικά μέρη. Κυριολεκτικά κλέβει την παράσταση και την καρδιά του θεατή.

Η Σμύρνη της Μιμής Ντενίση, του Πάνου Λιάκου

Δεύτερη συνεχής χρονιά για την επιτυχημένη παράσταση της Μιμής Ντενίση «Σμύρνη μου αγαπημένη» που ακούγεται ότι σύντομα θα μεταφερθεί και στη μικρή (ή μεγάλη) οθόνη και θα αποκτήσει έως και σίκουελ! Πρώτη φορά όμως για μένα, το περασμένο σαββατοκύριακο, που είδα στο θέατρο τη διάσημη ηθοποιό που έχει αγαπηθεί από χιλιάδες θεατές αλλά έχει γίνει επίσης πολλές φορές και στόχος της σάτιρας. Ήθελα, λοιπόν, σαν γνωστό ανήσυχο πνεύμα να σχηματίσω κι εγώ τη δική μου άποψη γύρω από το πρόσωπό της.

Βέβαια, δεν είναι η πρώτη φορά που η Μιμή Ντενίση καταπιάνεται με το είδος του ιστορικού μελοδράματος. Οι μεγαλύτεροι θυμούνται τόσο τη «Θεοδώρα» όσο και το «Εγώ η Λασκαρίνα», παραστάσεις που έκοψαν επίσης πολλά εισιτήρια. Με το καινούριο της έργο επιχειρεί μέσα σε τρεις ώρες να μας μεταφέρει στη ζωή μιας αστικής οικογένειας της Σμύρνης που γνώρισε την δόξα της πόλης αλλά και έπειτα τις αγωνίες, την Καταστροφή και τελικά το ξεριζωμό.

Πρόκειται για μια από τις λίγες απόπειρες να μεταφερθεί σε όλη του την έκταση και με τέτοια παραγωγή το δράμα αυτών των ανθρώπων στο σανίδι του θεάτρου. Όπως έχει τονίσει και η ίδια η Ντενίση «Η παράσταση δεν προσπαθεί να πάρει θέση, ούτε να παίξει ρόλο ιστορικού αναλυτή. Προσπαθεί να δώσει μια εικόνα από τη ζωή της Σμύρνης, τις σχέσεις των ανθρώπων διαφόρων εθνοτήτων και τις διαφορετικές απόψεις που προκάλεσαν το θάνατο της πόλης».

Το θεατρικό της έργο καταφέρνει να κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον καθ’ όλη τη διάρκειά του αφού η μια σκηνή διαδέχεται γρήγορα την άλλη, τα σκηνικά και τα εφέ με τα οποία αποδίδονται οι φλόγες που κατάπιαν τη Σμύρνη σε αφήνουν άφωνο (αν και καμιά φορά ειδικά στο πρώτο μέρος το μάτι σου χάνεται, δεν ξέρει που να κοιτάξει πάνω στη σκηνή) ενώ υπάρχει και η πάντα ευπρόσδεκτη σύμπραξη της ΕΣΤΟΥΔΙΑΝΤΙΝΑΣ με τον Αντρέα Κατσιγιάννη να έχει γράψει την πρωτότυπη μουσική της παράστασης και τον Μπάμπη Τσέρτο να ερμηνεύει ζωντανά μερικά από τα πιο γνωστά τραγούδια που μας ήρθαν από τα παράλια της Ιωνίας.

Η Μιμή Ντενίση ανεβαίνει στη σκηνή με την αυτοπεποίθηση της φτασμένης ηθοποιού αλλά και της συγγραφέως που γνωρίζει απέξω κι ανακατωτά το κείμενό της. Για να μην αναλωθώ σε περαιτέρω παραθέσεις ονομάτων των πολλών συντελεστών της παράστασης, θα σχολιάσω εκείνους που μου έκαναν τη μεγαλύτερη εντύπωση. Μπορεί το ιστορικό μελόδραμα που υπηρετεί η δημιουργός να γεννά και πολλά γρήγορα γυρίσματα της πλοκής που είναι εύκολος στόχος για σάτιρα, όμως μπορώ να πω ότι μου άρεσε ο τρόπος που είδαμε την κεντρική ερωτική ιστορία του έργου, ανάμεσα στον αστό νεαρό που υποδύεται ο Δημήτρης Μακαλιάς και την υπηρέτρια του σπιτιού με τη μορφή της Κατερίνας Γερονικολού. Φάνηκε η χημεία των δυο νεαρών πρωταγωνιστών. Ακόμα, έχουμε και τον Κώστα Βουτσά ο οποίος καταχειροκροτείται για το γεγονός ότι δεν το βάζει κάτω, ανεβαίνει στη σκηνή παρά τα χρόνια του και θέλει να σε παρασύρει μαζί του, να σε κάνει να γελάσεις αλλά και να κλάψεις στην τελευταία σκηνή του. Και τα καταφέρνει.

Εν κατακλείδι, πέρα από το αν αρέσει σε κάποιον ή όχι η ματιά της Μιμής Ντενίση, πιστεύω ότι στην εποχή που διανύουμε είναι σημαντικό να ακούγονται ξανά και ξανά ιστορίες σαν αυτές των μικρασιατών προσφύγων οι οποίοι αν και αρχικά αντιμετωπίζονταν με δυσπιστία ως και εχθρότητα από τους ντόπιους (τουρκόσπορους τους έλεγαν ή παστρικές τις γυναίκες τους) κατάφεραν να δουν προκοπή εδώ και να συνεισφέρουν με τον τρόπο ζωής, τα τραγούδια και τις γεύσεις τους.

