Νικήτρια του βραβείου LUX 2015 είναι η ταινία «Mustang» της Deniz Gamze Ergüven

Η «Mustang» με τα πέντε δυναμικά κορίτσια της, κέρδισε την προτίμηση των ευρωβουλευτών. Η νεαρή Γαλλο-Τουρκάλα σκηνοθέτης μιλά στο EuroparlTV για το δυνατό μήνυμα που θέλει να περάσει η ταινία.

Γίνε συντελεστής στο # EYE2016

Μια διοργάνωση για τους νέους της Ευρώπης από τους νέους της Ευρώπης είναι το ΕΥΕ2016. Η δεύτερη έκδοση της Ευρωπαϊκής Εκδήλωσης Νεολαίας ψάχνει για ενθουσιώδεις νέους αλλά και οργανώσεις που θα ήθελαν να λάβουν μέρος στη διαμόρφωση του προγράμματος EYE2016.

Είναι μια καλή ευκαιρία για όσους έχουν μια καλή ιδέα να συμμετέχουν στα εργαστήρια και στις εκδηλώσεις του Φόρουμ που θα γίνουν στο κτίριο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου σε μια διήμερη εκδήλωση στο Στρασβούργο. Το Ευρωπαϊκό Φόρουμ Νεολαίας περιμένει προτάσεις! Περισσότερες πληροφορίες και όλα όσα πρέπει να ξέρετε εδώ

 

 

Ο συμβατικός τρόπος σκέψης σχετικά με τη μετανάστευση

 Διαβάζοντας στην WorldPost την συνέντευξη του  Hein de Haas, καθηγητή της κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο του Άμστερνταμ και πρώην συν-διευθυντή του Διεθνούς Ινστιτούτου Μεταναστευτικής στην Οξφόρδη, είναι ενδιαφέρον να σταθούμε σε πολλά σημεία της τα οποία και δίνουν μια άλλη οπτική στο θέμα. Μάλιστα, ο ίδιος πρόσφατα σχολίασε ότι «Ο συμβατικός τρόπος σκέψης σχετικά με τη μετανάστευση βασίζεται σε μύθους και όχι σε γεγονότα.»

«Η συζήτηση γύρω από τη μετανάστευση βασίζεται στην πολιτική και όχι στην πραγματική κατανόηση της μετανάστευσης. Ο πρωταρχικός στόχος μιας παρτίδας των πολιτικών, όταν μιλούν για τη μετανάστευση, είναι να δώσει στο κοινό την εντύπωση ότι πρόκειται για κάτι κακό και γιαυτό η αντίδραση θα πρέπει να είναι η οικοδόμηση ενός φράχτη, η απέλαση των μεταναστών ή η αύξηση των ελέγχων στα σύνορα. Δεν γίνεται ποτέ λόγος για το τι κινεί τη μετανάστευση ώστε να σχηματιστούν σωστές πολιτικές.»

«Θα πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι σε κάποιο βαθμό η μετανάστευση είναι αναπόφευκτη»

«Η συντριπτική πλειοψηφία της μετανάστευσης εξακολουθεί να είναι η οικονομική μετανάστευση και η οικογενειακή μετανάστευση. Αυτό που βλέπουμε στην Ευρώπη αυτή τη στιγμή – όπου το θέμα των προσφύγων έχει έρθει στο προσκήνιο – αυτό είναι μια μειοψηφία των μεταναστών που έρχονται στην Ευρώπη.»

«Οι κύριοι παράγοντες μετανάστευσης είναι σαφώς οικονομικοί και κοινωνικοί, και εκεί νομίζω ότι υπάρχει μια αποτυχία να κατανοηθεί πώς λειτουργεί η μετανάστευση.»

«Η πραγματική κρίση στην Ευρώπη είναι η ανικανότητα της Ευρώπης να καταλήξει σε μια κοινή απάντηση για το μεταναστευτικό»

«Η μεγάλη αύξηση που έχουμε δει στην παράνομη μετανάστευση είναι σαφώς από ανθρώπους που δραπετεύουν από τις συγκρούσεις στις χώρες τους, με ένα μεγάλο ποσοστό από αυτούς της Συρίας. Υπάρχουν όμως οι διαδικασίες ασύλου, έχουμε ένα διεθνές νομικό πλαίσιο για κάτι τέτοιο. Η πραγματική κρίση είναι η ευρωπαϊκή ανικανότητα να απαντήσει, και θα ήταν εξωφρενικό αν η Ευρώπη δεν μπορεί να το αντιμετωπίσει αυτό, όταν η συντριπτική πλειοψηφία των προσφύγων είναι από πολύ φτωχότερες χώρες, όπως ο Λίβανος, η Ιορδανία και η Τουρκία.»

