Με τον Σάκη Ρούβα η επίσημη φωταγώγηση της Αθήνας

Την Πέμπτη 19 Νοεμβρίου, στις 19.00, ο δήμαρχος Αθηναίων, Γιώργος Καμίνης, θα δώσει στην πλατεία Συντάγματος τo σύνθημα για την επίσημη φωταγώγηση της πόλης εν όψει των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς.

Μουσικές θα πλημμυρίσουν την Αθήνα από τις 17.30, καθώς δύο τμήματα της Φιλαρμονικής Ορχήστρας Πνευστών του δήμου Αθηναίων θα ξεκινήσουν ταυτοχρόνως, από την πλατεία Εθνικής Αντίστασης (πρώην πλ. Κοτζιά) και το σταθμό του Μετρό στο Μοναστηράκι, για να συναντηθούν στην πλατεία Συντάγματος και να υποδεχθούν τον κόσμο δημιουργώντας εορταστική ατμόσφαιρα.

Στις 19.00 η Big Band του δήμου Αθηναίων μαζί με τον κορυφαίο Έλληνα καλλιτέχνη, Σάκη Ρουβά, σε μια ειδική εμφάνιση και ρεπερτόριο που θα αφιερωθεί στο Παρίσι, θα συνοδεύσουν με τις χριστουγεννιάτικες μελωδίες τους την επίσημη φωταγώγηση της πόλης και του Χριστουγεννιάτικου δέντρου στην πλατεία Συντάγματος. Θα συμμετάσχει η παιδική χορωδία του Λεοντείου Λυκείου Νέας Σμύρνης υπό τη διδασκαλία της Κατερίνας Βασιλάκου.

Στις 20.00 τη σκυτάλη θα πάρουν dj, οι οποίοι θα κρατήσουν τον εορταστικό παλμό στην πόλη έως τις 22.30.

Η Αθήνα Επιχειρεί: 45 δράσεις από 25 φορείς προωθούν την επιχειρηματικότητα στο δήμο Αθηναίων

Από τις 18 έως τις 25 Νοεμβρίου η Αθήνα επιχειρεί να αναδείξει την σημασία της καινοτομίας και της επιχειρηματικότητας. Με τον τίτλο «Η Αθήνα Επιχειρεί», 45 δράσεις από 25 φορείς, προωθούν την επιχειρηματικότητα στο δήμο Αθηναίων με διοργανωτές το «Δίκτυο Επιχειρηματικότητας» του δήμου Αθηναίων, το «Επιχειρώ Κοινωνικά» και το Γραφείο Συνεδρίων και Επισκεπτών Αθηνών (ACVB) της Εταιρίας Ανάπτυξης και Τουριστικής Προβολής Αθηνών (ΕΑΤΑ), με τη συνεργασία 25 θερμοκοιτίδων, επιχειρήσεων, φορέων και πανεπιστημιακών ιδρυμάτων της πόλης.

espa

Η πρόθεση του δήμου Αθηναίων είναι να  στηρίξει όλες  τις αξιόλογες επιχειρηματικές πρωτοβουλίες που αναπτύσσονται στην πόλη και εντάσσεται στη συνολική αναπτυξιακή στρατηγική για την περίοδο 2015-2020. «Η Αθήνα Επιχειρεί» μαθαίνει – συνεργάζεται – αλλάζει. Η εναρκτήρια  εκδήλωση θα γίνει στο Ζάπειο Μέγαρο την Τετάρτη 18 Νοεμβρίου και με  με ομιλητές τον δήμαρχο Αθηναίων κ. Γιώργο Καμίνη και τον CEO του Startup Lisboa κ. Joao Vasconcelos και τον κ. Άρη Δρόση, Επικεφαλής Τεχνολογικού Κέντρου Αθήνας της Nokia Networks Hellas.

Συμμετέχοντες οργανισμοί στο «Η Αθήνα Επιχειρεί» είναι οι: Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, Εντός Αθηνών ΙΜΕ ΓΣΕΒΕΕ, ΕΠΙ.νοώ ΕΜΠ, Επιχειρώ Κοινωνικά, Θερμοκοιτίδα Νεοφυών Επιχειρήσεων Αθήνας ΕΒΕΑ, Κέντρο Στήριξης Επιχειρηματικότητας Δήμου Αθηναίων, Ρομάντσο, συνΑθηνά, Σύνδεσμος Εταιρειών Κινητών Εφαρμογών Ελλάδος, ACE – Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, Action Finance Initiative (AFI), ALBA Graduate Business School, Athens Convention & Visitors Bureau, British Council, EkinisiLAB ΣΕΒ, Coins Επαγγελματικό Επιμελητήριο Αθήνας, Europe Direct Δήμου Αθηναίων, Found.ation, Greek e-Commerce Association (GRECA), Innovathens, NOKIA, Orange Grove, Startup Safary, The Meet Market, Women on Top
Υποστηρικτές του «Η Αθήνα Επιχειρεί» είναι ο ραδιοφωνικός σταθμός Αθήνα 9.84, ο ραδιοφωνικός σταθμός EnLefko, το Europe Direct Δήμου Αθηναίων, το Αθηνόραμα και το athinorama.gr, το capital.gr, το epixeiro.gr και το συνΑθηνά.

Όλες οι πληροφορίες και το πρόγραμμα των δράσεων εδώ:

Γνωστά-άγνωστα αρχαία μνημεία της Αθήνας, του Γιάννη Παγουλάτου

Η Αθήνα είναι γεμάτη από σκόρπια αρχαία μνημεία. Τα βλέπουμε συχνά όταν πηγαίνουμε στην δουλειά ή όταν βγαίνουμε βόλτα. Οικείες σε εμάς παραστάσεις, έχουν γίνει πλέον τμήματα της καθημερινότητάς μας. Γνωρίζουμε όμως την πραγματική τους ταυτότητα; Πότε χτίστηκαν, από ποιους και γιατί; Ποιες είναι οι ονομασίες τους και πώς τους δόθηκαν.

Το Θησείο (Ναός του Ηφαίστου)
Το Θησείο (Ναός του Ηφαίστου)

Το Θησείο ή, πιο σωστά, ο ναός του Ηφαίστου έχει δώσει το όνομά του σε μια πολύ γνωστή αθηναϊκή συνοικία, η οποία φημίζεται για τις καφετέριες και τα εστιατόριά της. Πρόκειται για το εντυπωσιακό εκείνο οικοδόμημα με τους δωρικούς κίονες, κοντά στον σταθμό του Ηλεκτρικού. Το Θησείο είναι ο καλύτερα διατηρημένος αρχαίος ναός στην Ελλάδα. Χτίστηκε τον 5ο αιώνα π.Χ στον χώρο της Αγοράς και αποτέλεσε τόπο λατρείας όχι μόνο του Ηφαίστου αλλά και της Αθηνάς. Ο αρχιτέκτονάς του δεν μας είναι γνωστός. Η εσφαλμένη ονομασία ‘Θησείο’ οφείλεται σε μια παρεξήγηση. Ο αρχαίος Αθηναίος πολιτικός και στρατιωτικός Κίμων είχε χτίσει εντός της Αγοράς ένα ιερό το οποίο στέγαζε τα φερόμενα ως λείψανα του ήρωα Θησέα. Για πολλά χρόνια, κατά τη νεώτερη εποχή, το οικοδόμημα εκείνο ταυτιζόταν με τον ναό του Ηφαίστου όχι μόνο γιατί κι αυτός βρίσκεται στον χώρο της Αγοράς αλλά και επειδή στην εξωτερική του διακόσμηση απεικονίζονται μεταξύ άλλων οι άθλοι του Θησέα.