Ο Βασίλης στη χώρα του Φελίνι, του Πάνου Λιάκου

Ξεκίνησε τις παραστάσεις του στο θέατρο Πάνθεον το διάσημο μιούζικαλ ‘’Nine’’ σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα και με λαμπερούς πρωταγωνιστές. Βασίλης Χαραλαμπόπουλος, Κατερίνα Λέχου, Έλενα Παπαρίζου, Τάνια Τρύπη, Αγορίτσα Οικονόμου, Κατερίνα Παπουτσάκη, Νάντια Μπουλέ, η μεγάλη κυρία του θεάτρου μας Μάρω Κοντού και ένα πλήθος από ταλαντούχους χορευτές αναλαμβάνουν φέτος να ταξιδέψουν το κοινό στην Cinecitta της δεκαετίας του ’60.

Άτιτλο

Πρόκειται για ένα μιούζικαλ που παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Broadway το 1982 σε μουσική και στίχους του Maury Yeston και συνεχίζει να προκαλεί ενδιαφέρον διότι βασίζεται σε μια από τις κορυφαίες στιγμές του παγκόσμιου κινηματογράφου, την ταινία ‘’8 ½’’ του Φεντερίκο Φελίνι. Κι αν η ταινία με πρωταγωνιστή το Μαρτσέλο Μαστρογιάνι είναι ένα δαιδαλώδες ποίημα που καταλήγει να υμνεί τη ζωή και τα πρόσωπα που την απαρτίζουν, το μιούζικαλ σαν είδος λαϊκό που είναι, προσεγγίζει με τρόπο διαφορετικό τα ζητήματα που απασχόλησαν το Φελίνι στην ταινία του 1963. Προσπαθεί να σχηματοποιήσει κάπως τα πράγματα εστιάζοντας στις γυναίκες της ζωής του Γκουίντο Κοντίνι, ενός σκηνοθέτη γύρω στα 40 που δεν βρίσκει έμπνευση για την καινούρια του ταινία. Οι σινεφίλ θα θυμούνται ότι αυτό το μιούζικαλ μεταφέρθηκε στο σινεμά το 2009 με ένα all-star cast όπου τον κεντρικό ρόλο κατείχε ο σπουδαίος Ντάνιελ Ντέι Λούις και με συμμετοχές όπως αυτή της Πενέλοπε Κρουζ, της Νικόλ Κίντμαν, της Μαριόν Κοτιγιάρ αλλά και της Σοφίας Λόρεν.

Πρωταγωνιστής στην ελληνική εκδοχή του μιούζικαλ είναι ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος. Μπορεί να μην είναι εκείνος που θα σκεφτεί κανείς πρώτο-πρώτο όταν είναι να ανεβάσει ένα μιούζικαλ αλλά πρόκειται για ένα πηγαίο κωμικό ταλέντο που επικοινωνεί με το κοινό από το πρώτο δευτερόλεπτο που θα εμφανιστεί πάνω στη σκηνή. Εκτός των άλλων, σαν κωμικός ηθοποιός που είναι, γνωρίζει ότι δεν θα είχε κανένα νόημα να προσπαθήσει να αντιγράψει τον τύπο του Μαστρογιάνι ή του Ντέι Λούις αλλά έδωσε το δικό του αποτύπωμα σε ένα ρόλο που κινείται ανάμεσα στο κωμικό, το γελοίο και το τραγικό. Ούτως ή άλλως, ακόμα και το παρουσιαστικό του Χαραλαμπόπουλου παραπέμπει σε ηθοποιό της ιταλικής λαϊκής κωμωδίας. Από το υπόλοιπο καστ ξεχωρίζω τις κυρίες Κατερίνα Παπουτσάκη, Νάντια Μπουλέ για τον ερωτισμό που εκπέμψανε και που απαιτούσαν οι ρόλοι τους, την Έλενα Παπαρίζου η οποία διατηρεί την υπέροχη φωνή της και καταχειροκροτείται όπως επίσης και την προσπάθεια της Κατερίνας Λέχου στο ρόλο της Κλαούντια. Από την άλλη, η Τάνια Τρύπη αν και γενικά είναι μια καλή ηθοποιός δεν αισθάνθηκα ότι έδεσε με το υπόλοιπο σύνολο και τα τραγούδια της δεν με παρασύρανε. Ίσως ευθύνεται το γεγονός του τρακ της πρεμιέρας, ίσως στις επόμενες παραστάσεις βελτιωθεί σημαντικά.

Μεγάλες εκπλήξεις είχαμε; Σαφώς και είχαμε. Η ηθοποιός ακούει στο όνομα Αγορίτσα Οικονόμου και υποδύεται την παραγωγό του σκηνοθέτη της ιστορίας. Είναι ένας ρόλος που υπάρχει μονάχα στο μιούζικαλ, διότι στην ταινία του Φελίνι ο παραγωγός ήταν άντρας, και που στην κινηματογραφική μεταφορά του μιούζικαλ τον είχε κρατήσει η Τζούντι Ντεντς. Η κυρία Οικονόμου με πολύ χιούμορ και αυτοσαρκασμό διαχειρίστηκε το ρόλο αυτό και το μουσικό της κομμάτι ξεχωρίζει. Για τη Μάρω Κοντού τι να πει κανείς; Έχει το ρόλο της Μάνας και σε κάνει να δακρύζεις με την ευαισθησία που τον προσεγγίζει, τον σχεδόν μόνιμο λυγμό στη φωνή της και φυσικά την ενέργεια που έχει παρά τα 78 της χρόνια.