«Όσον αφορά τις επιπτώσεις της μετανάστευσης, σύμφωνα με πολλές έρευνες  η μετανάστευση αυξάνει το ΑΕΠ διότι οι μετανάστες προστίθενται  στο εργατικό δυναμικό. Υπάρχουν πολύ λίγα πραγματικά στοιχεία που να στηρίζουν τον ισχυρισμό ότι η μετανάστευση ευθύνεται για τον παραγκωνισμό της εργασίας ή την μείωση των μισθών.»

«Θα ήταν εξωφρενικό να πούμε ότι η μετανάστευση είναι είτε η αιτία της διαρθρωτικής ανεργίας, η οποία είναι ένα παράδειγμα, ή η επισφάλεια της εργασίας. Ή, από την άλλη πλευρά, να λέγεται ότι η μετανάστευση αποτελεί πανάκεια για τα διαρθρωτικά προβλήματα όπως η γήρανση.»

 

Διακοπές στην Ελλάδα και αλληλεγγύη

Μια win-win κατάσταση χαρακτηρίζει η guardian την επιλογή των Ευρωπαίων να προγραμματίσουν τις διακοπές τους στην Ελλάδα και με αυτό τον τρόπο να προσφέρουν έμπρακτα την αλληλεγγύη τους στην ελληνική κρίση.

Είναι χαρακτηριστικό ότι στο άρθρο δίνονται οδηγίες για το πώς κάποιος θα περάσει πολύ όμορφα στην Ελλάδα ταξιδεύοντας σε μικρούς προορισμούς που έχουν ανάγκη από την οικονομική στήριξη αλλά και στηρίζοντας μικρές τοπικές επιχειρήσεις για τα ψώνια του και τις δραστηριότητες του. Επίσης δίνονται οδηγίες αλλά και χρήσιμοι σύνδεσμοι. Δείτε το άρθρο της guardian εδώ

Στενοχωριέμαι για τη χώρα μου, της Χριστίνας Καλογεροπούλου

Μαθαίνω πως με δέχτηκαν για Erasmus τον επόμενο χρόνο στη Γερμανία. Πλέω σε πελάγη ευτυχίας, ήδη έχω μπει σε groups στο facebook και χαζεύω σπίτια, εστίες, έπιπλα, τα μαθήματα του πανεπιστημίου και γενικά φέρομαι σαν μικρό κοριτσάκι που της έκαναν δώρο την κούκλα που ποθούσε κι εκείνη την έχει στην αγκαλιά της και τη χαϊδεύει ασταμάτητα και φαντάζεται τι συνδυασμούς ρούχων θα της είναι ταιριαστοί.

Διαβάζω πως αξιωματούχος του ΔΝΤ ανέφερε πως το ίδιο επεξεργάζεται έκτακτα σχέδια χρεοκοπίας της Ελλάδας, λέγοντας βέβαια, πως πάντα το κάνουν καθώς είναι θέμα κοινής λογικής. Εκτίμησε δε πως εάν η χώρα χρεοκοπήσει, αυτό θα γίνει τον Ιούνιο ή τον Ιούλιο. Συνεχίζω να διαβάζω από την πλευρά της Ευρώπης πως υπάρχει κίνδυνος να μην υπάρξει καμία συμφωνία στο Eurogroup της 11ης Μαΐου, από την ελληνική πλευρά πως αισιοδοξούμε και πως γενικώς η πρόοδος που έχει γίνει στην Ελλάδα δεν είναι ούτε η ελάχιστη από αυτό που περιμένουν οι Ευρωπαίοι.

Αποφάσισα πριν κανένα μήνα περίπου να περάσω τον Αύγουστο μου σε καλοκαιρινά σεμινάρια στη Γερμανία. Πόσο χάρηκα και γι’αυτό! Να ζήσω λιγάκι στο εξωτερικό –νιώθω τόσο τυχερή που μπορώ, δεν μου αρέσει να είμαι αχάριστη- και όχι απλώς μια ταξιδιώτης. Ευκαιρία που με έκανε τόσο πολύ να ενθουσιαστώ και να μην με νοιάζει που οι φίλοι μου θα λιάζονται στα νησιά και θα απολαμβάνουν τον ελληνικό ήλιο, ενώ εγώ πολύ πιθανό είναι να περάσω καλοκαίρι με βροχές.

Βλέπω τυχαία σε τηλεοπτική εκπομπή πως μέλος της κυβέρνησης άφησε να βγουν από το στόμα του οι εξής λέξεις: «Ο ελληνικός λαός να είναι έτοιμος να πάρει μια δύσκολη απόφαση τέλη Ιουνίου». Υπέθεσα πως δεν αναφερόταν σε ποιο νησί θα πάει διακοπές η κάθε οικογένεια…

