Στενοχωριέμαι για τη χώρα μου, της Χριστίνας Καλογεροπούλου

Μαθαίνω πως με δέχτηκαν για Erasmus τον επόμενο χρόνο στη Γερμανία. Πλέω σε πελάγη ευτυχίας, ήδη έχω μπει σε groups στο facebook και χαζεύω σπίτια, εστίες, έπιπλα, τα μαθήματα του πανεπιστημίου και γενικά φέρομαι σαν μικρό κοριτσάκι που της έκαναν δώρο την κούκλα που ποθούσε κι εκείνη την έχει στην αγκαλιά της και τη χαϊδεύει ασταμάτητα και φαντάζεται τι συνδυασμούς ρούχων θα της είναι ταιριαστοί.

Διαβάζω πως αξιωματούχος του ΔΝΤ ανέφερε πως το ίδιο επεξεργάζεται έκτακτα σχέδια χρεοκοπίας της Ελλάδας, λέγοντας βέβαια, πως πάντα το κάνουν καθώς είναι θέμα κοινής λογικής. Εκτίμησε δε πως εάν η χώρα χρεοκοπήσει, αυτό θα γίνει τον Ιούνιο ή τον Ιούλιο. Συνεχίζω να διαβάζω από την πλευρά της Ευρώπης πως υπάρχει κίνδυνος να μην υπάρξει καμία συμφωνία στο Eurogroup της 11ης Μαΐου, από την ελληνική πλευρά πως αισιοδοξούμε και πως γενικώς η πρόοδος που έχει γίνει στην Ελλάδα δεν είναι ούτε η ελάχιστη από αυτό που περιμένουν οι Ευρωπαίοι.

Αποφάσισα πριν κανένα μήνα περίπου να περάσω τον Αύγουστο μου σε καλοκαιρινά σεμινάρια στη Γερμανία. Πόσο χάρηκα και γι’αυτό! Να ζήσω λιγάκι στο εξωτερικό –νιώθω τόσο τυχερή που μπορώ, δεν μου αρέσει να είμαι αχάριστη- και όχι απλώς μια ταξιδιώτης. Ευκαιρία που με έκανε τόσο πολύ να ενθουσιαστώ και να μην με νοιάζει που οι φίλοι μου θα λιάζονται στα νησιά και θα απολαμβάνουν τον ελληνικό ήλιο, ενώ εγώ πολύ πιθανό είναι να περάσω καλοκαίρι με βροχές.

Βλέπω τυχαία σε τηλεοπτική εκπομπή πως μέλος της κυβέρνησης άφησε να βγουν από το στόμα του οι εξής λέξεις: «Ο ελληνικός λαός να είναι έτοιμος να πάρει μια δύσκολη απόφαση τέλη Ιουνίου». Υπέθεσα πως δεν αναφερόταν σε ποιο νησί θα πάει διακοπές η κάθε οικογένεια…

Θυμάμαι που πριν η κυβέρνηση γίνει κυβέρνηση ασκούσε κριτική στις λεγόμενες Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου και τις έκρινε αντισυνταγματικές –και πολύ καλά έκανε, φυσικά. Όμως τώρα, πόσες έκτακτες αποφάσεις έχει περάσει έτσι ξαφνικά, χωρίς να περάσουν από τη Βουλή; Ταμειακά διαθέσιμα από Δήμους έχουν αποσπαστεί, οι Δήμοι διαφωνούν εντόνως. Υπάρχει αυτή η σκέψη και για το ίδιο το χιλιοπληγωμένο ΕΚΠΑ που όχι μόνο μειώθηκε έτσι κι αλλιώς η κρατική του χρηματοδότηση στο 1/3 –από 35 εκ. ευρώ σε 11,5 εκ.- λόγω της διαθεσιμότητας των υπαλλήλων αλλά και μέχρι μία εβδομάδα πριν δεν είχε καν συνεργείο καθαρισμού. Υπάρχει συλλογική ανακοίνωση από τους διοικητικούς υπαλλήλους του ΕΚΠΑ πως εάν μεταφερθούν τα διαθέσιμα του ιδρύματος στην Τράπεζα της Ελλάδος, η έρευνα θα σταματήσει, το πανεπιστήμιο θα υπολειτουργήσει ακόμα περισσότερο [πόσο ακόμα;] και γενικά θα είναι κάτι σαν τον επιθανάτιό του ρόγχο αυτή η απόφαση. Και θέλω να σπουδάσω. Σε αυτό το σημείο θέλω πολύ να γράψω μία βρισιά. Ίσως και να την έγραψα. Μα πάραυτα αυτολογοκρίθηκα και την έσβησα. Και σιώπησα.

Στενοχωριέμαι.

Στενοχωριέμαι για τη χώρα μου. Δεν θέλω να είμαι αναίσθητη και να πω, η Ελλάδα δεν έχει μέλλον. Οι νέοι είναι το μέλλον της, η ελπίδα. Κι όμως, ελπίδα δεν μπορώ να δω, μονάχα φόβος αρχίζει να με κατακλύζει. Θέλω να είμαι Ελληνίδα μα ταυτόχρονα Ευρωπαία. Είμαι αρκετά νέα για να νιώθω πολίτης του κόσμου, όχι απλώς να χρησιμοποιώ ξύλινα αυτή τη λέξη. Νιώθω πως ανήκω στη χώρα μου, στα ελληνικά μπορώ να εκφράσω ακόμα και το απειροελάχιστο συναίσθημά μου, όμως νιώθω πως εάν προσπαθήσω να εκφραστώ και σε άλλες γλώσσες θα με καταλάβουν. Νιώθω πως δεν έχω διαφορές με τα υπόλοιπα νέα παιδιά στις άλλες χώρες της Ευρώπης.

Στενοχωριέμαι όταν βλέπω την Ευρώπη να γυρίζει την πλάτη της στην Ελλάδα, ακόμα και στο μεταναστευτικό. Να βλέπω σωρεία ανθρώπων να ξεβράζονται στις ελληνικές ακτές, να μην έχει η Ελλάδα τη δυνατότητα να κάνει κάτι γι’αυτούς, να τους βοηθήσει, όπως θα ήθελε κι άλλες χώρες να βοηθήσουν τους Έλληνές της σε κάποια παρόμοια κατάσταση και η Ευρώπη απλώς να στέκει αγέρωχη και να μην κάνει απολύτως τίποτα. Πού είναι το κράτος δικαίου της Ευρώπης; Και πού είναι το κυβερνητικό μας σχέδιο, έστω για το οτιδήποτε; Έστω για κάτι μικρό; Για τις σχέσεις μας με την Ευρώπη; Για να βγούμε από τα μνημόνια όπως η Ιρλανδία και η Πορτογαλία; Εκείνες γιατί τα κατάφεραν κι εμείς δεν μπορούμε; Για την προστασία των ανθρώπων; Τι θα κερδιθεί εάν γυρίσουμε στη δραχμή; Τι παραπάνω από αποξένωση, απομόνωση και θυμός; Γιατί, θυμός θα υπάρξει τόσο έντονος και φοβάμαι ακόμα για το πώς θα εκτονωθεί. Εγώ δεν την γνώρισα τη δραχμή, άφησα τους μεγαλύτερους να μου εξιστορίσουν τις ζωές τους και τις συνέκρινα με την πιο ευρωπαϊκή –όπως εγώ τη νιώθω τουλάχιστον- δική μου ζωή.

ΔΕΝ με ενδιαφέρει να εκφράσω πολιτική άποψη. Είμαι αδαής, δεν παρακολουθώ όσο συχνά παρακολουθούν τα τεκταινόμενα πιο ενημερωμένοι από εμένα και όπως έχω χιλιοαναφέρει ξανά και ξανά στα κείμενά μου -αυτά τα ελάχιστα περί πολιτικής- το μόνο που προσπαθώ είναι να είμαι όσο πιο ειλικρινής μπορώ, κι αφού μπορώ να έχω βήμα λόγου, να μην σωπάσω, αλλά ούτε και να ουρλιάξω δίχως να ακούσω τις γνώμες των υπολοίπων. Όσο κι αν ηχεί αυτό παράξενα στα αυτιά φανατισμένων δεξιών κι αριστερών που ο διάλογος αποτελεί λησμονημένη έννοια. Εν τέλει, αυτό που πραγματικά με ενδιαφέρει είναι η αισιοδοξία της επόμενης μέρας, να υπάρχει ένα σχέδιο που θα βοηθήσει την Ελλάδα να πάει καλύτερα. Δεν θέλω να βρεθώ το καλοκαίρι σε δίλημμα δημοψηφικό για ευρώ-δραχμή κι αν επιλέξουμε ευρώ –ή Μνημόνιο- να γυρίσει η κυβέρνηση και να πει, «Ουπς, εσείς, ο λαός, το διαλέξατε». Φαντάζει το λιγότερο θλιβερό και υποκριτικό. Φαντάζει βέβαια πολιτική. Το αντίθετο σενάριο δεν ξέρω πώς θα είναι, δεν μπορώ καν να το φανταστώ. Είμαι υπέρ των αλλαγών ως άνθρωπος, αλλά δεν ξέρω εάν μία νομισματική αλλαγή θα την επέλεγα. Γιατί το νόμισμα δεν είναι απλώς μερικά κέρματα και κάποια κομμάτια χαρτί• είναι μία ολόκληρη ιδεολογία ενότητας και ομόνοιας που δεν θέλω να αποδιώξω επ’ουδενί.

Άλλο γνώμη κι άλλο γνώση. Και τα δύο όμως είναι υπέροχα, της Χριστίνας Καλογεροπούλου

Ο άνθρωπος είναι ένα πλάσμα παράταιρο. Μπορεί να σιωπά και ταυτόχρονα η σιωπή του να αντηχεί πιο δυνατά από τις νότες ενός καλοκουρδισμένου πιάνου. Είναι ικανός για τόσο υπέροχα δημιουργήματα κι όμως του χρειάζεται μονάχα μία στιγμή για να τα γκρεμίσει όλα και να σπείρει την καταστροφή.

Ο άνθρωπος είναι ένα πλάσμα που δεν μπορεί να μην έχει γνώμη, να μην σχηματίζει τις απόψεις του από κάθε τι που περνά μπρος από τις αισθήσεις του, από κάθε εικόνα, κάθε οσμή, από κάθε χαμόγελο ή βωμολοχία που θα ανταλλάξει, από κάθε λέξη που θα διαβάσει, ή που θα αρνηθεί να δει. Όλοι είμαστε άνθρωποι που έχουμε τη γνώμη μας, διαμορφωμένη από χιλιάδες μικροερεθίσματα.