Δεν είναι λίγες οι στιγμές που σκέφτομαι ότι το μιούζικαλ είναι ένα είδος απομακρυσμένο από τις συνήθειες του Έλληνα. Όμως, δεν μπορώ να μην παραδεχτώ ότι στο ‘’Nine’’ έχει γίνει μια έντιμη προσπάθεια. Η απόδοση του κειμένου στα ελληνικά από το Θοδωρή Πετρόπουλο δεν σε ξενίζει παρά σε ελάχιστα σημεία ενώ σε ενθουσιάζει το γεγονός ότι η μουσική είναι ζωντανή και υπό τη διεύθυνση του σχεδόν μόνιμου συνεργάτη του Κακλέα τα τελευταία χρόνια, Αλέξιου Πρίφτη.

Συμπερασματικά, η παράσταση του Γιάννη Κακλέα είναι ένα εμπορικό θέαμα που θα ενθουσιάσει τους θαυμαστές των καλλιτεχνών που το απαρτίζουν αλλά θα παρασύρει και τους πιο δύσπιστους (όπως τον γράφοντα που μόνο φίλο του συγκεκριμένου θεατρικού είδους δεν τον λες) στον κόσμο της.

Οι «Σύντροφοι ?», στο θέατρο ΤΟΠΟΣ ΑΛΛΟύ

Ένα άπαιχτο (στην Ελλάδα) και εν πολλοίς άγνωστο έργο του Στρίντμπεργκ θα παρουσιάσει φέτος ο Νίκος Καμτσής στο θέατρο ΤΟΠΟΣ ΑΛΛΟύ.

onthefloor

Οι «Σύντροφοι ?» είναι ίσως το μοναδικό έργο του Σουηδού που ο ίδιος δηλώνει σαν κωμωδία. Μια κωμωδία όμως που διατηρεί την ποίηση του Στρίντμπεργκ και προσεγγίζει και πάλι το αγαπημένο του θέμα της λυσσαλέας σύγκρουσης του αρσενικού με το θηλυκό, πάντα χωρίς οριστικό νικητή και χωρίς οριστική και αμετάκλητη έκβαση.

Οι «Σύντροφοι?» γραμμένο το 1886 είναι το δεύτερο έργο μιας τριλογίας που άνοιξε με τον «Πατέρα» και έκλεισε με την «Μις Τζούλια»

Ο Αξελ και η Μπέρτα είναι ένα ερωτευμένο ζευγάρι ζωγράφων. Εκείνος πιο φτασμένος γίνεται ο μέντορας της Μπέρτα, που τώρα δοκιμάζει τις δυνάμεις και το ταλέντο της στο κόσμο των εικαστικών. Όλα αυτά γίνονται στην κατ΄ εξοχή καλλιτεχνική πρωτεύουσα του κόσμου, στο Παρίσι.

Η ζωή τους κινείται ανάμεσα στην καθημερινότητα και στην υπέρβαση της δημιουργίας και της έμπνευσης, μέχρι που αναγγέλλεται ο διαγωνισμός της Ανώτερης ακαδημίας τεχνών και γραμμάτων για την ζωγραφική όπου καλούνται εκεί να επιβεβαιωθούν οι φιλοδοξίες των δημιουργών.

Το ίδιο και της Μπέρτα.

Γιατί ο Αξελ έχει λάβει μέρος τα προηγούμενα χρόνια και έχει κερδίσει το μέγα βραβείο, καθιερώνοντας έτσι την αξία του στα καλλιτεχνικά πράγματα του Παρισιού. Η Μπέρτα όμως όχι. Όχι ακόμα. Επηρεάζει μετά από πίεση τον Αξελ να καταθέσουν και οι δύο έργα στον διαγωνισμό. Και για να το πάει και ένα βήμα παραπέρα προτείνει να βάλουν την υπογραφή τους ο ένας κάτω από τον πίνακα που φιλοτέχνησε ο άλλος. Ο προτεστάντης Αξελ αρνείται αλλά η γυναίκα του βγάζει στη φορά όλα τα όπλα που διαθέτει. Θεμιτά και αθέμιτα.

Ελιγμοί, ερωτική πρόκληση, τρυφερότητα , λαγνεία, τσαχπινιά και σκέρτσα, απάτες και δόλος, όλα είναι παρόντα για να δαγκώσει ο Αξελ-Αδάμ τον απαγορευμένο καρπό, που του προσφέρει η Μπέρτα-Εύα.

Bleu-hands red-low

Πλησιάζουμε λοιπόν όλο και πιο κοντά στην αρχέτυπη λυσσαλέα σύγκρουση και καταστροφή.

Ποιος κερδίζει στο τέλος δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι η γη της επαγγελίας χάνεται και οι δύο ήρωες εξορίζονται.
Αλλά υπάρχει ένα άλλο ενδιαφέρον που κάνει το έργο πολυδιάστατο. Υπάρχει αυτό που έλεγε ο Μπρεχτ στον πρόλογο της «Ζούγκλας των πόλεων»: «Μην σας ενδιαφέρει ποιος νικάει στο τέλος. Επικεντρώστε την προσοχή σας στις τεχνικές των αντιπάλων, και στα μέσα που χρησιμοποιούν και κυρίως πως τα χρησιμοποιούν».

Στον λυσσαλέο αγώνα της Μπέρτας και του Αξελ όλα δοκιμάζονται. Όχι μόνο η ικανότητα και η δύναμη αλλά και η ηθική του αγώνα, Και είναι ένας αγώνας αέναος, που έρχεται από τα βάθη της ανθρώπινης ιστορίας και θα συνεχίζεται στο διηνεκές. Γι΄ αυτό και μας αφορά.