Θυμάμαι που πριν η κυβέρνηση γίνει κυβέρνηση ασκούσε κριτική στις λεγόμενες Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου και τις έκρινε αντισυνταγματικές –και πολύ καλά έκανε, φυσικά. Όμως τώρα, πόσες έκτακτες αποφάσεις έχει περάσει έτσι ξαφνικά, χωρίς να περάσουν από τη Βουλή; Ταμειακά διαθέσιμα από Δήμους έχουν αποσπαστεί, οι Δήμοι διαφωνούν εντόνως. Υπάρχει αυτή η σκέψη και για το ίδιο το χιλιοπληγωμένο ΕΚΠΑ που όχι μόνο μειώθηκε έτσι κι αλλιώς η κρατική του χρηματοδότηση στο 1/3 –από 35 εκ. ευρώ σε 11,5 εκ.- λόγω της διαθεσιμότητας των υπαλλήλων αλλά και μέχρι μία εβδομάδα πριν δεν είχε καν συνεργείο καθαρισμού. Υπάρχει συλλογική ανακοίνωση από τους διοικητικούς υπαλλήλους του ΕΚΠΑ πως εάν μεταφερθούν τα διαθέσιμα του ιδρύματος στην Τράπεζα της Ελλάδος, η έρευνα θα σταματήσει, το πανεπιστήμιο θα υπολειτουργήσει ακόμα περισσότερο [πόσο ακόμα;] και γενικά θα είναι κάτι σαν τον επιθανάτιό του ρόγχο αυτή η απόφαση. Και θέλω να σπουδάσω. Σε αυτό το σημείο θέλω πολύ να γράψω μία βρισιά. Ίσως και να την έγραψα. Μα πάραυτα αυτολογοκρίθηκα και την έσβησα. Και σιώπησα.

Στενοχωριέμαι.

Στενοχωριέμαι για τη χώρα μου. Δεν θέλω να είμαι αναίσθητη και να πω, η Ελλάδα δεν έχει μέλλον. Οι νέοι είναι το μέλλον της, η ελπίδα. Κι όμως, ελπίδα δεν μπορώ να δω, μονάχα φόβος αρχίζει να με κατακλύζει. Θέλω να είμαι Ελληνίδα μα ταυτόχρονα Ευρωπαία. Είμαι αρκετά νέα για να νιώθω πολίτης του κόσμου, όχι απλώς να χρησιμοποιώ ξύλινα αυτή τη λέξη. Νιώθω πως ανήκω στη χώρα μου, στα ελληνικά μπορώ να εκφράσω ακόμα και το απειροελάχιστο συναίσθημά μου, όμως νιώθω πως εάν προσπαθήσω να εκφραστώ και σε άλλες γλώσσες θα με καταλάβουν. Νιώθω πως δεν έχω διαφορές με τα υπόλοιπα νέα παιδιά στις άλλες χώρες της Ευρώπης.

Στενοχωριέμαι όταν βλέπω την Ευρώπη να γυρίζει την πλάτη της στην Ελλάδα, ακόμα και στο μεταναστευτικό. Να βλέπω σωρεία ανθρώπων να ξεβράζονται στις ελληνικές ακτές, να μην έχει η Ελλάδα τη δυνατότητα να κάνει κάτι γι’αυτούς, να τους βοηθήσει, όπως θα ήθελε κι άλλες χώρες να βοηθήσουν τους Έλληνές της σε κάποια παρόμοια κατάσταση και η Ευρώπη απλώς να στέκει αγέρωχη και να μην κάνει απολύτως τίποτα. Πού είναι το κράτος δικαίου της Ευρώπης; Και πού είναι το κυβερνητικό μας σχέδιο, έστω για το οτιδήποτε; Έστω για κάτι μικρό; Για τις σχέσεις μας με την Ευρώπη; Για να βγούμε από τα μνημόνια όπως η Ιρλανδία και η Πορτογαλία; Εκείνες γιατί τα κατάφεραν κι εμείς δεν μπορούμε; Για την προστασία των ανθρώπων; Τι θα κερδιθεί εάν γυρίσουμε στη δραχμή; Τι παραπάνω από αποξένωση, απομόνωση και θυμός; Γιατί, θυμός θα υπάρξει τόσο έντονος και φοβάμαι ακόμα για το πώς θα εκτονωθεί. Εγώ δεν την γνώρισα τη δραχμή, άφησα τους μεγαλύτερους να μου εξιστορίσουν τις ζωές τους και τις συνέκρινα με την πιο ευρωπαϊκή –όπως εγώ τη νιώθω τουλάχιστον- δική μου ζωή.