Η Πύλη του Αδριανού
Η Πύλη του Αδριανού

Ερχόμενοι από Φάληρο την βλέπουμε να δεσπόζει στην είσοδο της Αθήνας. Πολλοί από εμάς γνωρίζουμε και την ονομασία της: Πύλη του Αδριανού. Πού οδηγούσε όμως αυτή η πύλη και τι ακριβώς ήταν εκείνος ο Αδριανός; Από το 117 μ.Χ ως το 138 μ.Χ στο θρόνο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας βρισκόταν ένας ικανός μονάρχης ο οποίος είχε ιδιαίτερη προτίμηση στις τέχνες και τα γράμματα. Το όνομά του ήταν Αδριανός και κατά τη διάρκεια της βασιλείας του απέκτησε την φήμη του φιλέλληνα. Ως αυτοκράτορας επέκτεινε την Αθήνα και την διακόσμησε με πολλά και καλαίσθητα οικοδομήματα. Το 131 μ.Χ οι Αθηναίοι ανέγειραν προς τιμήν του μια θριαμβευτική αψίδα η οποία ονομάστηκε Πύλη του Αδριανού και χώριζε την παλιά από τη νέα πόλη που είχε χτίσει ο Ρωμαίος μονάρχης.

Πύργος των Ανέμων (Ωρολόγιο του Ανδρονίκου του Κυρρήστου)
Πύργος των Ανέμων (Ωρολόγιο του Ανδρονίκου του Κυρρήστου)

Οι Αέρηδες ή Πύργος των Ανέμων είναι ένα μνημείο γνωστό σε όσους έχουν καθίσει για καφέ κοντά στην Ρωμαϊκή Αγορά, στην Πλάκα. Η κανονική του ονομασία είναι Ωρολόγιο του Ανδρονίκου του Κυρρήστου και πρόκειται για ένα οκταγωνικό, μαρμάρινο οικοδόμημα, πολύ πρωτότυπο και προχωρημένο για την εποχή του. Χτίστηκε περίπου το 50 μ.Χ από τον Έλληνα Αστρονόμο Ανδρόνικο τον Κυρρήστη με σκοπό να δείχνει την ώρα και την κατεύθυνση του ανέμου στους περαστικούς. Στην κορυφή του οικοδομήματος περιστρεφόταν χάλκινος ανεμοδείκτης με μορφή Τρίτωνα ο οποίος έδειχνε έναν από τους οκτώ ανέμους που απεικονίζονται ως φτερωτοί άνθρωποι σε κάθε πλευρά του μνημείου. Κάτω από αυτές τις μορφές υπάρχουν χαράγματα για ηλιακό ρολόι το οποίο έδειχνε τον χρόνο με σφάλμα μόνο 3-4 πρώτα λεπτά της ώρας. Παράλληλα, μέσα στο μνημείο, λειτουργούσε και υδραυλικό ρολόι. Πιστεύεται ότι από το Ωρολόγιο του Κυρρήστου προήλθε η συνήθεια να τοποθετούνται μεταλλικοί ανεμοδείκτες στα καμπαναριά και στις στέγες των σπιτιών, με τον κόκορα να αντικαθιστά τον Τρίτωνα.

Το Μνημείο του Λυσικράτους
Το Μνημείο του Λυσικράτους

Όποιος βγει για βόλτα κάτω από την Ακρόπολη θα παρατηρήσει κάποια στιγμή το Μνημείο του Λυσικράτους στην περιοχή που κατά την αρχαιότητα ονομαζόταν Οδός Τριπόδων. Εκεί βρίσκονταν τα μαρμάρινα μνημεία στα οποία στερεώνονταν οι χάλκινοι τρίποδες που δίνονταν στους νικητές χορηγούς των δραματικών και χορικών αγώνων. Σήμερα δεν σώζεται κάποιο από αυτά τα μνημεία εκτός από εκείνο που ανέγειρε το 334 π.Χ ο Λυσικράτης. Το όνομα του συγκεκριμένου χορηγού υπάρχει στη σχετική επιγραφή πάνω στο οικοδόμημα η οποία μας πληροφορεί επίσης για το ποιος ήταν ο χορογράφος του νικητή χορού, ποιος έπαιζε αυλό κατά την εκτέλεσή του και ποιος ήταν άρχοντας της Αθήνας την περίοδο διεξαγωγής των αγώνων.

Στο «Dinner in the Sky» τρως πετώντας!

Dinner in the sky στην Κωνσταντινούπολη
Dinner in the sky στην Κωνσταντινούπολη

Πώς θα σας φαινότανε το τραπέζι σας στο εστιατόριο να βρίσκεται 50 μέτρα πάνω από το έδαφος; Μετά την Κωνσταντινούπολη, το Λονδίνο και πολλές ακόμα πόλεις σε όλο τον κόσμο το «Dinner in the Sky» έρχεται και στην Αθήνα στην Τεχνόπολη μέσα στο Φεβρουάριο.

Οι υπεύθυνοι μιλούν για μια πολύ ιδιαίτερη εμπειρία όπου 22 άτομα εκτοξεύονται στην κυριολεξία μαζί με το τραπέζι τους και απολαμβάνουν καθώς ίπτανται, ένα μενού 4 πιάτων με επιδόρπιο και το απαραίτητο σέρβις, με θέα από πραγματικά ψηλά. Όπως φαίνεται, όλα έχουν προβλεφθεί όσον αφορά την ασφάλεια αλλά και τις καιρικές συνθήκες, μιας και θα υπάρχει ειδική τέντα και θέρμανση. Όσο για το κόστος, με περίπου 120 ευρώ το άτομο επενδύεις στην απογείωση μετά φαγητού! Μιάμιση ώρα θα έχουν στην διάθεση τους οι τολμηροί να απολαύσουν τη θέα και το φαγητό τους και μετά… προσγείωση!

Θεοφανία Παπαθωμά: Στο νησί του άχρονου χρόνου, της Αναστασίας Κορινθίου

Μιλήσαμε με την Θεοφανία Παπαθωμά, την γνωστή ηθοποιό, προσπαθώντας να καταλάβουμε τι είναι αυτό που την δένει με την Ρόδο και τους ανθρώπους της. Η Θεοφανία έχει μια ιδιαίτερη σχέση με το νησί του Ήλιου Απόλλωνα. Φως και η ίδια, έχει αφήσει ένα τρυφερό χάδι από άγγιγμα ψυχής σε Ροδίτες που την θεωρούν κομμάτι του τόπου αυτού.