Όμως ο άνθρωπος είναι κι ένα εγωπαθές δημιούργημα, που δεν μπορεί να βλέπει τριγύρω του διαφορετικές απόψεις που να παρεκκλίνουν έστω και λίγο από τη δική του. Κι ας είναι ο ίδιος ολάκερος μέσα στις αντιφάσεις. Κι ας μην έχει κατασταλλάξει στις δικές του τις απόψεις κι αποφάσεις. Κι ας μην έχει τις προαπαιτούμενες, εξειδικευμένες γνώσεις, πάνω στα ζητήματα που με στόμφο αναλύει. Πόσες φορές δεν έχουμε πιάσει, άραγε, τον εαυτό μας να διαφωνήσει μονάχα για να διαφωνήσει και να μην πνιγεί στην «ντροπή» της αποδοχής του ότι δεν γνωρίζει κάτι καλά, ή του ότι βιάστηκε να αποφασίσει, βιάστηκε να μιλήσει; Μα πάλι, ποιος είναι αυτός που θα κρίνει ποιος βιάστηκε και ποιος όχι; Και ποιος είναι εκείνος που θα αντιγυρίσει πως οι λέξεις του καθενός είναι λάθος, όταν αυτές οι λέξεις είναι η προσωπική άποψη, ζυμωμένη και διαμορφωμένη από ποικίλα βιώματα και καταστάσεις που οι αντιρρησίες συχνά δεν μπορούν καν να φανταστούν;

Βέβαια, είμαστε κι εγωπαθείς κι εκκεντρικοί κι ανυπόμονοι κι απόλυτοι. Κι αυτή η αδιαλλαξία είναι η δυστυχία και η μάστιγα για κάθετί διαφορετικό, για κάθετί υπέροχο και σπουδαίο που αρνούμαστε εξ αρχής να γνωρίσουμε γιατί μας ταρακουνά από τις ασφάλειές μας. Αρνούμαστε και αμυνόμαστε και αναπαράγουμε τα ήδη χιλιοειπωμένα, γιατί φοβόμαστε να συνθέσουμε νέες λέξεις, πηγαίες και ζωντανές. Φοβόμαστε μη και κάνουμε λάθος στους τόνους και στους χρόνους, μη και μας πουν «τι είναι αυτά που λες; Γύρισε πίσω στην γραμμή σου τη γνώριμη γιατί εάν κάνεις βήματα μπροστά θα σκοντάψεις και θα κλαις.» Κι εμείς σαν τα νήπια παιδάκια, δίχως μυαλουδάκι μήτε και θάρρος, επιστρέφουμε στα γνώριμα εδάφη, και χάνουμε το νέο φως που θα μας λούσει από φόβο.

Πολλοί θα βρεθούν σε κάμαρες σκοτεινές. Πολλοί θα ψιλαφίσουν τους τοίχους για να βρουν μια χαραμάδα φωτός. Λίγοι όμως θα αντέξουν να ανοίξουν τα παράθυρα. Κάποιοι θα πεισθούν πως χαραμάδες δεν θα’βρουν πια κι άλλοι θα χαμογελάσουν και θα ψιθυρίσουν «Δεν πειράζει, αύριο θα κοιτάξω έξω». Μα η ζωή χρειάζεται μία κλοτσιά στις ξύλινες σανίδες και βλέμμα σταθερό ευθύς με το που φανεί ο ουρανός. Χρειάζεται θάρρος για να εμφιλοχωρήσει η ομορφιά του σύμπαντος στην καρδιά του ανθρώπου. Γιατί ακόμα και μάτια, όλοι έχουμε. Μα καρδιά, αεικίνητη και τρυφερή, έτοιμη να δεχθεί κάθε καινούργια εικόνα και συναίσθημα, μονάχα λίγοι εκλεκτοί κατέχουν.

Γι’αυτό δεν θα σε ακούσω ανθρωπάκι φοβισμένο. Μακάρι να μπορούσα να αρπάξω τα τρία γραμματάκια σου και να σε μετατρέψω σε άνθρωπο αληθινό. Να με μετατρέψω πάνω από όλα, γιατί κι εγώ βουτώ στη μικρότητα συχνά. Εγώ να είμαι ο καθρέφτης σου και ψάχνω το ουράνιο χέρι να μου δώσει μία ώθηση να αποτινάξω τους υποκορισμούς και να γίνω όλα όσα εύχομαι να γίνεις κι εσύ, κι εσύ, κι εσύ. Μακάρι να γίνουμε όλοι Άνθρωποι κι όχι απλά ανθρωπάκια. Και θέλει θάρρος και θέληση και δύναμη πολλή. Μα περισσότερο, νομίζω, πως θέλει, γνώση και ταπεινότητα. Τα χέρια μας να μοιράζονται με άλλα χέρια το βάρος της ευθύνης των λέξεων. Γι’ αυτό, άνθρωπε, εύχομαι, να είσαι και να είμαι πάντα ανάμεσα σε ανθρώπους, να μιλάς, να συζητάς, να γίνεται σιγά σιγά μια φιγούρα δίχως υποκορισμούς. Λίγο λίγο κάθε μέρα να τους αποτινάζεις. Κι ας ξέρεις πως δεν θα μπορέσεις να τους αποδιώξεις όλους. Δεν θα μπορέσεις ποτέ σου να γνωρίσεις τα πάντα, ή να είσαι για το οτιδήποτε σίγουρος. Ούτε ακόμα και για τις απόψεις με τις οποίες πορεύεσαι και σχηματίζουν τα όρια της ύπαρξής σου.

Μονάχα όμως όταν θα καταλάβεις τι τυχερός που είσαι που μπορείς να ξεπεράσεις αυτά σου τα όρια, θα καταλάβεις την σπουδαιότητα του να είσαι άνθρωπος. Ακόμα κι όταν θα δειλιάσεις, ακόμα κι όταν θα θυμώσεις με όλους όσοι σου ταράζουν τις ισορροπίες σου, που πάλεψες τόσο να κατακτήσεις. Ω, άνθρωπε, να’ξερες τι τυχερός που είσαι, που μπορείς να αλλάξεις χίλια πρόσωπα και να μεταστρέφεις διαρκώς την ασχήμια αυτού του κόσμου. Είσαι τόσο τυχερός, ακόμα κι όταν κάπου κάπου η καρδιά σου πονά. Εάν πονά λόγω της αλλαγής, είναι ένας πόνος, ιδιαίτερος και ξεχωριστός, που δεν έχουν την ευκαιρία να τον νιώσουν όλοι. Μονάχα οι εκλεκτοί.

Αναστασία Τοπαλίδου: Ας αφήσουμε στην άκρη τις σκιές μας για να κοιτάξουμε προς το φως, συνέντευξη στην Χριστίνα Καλογεροπούλου

Η Αναστασία Τοπαλίδου είναι Εμβιομηχανικός, ερευνήτρια κλινικής μηχανικής και βιολογικών μετρήσεων, υποψήφια διδάκτωρ του Τμήματος Ιατρικής Κρήτης και συνεργαζόμενη ερευνήτρια του Ινστιτούτου Τεχνολογίας και Έρευνας. Έχει ειδικευθεί στην ορθοπαιδική εμβιομηχανική και στη δημιουργία καινοτόμων τεχνολογιών για εφαρμογή στην ιατρική πράξη. Παράλληλα, συμμετέχει σε ευρωπαϊκά ερευνητικά προγράμματα και έχει λάβει σχετικές διακρίσεις, βραβεία και υποτροφίες. Έχει αρκετές επιστημονικές δημοσιεύσεις, ομιλίες και παρουσιάσεις σε συνέδρια, ενώ έχει συμμετάσχει και σε συγγραφή βιβλίων. Έχει εργαστεί και προσφέρει εθελοντικά τις υπηρεσίες της σε συλλόγους ευπαθών ομάδων και ατόμων με αναπηρία επί σειρά ετών. Τέλος, φέρει σημαντικές διακρίσεις στον αθλητισμό ως αθλήτρια και ως διαιτητής-κριτής σε Ολυμπιακούς Αγώνες και σε Παγκόσμια και Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα μπάντμιντον.

Ως μέλος του κινήματος «ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ» συμμετείχε στο ψηφοδέλτιο του, ως υποψήφια ευρωβουλευτής, ενώ η υποψηφιότητά της προτάθηκε από φίλους του Ποταμιού μέσω διαδικτυακής διαδικασίας.

flust.gr-Αναστασία Τοπαλίδου

Η επαφή σας με την εκπαίδευση, συμφωνεί με μια πρόσφατη μελέτη του εκδοτικού οίκου Pearson για λογαριασμό του ιδρύματος Economist Intelligence Unit, που κατατάσσει το εκπαιδευτικό σύστημα της Ελλάδας στην τελευταία θέση στην Ευρώπη και στην 33η στον κόσμο;

Η εκπαίδευση στην Ελλάδα, όπως και πολλοί άλλοι καθοριστικοί τομείς, δεν αντιμετωπίζεται με τη δέουσα σοβαρότητα και υπευθυνότητα, όπως αρμόζει σε ένα ζωτικής σημασίας τομέα για μία χώρα. Αν δεν κάνω λάθος στην ίδια μελέτη του 2012 το Ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα είχε καταταγεί στην 31η θέση πίσω από τη Βουλγαρία και μάλιστα με αρνητικό πρόσημο στη βαθμολογία της. Η όλη ανησυχία των αρμοδίων διήρκεσε δύο μέρες και ολοκληρώθηκε με μερικές δηλώσεις γενικής φύσεως εμπλουτισμένες με οσκαρικά βλέμματα ταραχής, σαν τους προπονητές που η ομάδα τους έχασε από αυτογκόλ και πρέπει να κάνουν δηλώσεις στη συνέντευξη τύπου. Από τότε δεν είδα κανένα ουσιαστικό μέτρο «διάσωσης» (μια που είναι της μόδας η λέξη) του εκπαιδευτικού συστήματος, καμία σοβαρή πρόταση ανάκαμψης και φυσικά κανένα έργο. Αντ’ αυτού είχαμε συνεχόμενες μειώσεις στις δαπάνες για την εκπαίδευση, αύξηση των φοιτητών που εγκατέλειπαν τις σπουδές τους γιατί οι οικογένειές τους δεν μπορούσαν να ανταπεξέλθουν οικονομικά, αρνητικό ρεκόρ διαρροής αποφοίτων στο εξωτερικό και αδυναμία σύνδεσης της εκπαίδευσης με την επιχειρηματικότητα και την αγορά. Αναφορικά, με το τελευταίο (σύνδεση της εκπαίδευσης με την επιχειρηματικότητα) η Ελλάδα βρίσκεται και πάλι στις τελευταίες θέσεις μεταξύ των χωρών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Σήμερα, που η Ελλάδα έχει πέσει ακόμα πιο χαμηλά στην κατάταξη (33η θέση) η αντίδραση από το Υπουργείο Παιδείας ήταν η κλασική. Μία απλή δήλωση, με κάποια δόση παραδοχής, ότι η συγκεκριμένη έρευνα αναδεικνύει αυτά τα οποία το Υπουργείο Παιδείας έχει διαπιστώσει, αλλά ωστόσο όπως πάντα φταίνε οι προηγούμενοι, αφού το εκπαιδευτικό σύστημα ήταν αντιαναπτυξιακό και χωρίς στρατηγική. Επίσης, στη δήλωσή τους αναφέρθηκαν σε μέτρα και δράσεις ανάκαμψης που έχουν ξεκινήσει από το 2012 για την αντιμετώπιση αυτής της κατάστασης. Ωστόσο, έχω την εύλογη απορία, τι είδους μέτρα ανάκαμψης είναι αυτά, αφού πέσαμε άλλες δύο θέσεις στην κατάταξη;