ΔΕΝ με ενδιαφέρει να εκφράσω πολιτική άποψη. Είμαι αδαής, δεν παρακολουθώ όσο συχνά παρακολουθούν τα τεκταινόμενα πιο ενημερωμένοι από εμένα και όπως έχω χιλιοαναφέρει ξανά και ξανά στα κείμενά μου -αυτά τα ελάχιστα περί πολιτικής- το μόνο που προσπαθώ είναι να είμαι όσο πιο ειλικρινής μπορώ, κι αφού μπορώ να έχω βήμα λόγου, να μην σωπάσω, αλλά ούτε και να ουρλιάξω δίχως να ακούσω τις γνώμες των υπολοίπων. Όσο κι αν ηχεί αυτό παράξενα στα αυτιά φανατισμένων δεξιών κι αριστερών που ο διάλογος αποτελεί λησμονημένη έννοια. Εν τέλει, αυτό που πραγματικά με ενδιαφέρει είναι η αισιοδοξία της επόμενης μέρας, να υπάρχει ένα σχέδιο που θα βοηθήσει την Ελλάδα να πάει καλύτερα. Δεν θέλω να βρεθώ το καλοκαίρι σε δίλημμα δημοψηφικό για ευρώ-δραχμή κι αν επιλέξουμε ευρώ –ή Μνημόνιο- να γυρίσει η κυβέρνηση και να πει, «Ουπς, εσείς, ο λαός, το διαλέξατε». Φαντάζει το λιγότερο θλιβερό και υποκριτικό. Φαντάζει βέβαια πολιτική. Το αντίθετο σενάριο δεν ξέρω πώς θα είναι, δεν μπορώ καν να το φανταστώ. Είμαι υπέρ των αλλαγών ως άνθρωπος, αλλά δεν ξέρω εάν μία νομισματική αλλαγή θα την επέλεγα. Γιατί το νόμισμα δεν είναι απλώς μερικά κέρματα και κάποια κομμάτια χαρτί• είναι μία ολόκληρη ιδεολογία ενότητας και ομόνοιας που δεν θέλω να αποδιώξω επ’ουδενί.

Grexit: Μια νέα αρχή ή η αρχή του τέλους; της Ελευθερίας Φτακλάκη

Το Grexit, δηλ η αποχώρηση της Ελλάδας από την Ευρωζώνη πριν 4 χρόνια θεωρείτο  ταμπού, το τελευταίο διάστημα όμως  αναφέρεται όλο και περισσότερο από οικονομικούς και πολιτικούς κύκλους καθώς οι δυνατότητες επίτευξης μιας συμφωνίας μεταξύ της ελληνικής κυβέρνησης και των Ευρωπαίων εταίρων,  όλο και στενεύουν.  Εύλογα λοιπόν έχει αρχίσει η συζήτηση ενός Grexit, σε περίπτωση που οι διαπραγματεύσεις ναυαγήσουν οριστικά, μια προοπτική που απ’ ότι φαίνεται θα ξεκαθαρίσει τον Ιούνιο.

 Σε μια τέτοια προοπτική αδιεξόδου, γεννάται το ερώτημα αν η έξοδος ενός κράτους – μέλους (Κ-Μ) και εν προκειμένω της Ελλάδας  από την Ευρωζώνη  είναι νομικά, οικονομικά και πολιτικά εφικτή; Αν ανατρέξουμε στη Συνθήκη (TFUE), η απάντηση είναι σαφής καθώς σύμφωνα με το άρθρο 140,  η ένταξη ενός Κ-Μ στο Ευρώ αποτελεί ΑΜΕΤΑΚΛΗΤΗ απόφαση.

 Πως νομιμοποιείται λοιπόν ένα Κ-Μ να αποχωρήσει από την Ευρωζώνη αφού  η Συνθήκη δεν το επιτρέπει;

 Η απάντηση δίνεται μέσω του άρθρου 50 της Συνθήκης (TEU), όπου η  EE δίνει το δικαίωμα στο Κ-Μ να αποχωρήσει από την Ένωση και ως εκ τούτου να φύγει και από την Ευρωζώνη. Επομένως, μια έξοδος από την Ευρωζώνη προϋποθέτει την εγκατάλειψη του κοινοτικού κεκτημένου της Ελλάδας καθώς δεν υπάρχει καμία νομική πρόβλεψη για παραμονή της στην Ένωση και αποχώρηση της μόνο από την ευρωζώνη.

 Ας δούμε πρακτικά σε ποιες περιπτώσεις μπορεί να συμβεί ένα Grexit και ποιες θα είναι οι νομικές, οικονομικές και πολιτικές επιπτώσεις από αυτή τη διαδικασία.  

 Σύμφωνα με το Ινστιτούτο Jacques Delors,  υπάρχουν τρία σενάρια για την πρόκληση ενός Grexit:

1)      Η Ελλάδα προχωρά στην έκδοση ενός παράλληλου νομίσματος προκειμένου να υλοποιήσει τις προγραμματικές τις δεσμεύσεις.

2)      Το Eurogroup πιέζει την Ελλάδα να προχωρήσει στην εισαγωγή ενός παράλληλου νομίσματος καθώς δεν υπάρχει πεδίο συνεννόησης.

3)      Από ατύχημα σε περίπτωση εξώθησης των σχέσεων μεταξύ των δυο συμβαλλομένων μερών και κατ΄ επέκταση  σύγκρουσης, μια προοπτική πολύ ακραία και σχεδόν απίθανη καθώς καμία εκ των δυο συμβαλλομένων μερών δεν θα ωφεληθεί από μια τέτοια προοπτική.