Μιλά για την Ρόδο λίγο μετά την παρουσίαση του βιβλίου «ΣΟΥ ΤΗΛΕΦΩΝΗΣΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΑΝΤΙΟ», όπου διαβάζοντας το απόσπασμα «ΕΡΩΤΑΣ», έφερε πολλά δάκρυα στα μάτια όσων ήταν εκεί την μαγική εκείνη βραδιά. Ντυμένη σαν ιέρεια του χρόνου στην Παλιά Πόλη, μας χαρίζει αναμνήσεις της και καθώς ο άνεμος της παίρνει τα μαλλιά και την πασμινα, μετά μεταμορφώνεται, εκεί στις πέτρες τις μεσαιωνικές, σε πριγκίπισσα του χτες…

«Στη Ρόδο πρωτοπήγα όταν τελείωνα το λύκειο, με το σχολείο φυσικά , στην κλασσική πενταήμερη εκδρομή. Ήταν η πρώτη φορά που έκανα μακρινό ταξίδι και μάλιστα μόνη μου, χωρίς τους γονείς, και η πρώτη φορά που πήγαινα σε νησί. Φανταστείτε τί διαστάσεις πήρε αυτό το μέρος στο μυαλό μου… μυθικές! Ήταν για μένα ένας παραμυθένιος προορισμός. Το πρώτο μου ταξίδι. Η ταξιδιωτική μου ενηλικίωση. Χαράχτηκε ανεξίτηλα στο μυαλό μου. Το μυθικό κάστρο των ιπποτών, οι πεταλούδες, μια εκ των οποίων κοσμούσε το δωμάτιο μου πολλά χρόνια μετά, δυστυχώς. Το φημισμένο άρωμα που αγόρασα εκεί, που επίσης ήταν το πρώτο γυναικείο άρωμα που φόρεσα, μια ομπρέλα κάπως περίεργη, ντόπια προϊόντα που συνδέθηκαν με την τρυφερή ενηλικίωση. Περάσαμε ωραία στη Λίνδο, με τα καημένα τα γαϊδουράκια που μας ανεβοκατέβαζαν ολόκληρα μουλάρια στην πλάτη τους. Τρυφερές αναμνήσεις μιας άλλης εποχής, από φίλους, έρωτες, ξέγνοιαστα σχολικά χρόνια.

Τι περίεργα παιχνίδια που παίζει η μοίρα και πως μας συνδέει με ένα τόπο με περιοδικές κυκλικές αλληλεπιδράσεις. Έκτοτε έχω έρθει στη Ρόδο μερικές φορές. Διατηρώ στην καρδιά μου την ίδια ζεστασιά γι’ αυτό το μέρος, και βέβαια νιώθω την ίδια ξεγνοιασιά κάθε φορά που έρχομαι, σαν ο χρόνος να μην περνάει σ’ αυτό το νησί. Σαν να μην υπάρχει ο χρόνος, παρά μονάχα η φύση αέναος, κι εγώ μέσα της μια κουκίδα στην αιωνιότητα.

Φίλοι πάλι παντού. Η Αναστασία, ο Κώστας , ο Γρηγόρης , ο Στάθης, η Δέσποινα, η Λία, ο Λευτέρης, η Φλώρα , ο Πανταζής, η Εμμανουέλλα, η Μαίρη, ο Άρης! Τόσοι πολλοί φίλοι! Ένα νησί γεμάτο αγάπη, φιλοξενία, χαρά , ξεγνοιασιά και τώρα πια και δημιουργία. Πάντα, αλλά και από δω και πέρα, ακόμη περισσότερο, όταν ακούω Ρόδος ένα χαμόγελο φωτεινό σχηματίζεται στο πρόσωπό μου. Είναι το άνοιγμα της καρδιάς!».

Μιας καρδιάς σαν της γνωστής ηθοποιού Θεοφανίας Παπαθωμά, που χτυπά ακόμα δυνατά, Ελληνικά, νοσταλγικά. Που οι χτύποι της γίνονται ένα με τον τόπο αυτό, στον οποίο γεννιούνται για εκείνην φίλιες και συνεργασίες. Στον άχρονο χρόνο, λίγοι βρίσκουν μνήμες από ένα χτες μακρινό.

Η Θεοφανία δεν τις ξέχασε και δεν τις έχασε ποτέ!

Στη Βάρκιζα των ψαράδων, της Εμμανουέλας Κόκκαλη

Σας γράφω πλέον από νέα γειτονιά! Μια μετακόμιση μέσα στο κατακαλόκαιρο, δεν είναι ό,τι πιο εύκολο, αλλά το ξεπεράσαμε. Κι ενώ η προσαρμογή σε ένα νέο χώρο και η τακτοποίηση του σπιτιού, δεν είναι απλή υπόθεση, η επαφή με τη νέα γειτονιά γίνεται όλο και πιο ενδιαφέρουσα! Να σας πω , ότι δεν δυσκολεύτηκα να συνηθίσω εδώ, στη Βάρκιζα, γιατί έχω ήδη μάθει να ζω τα τελευταία χρόνια δίπλα στη θάλασσα και πλέον δεν κάνω χωρίς τη συντροφιά της! Τη θέλω στο κάδρο κάθε χαρούμενης στιγμής! Αλλά και οι λιγότερο όμορφες στιγμές στην καθημερινότητα, αποκτούν άλλη χάρη όταν έχεις για φόντο το απέραντο γαλάζιο! Μπορεί η απόσταση για το κέντρο της Αθήνας να είναι μεγάλη, αλλά η διαδρομή μέχρι τη Γλυφάδα είναι πανέμορφη και αυτό που βλέπεις σε αποζημιώνει.

Εδώ, όλοι κυκλοφορούν όλη μέρα με τα μαγιό, τα μαγαζιά είναι ανοιχτά μέχρι αργά τη νύχτα, όπως τα τουριστικά στα νησιά, θες να τρως όλη μέρα παγωτό και να κάνεις βουτιές μέχρι να πέσει εντελώς ο ήλιος, μου έρχεται να μαγειρεύω και να παίρνω το φαγητό σε τάπερ και να κάθομαι να τρώω στα παγκάκια μπροστά στη θάλασσα! Αν και το σπίτι είναι πολύ κοντά στην παραλία, δεν καταφέραμε να το κάνουμε να έχει και την ανάλογη θέα, οπότε όταν κατεβαίνω για βόλτα δεν μου πάει η καρδιά να γυρίσω σπίτι! Γενικά, η διάθεση σε ένα τέτοιο περιβάλλον είναι πιο ανεβασμένη και ξεχνάς εύκολα τυχόν προβλήματα και δυσκολίες. Αν και το χειμώνα ίσως είναι λίγο πιο δύσκολο το μέρος, ερημικό και μελαγχολικό, σίγουρα όμως θα έχει φυσική ομορφιά! Ξέρετε, οι ένοικοι στην πολυκατοικία μας θα φύγουν το Σεπτέμβριο, έρχονται στην περιοχή μόνο για διακοπές! Δεν είναι αστείο;!

Φυσικά, σε κάθε νέο μέρος που πηγαίνεις, εκτός από το τοπίο και τους ανθρώπους, θες να ανακαλύψεις και τις νοστιμιές του. Έτσι κι εγώ, θέλω να δω ποια ταβερνάκια, ζαχαροπλαστεία και delicatessen αξίζουν την προσοχή μου, ποια θα μπουν στη λίστα με τα αγαπημένα και ποια θα με εμπνεύσουν για νόστιμους πειραματισμούς στο σπίτι! Σας υπόσχομαι να σας κρατώ ενήμερους και να μοιράζομαι μαζί σας όλες τις γευστικές εμπειρίες μου!

Πρώτα από όλα όμως, αξίζει να αναφερθώ στους ψαράδες της Βάρκιζας που κάθε μέρα, μέχρι τις 2 το μεσημέρι πουλούν τα φρεσκότατα ψαράκια και θαλασσινά που έρχονται με τις βάρκες και όλο το σκηνικό θυμίζει τόσο διακοπές που δεν αισθάνομαι καθόλου μελαγχολικά που φέτος δεν θα καταφέρω να φύγω εκτός Αθηνών! Και το σημαντικότερο για μένα, είναι ότι μπορούν να μου τα καθαρίσουν κι όλας!!