Γύρω από το ζεύγος ένας χορός προσώπων (όλοι Σκανδιναβοί, κανένας Παριζιάνος) κινείται και υποδαυλίζει το μένος, την λύσσα και τον φανατισμό των μονομάχων. Ένας γκροτέσκος και κωμικός χορός φαντασμάτων ανδρών και γυναικών υποστηρίζει το ένα η το άλλο στρατόπεδο, φανατίζεται με τη σύγκρουση και χορεύει κανιβαλικά γύρω από την φωτιά που έχει ανάψει, ρίχνοντας όσο περισσότερο λάδι μπορεί για να δει τα αποτελέσματα. Θρέφεται από την καταστροφή και ηδονίζεται με τον αλληλοσπαραγμό των φύλλων με μια ηδονή πυρομανούς.

AXELBERTA-SEPIA-LOW

Αν η κόλαση είναι οι άλλοι όπως λέει ο Σαρτρ τότε οι άλλοι, ο κόσμος όλος, υπάρχει μόνο μέσα από την σύγκρουση. Αν ο άνθρωπος είναι δημιουργός τότε η αποστολή του επιβεβαιώνεται μόνο μέσα από την καταστροφή του δημιουργήματος. Ένα αδιάκοπο πήγαινε-έλα ανάμεσα στη δημιουργία και την καταστροφή, ανάμεσα στη γέννηση και στο θάνατο.
Αυτή την υπαρξιακή παλινδρόμηση ο Μπέκετ την τέλειωσε με μια φράση: «Επιχειρούμε ξανά και ξανά για να αποτύχουμε καλύτερα»(Try again, fail again, fail better).

Η παράσταση θα κάνει πρεμιέρα (καλώς εχόντων των πραγμάτων) στις 19 Νoεμβρίου.

Μετάφραση (από τα αγγλικά), δραματουργική επιμέλεια κειμένου,
σκηνοθεσία ΝΙΚΟΣ ΚΑΜΤΣΗΣ
Σκηνικό-Κοστούμια ΜΙΚΑ ΠΑΝΑΓΟΥ
Μουσική (lied) ΧΡΗΣΤΟΣ ΞΕΝΑΚΗΣ
Φωτισμοί ΝΙΚΟΣ ΚΑΜΤΣΗΣ-ΝΙΚΟΛΑΙ ΚΑΜΙΣΕΒ- (Κρ. Θέατρο Σόφιας)
Έντυπα Αφίσα TOPOS ARTE
Eπιμέλεια ύλης προγράμματος ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΠΟΛΙΤΟΥ
Βοηθοί Σκηνογράφου-ενδυματολόγου ΝΕΦΕΛΗ ΣΤΕΙΡΟΥ-ΓΕΩΡΓΙΑ ΚΑΡΑΤΖΑ

Η διανομή βασίστηκε σε ένα βασικό πυρήνα ηθοποιών που τα τελευταία χρόνια δουλέυουν μαζί στο ΤΟΠΟΣ ΑΛΛΟύ και είναι, εκτός από την ΕΙΡΗΝΗ ΜΠΑΛΤΑ, ΑΓΗΣΙΛΑΟΣ ΑΛΕΞΙΟΥ, ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΑΣΤΕΡΓΙΟΣ, ΜΥΡΣΙΝΗ ΜΟΡΕΛΛΙ, ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΑΚΗΣ, ΑΣΗΜΕΝΙΑ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ, ΜΑΡΚΕΛΛΑ ΣΤΑΜΟΥ, ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΟΥ) .

Η Ελληνική μετάφραση στηρίχθηκε στο Αγγλικό κείμενο των Edith and Warner Oland

Η σκηνική δράση βοηθάει την πρόληψη και την αντιμετώπιση του bullying, μια ημερίδα στο Θέατρο Τόπος Αλλού

Μια ημερίδα με το καυτό θέμα της ενδοσχολικής βίας διοργανώνει το θέατρο ΤΟΠΟΣ ΑΛΛΟύ το Σάββατο 3 Οκτωβρίου στις 10.15 πμ στο χώρο του. (Κεφαλληνίας 17 και Κυκλάδων – Κυψέλη)

Η ημερίδα διοργανώνεται με αφορμή την παράσταση ΓΙΑΝΝΗΣ Χ=XENOS (παράσταση για γυμνάσια και Λύκεια) που είναι βασισμένη και θίγει με πολύ αποτελεσματικό τρόπο το θέμα του Bullying.

Η παράσταση βασίζεται στο action theater και δίνει την ευκαιρία στα παιδιά να συμμετέχουν ενεργητικά στη δράση λέγοντας την γνώμη τους και ανεβαίνοντας πάνω στη σκηνή, προτείνοντας λύσεις και μεθόδους πρόληψης.

Στην ημερίδα που είναι Δωρεάν (κατόπιν κράτησης) θα μιλήσουν πανεπιστημιακοί με θέμα «Ενδοσχολικός εκφοβισμός και Θέατρο» ή πως η σκηνική δράση βοηθάει την πρόληψη και την αντιμετώπιση του bullying.»

Έχουν προσκληθεί και θα παρακολουθήσουν καθηγητές και εκπαιδευτικοί από όλες τις βαθμίδες και θα παρουσιαστούν σκηνές από την παράσταση ΓΙΑΝΝΗΣ Χ=XENOS και Μην τρομάζετε τ΄αηδόνι (παράσταση για παιδιά δημοτικού και νηπιαγωγείου.

«Μάρτυς μου ο Θεός», στην Πάρο

Μια παράσταση που τιμήθηκε με με το Βραβείο Λογοτεχνίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης 2014, παρουσιάζεται την Παρασκευή 14 Αυγούστου 2015, στις 9 μ.μ., στο Ανοιχτό Θέατρο Λευκών Πάρου από την εταιρεία θεάτρου GAFF.