 Σε κάθε περίπτωση αν κινηθεί η διαδικασία ενός Grexit,  αυτό πρακτικά σημαίνει πως θα τεθεί σε ισχύ μετά από 2 χρόνια από τη διαδικασία ανακοίνωσης  της εξόδου της χώρας μας από την ΕΕ αλλά σαφώς την άμεση έξοδο μας από το ευρώ και άρα την επιστροφή στη δραχμή.

 Ποιες θα είναι οι συνέπειες από ένα τέτοιο ακραίο σενάριο;

 Σαφέστατα, καταστροφικές για την Ελλάδα καθώς στο εσωτερικό θα υπάρξει  πολιτική  αστάθεια,   κατάρρευση της οικονομίας, κοινωνική έκρηξη και στο εξωτερικό απομόνωση και στιγματισμός από τη διεθνή κοινότητα ως η χώρα που δεν ανταποκρίνεται στις υποχρεώσεις της και το χειρότερο ως η χώρα που υπονόμευσε το θεσμό της ΕΕ.

 Δυστυχώς παρά το γεγονός πως ένα Grexit θα αποβεί καταστροφικό για μία ευρωπαϊκή χώρα, όπως είναι η Ελλάδα με σημαίνουσα γεωπολιτική θέση και αναπτυξιακές δυνατότητες , οι «δραχμολάγνοι»  έχουν αρχίσει να αυξάνονται μέρα με τη μέρα γιατί οι προπαγανδιστές της δραχμής δεν έχουν πει  στον ελληνικό λαό  την πραγματικότητα με αριθμούς. Ποια είναι αυτή;

 •Κατακόρυφη αύξηση του πληθωρισμού λόγω της υποτίμησης του νομίσματος έως και 50%

•Αύξηση επιτοκίων στο 40%
• Μεγαλύτερες ομολογιακές αποδόσεις λόγω του κίνδυνου του πληθωρισμού και της υποτίμησης του νομίσματος.

•Διπλασιασμός εξωτερικού χρέους και μείωση του ΑΕΠ στο μισό.
•Συναλλαγματική ισοτιμία ευρώ-δραχμής 1:1500

• Αδυναμία εισαγωγών και άρα έλλειψη βασικών ειδών στην αγορά

• Διπλασιασμός τιμών ειδών πρώτης ανάγκης και μείωση στο μισό της αγοραστικής δύναμης των καταναλωτών

Αθέτηση πληρωμών χρέους

•Εκροή καταθέσεων και ομολόγων λόγω του φόβου της υποτίμησης.
•Κατάρρευση του συστήματος πληρωμών

•Απώλεια πρόσβασης στις διεθνείς αγορές για τουλάχιστον μία δεκαετία.
•Απώλεια προνομίων από την Ε.Ε. ( κοινοτικά προγράμματα, νέο ΕΣΠΑ, επενδύσεις, κ.α.)

Με τρομακτικές τις συνέπειες για την Ελλάδα σε ενδεχόμενο Grexit, θα τολμήσει η  συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ  να προχωρήσει σε μια τέτοια πολιτική πρωτοβουλία; Θα το πράξει ζητώντας την ετυμηγορία του ελληνικού λαού ή θα προχωρήσει μόνη της «Δον Κιχωτικά» προκαλώντας επί της ουσίας ένα οικονομικό πραξικόπημα;

 Η επιλογή του Grexit δεν είναι απλά επικίνδυνη επιλογή, είναι ολέθρια και επειδή η πολιτική πράξη μεταφράζεται ως η δυνατότητα να επιλέξεις μεταξύ του ολέθριου και του δυσάρεστου, τότε επιβάλλεται η νέα κυβέρνηση να δει την αλήθεια κατάματα και να προσγειωθεί στην πραγματικότητα.

 Η Ελλάδα είναι μια ευρωπαϊκή χώρα και θα πρέπει να παλέψει με τη δύναμη που της παρέχει το κοινοτικό της κεκτημένο για την αναπτυξιακή της ανάκαμψη. Η λύση είναι ένας έντιμος συμβιβασμός με τους εταίρους μας, με μια κοινά αποδεκτή λύση και όχι ένα Grexit που θα είναι και η ταφόπλακα της χώρας μας. Άλλωστε, ο Αμερικανός νομπελίστας Paul Krugman, υποστηρικτής της κυβέρνησης  ΣΥΡΙΖΑ, χαρακτήρισε το Grexit ως Κόλαση για την Ελλάδα και εφιαλτική η μετάβαση στη δραχμή!