Κατέβηκα στην παραλία, αυτοσυστήθηκα, είπα ότι είμαι νέα στη γειτονιά, τους χαμογέλασα, γίναμε φίλοι, πήρα σαρδελίτσα να την κάνω τηγανιτή με 5€ και ξεκίνησα για το σπίτι γεμάτη ενθουσιασμό για τη νέα μου ανακάλυψη! Τόσα χρόνια δεν είχα κοντά μου ένα ψαράδικο και πάντα αγόραζα κατεψυγμένα ψάρια και θαλασσινά, οπότε όλο αυτό το σκηνικό μου φάνηκε εξαιρετικό, κυρίως γιατί συνδυάζεις τα ψώνια σου με βόλτα στην υπέροχη παραλία της Βάρκιζας!

Τα μικρά ψαράκια μου αρέσει να τα κάνω τηγανιτά, περνώντας τα από μίγμα με αλατισμένο αλεύρι και σιμιγδάλι για να κάνουν τραγανή κρούστα και να τα απολαμβάνω σκέτα, με δροσερή ντοματοσαλάτα! Όμως, στο τελευταίο ΒΗΜΑgourmet, βρήκα πολλές ενδιαφέρουσες συνταγές για μικρά ψαράκια από τον σεφ Γιάννη Μπαξεβάνη και αποφάσισα τώρα που θα τα έχω φρέσκα τόσο κοντά μου, να τις δοκιμάσω όλες! Η συγκεκριμένη είναι στο περιοδικό με μαριδάκι, αλλά μια χαρά ταίριαξε και τη σαρδελίτσα – φάρμακο, όπως την αποκάλεσε κι ο ψαράς μου!

Σαρδέλες τηγανιτές με βινεγκρέτ φρέσκιας ντομάτας
Υλικά για 2-4 άτομα
1 κιλό σαρδέλες
1 μεγάλη ντομάτα ξεφλουδισμένη και τριμμένη στον τρίφτη
2-3 κουτ. σούπας ελαιόλαδο για τη βινεγκρέτ και μπόλικο για το τηγάνισμα
1 κουτ. σούπας λευκό ξύδι, δυνατό
Τρίμμα φέτας ή άλλο λευκό τυρί
Αλάτι/πιπέρι/ εγώ πρόσθεσα και δυόσμο (φρέσκο ψιλοκομμένο ή αποξηραμένο)
1 ματσάκι ρόκα ή αρμύρα, όπως προτείνει ο σεφ

Εκτέλεση:
Αφού τηγανίσετε τα ψαράκια σας, αφήστε τα σε μια πιατέλα με απορροφητικό χαρτί να φύγει το πολύ λάδι. Ετοιμάστε τη βινεγκρέτ ανακατεύοντας τη ντομάτα με το ξύδι, αλατοπίπερο, δυόσμο και ελαιόλαδο. Αν θέλετε, βάλτε τη στο ψυγείο να παγώσει και φυσικά μπορείτε να τη διατηρήσετε εκεί για λίγες ώρες, αν θέλετε να απολαύσετε κι άλλες νοστιμιές πιο αργά, το βραδάκι. Θα γινόταν επίσης πολύ νόστιμη, αν προσθέτατε μέσα σε μια σκελίδα σκόρδο, κομμένη στη μέση. Όσο μείνει στο ψυγείο, οι μυρωδιές θα απελευθερωθούν και η βινεγκρέτ σας θα γίνει ακόμα πιο λαχταριστή. Και μην περιοριστείτε στο να την αξιοποιήσετε μόνο στα ψαράκια σας. Βάλτε τη σε μπρουσκέτες, στα κεφτεδάκια, ακόμα και στις τηγανιτές πατάτες! Η φρέσκια ντομάτα το καλοκαίρι είναι «κολλάει» παντού! Στο σερβίρισμα της σαρδελίτσας τώρα, βάλτε σε μια πιατέλα μπόλικη βινεγκρέτ, σκορπίστε τα φύλλα ρόκας, ακουμπήστε όμορφα επάνω τα ψαράκια σας και ολοκληρώστε με το τρίμμα φέτας. Κάποτε έλεγαν ότι το ψάρι δεν ταιριάζει με το τυρί, όμως καλοκαίρι σημαίνει ελευθερία, να μην ακολουθείς κανένα κανόνα, να μην καταπιέζεσαι και να απολαμβάνεις ό,τι νοστιμιά θες χωρίς περιορισμούς!!

eating-around

Παναγιώτης Καρκατσούλης: “Η ελληνική δημόσια διοίκηση χρειάζεται μεγάλες, τεκτονικές αλλαγές ”, συνέντευξη στον Μιχάλη Παπαμιχαήλ

167489_457999010902066_1956503162_n

Στα πλαίσια μιας διαχρονικά επίκαιρης θεματικής, ο Παναγιώτης Καρκατσούλης απαντά σε ερωτήσεις  για την Δημόσια Διοίκηση της νεαρής Ελληνικής Δημοκρατίας.

Ο Παναγιώτης Καρκατσούλης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1958. Σπούδασε Νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και έκανε τη διδακτορική του διατριβή στην Κοινωνιολογία του Δικαίου στο Πανεπιστήμιο του Bielefeld, στη Γερμανία. Εργάζεται από το 1989 ως Καθηγητής στην Εθνική Σχολή Δημόσιας Διοίκησης, και από το 1991 ως Ειδικός Επιστήμονας για θέματα απλούστευσης διαδικασιών και νομοθεσίας στο Υπουργείο Εσωτερικών.

Είναι εμπειρογνώμονας και εθνικός αντιπρόσωπος στον Οργανισμό Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης και Πρόεδρος της Ομάδας Εργασίας του ΟΟΣΑ για την Κανονιστική Διακυβέρνηση στη ΝΑ Ευρώπη. Επιπλέον, είναι μέλος της Ομάδας Mandelkern και του Δικτύου Ευρωπαίων Εμπειρογνωμόνων για την Καλύτερη Νομοθέτηση. Έχει βραβευτεί δυο φορές από την Αμερικανική Εταιρία Διοικητικής Επιστήμης (American Society for Public Administration). Το 2003 του απενεμήθη το βραβείο «Peter Boorsma» από το Νοτιοανατολικό Τομέα (ASPA Southeastern Conference), ενώ το 2012 του απενεμήθη στο Las Vegas το Διεθνές Βραβείο της ASPA (ASPA International Public Administration Award).