Μέσα στο πανηγυρικό κλίμα που επικρατεί στην Αθήνα του 2004, ο Χρυσοβαλάντης –ένας τυπικός αντιήρωας της εποχής μας, άνθρωπος απλός αλλά οπλισμένος με χιούμορ, με φαντασία και με μια ιδιαίτερη λεκτική ευφορία–, έχοντας βρεθεί στα πενήντα του άνεργος και με υγεία κλονισμένη, εξιστορεί τα πάθη που υφίσταται από παιδί στην αναμέτρησή του με την πραγματικότητα. Όλοι –οι γυναίκες που συναντά, οι εργοδότες του, ακόμη και η ίδια η οικογένειά του– τον προδίδουν, ενώ γύρω του διαγράφεται η εικόνα μιας κοινωνίας που, παρά την επιφανειακή ευμάρεια, βυθίζεται στην παρακμή. Μέσα από τον χειμαρρώδη μονόλογό του, που ακολουθεί τη ροή της σκέψης του, παρακολουθούμε τον αγώνα του να σταθεί όρθιος, ισορροπώντας ανάμεσα στο κωμικό και το δραματικό.

Το έργο που βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Μάκη Τσίτα ανέβηκε με μεγάλη επιτυχία στο θέατρο VAULT στην Αθήνα και απέσπασε εξαιρετικές κριτικές.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Κείμενο-Δραματουργική επεξεργασία: Μάκης Τσίτας
Σκηνοθεσία: Σοφία Καραγιάννη
Μουσική επιμέλεια: Κατερίνα Πολυχρονοπούλου
Φωτισμοί: Νίκος Βλασόπουλος
Σκηνογραφική επιμέλεια: Σοφία Καραγιάννη – Λίνα Παγώνη
Βοηθός σκηνοθέτη: Μυρτώ Αθανασοπούλου
ΠΑΙΖΕΙ ο Ιωσήφ Ιωσηφίδης

Sold out ‘’Εκκλησιάζουσες’’, δίχως εκπλήξεις, του Πάνου Λιάκου

31 Ιουλίου και 1η Αυγούστου παρουσιάστηκε στα Επιδαύρεια η σύμπραξη των Γιάννη Μπέζου και Γιάννη Ζουγανέλη στις ‘’Εκκλησιάζουσες’’ του Αριστοφάνη. Παραγωγή του Εθνικού Θεάτρου με εντυπωσιακά σκηνικά και κοστούμια (η παράσταση προωθήθηκε διαφημιστικά χάρη στη σύλληψη του σκηνοθέτη Γιάννη Μπέζου να εμφανίσει την Πραξαγόρα επί σκηνής με το πολύχρωμο συνολάκι και την τσάντα της Ζωής Κωνσταντοπούλου) καθώς και την παιχνιδιάρικη μουσική του Κωστή Μαραβέγια στη δεύτερη ευτυχή συνεργασία του με το Γ. Μπέζο.

Γραμμένη 12 χρόνια μετά το τέλος του Πελοποννησιακού Πολέμου, η κωμωδία του Αριστοφάνη σατιρίζει τις παθογένειες της αθηναϊκής δημοκρατίας και καταπιάνεται με το ανώφελο κυνήγι της ευτυχίας στην ουτοπία. Στην προτελευταία σωζόμενη κωμωδία του (392-391) ο Αριστοφάνης παρουσιάζει την Πραξαγόρα να ηγείται μιας ομάδας γυναικών που θα καταφέρουν να πάρουν τα ηνία της εξουσίας στα χέρια τους. Θα θεσπίσουν κοινοκτημοσύνη σε όλους τους τομείς αλλά και στον έρωτα με κωμικοτραγικές συνέπειες. Πολύ σύντομα οι θεατές θα αντιληφθούν το διαχρονικά άπιαστο όραμα της ιδεώδους πολιτείας καθώς και την άπληστη φύση του ανθρώπου, θέματα που απασχόλησαν τον Αριστοφάνη και στους ‘’Όρνιθες’’. Ούτως ή άλλως πρόκειται για ένα ζήτημα που απασχολεί τους καλλιτέχνες όλων των εποχών και των συνθηκών.

Σαν θαυμαστής της κωμικής μανιέρας του Γιάννη Μπέζου που είμαι, δεν μπορώ να πω ότι με την ερμηνεία του σαν Πραξαγόρα προσέφερε κάτι πραγματικά πρωτοποριακό. Από την άλλη, ο Γιάννης Ζουγανέλης στο ρόλο του Βλέπυρου ήταν περισσότερο αυθόρμητος και με διάθεση επικοινωνίας με το κοινό. Πραγματικά, εντυπωσίασε με τις φωνητικές του ικανότητες στο ούτως ή άλλως κόσμημα της αρχαίας αρχιτεκτονικής και ακουστικής Θέατρο της Επιδαύρου. Από εκεί και έπειτα γέλιο προσέφεραν στους θεατές οι Γιωργής Τσουρής, Μπάμπης Γαλιάτσος και Θανάσης Ισιδώρου στη σκηνή όπου οι γριές διεκδικούν το νεανία (τον υποδύθηκε ο Πάνος Βλάχος) ενώ εκείνος έλκεται από μια νεώτερη κοπέλα. Όμως, πρόκειται για μια σκηνή που εκπίπτει τελικά στα τερτίπια του επιθεωρησιακού νούμερου εκεί όπου ο Αριστοφάνης χρησιμοποιούσε όλη του την ποιητική μαεστρία για να εξυμνήσει τον πόθο για το νεανικό γυναικείο σώμα.