Κων. Καραμανλής: εξευρωπαϊσμός και αντιπολεμικό κίνημα δεν πάνε μαζί, του Βαγγέλη Γεωργίου

Μέχρι το τέλος του 1966, 385.000 Αμερικανοί στρατιώτες, πίνανε την κοκα-κόλα τους και ξυρίζονταν για την πρωινή αναφορά όχι σε κάποιο στρατόπεδο της Αριζόνα ή του Κεντάκυ αλλά στους ορυζώνες και τις ζούγκλες του Βιετνάμ. Οι πεφωτισμένες κυβερνήσεις των ΗΠΑ είχαν πειστεί ότι οι κιτρινιάρηδες κομμουνιστές θα άπλωναν τον «κόκκινο» πυρετό τους σε όλη την υφήλιο αν επικρατούσαν στην εμφύλια σύρραξη. Και επειδή το κράτος του Τόμας Τζέφερσον και του Λίνκολν ήθελε ντε και καλά να επιβάλλει παντού την δική του δημοκρατία άρχισε από το 1965 να αμολάει ένα σωρό βόμβες στην μικρή χώρα. Ήταν το breakfast των Αμερικανών στρατηγών.

Βέβαια για εκείνον τον βρώμικο πόλεμο –για τους καθαρούς θα τα πούμε άλλη στιγμή- δεν είχε πειστεί ούτε καν ο μαύρος αγράμματος αγρότης του Νότου. «Τι δουλειά έχουμε εκεί κάτω ρε ρεμάλι Τζόνσον; Τι μας έφταιξε ο κοσμάκης;». Πρώτη απ’ όλους βγήκε στους δρόμους η νεολαία και οι φοιτητές. Βέβαια υπήρχαν και οι στρατόκαβλοι του μεγαλύτερου ΑΕΙ των ΗΠΑ -το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια- που η διοίκησή του κυνηγούσε με οποιοδήποτε αντισυνταγματικό μέσο τα φοιτητόπαιδα. Εκείνοι οι προφέσορες προτιμούσαν να ασχολούνται με το αποχετευτικό σύστημα στο Βυζάντιο. Τέλος πάντων ο αντιπολεμικός πυρετός ανέβηκε και στην Ευρώπη αλλά και στην Ελλάδα με τους δημοκράτες νεολαίους να κράζουν τους «φίλους» μας τους Αμερικανούς.

Αυτές όμως οι διαμαρτυρίες δεν άρεσαν στον πρώην Έλληνα πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Καραμανλή ο οποίος ταυτιζόταν απόλυτα με τον dean του Berekley. Μετά την φυγή του από την Ελλάδα τo 1963 και κατά την διάρκεια των διακοπών του στο Παρίσι παρακολουθούσε τις εξελίξεις στην πατρίδα -που γονάτισε με τον αυταρχισμό του- απογοητευμένος o καημενούλης από τις αντιπολεμικές διαμαρτυρίες. Τα ίδια βρωμόπαιδα που τον έπρηζαν για συσσίτιο, εισιτήριο, κατάργηση διδάκτρων, δωρεάν συγγράμματα, και άλλες τέτοιες μπαρούφες τώρα ήθελαν να σταματήσει την αμερικανική επέμβαση στο Βιετνάμ. Τον Μάιο του 1966 δεν κρατήθηκε και έστειλε ένα γράμμα σε ένα καλό του φιλαράκι στην Ελλάδα να του εκφράσει το ξενέρωμά του για την αλητεία την ελληνικής νεολαίας που κάθεται και κάνει πορείες και διαμαρτυρίες για τους κιτρινιάρηδες αντί να κοιτάει να εξευρωπαϊστεί:

“… Δεν γνωρίζω τι επέτυχα και τι δεν επέτυχα εις την σταδιοδρομίαν μου. Γνωρίζω όμως ότι ανέτρεψα την καθιερωμένην από μακρού αντίληψιν ότι η αθλιότης αποτελεί την αμετακίνητον μοίραν της Ελλάδος. Διότι απέδειξα εμπράκτως ότι ημπορεί ο λαός μας αν θέλη, να ευημερήση. Αυτό το «αν θέλει», αφορά κυρίως την νεολαίαν του τόπου μας, η οποία οφείλει των εξευρωπαϊσμόν της Ελλάδος να καταστήση ιδανικόν της και όχι τας διαδηλώσεις του Βιετνάμ και της Ινδοκίνας, εις τα το οποίας την εξωθούν ασυνείδητοι δημαγωγοί. Της δείξαμε ήδη των δρόμο και της δώσαμε και τα μέσα να τον πραγματοποιήση. Αν δε το πράξη, θα έχη αποδοδειχθή κατατωτέρα των περιστάσεων και θα έχει αδικήσει εαυτήν και προπαντος το έθνος.”

Αν είχαν διαβάσει τότε αυτή την επιστολή Έλληνες φοιτητές θα κοιτάζονταν σαν μαλάκες. «Μα εσύ ρε φίλε επι της λαμπρής σου πρωθυπουργίας είχες την παιδεία γραμμένη στα μεγάλα σου φρύδια». Η Ελλάδα του 1958 -όταν κυβερνούσε ο Καραμανλής- είχε την χαμηλότερη αναλογία σπουδαστών ανά κάτοικο, μόλις 0,0025 ενώ το αντίστοιχο για την γειτονική Γιουγκοσλαβία ήταν 0,0048. Στην δεκαετία του 1960 η Ελληνική Μαθηματική Εταιρεία προειδοποιούσε ότι αν δεν ανορθωθή η παιδεία οι Έλληνες θα κινδύνευαν να γίνουν υπηρέται της ΕΟΚ. Τα «μέσα» που έδωσε ο Εθνάρχης στη νεολαία ήταν η πορεία προς την ένταξη στην ΕΟΚ που είχε ξεκινήσει με τον Καραμανλή –θεός χωρέστον- και έπρεπε να είμαστε τύπος και υπογραμμός όταν θα πέφτανε οι τζίφρες στο Ζάππειον.