Οι νέοι της Ελλάδας «παίρνουν» από το εκπαιδευτικό σύστημα, αλλά λόγω της δυσλειτουργίας του, αδυνατούν να «δώσουν» πίσω στην κοινωνία και είτε μεταναστεύουν στο εξωτερικό, είτε είναι αδρανείς. Πρέπει να αναλογιστούμε σοβαρά, τις επιπτώσεις που θα επιφέρει μελλοντικά στην οικονομία μας και στην κοινωνική δομή της χώρας αυτή η κατάσταση. Τέλος, θα πρέπει σαν χώρα να καταλάβουμε αυτό που είπε και ο διευθύνων εκπαίδευσης της OECD (Organization for Economic Co-operation and Development), ότι πλέον, η παγκόσμια οικονομία δεν πληρώνει για τις γνώσεις κάποιου, αλλά για τι μπορεί αυτός να κάνει με τις γνώσεις που έχει.

Ως ερευνήτρια στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας και Έρευνας τι θα προτείνατε ώστε να μην οδηγούνται πολλοί απόφοιτοι σχολών θετικών επιστημών σε χώρες του εξωτερικού για να ασχοληθούν με τον τομέα της έρευνας.

Η εύλογη απάντηση είναι να αναπτυχθεί ο τομέας της έρευνας στην Ελλάδα, να γίνει πιο ουσιώδης, με κύρος, ελεγχόμενος και να δημιουργηθούν υποδομές χρηματοδότησης. Το θέμα είναι πως πρακτικά αυτό μπορεί να γίνει. Αρχικώς, δεν πρέπει να συγχέουμε την έρευνα με την παραγωγή επιστημονικών άρθρων. Εκεί η Ελλάδα τα πάει καλά, είτε γιατί πολλοί προπτυχιακοί, μεταπτυχιακοί και διδακτορικοί φοιτητές κάνουν όλη τη δουλειά, συμβάλλοντας στη νέα μανία συλλογής άρθρων, είτε γιατί αυτή η μανία μας έχει κάνει παραγωγικούς γραφιάδες. Ωστόσο ξεχνάμε την ουσία της έρευνας, που είναι η παραγωγή ενός νέου αποτελέσματος ή μεθόδου, ενός καινοτόμου αντικειμένου, που έχει χρήση και εφαρμογή με στόχο να βελτιωθεί ή να προσφέρει κάτι και όχι απλά να γραφτεί. Οπότε πρωτίστως, πρέπει να δώσουμε στην έρευνα την αξία που της αρμόζει και να τη στηρίξουμε. Τα ελληνικά Ερευνητικά Ινστιτούτα, μεταξύ αυτών και το ΙΤΕ, όπως και τα Ιδρύματα αυτών, συγκαταλέγονται στην κορυφή της κατάταξης στις ευρωπαϊκές και παγκόσμιες λίστες. Πρόσφατα ανακοινώθηκε από το ΙΤΕ η δημιουργία του ισχυρότερου λέιζερ εκπομπής ατόμων στον κόσμο. Ελάχιστοι το γνωρίζουν. Τα ΜΜΕ δεν ασχολούνται και κανείς δε λέει τα θετικά. Ναι, πρέπει να είμαστε υπερήφανοι για τα ελληνικά Ινστιτούτα, τα οποία όχι απλά επιβιώνουν αλλά και πρωταγωνιστούν σχεδόν αβοήθητα. Βλέπετε κάποιοι τρελαμένοι ερευνητές είναι πολύ δουλευταράδες. Μην εθελοτυφλούμε, οι περικοπές στις δημόσιες δαπάνες, η έμφαση στον τουρισμό και σε άλλους τομείς δεν αρκούν. Η έρευνα, η σύνδεσή της με την αγορά και την επιχειρηματικότητα μπορούν να αποφέρουν ουσιαστικά και άμεσα θετικά αποτελέσματα. Αν συνδέσουμε μέσω ενός συγκεκριμένου και ορθά οργανωμένου μοντέλου την εκπαίδευση με την αγορά και την καινοτομία, αν δώσουμε τη δυνατότητα στις επιχειρήσεις να προσεγγίσουν τα Πανεπιστήμια, περιορίζοντας την ανούσια γραφειοκρατία, θα μπορούμε να μιλάμε για ένα παραγωγικό εκπαιδευτικό σύστημα. Μπορούν και πρέπει να δημιουργηθούν Μονάδες ή Κέντρα Καινοτομίας σε κάθε περιφέρεια, τα οποία θα αξιολογούν προτάσεις αριστούχων αποφοίτων, θα ενισχύουν κατά το ήμισυ οικονομικά την υλοποίηση της ιδέας, ενώ συγχρόνως θα έχουν ελεγκτικό, συμβουλευτικό και υποστηρικτικό ρόλο, στα υλοποιήσιμα έργα.

Επίσης, δεν γίνεται οι ερευνητές που λαμβάνουν μία ελάχιστη χρηματοδότηση ή οι υπότροφοι, να καλούνται να βγάλουν μπλοκάκι, να έρχονται αντιμέτωποι με ένα φορολογικό ναρκοπέδιο και στο τέλος αυτά που καλούνται να πληρώνουν μηνιαίως να είναι περισσότερα από τα ελάχιστα ευρώ μιας υποτροφίας. Έτσι δεν ενισχύεις την έρευνα, αλλά αποτρέπεις και αυτούς που θέλουν να ασχοληθούν, να το κάνουν.

Συνάμα, έχουμε και ένα θέμα στο κομμάτι της αξιοκρατίας. Αν δεν έχεις «μπάρμπα από την Κορώνη», φεύγεις στο εξωτερικό. Δυστυχώς, δεν μπορεί κανένας αριθμός βραβείων, πτυχίων και διακρίσεων, να ανταγωνιστεί τη συγγενική ή κομματική προτίμηση ή την προσωποποιημένη προκήρυξη. Σε πολλές περιπτώσεις, αυτός που επιλέγεται δεν έχει τα επαρκή προσόντα για το έργο που αναλαμβάνει. Οπότε, το τελικό αποτέλεσμα είναι να μιλάμε απλά για τα ελάχιστα παραδοτέα που απαιτεί ένα πρόγραμμα και όχι για ουσιαστικό έργο, με παραγωγικά παραδοτέα. Κάπως έτσι χαλάμε και τη συνολική μας εικόνα και μετά απορούμε γιατί δε μας εμπιστεύονται στο εξωτερικό.

Ακόμα ένα κομμάτι είναι η εξωστρέφεια. Υπάρχουν πολλά Ευρωπαϊκά ή Διεθνή χρηματοδοτούμενα ερευνητικά προγράμματα, αλλά στα πλαίσια της συνεργασίας και της ομαδικής εργασίας, απαιτείται η συνύπαρξη περισσότερων των δύο Ιδρυμάτων ή Πανεπιστημίων από διαφορετικές χώρες. Σε αρκετές περιπτώσεις δεν στοχεύουμε σε αυτά τα προγράμματα, αλλά μόνο στα εγχώρια, είτε γιατί δεν έχουμε μάθει να συνεργαζόμαστε, είτε γιατί αυτό απαιτεί δουλειά υψηλού επιπέδου, οπότε μένουμε κλεισμένοι «εντός των τειχών». Κάποιος που δεν έχει μάθει να «σηκώνει μανίκια» για να δουλέψει, δε θα τα σηκώσει ποτέ. Η καινοτομία και η έρευνα είναι δύο τομείς στους οποίους επενδύονται τεράστια ποσά παγκοσμίως, πρέπει να αποκαταστήσουμε την αξιοπιστία μας, να φύγουμε από το μονοδιάστατο μοντέλο εσωστρέφειας, να ανοιχτούμε σε συνεργασίες, να συνδεθούμε με την αγορά και τις ανάγκες της, να παραδειγματιστούμε από ορθές πρακτικές κορυφαίων Πανεπιστημίων και να γίνουμε πιο ανταγωνιστικοί και αποδοτικοί.

Σε ποιο στάδιο βρίσκεται η ορθοπαιδική εμβιομηχανική και πόση σημασία πιστεύετε πως πρέπει να δοθεί στην καινοτομία από την πλευρά της ελληνικής κοινωνίας;

Γενικά, πρέπει να είμαστε ευέλικτοι και να ακολουθούμε τους καιρούς. Η σημερινή πραγματικότητα και η διαφοροποίηση που αυτή έχει προκάλεσε, διαμορφώνει ένα νέο πλαίσιο μορφωτικών και κοινωνικών αναγκών. Οι επενδύσεις στην καινοτομία και η προώθηση των παραγόμενων αποτελεσμάτων, ιδεών ή προϊόντων είναι καίριας σημασίας αν θέλουμε να γίνουμε μια ανταγωνιστική χώρα και να αποκαταστήσουμε την ανάπτυξη.
Η εμβιομηχανική είναι ένας σχετικά άγνωστος κλάδος στην Ελλάδα, εν συγκρίσει με τον υπόλοιπο κόσμο, όπου υπάρχουν ειδικά Πανεπιστήμια και Σχολές αποκλειστικά και μόνο για τον ευρύ επιστημονικό κλάδο της εμβιομηχανικής. Πρόκειται για έναν πεδίο με πολύ μέλλον, με τεράστιο φάσμα πρακτικών εφαρμογών, που έχει τη δυνατότητα να δώσει λύσεις σε πολλά κομμάτια της ιατρικής και της βιολογίας. Μεγάλα ποσά ερευνητικών χρηματοδοτήσεων τα τελευταία χρόνια δίνονται γύρω από την επίλυση επιστημονικών προβλημάτων με τις αρχές τις εμβιομηχανικής και της απεριόριστης καινοτομίας που αυτή μπορεί να εντάξει. Η ορθοπαιδική εμβιομηχανική είναι μόνο μία από τις υποκατηγορίες της ιατρικής εμβιομηχανικής.