Κατά τη γνώμη σας, ποια είναι τα σημαντικότερα προβλήματα της ελληνικής Δημόσιας Διοίκησης και πώς επιδρούν πάνω τους οι μεταρρυθμίσεις της κυβέρνησης.
Η πολυνομία / κακονομία είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα της ελληνικής δημόσιας διοίκησης. Η πολυνομία είναι τόσο εκτεταμένη, ώστε σήμερα το ελληνικό κράτος προσομοιάζει με χάρτινη βαρκούλα σε ταραγμένο ωκεανό νόμων και αποφάσεων κάθε είδους. Άμεσες συνέπειες της πολυνομίας /κακονομίας είναι η αστάθεια της διακυβέρνησης, η απροθυμία των επενδυτών, η καθυστερημένη απονομή της δικαιοσύνης και η εδραίωση αισθήματος ανομίας στην κοινωνία. Ο καθένας μπορεί να κάνει ό,τι θέλει όπως θέλει, αφού εν τέλει οι κανόνες είναι είτε δυσδιάκριτοι είτε κακής ποιότητας.
Συναφές προς την πολυνομία είναι και το πρόβλημα των ατελεύτητων διοικητικών διαδικασιών οι οποίες συνθέτουν το πρόβλημα της γραφειοκρατίας, η οικονομική αποτίμηση της οποίας ανέρχεται επιεικώς σε 14 δισεκατομμύρια ευρώ το χρόνο. Αναπόσπαστο πρόβλημα της αχαλίνωτης γραφειοκρατίας είναι οι δαιδαλώδεις δομές του κράτους τόσο στο κέντρο, όσο και στην περιφέρεια. Το πρόβλημα αυτό μαζί με την κακή κατάσταση των υποδομών και την μη αξιοποίηση των σύγχρονων ηλεκτρονικών μέσων έχει επίσης δημιουργήσει την πεποίθηση στον μέσο πολίτη ότι χωρίς «μέσον» δεν πρόκειται να βγει από τον λαβύρινθο. Κι εδώ τα προηγούμενα προβλήματα συναντούν την διαφθορά, τα λαδώματα και τα σχετικά. Ο κύκλος των προβλημάτων κλείνει με το πρόβλημα του κομματισμού, της χωρίς όρια διείσδυσης των κομματικών μηχανισμών στην δημόσια διοίκηση. Πολλοί θεωρούν αυτό το τελευταίο ως το μείζον πρόβλημα της ελληνικής δημόσιας διοίκησης. Προσωπικά, θεωρώ ότι το πρόβλημα του κομματισμού αποτελεί το αναγκαίο «περιβάλλον» εντός του οποίου αναπτύσσονται τα προβλήματα που εκτέθηκαν προηγουμένως.

Με λίγα λόγια, ποιες αλλαγές έχουν συντελεστεί στην ουσία της δομής και της λειτουργίας της Δημόσιας Διοίκησης από τη μεταπολίτευση έως σήμερα; Υπάρχουν κοινά στοιχεία με άλλες ευρωπαϊκές χώρες;
Μερικά από τα προηγούμενα προβλήματα επιχειρήθηκε να επιλυθούν και όντως έχει σημειωθεί κάποια πρόοδος: Ο νόμος2190/94 (Νόμος Πεπονή) αποτελεί μια βαριά ήττα του πελατειακού συστήματος, χωρίς αμφιβολία. Οι διαδοχικές προσπάθειες αποκέντρωσης («Καποδίστριας», «Καλλικράτης») εξορθολόγησαν σε μεγάλο βαθμό την χαοτική και αδύναμη τοπική αυτοδιοίκηση και τα ΚΕΠ απέδειξαν ότι στην Ελλάδα μπορεί να υπάρξει σημαντική βελτίωση στην ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών. Ωστόσο, πολλά ακόμη πρέπει να γίνουν και η Ελλάδα υπολείπεται άλλων ευρωπαϊκών χωρών που έχουν δρομολογήσει μεταρρυθμίσεις μεγάλης κλίμακας που αφορούν την βελτίωση της αποτελεσματικότητας, της αποδοτικότητας και της οικονομικότητας των δημοσίων υπηρεσιών. Μεταξύ των μεταρρυθμίσεων αυτών συγκαταλέγονται η μέτρηση και η αξιολόγηση της παραγωγικότητας των υπηρεσιών και των υπαλλήλων, ο περιορισμός των διοικητικών επιβαρύνσεων για τις επιχειρήσεις και τους πολίτες, καθώς και η σύνδεση του προϋπολογισμού με αποτελέσματα και η ανάπτυξη κινήτρων για την αξιοποίηση του ανθρώπινου κεφαλαίου.

Ποιες κρίνετε ότι πρέπει να είναι οι προτεραιότητες της πολιτικής ηγεσίας όσον αφορά στις τρέχουσες προκλήσεις;
Η μεγαλύτερη πρόκληση είναι, χωρίς αμφιβολία, η δρομολόγηση μεταρρυθμίσεων στον τρόπο οργάνωσης και λειτουργίας του κράτους. Η τελευταία τριετία, που θα μπορούσε να είχε αποτελέσει ευκαιρία αλλαγών και μεταρρυθμίσεων, δυστυχώς χάθηκε εν μέσω οριζόντιων και άδικων μέτρων αμφίβολης αποτελεσματικότητας. Μάλιστα, θεωρώ ότι η αβελτηρία και μη διάθεση αλλαγών εκ μέρους των εθνικών κυβερνήσεων, κατά το προηγούμενο διάστημα, δημιούργησε μια ευρύτατη εντύπωση, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό, ότι η Ελλάδα δεν θέλει τις μεταρρυθμίσεις, ότι οι κυβερνήσεις της «σέρνονται» και ότι μόνον τα μέτρα λιτότητας φέρνουν αποτέλεσμα. Από την άλλη, ορισμένες εκ των «μεταρρυθμίσεων» που έχουν μέχρι τώρα δρομολογηθεί (βλ. Για παράδειγμα η δημιουργία της Γενικής Γραμματείας Εσόδων), έχουν επιφέρει κάποια σημειακά αποτελέσματα αλλά η ελληνική δημόσια διοίκηση χρειάζεται μεγάλες, τεκτονικές αλλαγές για να μπορέσει να ανταποκριθεί όχι μόνο στη δύσκολη συγκυρία του μνημονίου, αλλά και στις προκλήσεις και απειλές του νέου παγκοσμιοποιημένου κόσμου.

Δημιουργία νέου συστήματος κοινωνικών αξιών ή αυστηρή νομοθεσία και εξωτερική πειθαρχία;
Κανένα κράτος δεν μπόρεσε, ταυτόχρονα, να επιβάλλει την τήρηση των κανόνων και τον σεβασμό των δικαιωμάτων των πολιτών του μέσα από αυστηρή πειθαρχία που δεν συναντούσε την κοινωνική δικαιοσύνη. Η Δημοκρατία των Αθηνών, που αποτελεί το απόλυτο παράδειγμα της Δημοκρατίας ανά τους αιώνες, πέτυχε το ανέφικτο για ένα και μόνον λόγο: Η πλειοψηφία των πολιτών της ενστερνίσθηκε τις αξίες και τις προτεραιότητες που απορρέουν απ’ αυτές και κάθε Αθηναίος πολίτης μεταβλήθηκε σε τοποτηρητή των κανόνων και της ευτυχίας των συμπολιτών του. Ο ελληνισμός στην μεγάλη ιστορική του διαδρομή έχει να επιδείξει λαμπρές σελίδες διακυβέρνησης και μάλιστα σε συνθήκες κοινωνικής έντασης και κρίσης. Έχει, όμως, να επιδείξει και ιδιαίτερα αρνητικές πρακτικές που οδήγησαν σε καταστροφές και εμφυλίους πολέμους, ακυρώνοντας πολλά από τα επιτεύγματά του. Η αντιφατική αυτή ταυτότητα του ελληνισμού αποτελεί και την κινητήρια ανά τους αιώνες δύναμη επιβίωσής του. Άλλες, όμως, ξενόφερτες ιδέες και πρακτικές όχι μόνον δεν τελεσφόρησαν, αλλά προκάλεσαν στην Ελλάδα μονοσήμαντα δεινά και δυστυχία.