Σαφώς για αυτή την κατάληξη του επεισοδίου ευθύνεται η μετάφραση του Μίνωα Βολανάκη που χρησιμοποιήθηκε και επεξεργάστηκε δραματουργικά από το σκηνοθέτη. Είναι κάτι παραπάνω από προφανές ότι μια σύγχρονη παράσταση του κωμικού ποιητή προκειμένου να επικοινωνήσει με τους θεατές δεν γίνεται να διατηρεί όλες τις ξένες προς το ευρύ κοινό αναφορές στην κοινωνική ζωή της Αθήνας του 4ου αιώνα π.Χ.

Βέβαια, είναι σημαντικό να μη λησμονούμε ότι ο Αριστοφάνης υπήρξε πάνω απ’ όλα ένας τεχνίτης της κωμικής ποίησης. Γι’ αυτό και προσωπικά θα ήθελα να βλέπαμε συχνότερα ποιητικές μεταφράσεις σαν το απόσπασμα από τη μετάφραση Κώστα Βάρναλη που θα παραθέσω πιο κάτω παρά δραματουργικές επεξεργασίες που αποσκοπούν στο εύκολο γέλιο.

Ο ΝΕΑΝΙΑΣ ΑΠΕΥΘΥΝΕΤΑΙ ΣΤΗ ΝΕΑΡΗ ΚΟΠΕΛΑ (ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΚΩΣΤΑ ΒΑΡΝΑΛΗ, Αριστοφάνης, Εκκλησιάζουσες, ‘’Βιβλιοθήκη Κώστα Βάρναλη’’, εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα, 1998)
Καταδώ, καταδώ, κοπελιά μου,
Αγαπούλα μου καμαροφρύδα.
Έλα κάτου τρεχάλα ν’ ανοίξεις,
Δεν κρατιέμαι, θα πέσω στο δρόμο,
Στο ζεστό σου κόρφο να γείρω
Τα κρουστά σου μεριά να φουχτώσω.
Αφροδίτη, με τρέλανες. Τρέξε,
Βοήθησέ με και κάνε την να’ ρθει
Στο δικό μου κρεβάτι.
Είναι φτωχά τα λόγια μου μπρος στο βαρύ καημό μου.
Και συ ποθοκρατόρισσα κυρά, συμπόνεσέ με.
Άνοιξε να μ’ αγκαλιάσεις
Και να με νεκραναστήσεις.
Μαλαματένιο γκόλφι μου, της Αφροδίτης γέννα,
Και των Μουσών η μέλισσα και θρέμμα των Χαρίτων,
Άνοιξε να μ’ αγκαλιάσεις
Τι με λώλανεν ο πόθος!

Τι συνδέει 5 διαφορετικές γυναίκες στο «Femin play toujours»

Τι μπορεί να συνδέει μια ουκρανή ακτιβίστρια με μια μεγαλοκοπέλα που ψάχνει για σύζυγο; Μια ταγμένη νοικοκυρά που δραπετεύει στη φαντασίωση με μια Σαλονικιά τσιγγάνα; Τι μπορεί να ενώνει γυναίκες με τόσο διαφορετική καταγωγή, ιδιότητα, συνθήκη ζωής; Μια κοινή ανάγκη. Να επικοινωνήσουν. Με τους άνδρες, τους άλλους, τον εαυτό τους.

Η Γιώτα Ιωαννίδου σκηνοθετεί, γράφει και μας παρουσιάζει μέσα από το έργο της Femin play toujours πέντε ηρωίδες, πολύ διαφορετικές μεταξύ τους που συνυπάρχουν για λίγο σ’ έναν απροσδιόριστο χώρο, του εδώ και του παντού. Ο ίδιος χώρος γίνεται για την κάθε γυναίκα μικρόκοσμος και σύμπαν. Κι εκεί μόνη της η καθεμιά αναζητά σύντροφο στη μοναξιά της την ίδια της την ύπαρξη. Κι όλα αυτά συμβαίνουν στο μόνο χρόνο που έχει η κάθε ηρωίδα. Το τώρα. Πέντε γυναίκες διαφορετικές, αλλά στην ουσία τους τόσο όμοιες. Η Ευτέρπη γλυκειά και αφιερωμένη στο καθήκον της ζωής της το νοικοκυριό. Η Ίρνα επανάστρια αποφασισμένη να αλλάξει τον κόσμο αλλάζοντας η ίδια δέρμα. Η Ερμιόνη, παθητική γυναικεία φιγούρα, παλεύει με το φάντασμα της μοναξιάς της μέσα στο γάμο. Κλειώ η ρεαλίστρια, η γυναίκα που έχει την πραγματικότητα παρηγοριά και βρίσκει λύση για να γλιτώσει από την ελευθερία της. Και η Κριστίνα η τσιγγάνα, το πάθος, η χαρά και η πίκρα της ζωής μαζί σε κάθε στιγμή της.

Οι ηθοποιοί Μιμή Αντωνάκη, Γιώτα Ιωαννίδου, Μάρα Μπαρόλα, Εύη Νικολοβγένη και Φωτεινή Ντεμίρη υποδύονται πέντε γυναίκες που μιλάνε, γελάνε, κλαίνε, παίζουν ένα αέναο παιχνίδι με τον εαυτό τους. Ζουν. Υπάρχουν. Όψεις μια γυναικείας εκδοχής τυχαία επιλεγμένες, μα ξεκάθαρα αναγνωρίσιμες. Κρίκοι μιας αλυσίδας που τις ενώνει με τον κόσμο, τους άνδρες, τον εαυτό τους. Αναγνωρίσιμες, γιατί ζουν ανάμεσά μας κι όσο συνδέονται με τον εαυτό τους, τόσο επικοινωνούν με τους άλλους. Αποκτούν υπόσταση.