Υπάρχουν πολλοί επιστημονικοί και ερευνητικοί κλάδοι στην Ελλάδα, που βρίσκονται σε εμβρυικό στάδιο αναγνώρισης και εφαρμογής, καθώς τείνουμε να είμαστε προσκολλημένοι σε παλαιωμένες πρακτικές, διατηρώντας μία απόσταση από την εξέλιξη. Τα πράγματα εξελίσσονται και πρέπει να ακολουθούμε τις εξελίξεις και να είμαστε προετοιμασμένοι για αυτές. Η τεχνολογία κάνει γιγάντια βήματα, δεν γίνεται να μείνουμε σαν χώρα αδρανείς σε αυτό, όταν έχουμε το βασικό υλικό, δηλαδή τους φοιτητές και τους ερευνητές. Αντί να τους εξάγουμε, ας τους δώσουμε τη δυνατότητα να δημιουργήσουν στην Ελλάδα. Ας του δώσουμε τη βάση να πάνε την Ελλάδα μπροστά.

Έχοντας επαφή με ευρωπαϊκά προγράμματα και δράσεις εκτός του ελληνικού χώρου, σας βρίσκει σύμφωνη η γενικότερη τάση που παρατηρείται σε αξιοσημείωτο ποσοστό νέων της μαζικής τους μετανάστευσης σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες;

Εδώ συγκρούονται δύο απόψεις. Η μία είναι η προσωπική, η οποία λέει πως αν κάποιος βάλει σε μια ζυγαριά τα ποσοτικά κριτήρια, δηλαδή τον καλύτερο μισθό, τις καλύτερες και πιο σύγχρονες συνθήκες εργασίας, τη δυνατότητα να δουλέψει πάνω στο αντικείμενό του και να αξιοποιήσει τους κόπους τόσων ετών με αξιοπρέπεια, την εργασιακή αξιοκρατία και την αντικειμενική επιβράβευση του παραγόμενου έργου, τότε καλά κάνει και φεύγει. Δε σου κρύβω, πως τα τελευταία πέντε χρόνια είμαι με το ένα πόδι στην Ελλάδα και με το άλλο στο εξωτερικό. Το μόνο που κρατάει τον μισό μου εαυτό πίσω, είναι το πείσμα του να παλέψω μέχρι τέλους και η εσωτερική άρνηση του να δεχτώ ότι θα αναγκαστώ ή να το θέσω καλύτερα, θα με αναγκάσουν οι «μονομάχοι» των προσωπικών και κομματικών συμφερόντων να φύγω.

Ο όρος «brain drain», όπως ονομάστηκε η μαζική μετανάστευση του επιστημονικού προσωπικού, δεν είναι τάση, είναι εκφύλιση. Είναι η εκφύλιση ενός λαού και αυτή είναι η δεύτερή μου άποψη. Δεν αναφέρομαι μόνο στη δημογραφική εκφύλιση, λέγοντας πάντα το παράδειγμα ότι δε διαφέρουμε με τα χωριά που ερήμωναν, όταν οι νέοι έφευγαν για ένα καλύτερο μέλλον στις μεγάλες πόλεις. Ούτε στο ότι κανείς δεν έχει υπολογίσει τη μακροχρόνια επίπτωση που θα έχει αυτή η «εξαγωγή» εργατικού προσωπικού στη δυναμική παραγωγή της χώρας. Αναφέρομαι και στην ηθική εκφύλιση. Την εκφύλιση της αξιοπρέπειας. Το να αναγκάζεσαι να φεύγεις και να αφήνεις πίσω τη ζωή σου, γιατί ο μισθός σου στην Ελλάδα δεν επαρκεί για να ζήσεις την οικογένεια σου. Δεν επαρκεί για να στηρίξεις τους γονείς που ενδεχομένως λαμβάνουν μια σύνταξη «φιλοδώρημα». Το να αναγκάζεσαι να φύγεις, γιατί η αξιοπρέπειά σου έχει καταρρακωθεί όντας άνεργος, μετά από τόσο διάβασμα και τόσα όνειρα. Ακόμα και αν αποφασίσεις να αλλάξεις επαγγελματικό προσανατολισμό, σε πολλές περιπτώσεις συναντάς τεράστια φορολογικά ή γραφειοκρατικά εμπόδια. Αναγκάζεσαι να φύγεις, όταν αντιλαμβάνεσαι πως αν δε γίνεις μέρος του συστήματος ή υπηρέτης αρχόντων δεν μπορείς να σταθείς, αν θέλεις να παραμείνεις ηθικός. Αναγκάζεσαι να φύγεις, όταν δεν μπαίνεις στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα αν και διάβασες και έγραψες άριστα, απλά γιατί κάποιος άλλος είχε «μέσο». Και όταν πας κάπου, όπου όλα αυτά δεν υπάρχουν και ξανανιώθεις αξιοπρεπής, γυρίζεις;

Δεν είναι παινεσιά, αλλά σε όσα προγράμματα στο εξωτερικό έχω δουλέψει και όπου συναντάω Έλληνες, αυτοί χαίρουν σεβασμού και θεωρούνται τα δυνατά χαρτιά κάθε ερευνητικής ομάδας. Έχουμε στοιχεία στο γονιδίωμα μας μοναδικά, όπως είναι η ευελιξία, το δημιουργικό πνεύμα, η δυνατότητα ελιγμού και αντιμετώπισης απρόοπτων συνθηκών και φυσικά η μακροχρόνια εφαρμογή της γνώσης και το πείσμα στην εργασία. Πρέπει να δημιουργηθούν οι συνθήκες, ώστε οι νέοι να μείνουν στη χώρα μας και να επιστρέψουν πολλοί από αυτούς που φύγανε. Διαφορετικά μπορούμε να καμαρώνουμε, πως τελικά σαν χώρα έχουμε βιομηχανία. Και μάλιστα με το μοναδικό προϊόν που ενισχύει την παραγωγή των άλλων χωρών.

DSC_9436

Πως μπορούμε να πείσουμε ως χώρα ξένους φοιτητές να έρθουν να σπουδάσουν στην Ελλάδα;

Αρχικώς, για να έρθουν ξένοι φοιτητές να σπουδάσουν στη χώρα μας πρέπει να έχουμε τις κατάλληλες συνθήκες. Όπως έχω ξαναπεί, οφείλουμε να γίνουμε πιο εξωστρεφείς. Ως επί το πλείστον στα Πανεπιστήμιά μας, τα μαθήματα διδάσκονται μόνο στα Ελληνικά, γιατί να έρθει ο ξένος φοιτητής; Πως θα κατανοήσει το διδασκόμενο μάθημα; Πρέπει επομένως, όπως γίνεται στις περισσότερες Ευρωπαϊκές χώρες που δεν έχουν κύρια γλώσσα την αγγλική, μερικά μαθήματα (έστω επιλογής) ή ορισμένα αντικείμενα να διδάσκονται στα αγγλικά ή και στα αγγλικά. Το πρόγραμμα Erasmus+ με αυξημένο συνολικό προϋπολογισμό στα 14,7 δισεκατομμύρια, δίνει τη δυνατότητα σε φοιτητές διαφόρων χωρών να διδαχθούν το αντικείμενό τους σε άλλη χώρα, λαμβάνοντας ταυτόχρονα επιστημονικά και πολιτιστικά μία πιο πρισματική εμπειρία και γνώση. Αλλά ουσιαστικά, εμείς σαν χώρα έχουμε γυρίσει την πλάτη στα προγράμματα Erasmus, με εξαίρεση ορισμένες σχολές που σχεδόν εξατομικευμένα προσαρμόζουν το ήμισυ του πρακτικού μέρους του μαθήματος στα αγγλικά. Δυστυχώς, προς το παρόν απευθυνόμαστε μόνο στο ελληνόφωνο κοινό και είναι σαν να λέμε, πως δε θέλουμε αυτή τη χρηματοδότηση για τα Πανεπιστήμιά μας.

Επιπλέον, τα προγράμματα Erasmus βοηθάνε πάνω από 4 εκατομμύρια άτομα να αποκτήσουν επαγγελματική κατάρτιση και εμπειρία και οργανώσεις ή φορείς να συνεργαστούν με ομολόγους σε άλλες χώρες. Συνάμα, η εισροή φοιτητών μέσω των προγραμμάτων Erasmus ενισχύει οικονομικά τα Πανεπιστήμια (αντίβαρο στις μειωμένες δαπάνες) και αποτελεί ένα μέσο εκπαιδευτικού τουρισμού. Άρα, πρώτο μας μέλημα είναι να δημιουργήσουμε τις κατάλληλες υποδομές.

Επιπλέον, η ίδρυση Ιδιωτικών Πανεπιστημίων μπορεί αναντίρρητα να ενισχύσει αυτόν τον τομέα. Όσοι βλέπουν δαίμονες στην ίδρυση των Ιδιωτικών Πανεπιστημίων, θα πρέπει να βγάλουν τις παρωπίδες και να δούνε, πως αρχικά η ίδρυσή τους θα ενισχύσει τη δυναμική του έργου και της αποτελεσματικότητας, λόγω ανταγωνισμού, και των κρατικών Πανεπιστημίων. Επίσης, χιλιάδες έλληνες φεύγουν κάθε χρόνο για σπουδές στο εξωτερικό. Γιατί να μη δώσουμε τη δυνατότητα, επιλεγμένα και με αξιολόγηση, να έρθουν μερικά από τα καλύτερα Πανεπιστήμια παγκοσμίως και στη χώρα μας, ώστε να μπορούν αυτοί οι φοιτητές να σπουδάσουν στο Πανεπιστήμιο της αρεσκείας τους εντός συνόρων; Ταυτόχρονα, μπορούμε να προσελκύσουμε Άραβες και άλλους φοιτητές, οι οποίοι εκδηλώνουν το ενδιαφέρον για σπουδές στην Ελλάδα, αλλά καθώς δεν υπάρχουν οι δομές, πάνε στην Τουρκία. Επομένως, δε χρειάζεται να τους πείσουμε. Πρέπει απλά να δημιουργήσουμε το υπόβαθρο.