Εν τω μεταξύ στην τριετία 1965-7 η αμερικανική αεροπορία είχε ήδη ρίξει περισσότερες βόμβες στο Βιετνάμ από όσες είχε ρίξει συνολικά στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η βασικότερη διαφορά ήταν ότι η δυσοσμία των ναπάλμ δεν έφτανε μέχρι το Παρίσι οπότε η Ευρώπη που οραματιζόταν ο Καραμανλής για την νεολαία ήταν safe. Έλα βάλε το Ode an die Freude* να φτιαχτούμε λίγο γιατί έχω κανονίσει να πάω για γκόλφ με τον Ντ Εσταίν..

* Η Ωδή στη Χαρά (στα γερμανικά Ode an die Freude) είναι ωδή που γράφτηκε το 1785 από τον Γερμανό ποιητή και ιστορικό Φρήντριχ Σίλερ. Από το 1985 οι Ευρωπαίοι ηγέτες την υιοθέτησαν ως επίσημο ύμνο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Σύστημα ECall για τα αυτοκίνητα: απευθείας επιστροφή στο σπίτι

Παρά τις παρατεταμένες ανησυχίες που εκφράστηκαν για τη προστασία δεδομένων, οι ευρωβουλευτές που απαρτίζουν την Επιτροπή Εσωτερικής Αγοράς και Προστασίας των Καταναλωτών έδωσαν το πράσινο φως για την εφαρμογή του συστήματος κλήσης έκτακτης ανάγκης σε αυτοκίνητα σε όλη την Ευρώπη

Αφρική: Οι Ευρωπαίοι ξανάρχονται, του Γιάννη Παγουλάτου

Τον Φεβρουάριο του 2011, οι αντικαθεστωτικές διαδηλώσεις που πραγματοποιήθηκαν σε διάφορες πόλεις της Λιβύης οδήγησαν σε έναν αιματηρό εμφύλιο πόλεμο ανάμεσα στον δικτάτορα της χώρας Μουαμάρ Καντάφι και τις δυνάμεις που επιδίωκαν την ανατροπή του. Οι επαναστάτες κατάφεραν τελικά να επικρατήσουν και να εκτελέσουν τον άλλοτε κραταιό ηγέτη της χώρας. Η νίκη τους οφειλόταν, σε μεγάλο βαθμό, στη βοήθεια ενός πολυεθνικού στρατιωτικού συνασπισμού ο οποίος τους παρείχε την απαραίτητη αεροπορική και ναυτική υποστήριξη. Σε αυτή τη συμμαχία συμμετείχαν μεταξύ άλλων οι Η.Π.Α μαζί με πολλές ευρωπαϊκές χώρες, όπως η Βρετανία, η Γαλλία, η Ισπανία, η Ιταλία, το Βέλγιο, η Ολλανδία κ.α.

Το αεροπλανοφόρο "Τζουζέπε Γκαριμπάλντι" με το οποίο η Ιταλία συμμετείχε στην επέμβαση στη Λιβύη
Το αεροπλανοφόρο «Τζουζέπε Γκαριμπάλντι» με το οποίο η Ιταλία συμμετείχε στην επέμβαση στη Λιβύη

Την επόμενη χρονιά, στο Μάλι της δυτικής Αφρικής, εκδηλώθηκε πραξικόπημα με αφορμή την εξέγερση της βερβερικής φυλής Τουαρέγκ, στις βόρειες περιοχές της χώρας. Τα γεγονότα που ακολούθησαν τερμάτισαν μια μακρά περίοδο δημοκρατικής σταθερότητας και ευημερίας. Στη χώρα επικράτησε χάος καθώς τα κυβερνητικά στρατεύματα συγκρούονταν με τους Τουαρέγκ και διάφορες ένοπλες ομάδες φανατικών ισλαμιστών. Η αποκατάσταση της τάξης ανατέθηκε στην επέμβαση ξένων δυνάμεων. Αυτή τη φορά το κύριο βάρος των στρατιωτικών επιχειρήσεων ανέλαβε η Γαλλία, η οποία προχώρησε στην αποστολή 5.000 περίπου ανδρών, υποστηριζόμενων από τεθωρακισμένα οχήματα και αεροπορία. Ο ρόλος των υπόλοιπων ευρωπαϊκών χωρών που συμμετείχαν ήταν βοηθητικός, καθώς συνεισέφεραν με μεταγωγικά αεροσκάφη και τεχνικό προσωπικό.