Το ενδιαφέρον αυτό έργο παίζεται στην Αίθουσα Γυμνό Νυκτός σε συνεργασία με το θέατρο της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών, στην Πειραιώς 256, Αγ. Ι. Ρέντης. Η διάρκεια των παραστάσεων είναι από 9 έως 31 Μαΐου ημέρες Πέμπτη-Κυριακή στις 21.30 και διαρκεί 70 λεπτά. Το κόστος του εισιτηρίου είναι 10 ευρώ ενώ το μειωμένο είναι μόλις 5 ευρώ. Για κρατήσεις θέσεων μπορούμε να τηλεφωνούμε στο 697 877 49 75 (Εύη).

Συντελεστές παράστασης:
Κίνηση: Μαρουσώ Καραλέκα
Εικαστική επιμέλεια: Μαρία Γλύκα
Πρωτότυπη μουσική σύνθεση: Δήμητρα Καραμπεροπούλου
Βοηθός σκηνοθέτη: Εύη Νικολοβγένη
Επιμέλεια φωτισμού: Εβίτα Αναγνοπούλου
Video – Φωτογραφίες: Φαίδρα Χάρδα
Υπεύθυνη Επικοινωνίας: Χρύσα Παναγοπούλου
Υπεύθυνη Παραγωγής: Γιώτα Ιωαννίδου

Οι 12 ένορκοι αντιμέτωποι με τη συνείδησή τους, της Χριστίνας Καλογεροπούλου

Στην φράση «Οι 12 ένορκοι» το μυαλό μας πηγαίνει κατευθείαν στο σενάριο του Reginald Rose και στην ομώνυμη ταινία του Sydney Lumet, το πρώτο του κινηματογραφικό εγχείρημα, που όχι μονάχα έτυχε, μα πέτυχε να μνημονεύεται από το 1957 μέχρι και σήμερα. Φυσικά ακολούθησαν κι άλλες, μεταγενέστερες, κινηματογραφικές μεταφορές του κειμένου, μα η σύζευξη ονομάτων όπως ο Henry Fonda, ο Lee J. Cobb και ο Martin Balsam στους ρόλους των ενόρκων, δύσκολα λησμονούνται.

12 stage web-new

Από την ασπρόμαυρη οθόνη του 1957, η σκηνοθέτης Κωνσταντίνα Νικολαΐδη, αποφασίζει να μεταφέρει το κείμενο του Rose στο θεατρικό σανίδι. Η παράσταση «Οι 12 Ένορκοι» παίζεται αυτή την περίοδο στο θέατρο Αλκμήνη με ένα cast εξαιρετικών ηθοποιών στους ρόλους των ενόρκων. Η υπόθεση απλή, μα πολυεπίπεδη συνάμα. Ένα νεαρό αγόρι –που ποτέ δεν το βλέπουμε επί σκηνής- κατηγορείται για την δολοφονία του πατέρα του και βρίσκεται αντιμέτωπο με την θανατική ποινή. Η απόφαση της ετυμηγορίας έγκειται στους 12 ενόρκους της δίκης, οι οποίοι, για να καταδικαστεί σε θάνατο, πρέπει να αποφασίσουν ομόφωνα πως το αγόρι είναι ένοχο, δίχως να υπάρχει από κανέναν τους «δικαιολογημένη αμφιβολία» για την ενοχή του. Σε αντίθετη περίπτωση, πρέπει να αθωωθεί. Η παράσταση εκτυλίσσεται από την αρχή μέχρι το τέλος στην σκηνή-αίθουσα των ενόρκων, όπου από την πρώτη ψηφοφορία μεταξύ τους, οι 11 από τους 12 ψηφίζουν «ένοχος». Ο 8ος όμως ένορκος -ερμηνευμένος από τον Χριστόδουλο Στυλιανού-, σαν ένα απολωλός, μαύρο πρόβατο στα μάτια των υπολοίπων, ψηφίζει «αθώος». Όχι, απαραίτητα επειδή πιστεύει πως το αγόρι είναι αθώο, αλλά καθώς έχει «δικαιολογημένη αμφιβολία» για τα στοιχεία που παρουσιάστηκαν στη δίκη. Τα πράγματα λοιπόν δεν αποδεικνύονται τόσο απλά όσο φαίνονταν στην αρχική σιγουριά της πλειοψηφίας..

 Η λέξη αυτή, «αθώος», ανάβει τη θρυαλλίδα για συζητήσεις επί συζητήσεων μεταξύ των ενόρκων, οι οποίες μας αποκαλύπτουν δώδεκα διαφορετικές προσωπικότητες ανθρώπων, η κάθεμία με τις δικές της προκαταλήψεις, απόψεις, ιδιαιτερότητες και προβληματισμούς. Η ευρηματικότητα της παράστασης δεν είναι τόσο η θεατρική ερμηνεία του έτσι κι αλλιώς λαμπρού κειμένου του Reginald Rose, αλλά η μαεστρία με την οποία η σκηνοθέτιδα κατάφερε να καθοδηγήσει τους ηθοποιούς ώστε να ξεδιπλώσουν 12 διαφορετικούς χαρακτήρες χρησιμοποιώντας τις ίδιες τους τις προσωπικότητες, είτε προσιδίαζαν ή συμφωνούσαν ιδιοσυγκρασιακά με τον ρόλο που καλούνταν να αποδώσουν, είτε όχι. Ο καθένας τους, τόσο με την αλληλεπίδρασή του με τους υπόλοιπους, όσο και με τις προσωπικές του κινήσεις, όταν έπρεπε να μείνει σιωπηλός, δημιουργεί μία σύζευξη αρμονική, δώδεκα προσωπικοτήτων τόσο ανόμοιων. Κι εάν αυτό δεν θεωρείται επιτυχία, τότε δεν μπορώ να φανταστώ τι θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως τέτοια.