Πώς εμπνέεστε, προσωπικά, από μια διάκριση όπως εκείνη του «καλύτερου δημόσιου υπάλληλου στον κόσμο; Πώς εισπράξατε τον σχολιασμό της διάκρισής σας ως «παράδοξο»;
Η διάκριση της American Society for Public Administration αφορούσε το σύνολο του έργου μου, το οποίο δεν περιλαμβάνει μόνον την δουλειά μου για το ελληνικό δημόσιο. Λόγω, βέβαια, της συγκυρίας ανεδείχθη αυτή η πλευρά εις βάρος των άλλων. Τα συναισθήματα μου ήταν αμφίλογα: Χαρά και τιμή για την αναγνώριση των προσπαθειών μιας ζωής σε πολύ δυσκολότερα περιβάλλοντα από το ελληνικό, αλλά και περίσκεψη και μελαγχολία για τον διασυρμό του ελληνικού κράτους από Έλληνες μηδίσαντες και ξένους αναίσθητους και ανθέλληνες. Το βάρος της ευθύνης για την αναστροφή αυτής της ιδιαίτερα δυσμενούς κατάστασης είναι τεράστιο. Ελπίδα μου αποτελούν οι πολύτιμες δυνάμεις του ελληνισμού, εντός και εκτός δημοσίου, οι οποίες είναι αφοσιωμένες στην υπηρέτηση των διαχρονικών αξιών της πατρίδας. Το ελληνικό δημόσιο είναι ο κεντρικός μηχανισμός που διαθέτουμε για να υπηρετούμε τα ιδανικά του ελληνισμού τα οποία αποτέλεσαν αστείρευτη πηγή έμπνευσης και δύναμης στη ζωή μου. Βλέποντας όλους όσους χτυπούν και μισούν το ελληνικό κράτος νοιώθω ότι πληγώνομαι και υποφέρω προσωπικά. Σε βάρος του ελληνικού δημοσίου έγιναν και επιχειρήθηκαν πολλές ανομίες, αλλά σε καμία περίπτωση δεν επιτρέπεται εξ αυτού του λόγου να καθυβρίζεται και να υποσκάπτεται το κράτος στα θεμέλιά του – γι αυτά που τόσοι αγώνες και θυσίες Ελλήνων έχουν γίνει.

Η εμπειρία και οι γνώσεις σας, σας επιτρέπουν να είστε αισιόδοξος για το μέλλον;
Αισιόδοξος είμαι όχι μόνον εκ φύσεως αλλά και λόγω των ιστορικών μου καταβολών. Είμαι Έλληνας, θεματοφύλακας μιας τεράστιας παράδοσης, κοιτίδας πολιτισμού και διαφωτισμού για το σύνολο του κόσμου. Οι προσωρινές δυσκολίες που αντιμετωπίζει η Ελλάδα θα ξεπεραστούν, όχι μέσω των μνημονίων και των πολιτικών παιγνίων τα οποία, παγίως, επέσυραν δεινά για την Ελλάδα, αλλά λόγω των προσπαθειών των Ελλήνων και των θυσιών στις οποίες υποβάλλονται εκείνοι οι οποίοι επέλεξαν να αγωνίζονται για την επιβίωσή της. Χρειάζεται ακόμη πολύς αγώνας και κόπος για να ξεπεράσουμε τα προβλήματα οργάνωσης και λειτουργίας του ελληνικού κράτους. Χρειάζεται ακόμη μακρύς δρόμος να διανυθεί προκειμένου να περιοριστεί ο θανάσιμος εναγκαλισμός κράτους και κόμματος και ακόμη μεγαλύτερη προσπάθεια για την χειραφέτηση της ελληνικής κοινωνίας. Αναστοχασμός και αγώνας είναι οι δύο προτεραιότητές μου – και ειλικρινώς, πιστεύω και γνωρίζω κι άλλων πολλών και καλύτερων από μένα στο ελληνικό δημόσιο.

Τί ζητάτε από τους υπαλλήλους σας, ως προϊστάμενος, και τί συμβουλεύετε τους νέους επαγγελματίες του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα;
Συνεχή προσπάθεια παρακολούθησης ων δρώμενων τόσο στη χώρα μας όσο και στο εξωτερικό. Σε μια παγκοσμιοποιημένη κοινωνία και γνώση, εμείς οι Έλληνες έχουμε ως συγκριτικό μας πλεονέκτημα την διαρκή αγωνία μας, την ευφυΐα και την μεγάλη εργατικότητα που μας χαρακτηρίζει. Οι Έλληνες είμαστε από τους πιο εργατικούς λαούς που έχω συναντήσει ποτέ και, για αυτό, εξοργίζομαι όταν αποκαλούμαστε συλλήβδην «τεμπέληδες δημόσιοι υπάλληλοι». Στους νέους συναδέλφους και φίλους τους ζητάω να κλείνουν τ’ αυτιά τους σε αντίστοιχες αθλιότητες, να ανακαλούν στη μνήμη τους εκείνους τους προϊσταμένους τους που με αυταπάρνηση και ελάχιστες υλικές απολαβές, κατάφεραν την δεκαετία του ‘20 να στεγάσουν και να οργανώσουν την παραμονή ενός πληθυσμού προσφύγων διπλάσιου από τον πληθυσμό της χώρας, εκείνων των στελεχών και απλών υπαλλήλων που κατάφεραν να κρατούν όρθιο, έστω και οριακά, ένα κράτος δικαίου σε μια κοινωνία που σπαρασσόταν από διχασμούς , από πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων και πάθη. Να εμπνέονται από εκείνους τους συναδέλφους τους που κατάφεραν στα τριάντα χρόνια της κοινοτικής μας συμμετοχής, όχι μόνο να μας βγάζουν «ασπροπρόσωπους», αλλά να αποτελούν υποδείγματα για πολλούς Ευρωπαίους συναδέλφους μας. Η έγνοιά μου είναι να τους προφυλάξω από το δηλητήριο του λαϊκισμού, από την ανηθικότητα της λαμογιάς και το παράσιτο του ανθελληνισμού. Ιδίως, σήμερα, σε εποχές χαλεπές, τους καλώ να έχουν προμετωπίδα εκείνο που οι Ρωμαίοι είπαν για την Ελλάδα «Nihil Greciae humani, nihil sancti» (τίποτα πιο ανθρώπινο, τίποτα πιο ιερό από την Ελλάδα).

Σάκης Ψάρρας: Πολίτης του κόσμου και της Πάτμου, της Αναστασίας Κορινθίου

Τί ιδιαίτερο έχουν κάποιοι τόποι και σε τραβάνε από το χέρι, απαιτώντας σου να γίνουν τόπος σου, και όχι απλά προορισμός των διακοπών σου;
Η Πάτμος είναι η ζωντανή απόδειξη ότι αποκαλύπτονται μαγικά σχέσεις ανθρώπων και γης, ψυχών και θάλασσας, καρδιάς και ανέμου!
Μιλήσαμε στην παραλία Άγριο Λιβάδι με τον Σάκη Ψάρρα, γνωστό παίκτη του βόλεϊ σε ομάδες όπως ο Ολυμπιακός, ο Παναθηναϊκός και η Ραβέννα Ιταλίας, και πρόεδρο των αμειβομένων βολεϊμπολιστών Ελλάδας.
Μας έκανε εντύπωση η άνεση του με την παραλία, με τους ανθρώπους του τόπου που τον χαιρετούν σαν να είναι δικός τους άνθρωπος (μαθημένοι πια να κερδίζουν ανθρώπους για δικούς τους).