Γιατί το ελληνικό κράτος ανέκαθεν δαπανούσε πολύ μικρά ποσοστά για την εκπαίδευση, συγκριτικά με τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες;

Αν πούμε απλά ότι οι δαπάνες για την εκπαίδευση μειώθηκαν κατά 35%, ίσως να μη μπορούμε να προσδιορίσουμε πρακτικά τι σημαίνει αυτό. Αν πούμε όμως, ότι βρισκόμαστε συνήθως σε μία από τις τρεις τελευταίες θέσεις μεταξύ των χωρών της ΕΕ, αναφορικά με τις συνολικές δαπάνες για την εκπαίδευση, τότε ίσως να έχουμε μια πιο ξεκάθαρη εικόνα, για το τι αγώνα κάνουν καθημερινά οι εμπλεκόμενοι με την εκπαίδευση (διδακτικό προσωπικό, ερευνητές, φοιτητές κ.α.), ως προς τα μέσα τα οποία διαθέτουν. Είχα πει στο παρελθόν, πως στο εκπαιδευτικό σύστημα υπάρχουν ορισμένοι «ήρωες» και οραματιστές, οι οποίοι παράγουν πολλά από το τίποτα, «δημιουργούν» με ελλιπή εξοπλισμό και χάρη σε αυτούς, κάπως σώζεται η παρτίδα.

Μείωση δαπανών δεν έχουμε μόνο στην εκπαίδευση. Γενικότερα, η εκάστοτε ελληνική πολιτική ηγεσία και οι ιθύνοντες πιστεύουν, πως με μέτρα λιτότητας, περιορισμούς και μειώσεις, μπορείς να έχεις ανάπτυξη. Την ασύλληπτη αυτή ιδέα προσπαθούν να τη σφηνώσουν και στα μυαλά των πολιτών. Πως γίνεται όταν μειώνεις κάτι, να περιμένεις ανάπτυξη; Δηλαδή, μειώνοντας το νερό και το λίπασμα σε ένα φυτό, περιμένω αυτό να μεγαλώσει και να ανθίσει; Πιστεύω πως, η κρίση είναι απλά ένα πρόσχημα.

Η εκπαίδευση είναι από τους βασικούς τομείς, στους οποίους μια χώρα με δυσχερή οικονομική θέση πρέπει να επενδύσει για να ανακάμψει. Ωστόσο, αυτό δεν είναι συμφέρον για την ολιγαρχία. Δυστυχώς, οι επηρμένοι «σοφοί» δεν θέλουν να ακούσουν. Δεν είναι και πολύ βολικό.

Πως μπορεί ένα κόμμα να διακηρύττει ότι είναι σε θέση να συνεργαστεί με οποιοδήποτε εκ των δύο μεγάλων -και εκ διαμέτρου αντίθετων μεταξύ τους- κομμάτων για να κάνει κυβέρνηση;

Νομίζω ότι κάπου χανόμαστε στη μετάφραση. Για αυτό ίσως φταίει ο παλαιοκομματικός και συμφεροντολογικός τρόπος με τον οποίον εννοούνταν η συνεργασία. Το Ποτάμι δεν μιλάει για κομματικού συμφέροντος συνεργασία, όπου γίνεται ένα μοίρασμα υπουργείων, βολεύονται και μερικοί χαϊδεμένοι και αυτό είναι όλο. Καλώς ή κακώς δεν υπάρχει πλέον η πολυτέλεια αυτόνομων κυβερνήσεων και μερικοί πρέπει να το καταλάβουν αυτό. Πρέπει να αφήσουν τους εγωισμούς τους και τις ματαιοδοξίες τους και να εργαστούν κάποια στιγμή όχι για το κομματικό συμφέρον, αλλά για το συμφέρον της χώρας, το συμφέρον του απλού κόσμου. Για αυτού του είδους τη συνεργασία μιλάει το Ποτάμι. Δε θέλουμε ομπρέλες να μπούμε στη σκιά τους, θέλουμε να μιλήσουμε ουσιαστικά για τα προβλήματα της κοινωνίας και να κάνουμε πράξη της λύσεις. Για να διευκολύνω τη μετάφραση, το Ποτάμι δεν έχει σκοπό να συμπορευτεί ή να ακολουθήσει κανέναν. Το Ποτάμι λέει, πως θα παρουσιάσει μερικές λύσεις απτές και άμεσα εφαρμόσιμες και όποιος δεχτεί να τις υλοποιήσει από κοινού με δεσμεύσεις για το καλό της κοινωνίας, αυτός θα είναι και ο συνεργάτης, ως προς την πραγματοποίηση των θέσεών μας. Μέχρι εκεί. Δεν έχουμε περιθώρια για πειραματισμούς ή ευκαιριακές πράξεις, όπως γίνονταν μέχρι σήμερα. Ούτε είναι λογικό η χώρα να είναι στο χείλους του γκρεμού και να μην μπορούμε να καθίσουμε σε ένα τραπέζι να συζητήσουμε, γιατί αυτό δεν εξυπηρετεί το προσωπικό συμφέρον ορισμένων. Λύσεις άμεσες και πραγματοποιήσιμες υπάρχουν, ας αφήσουμε στην άκρη τις σκιές μας για να κοιτάξουμε προς το φως.

7 πράγματα που απαγορεύεται να κάνεις μετά τα 30, του Μιχάλη Παπαμιχαήλ

flust.gr- απόψεις

Με σεβασμό στην φαντασία και την διαφορετικότητα του καθενός, θεωρώ άτοπο να εισηγηθώ τι πρέπει να κάνει κανείς, διότι τα άρθρα που το κάνουν αυτό δεν είναι τίποτε παραπάνω από φτηνά εργαλεία ομογενοποίησης του πληθυσμού σύμφωνα με ένα συγκεκριμένο καταναλωτικό πρότυπο. Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο, εισηγούμαι αυτά που απαγορεύονται για να αποδεχθούμε ότι πιάσαμε πάτο και, κυρίως, για να σταματήσουμε να σκάβουμε. Μετά τα 30, λοιπόν:

Απαγορεύεται να σε ενδιαφέρει ένα και μοναδικό σπορ. Για πολλούς άνδρες, αυτό το σπορ είναι συνήθως το ποδόσφαιρο και σημαίνει ότι είναι πιο βαρετοί από φιλικό παιχνίδι της Εθνικής μας. Πρέπει κανείς να ανοίγει τους ορίζοντές του με σκοπό α) κάποια στιγμή να εμπνευσθεί και να σηκωθεί από τον καναπέ και β) η ελληνική αθλητικογραφία και η ελληνική τηλεόραση εν γένει -συνδρομητική ή όχι- να πάψουν να αποτελούν την ντροπή της σύγχρονης Ελλάδας. Εξαίρεση: το Τένις.

Απαγορεύεται να πηγαίνεις σινεμά. Το εισιτήριο είναι πανάκριβο, το ποπ-κορν είναι μέτριο και το 3D είναι άθλιο. Επιπλέον, α) αν δεν έχεις υπομονή ή δεν ξέρεις τι είναι το torrent, παρακαλείσαι όπως μεταναστεύσεις άμεσα… και β) αν στην ηλικία των 30 και άνω δεν έχεις χρήματα για μια τηλεόραση της προκοπής, τότε σίγουρα δεν έχεις χρήματα «για πέταμα» στα σινεμά. Εξαίρεση: βραδιά στο σινεμά με παρέα «Ούννων», η οποία προσφέρεται για να χαλάσεις -κυριολεκτικά- τη βραδιά των υπολοίπων «σινεφίλ» που νομίζουν ότι περνάνε καλά.

Απαγορεύεται το email σου να είναι «κωδική» ονομασία-παρατσούκλι. Το email που διάλεξες πριν 10 ή 15 χρόνια για να φτιάξεις λογαριασμό στο msn messenger και στο hi5 πρέπει άμεσα να παροπλιστεί, όπως ακριβώς παροπλίστηκαν το msn messenger και το hi5. Ο λόγος γι’ αυτή την απαγόρευση δεν είναι η δημιουργία ενός στιβαρού «επαγγελματικοφανούς» προφίλ, αλλά η αποφυγή της αμήχανης στιγμής που ένας συνεργάτης βλέπει το email σου και ζηλεύει την παιδική σου αθωότητα. Εξαίρεση: το όνομά σου είναι μακρύ και δύσχρηστο, ενώ το παρατσούκλι εύκολο και σύντομο.

Απαγορεύεται να μην έχεις χρέη. Με τη λέξη «χρέος» ο νους πάει αμέσως στα οικονομικά, όμως εδώ αναφέρομαι σε κάτι γενικότερο και ουσιαστικότερο. Αν δεν χρωστάς τίποτα σε κανέναν, τότε είσαι αχάριστος ή δεν έχεις καταφέρει απολύτως τίποτα εδώ και τριάντα χρόνια… Όσον αφορά στο οικονομικό, προτείνω μικρά χρέη προς το Δημόσιο και τεράστια χρέη προς τις Τράπεζες, διότι μόνο σε αυτή την περίπτωση οι πιστωτές σου σε αντιμετωπίζουν με ευγένεια και αξιοπρέπεια. Εξαίρεση: το χρέος ύπνου.

Απαγορεύεται να ψάχνεις και να κοινοποιείς άρθρα και video, των οποίων ο τίτλος ξεκινάει με τη λέξη «Απίστευτο!» ή «Απίθανο!». Εάν μετά από 30 χρόνια εξακολουθούν να υπάρχουν πράγματα που σου φαίνονται απίστευτα, τότε πρέπει να αφαιρέσεις τουλάχιστον 20 κεράκια από την επόμενη τούρτα γενεθλίων σου. Εξαίρεση: «Ο Απίθανος Κόσμος του Wayne».

Απαγορεύεται να απαντάς «διάφορα…» όταν σε ρωτάνε τι μουσική ακούς. Αυτή η απάντηση σημαίνει ότι δεν ακούς καθόλου μουσική, ή ακόμα χειρότερα, θεωρείς ότι ακούς μουσική στα μαντριά που θεωρείς ότι διασκεδάζεις. Πρέπει κανείς να ανοίγει τους μουσικούς του ορίζοντες με σκοπό α) κάποια στιγμή να εμπνευσθεί και να σηκωθεί από τον καναπέ και β) να πάψει η ελληνική μουσική βιομηχανία να είναι -επίσης- η ντροπή της σύγχρονης Ελλάδας. Εξαίρεση: όταν δεν θες να πιάσεις κουβέντα.