Οι παραπάνω στρατιωτικές επεμβάσεις είχαν αρκετά κοινά χαρακτηριστικά. Καταρχάς πραγματοποιήθηκαν σε χώρες της Αφρικής οι οποίες παλιότερα βρίσκονταν υπό την κυριαρχία κάποιας ευρωπαϊκής δύναμης. Το Μάλι απέκτησε την ανεξαρτησία του από την Γαλλία το 1960 ενώ η Λιβύη αποτελούσε ιταλική αποικία μέχρι το 1947. Κατά δεύτερον, οι επεμβάσεις αυτές πραγματοποιήθηκαν σε μια περίοδο που η οικονομική κρίση επηρέαζε αρνητικά όλα τα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, κάποια λιγότερο και κάποια περισσότερο. Εντούτοις, η συμμετοχή των Ευρωπαίων ήταν ενεργή με αποστολή στρατού ξηράς, ναυτικού και αεροπορίας.

Για χώρες που αντιμετωπίζουν οικονομικά προβλήματα, η συμμετοχή σε μακρινούς και πολυδάπανους πολέμους δεν είναι και η πλέον αναμενόμενη ενέργεια. Ενδεικτικά αναφέρεται ότι το κόστος πτήσης ενός μαχητικού αεροσκάφους είναι περίπου 10.000 ευρώ την ώρα σε καιρό ειρήνης, δηλαδή χωρίς τη χρήση πυρομαχικών. Είναι απλή σύμπτωση ότι οι στρατιωτικές επεμβάσεις πραγματοποιήθηκαν σε περίοδο οικονομικής κρίσης; Επίσης, οι Ευρωπαίοι σε γενικές γραμμές δεν είχαν δείξει ποτέ κάποιο ζωηρό ενδιαφέρον για τη διάδοχη κατάσταση στις πρώην αποικίες τους. Η Ρουάντα και η Σομαλία αποτελούν χαρακτηριστικά παραδείγματα. Από πού λοιπόν προέρχεται όλη αυτή η ξαφνική ανησυχία για τις αφρικανικές χώρες;

Μαχητικό τύπου F-18 της Ισπανικής Πολεμικής Αεροπορίας
Μαχητικό τύπου F-18 της Ισπανικής Πολεμικής Αεροπορίας

Στο παρελθόν τα ευρωπαϊκά κράτη κατάφεραν να αναδειχθούν σε μεγάλες δυνάμεις για πολλούς και διάφορους λόγους. Ένας από αυτούς ήταν και η αποικιοκρατία. Οι υπερπόντιες κτήσεις εξασφάλιζαν στους Ευρωπαίους φθηνές και άφθονες πρώτες ύλες, εξίσου φθηνά και άφθονα εργατικά χέρια και παρθένες, ακόρεστες αγορές. Αυτή η επιτυχημένη «συνταγή» όμως άρχισε σταδιακά να εγκαταλείπεται μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι αποικιοκρατικές αυτοκρατορίες, εξουθενωμένες από τις μεταξύ τους εχθροπραξίες, αδυνατούσαν να διατηρήσουν τις κτήσεις τους, σε πολλές από τις οποίες είχαν ξεσπάσει εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα. Η παραχώρηση ανεξαρτησίας ήταν μονόδρομος.

Τώρα όμως τι γίνεται; Οι Ευρωπαίοι βλέπουν τα πειράματά τους για οικονομική ευμάρεια να αποτυγχάνουν και ψάχνουν απεγνωσμένα για λύσεις. Ίσως κάποιοι βρήκαν την απάντηση στο παρελθόν και στην παλιά, επιτυχημένη «συνταγή». Αυτή τη φορά βέβαια ο τρόπος θα είναι αρκετά διαφορετικός. Η κατοχή και η προσάρτηση δεν είναι αναγκαίες. Η στρατιωτική βοήθεια μπορεί να εξαργυρωθεί σε οικονομικές συμφωνίες. Σε αυτές θα προβλέπεται η προνομιακή εκμετάλλευση κάποιων πλουτοπαραγωγικών πηγών της αφρικανικής χώρας από εταιρίες του επεμβαίνοντος ευρωπαϊκού κράτους. Εξάλλου, ο κάθε πόλεμος είναι μια μορφή επένδυσης. Οι συμμετέχοντες σε αυτόν ευελπιστούν ότι τα κέρδη που θα επιφέρει η επιδιωκόμενη στρατιωτική νίκη θα υπερσκελίζουν τις όποιες πολεμικές δαπάνες. Το να νομίζει κάποιος ότι οι Ευρωπαίοι κινητοποίησαν τόσα στρατεύματα για την ασφάλεια των αφρικανικών πληθυσμών είναι μάλλον πολιτική αφέλεια.

Ξέρετε από που προέρχονται αυτά που τρώτε;

Οι ευρωβουλευτές συζητούν τις νέες προτάσεις για την υποχρεωτική αναγραφή της χώρας προέλευσης στο επεξεργασμένο κρέας.