Τον ρωτήσαμε τί είναι για αυτόν η Πάτμος, ίσως γιατί θέλαμε κι εμείς να ανακαλύψουμε τα δικά μας συναισθήματα, να βεβαιωθούμε ότι αυτό που νιώσαμε από την πρώτη στιγμή είναι κάτι που και άλλοι μυστηριακά ευλογήθηκαν να νιώσουν, να ζήσουν, να αισθανθούν.
Μας είπε ότι δέκα ολόκληρα χρόνια επιλέγει για διακοπές το νησί τούτο (το επιλέγει ή μήπως τον επιλέγει;)
Το δεύτερο καλοκαίρι «προσπάθησε» να πάει κάπου αλλού, μα μια δύναμη τον έκανε να βγάλει τελικά πάλι εισιτήριο για την άκρη αυτή του Αιγαίου…
Του χαρίζει θετική αύρα, τον κάνει να αποδίδει καλύτερα τον χειμώνα, τον βελτιώνει, τον ηρεμεί.

Φέρνει κάθε καλοκαίρι και άλλους μαζί του, να μοιραστεί το μυστικό αυτό γκραάλ ζωής και αναγέννησης!
Δεν αλλάζει παραλία, αγριολιβαδιώτης φανατικός.
Σαν τους έρωτές του, όπως είπε, μένει πιστός!
Άρα, έρωτας η Πάτμος; Πίστη; Ανάγκη; Βελτίωση;
Η μήπως, ενέργεια;
Ναι! Ο Σάκης Ψάρρας πιστεύει στην ενέργεια του τόπου αυτού. Θέλει να αγοράσει σπίτι εδώ γιατί, όπως είπε χαρακτηριστικά, το νησί αυτό δεν σε θέλει απλά σαν τουρίστα, σε θέλει σαν κάτοικό του, σε διεκδικεί κι εσύ του αφήνεσαι.
Η Χώρα για τον Ψάρρα είναι κάτι μοναδικό που δεν συναντάς πουθενά αλλού. Τα σοκάκια της, οι πόρτες της, η Ιστορία της.

Παρατηρούσαμε τα μάτια του όσο μιλούσε για την Πάτμο, καρφωμένα στην θάλασσα απέναντι του, σαν να είχε αφεθεί στο γαλάζιο των ματιών μιας αγαπημένης, ενός έρωτα!
Αυτή είναι η Πάτμος, αρχόντισσα που δεν συμβιβάζεται με μια εφήμερη ερωτική καλοκαιρινή περιπέτεια. Κυρά θέλει να γενεί σε όσους την γνωρίζουν στην καρδιά τους.
Κυρά αρχόντισσα σίγουρα έγινε στην καρδιά του Σάκη Ψάρρα, που ακόμη ονειρεύεται για την Ελλάδα ότι έχει προοπτικές, και ελπίζει σε ένα καλύτερο αύριο.
Μια μπάλα η γη…

Και για τον γνωστό παίχτη του βόλεϊ, η μπάλα δεν γυρίζει πια ανεξέλεγκτα, χωρίς αρχή και τέλος. Κρατά ένα καλοκαίρι η περιστροφή και καταλήγει σε μια γη ιερή, μυστηριακή, μοναδική… Στην Πάτμο!

φωτογραφία
Παραλία Άγριο Λιβάδι στην Πάτμο

φωτογραφία(1)

“Τα τσούγκρισαν” Ρέμος και Σόιμπλε, του Μιχάλη Παπαμιχαήλ

Αυτή τη στιγμή, ένα Υπουργείο και περίπου 400 ελληνικές πρεσβείες και προξενεία ωχριούν μπροστά στον Αντώνη Ρέμο. Ο Έλληνας τραγουδιστής είναι έτοιμος να ασκήσει εξωτερική πολιτική χωρίς δισταγμό. Αμφιβάλλω αν αυτή ήταν η πρόθεσή του, όταν διασκέδαζε 1000 επώνυμους και ευκατάστατους στη Μύκονο. Όλοι μαζί τραγουδούσαν «Όξω φτώχεια!» και ο δημοφιλής ερμηνευτής αστειεύτηκε με την αναπηρία του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, λέγοντας ότι, το ποτό και το ρευστό που έρεαν άφθονα στη μουσική εκδήλωση, θα επανέφεραν την λειτουργία των κάτω άκρων του Γερμανού Υπουργού Οικονομικών.

Υποθέτω, τούτο το θαύμα θα συνέβαινε μέσω ενός σοκ για τον Σόιμπλε, καθώς θα διαπίστωνε την απουσία της οικονομικής κρίσης από εκείνο το γλέντι. Υποθέτω, αν το είχε πάρει χαμπάρι, αφενός θα σηκωνόταν από το αναπηρικό καροτσάκι και αφετέρου θα σήκωνε τα μανίκια για να τιμωρήσει τους παρευρισκόμενους με ελέγχους και φόρους. Υποθέτω, αυτό ήταν το αστείο που εννόησε ο Αντώνης… Κατά καιρούς, χαριτολογώντας σηκώνουμε νεκρούς από τον τάφο, αλλά τώρα μας «πείραξε» το αναπηρικό καροτσάκι του Σόιμπλε, ο οποίος, ειρήσθω εν παρόδω, ασχολήθηκε με το σχόλιο του τραγουδιστή όσο έχει ασχοληθεί και με την ανθρωπιστική κρίση στην Ελλάδα.

Την υπεράσπιση της τιμής του Σόιμπλε ανέλαβε αυτεπάγγελτα η Bild, που δεν χάνει ποτέ ευκαιρία να φτάσει τα κοντέρ της ενημέρωσης «στο κίτρινο»! Αφού έκανε ειδική αναφορά στον Αντώνη Ρέμο και το αστειάκι του, επικοινώνησε μαζί του για να ζητήσει συνέντευξη και, σύμφωνα με δημοσιεύματα, πήρε αμέσως θετική απάντηση. Τώρα, ο ερμηνευτής θα έχει την ευκαιρία να ταράξει τις σχέσεις Μυκόνου-Βερολίνου… Έτσι ακριβώς θα διογκωθεί το θέμα και μερικοί δεν θα ξέρουμε αν πρέπει να γελάμε ή να κλαίμε.

Η ουσία είναι ότι, για διαφορετικούς λόγους ο καθένας, ούτε ο Ρέμος ούτε ο Σόιμπλε χρειάζεται υπεράσπιση. Είναι βιαστικό, και υποδηλώνει τουλάχιστον αγαμίες, το να παίρνεις τους Ρέμους και τις ατάκες τους τοις μετρητοίς. Σε τελική ανάλυση, μια προσβολή, και ακόμη περισσότερο η ειρωνεία, στην χειρότερη περίπτωση βλάπτουν τον είρωνα αναδεικνύοντας το επίπεδο και το ποιόν του. Αντίθετα, οι πολιτικές που εφαρμόζουν οι Σοιμπλέδες καταργούν τα ευρωπαϊκά ιδανικά, καταδυναστεύουν και ταπεινώνουν κράτη και λαούς τα τελευταία χρόνια. Ακόμα κι αν ο Ρέμος αποτελεί δείκτη του ελληνικού πολιτικού πολιτισμού, ακόμα κι αν το χαμηλό μας «επίπεδό» μας κατέστησε έκθετους στην τρέχουσα κατάσταση, η ζημιά μιας ατάκας στην Ψαρού δεν συγκρίνεται με εκείνη της λιτότητας στη Νότια Ευρώπη. Αξιότιμοι βιαστικοί κύριοι, καταλάβατε; Ή να εξηγήσω την ειρήνευση διά της εκτόνωσης;

Ένας αθόρυβος κίνδυνος με πολλά πρόσωπα, της Μαρίας Στεφάνου

Με έκπληξη μου συνειδητοποιώ όλο και πιο πολύ, από σχεδόν ανεπαίσθητα ερεθίσματα, πόσο στενά συνδέεται κάθε κομμάτι στο πάζλ του κόσμου. Πόσο ίδια πράγματα μπορούν να πουν ένας πολιτικός αρθρογράφος, ένας κοινωνιολόγος, ένας ποιητής κι ένας ψυχολόγος, κι ας φαίνονται με την πρώτη ματιά εκ διαμέτρου αντίθετα, και πόσο κοντά είναι ο μέσα με τον έξω κόσμο.