Τέλος, απαγορεύεται να σπάζεσαι και να αποφεύγεις τις ευθύνες σου. Υπάρχει μια Σχολή που σε εκπαιδεύει σ’ αυτό, αλλά δεν είναι ανοιχτή σε όλους… άρα δεν είναι της παρούσης. Αυτή η απαγόρευση σημαίνει, για παράδειγμα, ότι αν αγνοήσεις κάτι από τα παραπάνω, εγώ μπορώ να εμφανιστώ από το υπερπέραν και να σε κρίνω «με το γάντι». Στη συνέχεια, εσύ έχεις δικαίωμα να μην απαντήσεις στην κριτική μου, καθώς και την υποχρέωση να με στείλεις στο διάολο! Έτσι, θα αναλάβω κι εγώ τις ευθύνες μου επειδή ανακατεύομαι…

Όχι άλλα μηνύματα, του Μιχάλη Παπαμιχαήλ

Το πρώτο πράγμα που έκανα όταν πήρα το «παπάκι» στα 16 μου, ήταν να δοκιμάσω να κάνω «σούζα», και μάλιστα σε δρόμο ανηφορικό. Το αναπόφευκτο «καπάκι» (δηλαδή, η πτώση από το μηχανάκι) και το βαρύ χαστούκι στην αυτοπεποίθησή μου, σε συνδυασμό με τα στραβά μαρσπιέ και το σπασμένο κωλοφάναρο, μου έδωσαν ένα μάθημα ζωής. Από τότε δεν έχω επιχειρήσει «σούζα»… σε δρόμο ανηφορικό. Αν η ζωή με ευλογήσει κάποτε με οικογένεια, είναι μαθηματικά βέβαιο ότι ο γιος μου θα κάνει την ίδια μαλακία, παρόλο που θα τον έχω προειδοποιήσει. Ως γονέας, από αυτή την αγωνία μπορώ να γλυτώσω μόνο αν η ζωή με ευλογήσει -κατ’ ευφημισμόν- με κόρες.

flust.g-πολιτική

Η ιστορία κάνει κύκλους, γιατί το δικό μου πάθημα δεν μπορεί να είναι μάθημα για τους άλλους. Συχνά, δεν είναι καν για μένα… Κάπως έτσι, θεωρώ, σταματάει κανείς να ψάχνει παθήματα και μαθήματα, και αρχίζει να ψάχνει κάτι πιο ουσιαστικό. Τελικά, είναι η εθνική πολιτική μας σκηνή -και όχι το γκάζι- που κρατάει ζωντανό το παιδί μέσα μου. Είναι πολύ σημαντικό να κρατάμε επαφή με το παιδί μέσα μας! Βοηθάει στην ισορροπία και στην εκτόνωση της πίεσης που προκαλούν όσοι το έχουν σκοτώσει προ πολλού. Καθώς τα παιδιά είναι λιγότερο «άνθρωποι» από τους ενήλικες, μπορούν να λειτουργούν περισσότερο αντανακλαστικά. Φανταστείτε, λοιπόν, ένα παιδί ολοκληρωτικά δοσμένο στο θυμικό του, με όπλο την μυϊκή μάζα ενός ενήλικα. Τι πιστεύετε πως θα έκανε μέσα σε ένα εκλογικό κέντρο;

Νομίζω η κάλπη θα του ήταν αδιάφορη. Ένα διάφανο κουτί δεν μπορεί να κρύβει εκπλήξεις. Νομίζω θα περνούσε λίγο χρόνο χαζεύοντας τα σχέδια πάνω στα ψηφοδέλτια… Θα προτιμούσε να είναι έγχρωμα και θα αναρωτιόταν για λίγο τί είναι όλα αυτά τα ονόματα, και γιατί σε τόσα πολλά αναγράφεται το «ΚΚΕ». Θα έμπαινε επιθετικά μέσα σε ένα παραβάν, γιατί το κουρτινάκι είναι μπλε, όχι διάφανο, άρα κάτι πρέπει να κρύβει! Νομίζω θα στεναχωριόταν με τα δεντράκια που κόπηκαν για να καταλήξει τόσο χαρτί στα σκουπίδια. Εκεί θα έβρισκε και το στυλό, το οποίο όμως θα το αποζημίωνε μόνο προς στιγμή… μάλλον θα χρησιμοποιούσε τα λευκά ψηφοδέλτια για να ζωγραφίσει μοτοσυκλέτες. Πολύ σύντομα θα συνειδητοποιούσε ότι μπορεί να βγει έξω, άρα δεν έχει κανένα λόγο να μένει μέσα! Έξω είναι καλύτερα… Έξω το περιμένουν συναρπαστικά ταξίδια, ενώ από το εκλογικό κέντρο δεν θα πάρει μαζί του ούτε καν αναμνήσεις. Σε αυτά τα ταξίδια θα έβρισκε κι άλλα παιδιά, και μαζί τους θα προσπαθούσε να βοηθήσει αυτούς που έχουν ανάγκη. Κάποια στιγμή, θα μάθαινε ότι κάποιοι «κακοί άνθρωποι» θέλουν να μας κρατήσουν μακριά από τις παραλίες και τη θάλασσα. Τότε, η ενήλικη μυϊκή του μάζα θα αποκτούσε εντελέχεια! Θα άρπαζε αμέσως ό,τι πιο βαρύ και επικίνδυνο μπορεί να σηκώσει, και θα έψαχνε με επιμονή και απόλυτη συγκέντρωση αυτούς τους κακούς.

Τι μου έμαθαν αυτές οι εκλογές; της Μαγδαληνής Τσουρδιού

Εκλογές 2014 σε όλα τα επίπεδα. Ευρωεκλογές, περιφερειακές και δημοτικές εκλογές. Λόγω της επιθυμίας μου να ασχοληθώ κάποια στιγμή με τα κοινά και την πολιτική γενικότερα, φέτος αποφάσισα να παρακολουθήσω από πολύ κοντά τις εξελίξεις. Δεν θα αναφερθώ στα αποτελέσματα των επιμέρους εκλογών ως τέτοια, καθώς αποτελούν προϊόν δημοκρατικών διαδικασιών, ωστόσο θα αρκεστώ σε μερικές γενικές παρατηρήσεις, μετά από δυο Κυριακές πάνω από τις κάλπες και επαφές με τον κόσμο – τον Ροδιακό λαό κυρίως.

flust.gr-εκλογές2014

Μάθημα 1ο: Το μεγάλο ποσοστό της αποχής από τις κάλπες κατέδειξε, κατά τη γνώμη μου, το έλλειμμα όχι μόνο πολιτικής παιδείας αλλά και πολιτικής συνείδησης των Ελλήνων που για ακόμα μια φορά επέλεξαν την «αποχή» από τη «συμμετοχή». Προσωπικά θεωρώ απαράδεκτο το γεγονός, ειδικά σε μια Ελλάδα που αντιμετωπίζει μια κρίση οικονομική και μια κρίση ταυτότητας πλέον (το διαπιστώνει κανείς από τα υψηλά ποσοστά της Χρυσής Αυγής), να υπάρχουν πολίτες που μένουν αμέτοχοι στις διαδικασίες λήψης αποφάσεων. Σαφώς και δεν απευθύνομαι σ’ αυτούς που δεν μπόρεσαν για σοβαρούς λόγους να προσέλθουν στις κάλπες. Αντιθέτως απευθύνομαι και κατακρίνω αυτούς που κάνουν κατά καιρούς τις λεγόμενες συζητήσεις του “καφενείου”, χωρίς ουσιαστικό πολιτικό λόγο, αυτούς που κατακεραυνώνουν το σύστημα και κατηγορούν τους πολιτικούς, αλλά και αυτούς που κάθονται με σταυρωμένα τα χέρια και περιμένουν τη λύτρωση να έρθει από μόνη της. Συμφωνώ ότι μια σημαντική μερίδα του πληθυσμού είναι απελπισμένοι και αγανακτισμένοι πολίτες μπροστά σε αδιέξοδο. Και ποιος δεν είναι θα ρωτήσω εγώ; Όλοι εμείς που ψηφίσαμε είμαστε οι πολίτες που “κολυμπάμε στην ευμάρεια και τα πλούτη”; Αγανακτισμένοι είμαστε κι εμείς! Δεν μένουμε ωστόσο αμέτοχοι.

Κατακρίνω αυτούς που βγαίνουν καθημερινά στην πλατεία, την καφετέρια, τη γειτονιά και κατηγορούν αυτούς που αποφασίζουν για εμάς, το περιβόητο σύστημα, την Ενωμένη Ευρώπη, όταν τους δίνεται η ευκαιρία να αλλάξουν αυτούς που αποφασίζουν για εμάς, να ανατρέψουν το σύστημα, να ταράξουν τα νερά στην Ευρώπη και δεν το κάνουν. Καταλαβαίνω τους πολίτες που νιώθουν πως δεν υπάρχει κόμμα ή παράταξη που να τους αντιπροσωπεύει πλήρως. Καταλαβαίνω επίσης τον πολίτη που λέει ότι “όλοι ίδιοι είναι, μόνο το όνομα του κόμματος αλλάζει”, γιατί απλά έτσι το αντιλαμβάνεται αυτός. Αυτό που πρέπει να καταλάβει ο πολίτης είναι ότι με την αποχή δεν δηλώνεις την αντίθεσή σου, την απάθειά σου ή την αποστασιοποίησή σου από όλο αυτό. Με την αποχή δηλώνεις έρμαιο στα χέρια των ασκούντων πολιτική. Αφήνεις άλλους να αποφασίζουν για σένα χωρίς εσένα. Θες να αντιδράσεις; Ψήφισε! Ψήφισε άκυρο, ψήφισε μικρά κόμματα, ψήφισε ό,τι θέλεις, αλλά ψήφισε! Δήλωσε το παρόν! Θα το λάβουν το μήνυμα! Θα ακουστείς!

