Tag : ελληνικός κινηματογράφος

‘’Η γυνή να φοβήται τον…’’ επιχρωματισμό, του Πάνου Λιάκου

Όσοι είναι σινεφίλ γνωρίζουν ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερη χαρά στον κόσμο από το να παρακολουθείς στη μεγάλη οθόνη κάποια παλιά ταινία ακριβώς με τον τρόπο που παίχτηκε δεκαετίες πριν στα σινεμά. Αυτός είναι και ένας από τους λόγους που όλοι μας στηρίζουμε το Ταινιόραμα των αδερφών Στεργιάκη κάθε χρόνο στον κινηματογράφο Άστυ που γίνεται προσπάθεια να παίζονται μεγάλα αριστουργήματα του κινηματογράφου από κόπιες 35 mm που διαθέτουν στο αρχείο τους. Για τους κινηματογραφόφιλους έχει μεγάλη γοητεία να βλέπουν την πατίνα […]

περισσότερα...

‘’Ρέμπραντ’’ πολλών αστέρων, του Πάνου Λιάκου

17η ταινία για το Νίκο Παναγιωτόπουλο που αρχίζει να στρέφεται σε όλο και περισσότερο κωμικά μονοπάτια. Σε συνέντευξή του έχει αυτοσαρκαστικά δηλώσει ότι : ‘’Οι γέροι πλέον κάνουν κωμωδίες και οι νέοι δράματα. Οι νέοι προσποιούνται πάντα τους σοβαρούς και οι γέροι έχουν απελευθερωθεί και αποποιούνται όχι μόνο τη σοβαροφάνεια αλλά και τη σοβαρότητα’’. Και όντως, η καινούρια ταινία του είναι μια κωμωδία μυστηρίου με τον τίτλο ‘’Η κόρη του Ρέμπραντ’’ με σημαντικούς πρωταγωνιστές όπως το Γιάννη Μπέζο, το Λάκη […]

περισσότερα...

Στον επόμενο τόνο, θα είναι ‘’Τετάρτη 04:45’’, του Πάνου Λιάκου

Δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία για τον Αλέξη Αλεξίου που το 2008 μας είχε εντυπωσιάσει με το ντεμπούτο του, ‘’Ιστορία 52’’. Αν σε εκείνη την πρώτη ταινία του είχε κινηματογραφήσει με δεξιοτεχνία μια ιστορία μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας, τώρα οι τόνοι γίνονται ακόμα πιο σκοτεινοί και η ατμόσφαιρα νουάρ, νοτισμένη από βροχή και αίμα. Στο επίκεντρο του φιλμ βρίσκεται ο Στέλιος ο οποίος όπως πολλοί, έτσι κι αυτός τα βγάζει δύσκολα πέρα καθώς δανείστηκε πολλά χρήματα από έναν Ρουμάνο άνθρωπο της […]

περισσότερα...

Μiss Violence & Miss Vengeance, του Νίκου Χατζηκάλφα

Κοίτα να δεις τι παίζει τώρα. Μετά από τον διαρκή λήθαργο του Ελληνικού Κινηματογράφου από το 1995 και μετά, με λίγες φωτεινές εξαιρέσεις τύπου “Όλα είναι δρόμος”, “Σπιρτόκουτο” και “Φιλική Εταιρία”, ήρθε ο Λάνθιμος το 2009 με τον “Κυνόδοντα” να αναδείξει το εξωστρεφές ύφος που πρέπει να έχει ο Ελληνικός Κινηματογράφος. Καλός ή κακός ο Κυνόδοντας (αλήθεια ακόμα δεν έχω αποφασίσει) δημιουργεί σχολή. Σχολή κινηματογράφησης, αφήγησης, και θεματολογίας. Αλλά δεν το καταλαβαίνω γιατί μόλις 4 χρόνια μετά την παγκόσμια επιτυχία […]

περισσότερα...