Νο 10

Η πλειονότητα των θεατών, με το που ακούσουν την παράσταση, θα πάνε να την παρακολουθήσουν σίγουρα έχοντας στην άκρη του μυαλού τους την μεταφορά της ιστορίας στην μεγάλη οθόνη. Όταν όμως θα πέσει η αυλαία κι η παράσταση θα ολοκληρωθεί, θα φύγουν από το θέατρο με μία πολύ διαφορετική αίσθηση. Θα μπορέσουν να ζήσουν την ιστορία από την θεατρική της πλευρά με θεατρικούς όρους και θεατρικό βίωμα, κι αυτό ακριβώς μπορεί να χαρακτηρίσει μία θεατρική παράσταση επιτυχημένη. Να υπερνικηθεί η εικόνα που έχει σχηματιστεί για εκείνη –στην προκειμένη περίπτωση, μία κινηματογραφική εικόνα- και να δημιουργηθεί μία νέα, εξίσου αντάξια των προσδοκιών, που άφησε η προηγούμενη.

Οι ένορκοι δεν παρουσιάζονται με τα ονόματά τους στο έργο, μονάχα με αριθμούς. Έτσι λοιπόν ο 1 ερμηνεύεται από τον Νότη Παρασκευόπουλο, ο 2 από τον Χάρη Μαυρουδή, ο 3 από τον Κώστα Τριανταφυλλόπουλο, ο 4 από τον Βασίλη Παλαιολόγου, ο 5 από τον Κωνσταντίνο Μουταφτσή, ο 6 από τον Μανώλη Ιωνά, ο 7 από τον Αλέξανδρο Πέρρο, ο 8 από τον Χριστόδουλο Στυλιανού, ο 9 –μέχρι πρότινος από τον Κώστα Αρζόγλου, πλέον όμως- από τον Τρύφωνα Καρατζά, ο 10 από τον Γιώργο Γιαννόπουλο, ο 11 από τον Περικλή Λιανό κι ο 12 από τον Απόλλωνα Μπόλλα. Συμμετέχει στον ρόλο του φύλακα ο Αλέξης Σταυριανός και η φωνή της δικαστή στην αρχή του έργου ανήκει στη Νένα Μεντή.

Μάλιστα, ο No.1 ένορκος, κατά κόσμον Νότης Παρασκευόπουλος, μίλησε στο flust.gr, τόσο για το έργο όσο και για τον ρόλο του:

Χ.Κ. : Πώς ήταν να δουλεύεις πάνω σε ένα έργο με ρόλους ψυχοσυνθέσεων διαρκώς μεταβαλλόμενων;

Ν.Π. : Αυτό που πραγματικά έχει ενδιαφέρον είναι το γεγονός πως ο κάθε ρόλος επηρεάζεται άμεσα από τους υπόλοιπους. Το ίδιο και οι ερμηνείες των ηθοποιών. Είναι γεγονός πως τόσο εγώ όσο και όλοι οι ηθοποιοί της παράστασης ακολουθούμε ένα μονοπάτι έρευνας και εξέλιξης καθ’ όλη την πορεία των παραστάσεων. Προσωπικά, με κεντρικό άξονα τη σκηνοθετική προσέγγιση, μελετάω νέες αιχμές τόσο του δικού μου όσο και των υπολοίπων χαρακτήρων, σε μια προσπάθεια ακόμη βαθύτερης εσωτερικής αναζήτησης των κινήτρων του ανθρώπου που υποδύομαι.

Χ.Κ. : Τι άφησε σε εσένα, ως Νότη, η επαφή σου με το κείμενο του Rose;

Ν.Π. : Με προβλημάτισε το γεγονός πως η κύρια προβληματική του έργου, η προκατάληψη, τοποθετημένη υπό την ευρύτερη έννοια της δικαιοσύνης, φαντάζει διαχρονική και ιδιαίτερα επίκερη στις μέρες μας. Πρόκειται για ένα κλασικό κοινωνικό δράμα που αποτέλεσε αιχμηρό σχόλιο κατά του Αμερικανικού συστήματος δικαιοσύνης και που περνώντας μέσα από τις θεματικές της κοινωνικής και οικονομικής τάξης – με χαρακτήρες που αντλούν από όλο το φάσμα της Αμερικανικής κοινωνίας – έφτασε να χαρακτηρίζει σε πολύ μεγάλο βαθμό και την σημερινή πραγματικότητα.

*Οι 12 Ένορκοι σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνας Νικολαΐδη,
κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 9.30 μ.μ.
στο Θέατρο Αλκμήνη [Αλκμήνης 8, Κεραμεικός]
Εισιτήρια: Εισιτήρια: €15€10 (φοιτητικό, ευπαθείς ομάδες, άνω των 70)
Μέρος των εσόδων της παράστασης θα δοθεί στο Ε.Κ.Κ.Ν.Α. (Ειδικό Κατάστημα Κράτησης Νέων Αυλώνα)
Κρατήσεις: 210 3428650 (μετά τις 6:00 μ.μ.) & 6951001133
Επίσημος δικτυακός τόπος παράστασης: 
www.a-priori.gr

Παραστάσεις μέχρι Τρίτη 28 Απριλίου.
Την περίοδο του Πάσχα το πρόγραμμα θα μεταποιηθεί ως εξής:
Μ. Δευτέρα στις 18.30μ.μ. [αντί 21.30μμ]
Μ. Τρίτη στις 21.30μ.μ.
Τρίτη του Πάσχα στις 21.30μ.μ.
Τη Δευτέρα του Πάσχα δεν θα πραγματοποιηθεί παράσταση.

https://www.youtube.com/watch?v=WB6lZ6IZ83Y