Μάθημα 2ο: Σε επίπεδο τοπικής αυτοδιοίκησης θα έλεγα ότι είδα πως παίζεται “το παιχνίδι των εκλογών”. Και αυτό ήταν ένα πολύ καλό μάθημα (όχι μόνο για εμένα). Όσον αφορά τις δημοτικές και περιφερειακές παρατάξεις, σημαία τους ήταν να δοθεί χώρος έκφρασης και δράσης σε νέα παιδιά. Ωστόσο παρ’ όλο που δεν νομίζω ότι δόθηκε χώρος σε νέα παιδιά αλλά σε νέα “πολιτικά” πρόσωπα, που σημαίνει άφθαρτα πρόσωπα που κανένα προηγούμενο είχαν με την πολιτική, θεωρώ πως ένα σημαντικό βήμα επετεύχθη. Όσον αφορά τις ικανότητες και την καταλληλότητα αυτών που επιλέχτηκαν να μας εκπροσωπήσουν θα κριθούν και αυτοί εκ του αποτελέσματος.

Μάθημα 3ο: Το ζητούμενο της επόμενης μέρας των Ευρωεκλογών είναι το αν έχασε έδαφος η Νέα Δημοκρατία ή αν ανέβηκαν τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ; Ή το ότι κερδίζουν έδαφος τα ακροδεξιά κόμματα στην Ευρώπη; Πώς να νιώσει κανείς μεταφράζοντας τα ποσοστά της Χρυσής Αυγής; Η σταθερά ανοδική πορεία της ΧΑ θα έπρεπε να προβληματίζει όλους μας. Ο προβληματισμός βέβαια δεν θα έλεγα ότι είναι η κατάλληλη λέξη που μπορεί να περιγράψει τα συναισθήματα μεγάλης –ακόμα- μερίδας του ελληνικού λαού αλλά ο φόβος! Συνεχίζω να πιστεύω ότι ακόμα και οι ίδιοι οι ψηφοφόροι αυτού του κόμματος δεν έχουν αντιληφθεί ακόμα σε μεγάλο βαθμό τι αντίκτυπο και τι συνέπειες μπορεί να έχει η ψήφος τους στο μέλλον. Αυτό που δεν μπορώ να πιστέψω είναι πόσο πολύ μπορεί να έχει αλλάξει η πολιτική κουλτούρα και ο πολιτισμός του Έλληνα με την πάροδο του χρόνου. Δεν θα μπω στο παιχνίδι του “Δεν γνωρίζουν την ιστορία μας” καθώς αυτό είναι δεδομένο και δεν περιμένω κιόλας από κάποιον που δεν έχει ζήσει σε εποχές φασισμού να καταλάβει τι σημαίνει η λέξη και ό,τι αυτή συνεπάγεται. Περιμένω ωστόσο από αυτόν τον ψηφοφόρο, που στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές έδωσε βήμα στη ΧΑ, βιώνοντας τα πρόσφατα γεγονότα (βλ. δολοφονία Παύλου Φύσσα) να μπορεί να κρίνει. Δεν θα επεκταθώ περισσότερο.

Τα μαθήματα που πήραμε από όλες ανεξαιρέτως τις εκλογές του 2014 είναι σημαντικά και χρήζουν βαθύτερης ανάγνωσης. Όχι μετάφρασης, αλλά ανάγνωσης. Το να καθόμαστε ώρες ατελείωτες και να αναλύουμε ποσοστά και νούμερα δεν θα αλλάξει τίποτα απολύτως. Ο καθένας βλέπει τα στατιστικά από τη δική του σκοπιά. Αυτό γινόταν πάντα. Εγώ δεν θα σου πω “Καληνύχτα Κεμάλ” γιατί δεν ήρθε η ώρα να κοιμηθείς, αλλά να ξυπνήσεις! Μην μένεις θεατής σε μια ζωή που δεν σου αξίζει!

greeklish.info: Οι τίγρεις που έγιναν γουρουνάκια και το νέο αναπτυξιακό πρόγραμμα

flust.gr-greeklish.info

Είναι πιο εύκολο για μια χώρα που έχει μόνο ένα αυτοκίνητο να τα κάνει δύο από ότι μια χώρα η οποία έχει 1 εκατομμύριο αυτοκίνητα να τα κάνει 2 εκατομμύρια και μετά 4, 8 και ούτω καθ’εξής.

Η κυβέρνηση παρουσίασε το νέο της αναπτυξιακό πρόγραμμα «Ελλάδα 2021». Η ανάπτυξη υποτίθεται ότι θα μας βγάλει από την κρίση, και θα μας επιτρέψει να ξεπληρώσουμε το χρέος. Με τον στόχο της ανάπτυξης συμφωνούν όλες οι πολιτικές παρατάξεις, ακόμα και αυτές που διαφωνούν με τις πολιτικές του προγράμματος. Τι γίνεται όμως αν η κρίση είναι προϊόν της ίδιας της ανάπτυξης και όχι το αποτέλεσμα της έλλειψης της;

Λίγα χρόνια μπορεί να φανούν αιώνες. Μόλις το 2004, ο Economist εκθείαζε το θαύμα «του Κέλτικου τίγρη», της Ιρλανδίας, και ήθελε να το δει να επαναλαμβάνεται αλλού. Το 2008, χρονιά που έφτασα στη Βαρκελώνη, η Ισπανία του Θαπατέρο πανηγύριζε γιατί το ΑΕΠ της για πρώτη φορά ξεπέρασε αυτό της Ιταλίας. Την ίδια χρονιά το ΔΝΤ μας πληροφορούσε ότι η Ελληνική οικονομία ανθεί και ότι θα παραμείνει ισχυρή και τα επόμενα χρόνια.

Ο Karl Aiginger, διευθυντής του Αυστριακού Ινστιτούτου Οικονομικής Έρευνας στη Βιέννη, μελέτησε γιατί κάποιες οικονομίες υπέφεραν πιο πολύ από την κρίση από ότι άλλες και ο Γιώργος Καλλής στο greeklish.info εξηγεί το πως αντέδρασε η κάθε χώρα στις συνθήκες της δομικής οικονομικής στασιμότητας, του υπερδανεισμού και της οικονομικής κρίσης που επήλθε μετά.

Πες μου το μυστικό σου, του Μιχάλη Παπαμιχαήλ

flust.gr-πολιτική

Μου έμαθαν να υποτιμάω ακαδημαϊκά τον άξονα Δεξιά-Αριστερά. Έμοιαζε με τυπολογία πνέουσα τα λοίσθια, που εκλαΐκευε ιδεολογικά προφίλ και τα προσέφερε στη μάζα «μασημένα». Έμοιαζε με ένα γυάλινο ταβάνι, το οποίο ο πολιτικός πολιτισμός μας δεν μπορούσε να σπάσει, αλλά μπορούσε μέσα απ’ αυτό να βλέπει καθαρά τις προοπτικές και τις δυνατότητές του. Μπορούσε να τις βλέπει και να τις λιγουρεύεται, αλλά… μέχρι εκεί. Έμοιαζε με κατάλοιπο μιας εποχής ανώριμης και ενθουσιώδους, δυναμικής και αφελούς. Μου έμαθαν ότι πρέπει να καταβάλλω κι εγώ προσπάθειες ώστε αυτή η εποχή να παρέλθει, ή έστω να ωριμάσει. Κανένας δεν είπε ποτέ ξεκάθαρα «Μιχάλη, να υποτιμάς τον άξονα Δεξιά-Αριστερά», αλλά πολύ διακριτικά, σχεδόν ύπουλα, μου πλασάρανε τον άλλο άξονα, τον Πάνω-Κάτω… Τον άξονα Συντηρητισμός-Προοδευτισμός.

Μετά τον κάθετο άξονα, λοιπόν, και αποσκοπώντας επίσης στο κυριολεκτικό τέλος των ιδεολογιών, μου πλασάρανε την έννοια του τεχνοκράτη. Του ανθρώπου «εργαλείο» που θα μπορούσε με τρόπο επιστημονικό ή/και τεχνικό να δώσει απολιτικές λύσεις σε επίπλαστα πολιτικά ζητήματα. Στο πέρασμα των χρόνων, οι ιδεολογίες ήρθαν αρκετές φορές κοντά στον θάνατο που τους αξίζει. Όμως, αντέχουν… Αντέχουν σαν τις διατροφικές μας συνήθειες, που εν μέσω κρίσης έχουν αυξήσει τους παχύσαρκους κατά 50%! Κοινό χαρακτηριστικό των ιδεολογιών με τις διατροφικές συνήθειες δεν είναι μόνο η βλαπτική τους επίδραση στην κοινωνία, αλλά κυρίως το γεγονός ότι αμφότερες είναι -σε τελική ανάλυση- θέμα παιδείας.

Η τελευταία φορά που διαγνώστηκε τάση τακτικής υποχώρησης του ιδεολογικού φορτίου από τον καθημερινό πολιτικό λόγο, ήταν η προ κρίσης «μπελ επόκ». Διαπραγματευόμασταν ψιθυριστά το ενδεχόμενο, η ευημερία, ως προϊόν ιδεολογικής επένδυσης, με περίσσεια υπεροψία και αυτοπεποίθηση να έσπαζε εκείνο το γυάλινο ταβάνι. Ώστε, έχοντας λύσει τα βασικά βιοποριστικά μας προβλήματα, να επιδοθούμε ως άξιοι συνεχιστές των κλασικών ημών προγόνων στις αναζητήσεις περί ηθικής και πολιτικής. Κάτι τέτοια μας έμαθαν να συζητάμε πάνω από άδεια ποτήρια και γεμάτα τασάκια.

Λίγο αργότερα, μάθαμε -ή μάλλον αποδεχθήκαμε- την πλατωνική σχέση των ιδεολογιών με τα ανθρώπινα πάθη. Πλέον, δεν είναι καν τρομακτικό το γεγονός ότι το ιδεολογικό κεφάλαιο είναι καταφύγιο, είναι παρηγοριά… είναι η βασική γνώση στην οποία όλοι επιστρέφουμε όταν μας πιάνει πανικός.

Ως μάζα -με την κακή έννοια- συνήθως μας πιάνει πανικός μπροστά στην κάλπη. Εφόσον τόσο πολύ μας αρέσει η δημοκρατία μας, εφόσον δεν καταφέραμε να βρούμε ιδεολογία που να αποσυνδέει την κάλπη από τον φόβο για το άγνωστο, κι εφόσον καταφέραμε να κάνουμε το θέμα τους πιο κλισέ κι από τις δίαιτες πριν το καλοκαίρι, μήπως να καταργήσουμε το μυστικό της ψήφου; Ίσως έτσι πάψουμε να είμαστε μάζα.