Όταν αρέσκεται κανείς να παρατηρεί την πραγματικότητα γύρω του, μια πόλη και δη η Αθήνα, συστήνεται ανεπιφύλακτα! Δεν άργησα να δω τον συνδετικό κρίκο μεταξύ όλων των φαινομένων που μου τράβαγαν την προσοχή στο δρόμο, στο σταθμό του μετρό, στις πλατείες, στις ουρές των τραπεζών και των υπηρεσιών, είτε ανάμεσα σε εκατοντάδες αγνώστους, είτε ανάμεσα σε δυο-τρεις. Μοναξιά! Κι ούτε άργησα να καταλάβω πόσα πολλά πρόσωπα μπορεί να πάρει.

Είναι πρώτα-πρώτα αυτή που άλλοι μας προξένεψαν χωρίς να φταίμε – με την πρώτη εικόνα τουλάχιστον – μας καταδίκασαν σ’ αυτήν. Αυτή τη μοναξιά, τη φανερή, τη βλέπεις παντού γύρω σου σε υποκατηγορίες. Στην ανώνυμη μοναξιά των περαστικών, που σε αντίθεση με τους αφηνιασμένους ασθματικούς βηματισμούς των υπολοίπων, παράταιροι περπατούν νωχελικά. Στη φρικτή μοναξιά της στέρησης που ζουν όσοι έχουν χάσει κάποιο πρόσωπο στη ζωή τους (χωρισμός ,θάνατος ,τσακωμός). Στην άδικη μοναξιά όσων υφίστανται ρατσισμό και περιθωριοποίηση για το αμάρτημα της διαφορετικότητας. Στην αθώα μοναξιά του δεκάχρονου που παίζει ακορντεόν στο πλακόστρωτο, μεταξύ Θησείου και Ακρόπολη, που βροντοφωνάζει στους τουρίστες που θαυμάζουν τα αρχαία «Να, ο πραγματικός πολιτισμός της Ελλάδας!».

Αυτό το είδος μοναξιάς είναι το σταυροδρόμι των κλάδων: η μοναξιά είναι στοιχείο της ψυχής, απόσταγμα της χαλάρωσης των ανθρώπινων δεσμών, αντικείμενο αναρίθμητων ποιητικών συλλογών και άμεσο επακόλουθο της πολιτικής αστάθειας, της παρακμής και της διαφθοράς. Έτσι συνδέεται η ψυχή με το 27,4 % της ανεργίας, τα λουκέτα στις επιχειρήσεις, τις απολύσεις, τους επιεικώς δυσανάλογους φόρους, τις μίζες και τους διορισμούς του ίδιου ατόμου πρώτα ως υπαλλήλου σε τράπεζα, μετά ως αστυνομικού, μετά ως υπαλλήλου στην αρχαιολογία και σε λίγο ως αστροναύτη στη NASA (τελικά η χώρα μας έχει πολυτάλαντους ανθρώπους !), ενώ ο βλάκας με τα δυο πτυχία, τις τρεις ξένες γλώσσες και το master στη Γαλλία, τυλίγει σουβλάκια!

Την ανυπαρξία της παραγωγής, τις καθιερωμένες πλέον βόλτες από γραφείο σε γραφείο και από βαριεστημένο υπάλληλο σε υπάλληλο για να πληρώσεις έναν λογαριασμό της ΔΕΗ, συνολικά δυο ώρες – αν είσαι τυχερός – κι άλλα τόσα που έχουμε βαρεθεί να ακούμε και έχουμε κουραστεί ακόμα περισσότερο να ζούμε .
Έτσι μπαίνει το εξάμβλωμα του έξω κόσμου μέσα μας, μέσα σε κάθε σπίτι. Πώς όχι; Όταν ολημερίς βρίσκεται κάποιος ενώπιον εξωφρενικών εξόδων, λογαριασμών και οφειλών, όταν έχει οικογένεια με παιδιά που στερείται τα βασικά για να χρυσοπληρώνει εκείνος φόρους στους εγκληματίες πολυτελείας, όταν ο συνολικός μισθός των δυο συζύγων δεν ξεπερνά τα 1000 ευρώ (στις πολύ καλές και σπάνιες περιπτώσεις που δουλεύουν κι οι δυο) ας μου πει κάποιος, ποιά ανθρώπινη επαφή και ποιά σύσφιξη σχέσεων μπορεί να του περνά από το μυαλό; Μόνο φθορά μπορεί να επέλθει σ’ αυτές τις σχέσεις, κούραση, αγανάκτηση, σύγκρουση, τριβή… Δε σου μένει πια χώρος και δύναμη για τίποτα! Κι έτσι απλά, μένεις μόνος, αποστασιοποιείσαι, κλείνεσαι στον εαυτό σου. Και το χειρότερο; Το έχεις ανάγκη!

Ύστερα είναι κι η άλλη μοναξιά, εκείνη που εμείς οι ίδιοι ενσυνείδητα ή ασυνείδητα επιλέγουμε για τους εαυτούς μας. Εδώ ανήκουν και πάλι όσοι έχουν χάσει πρόσωπα από τη ζωή τους, όμως τώρα το «χάνω» αντικαθίσταται από το «αφήνω να φύγουν», ή ακόμα χειρότερα από το «διώχνω». Ανήκουν ακόμα όσοι καταδικάζουν τον εαυτό τους στη μοναξιά, τιμωρώντας τον ενοχικά επειδή συνειδητοποιούν συνήθως εκπρόθεσμα αμαρτίες και λάθη, όσοι αργούν να συνειδητοποιήσουν την αξία κάποιων πραγμάτων στη ζωή τους. Κι άλλοι, κι άλλοι…

Μα για μένα μία είναι η χειρότερη απ όλες τις μοναξιές! Αυτή είτε την επιλέγουμε οι ίδιοι, είτε δεν έχουμε άλλη επιλογή εκ των πραγμάτων. Είναι η πιο ύπουλη και μοχθηρή από τις άλλες. Είναι η μοναξιά που νιώθουμε ενώ έχουμε ανθρώπους δίπλα μας. Ανθρώπους οι οποίοι δε μας γεμίζουν και δε μας καλύπτουν. Που πολλές φορές δε μας ενώνει τίποτα ανώτερο μ’ αυτούς. Μια μοναξιά που πηγάζει συνήθως, όσο κι αν φαίνεται παράξενο, από την περιφρόνηση μας για τη ζωή. Δεν καταλαβαίνουμε πως είναι μοναδική, πως πρέπει να την αξιοποιούμε όσο περισσότερο γίνεται, αντί να αρκούμαστε στα μικρά για να μην παλέψουμε για τα μεγάλα. Αυτή τη μοναξιά την ξέρουμε μόνο εμείς οι ίδιοι, συνήθως κανείς δεν μπορεί να τη δει με γυμνό μάτι, είναι μια μοναξιά – αθόρυβος κίνδυνος. Μια μοναξιά που τη ζούμε μόνοι…

644302_4655842875586_119578129_n

Η Μαρία Στεφάνου είναι φοιτήτρια

στη Νομική Σχολή Αθηνών