Την τρίχα-τριχιά στην φετινή Eurovision, της Μαριλένας Καραφώτη

flust.gr-eurovision

Πάρα πολύ μου αρέσει η Eurovision, κάθε χρόνο δηλαδή που γίνεται το γνωστό πανηγύρι, θα με βρεις με σουβλάκια μπροστά από τη τηλεόραση, μαζί με όποιον καταφέρνω να δει μαζί μου το υπέρ-θέαμα. Περισσότερο όμως, μου αρέσει ο σχολιασμός αργότερα, εκεί που ο καθένας λέει το μακρύ και το κοντό του, τις πιο πολλές φορές μάλιστα με σοβαρό ύφος λες και κάνουμε πολιτική. Για δες όμως, που εν τέλει πολιτική κάνουμε/κάνουν και ειδικά φέτος το αποτέλεσμα κατάφερε ακόμα μια φορά να διχάσει το Ελληνικό κοινό, στους θεωρητικά «συντηρητικούς» και «μοντέρνους».

Το αυστριακό τραγούδι «Rise Like A Phoenix» – με πρωταγωνίστρια την Κοντσίτα Βουρστ που εμφανίστηκε με χρυσή δαντελωτή τουαλέτα και δασύτριχο μούσι, έχοντας ήδη κερδίσει το επικοινωνιακό παιχνίδι που συχνά αποδεικνύεται σημαντικότερο των φωνητικών ικανοτήτων, υπερίσχυσε όλων με 290 βαθμούς, κερδίζοντας τον 59ο διαγωνισμό ευρωπαϊκού τραγουδιού στον τελικό που έγινε την περασμένη Κυριακή στην Κοπεγχάγη της Δανίας. Η Ελλάδα επίσης, έδωσε ένα από τα πολυπόθητα δωδεκάρια, στηρίζοντας το alter ego του 25χρονου Τόμας Νιούριτ.

Τι το θέλαμε; Φωτιά θα πέσει να μας κάψει λένε μερικοί, (που μπορεί να είναι και συγγενείς μου ή όχι). Διάβασα από το ότι «Η Δύση μας καταδικάζει να πετάξουμε στην πυρά όλα τα θρησκευτικά μας είδωλα, να σβήσουμε την ιστορία μας χάριν της ευρωπαϊκής μας ολοκλήρωσης, να διδάξουμε στην νέα ελληνική γενιά τα «αγαθά» της κτηνοβασίας και τον σύγχρονο ευρωπαϊκό «πολιτισμό» που εξιδανικεύει την κάθε μορφή σεξουαλικής, (πρώην), ανωμαλίας» μέχρι το ότι «ο Φοίνικας, είναι ένα από τα ιερά σύμβολα της Αρχαιότητας (και στην Ελλάδα και στην Αίγυπτο κ.α.), και χρησιμοποιείται ευρύτατα από τη Νέα Τάξη Πραγμάτων –η οποία έχει φροντίσει να το μολύνει και να το καταστήσει απεχθές, όπως τόσα και τόσα άλλα ιερά σύμβολα. Ο Φοίνικας, το πουλί που αναγεννιέται από τις στάχτες του, είναι ένα από τα κυρίαρχα σύμβολα των Ιλλουμινάτι!». Εντάξει για το «Φαντάσου με αυτή την επιλογή στην Eurovision, τι θα ψηφίσει ο Ελληνικός λαός στις εκλογές», δεν θα μπω στον κόπο να σχολιάσω. Ούτε για τα μικρά παιδάκια που Κυριακή βράδυ δεν κοιμούνται και τι είναι αυτό το θέαμα που παρακολούθησαν-μα καλά που βαδίζει ο κόσμος.

Ο κόσμος «μαζί», δεν βαδίζει πουθενά. Ο καθένας μόνος του, βαδίζει τον δικό του δρόμο με τις δικές του επιλογές και κανείς δεν έχει το δικαίωμα να κρίνει χωρίς να βλέπει πρώτα τη δική του γενειάδα.. Πχ προσωπικά βρίσκω αντιαισθητικό θέαμα το στήθος της Μελέτη φάτσα φόρα στη μία το μεσημέρι στη τηλεόραση που και τότε τα παιδάκια δεν κοιμούνται (παρεμβάλλοντας με την ερώτηση – μα καλά τα παιδάκια τελικά πότε κοιμούνται και γιατί τέλος πάντων βλέπουν τόση τηλεόραση;) αλλά τελικά καταλήγω στο ότι υπάρχουν πάρα πολλοί άλλοι που αυτή την εικόνα την βρίσκουν αισθησιακή. Το κάθε άτομο δηλαδή, στον σημερινό κόσμο, θεωρητικά πάντα, μπορεί να βγάζει έξω ότι θέλει, να βάζει μέσα επίσης, και τελικά στη συγκεκριμένη περίπτωση να φέρνει μία νίκη στη χώρα του (και αρκετό χρήμα αύριο μεθαύριο) και να γράφει τελικά όλους τους υπόλοιπους στα μούσια του.

Ποιοι είμαστε εμείς για να κρίνουμε; Ειδικά εγώ ως κοπέλα της Μεσογείου, με τρίχα τόση δα, θα ήμουν ο τελευταίος άνθρωπος. Σοβαρότερα όμως, προσωπικά, την απέχθεια και την οργή μου τα κρατάω για τους παιδεραστές, τους δολοφόνους και τους εμπόρους ναρκωτικών. Το μένος μου είναι κατά πολύ μεγαλύτερο για τον άνθρωπο που θα δω να πετάει τα σκουπίδια του στον δρόμο παρά για μία τραβεστί που θέλει να «προκαλέσει». Και προκάλεσε τελικά αυτούς που το επέτρεψαν να τους αγγίξει, γιατί η επιλογή είναι και στο χέρι των υπολοίπων που μπορούσαν είτε να αλλάξουν κανάλι είτε να πάνε τα παιδιά τους μια βόλτα.

Μηδενιστής είσαι και φαίνεσαι, του Μιχάλη Παπαμιχαήλ

15995229 - © iStockphoto.com - gunnar3000_2

Διαπιστώνω ότι τα κριτήριά μας για την επιτυχία ή αποτυχία μιας συνέντευξης εκπροσώπου της κυβέρνησης, είναι αντίστοιχα η παρουσία ή απουσία της δήλωσης «Δεν θα υπάρξουν νέα μέτρα». Από αυτή την άποψη, δεν θυμάμαι την τελευταία φορά που παρακολούθησα αποτυχημένη συνέντευξη εκπροσώπου της κυβέρνησης. Προφανώς, η συνέντευξη του Πρωθυπουργού στον ΑΝΤ1 επ’ ουδενί δεν θα μπορούσε να υστερήσει, καθώς είναι πασιφανές ότι οι Έλληνες εξακολουθούν να βλέπουν «νέα μέτρα» και στον ύπνο τους! Άρα, σε αυτό ακριβώς ανταποκρίνεται ο κ. Σαμαράς. Εκείνο που γίνεται επίσης σαφές, είναι ότι ο κ. Σαμαράς βλέπει στον ύπνο του τον Αλέξη Τσίπρα. Από αυτή την άποψη, δεν θυμάμαι την τελευταία φορά που είδα έναν Γολιάθ να τρέμει στη θέα της σφεντόνας.

Θεωρώ πως η αναλογία Δαβίδ και Γολιάθ για τον ΣΥΡΙΖΑ και τη Νέα Δημοκρατία είναι ακριβής. Η «σφεντόνα» της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι η συγκυρία, η οποία αφενός παραμένει ανεκμετάλλευτη και αφετέρου παρέρχεται εξ ορισμού. Αντίθετα, η Νέα Δημοκρατία έχει την κυβέρνηση, το Κράτος, τα ΜΜΕ, την στήριξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης και πολλών ανένδοτων Ελλήνων πολιτών. Πρέπει, βεβαίως, να υποθέσουμε ότι τόσο ο πρωθυπουργός, όσο και ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ, γνωρίζουν πράγματα που εμείς δεν θα μάθουμε. Κάτι τέτοιο θα ήταν, για παράδειγμα, δημοσκοπήσεις που δεν έχουν δημοσιευθεί και προμηνύουν μελλούμενα φοβερά και τρομερά… Τούτα τα μελλούμενα μπορεί κάλλιστα να είναι φοβερά και τρομερά και για τους δύο, και γι’ αυτό δεν δημοσιεύονται. Ωστόσο, είναι προσωπική μου εκτίμηση ότι η επικείμενη διπλή εκλογική διαδικασία δεν επιφυλάσσει εκπλήξεις.

Απλά… Δεν υπάρχει λόγος να περιμένουμε εκπλήξεις από το εκλογικό αποτέλεσμα, εφόσον δεν υπάρχουν εκπλήξεις κατά την προεκλογική περίοδο. Μια τέτοια έκπληξη θα ήταν, για παράδειγμα, ο δημόσιος και εις βάθος διάλογος για τον ρόλο και της αρμοδιότητες του Ευρωκοινοβουλίου και της Τοπικής Αυτοδιοίκησης υπό τα νέα δεδομένα οικονομικής συγκυρίας, πολιτικού και νομικού πλαισίου. Δυστυχώς, η αίγλη των Βρυξελλών φτάνει μέχρι τα Βαλκάνια μόνο με την μορφή πλάνων αρχείου και τετελεσμένων γεγονότων. Αντίστοιχα, μάλλον γνωρίζουμε πολύ λίγα για τους νέους και ακρωτηριασμένους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Σημειωτέον -διότι είναι πέρα από τις δυνάμεις μου να μην το αναφέρω- οι καιροί έχουν δείξει ότι λίγα γνωρίζουμε και για την δημοκρατία. Για να πάθει ζημιά ένας Δήμος, δεν χρειάζεται να εκλέξουμε έναν κακό Δήμαρχο… Αρκεί να εκλέξουμε ένα κακό Δημοτικό Συμβούλιο!

Δεδομένου ότι δίνουμε περισσότερη προσοχή στην Μαρία Μπεκατώρου, απ’ όση δίνουμε στα ψηφοδέλτια των ΟΤΑ, είναι πλέον χαρακτηριστικά ευκολότερο και πιθανότερο να εκλέξουμε για Δημοτικό Συμβούλιο ένα ψηφιδωτό άγνοιας, ανευθυνότητας και αδιαφορίας. Η περιπέτειες της επόμενης πενταετίας θα οφείλονται στο γεγονός ότι επιτρέψαμε στην κεντρική πολιτική σκηνή του κ. Σαμαρά, να αναγάγει το αμιγώς διαχειριστικό ζήτημα της αποκεντρωμένης εξουσίας, σε μείζον πολιτικό δίλημμα τύπου «Ευρώπη ή Αρμαγεδδών».