Balthazar, νέα σεζόν, της Εμμανουέλας Κόκκαλη

Το νεοκλασικό κτίριο της οδού Τσόχα, στους Αμπελόκηπους ανοίγει τις πόρτες του ξανά την Παρασκευή 8 Μαϊου σηματοδοτώντας επίσημα την έναρξη του φετινού Καλοκαιριού. Μετά από 14 χρόνια συνεχόμενης λειτουργίας ο ομορφότερος κήπος της πόλης, το Balthazar μας υποδέχεται με τους αδερφούς Πιτσιλή και τον Γιάννη Καγιούλη για να μας προσφέρουν, ξεχωριστές καλοκαιρινές βραδιές!

μπαλταζαρ

Ο πλέον αναγνωρίσιμος chef Χριστόφορος Πέσκιας αναλαμβάνει την κουζίνα σχεδιάζοντας ένα μενού βασισμένο σε άριστες πρώτες ύλες, Ελληνική fusion κουζίνα με πιάτα, όπως το flank steak με σάλτσα τσιμιτσούρι και ελληνικό fish and chips απ’τα αριστοτεχνικά χέρια του chef.

Παράλληλα, οι αδερφοί Πιτσιλή πρωτοπορούν και πάλι δημιουργώντας shop in a shop restaurant. Ο Μανώλης Κονιωτάκης με την ομάδα του, θα μας προσφέρει ένα από τα καλύτερα sushi της Αθήνας στεγάζοντας και το Freud Oriental στον κήπο του Balthazar.

Η λίστα για τα καλοκαιρινά cocktailς είναι του Αλέξανδρου Γκικόπουλου και οι γλυκιές δημιουργίες του chef patissier Διονύση Αλέρτα.

Διαχρονική αξία στον χώρο της εστίασης, το Balthazar αποτελεί και φέτος το απόλυτο καλοκαιρινό στέκι με καλό φαγητό, δυνατό bar, ωραίες μουσικές και πολύ κέφι!

Ώρες Λειτουργίας: Καθημερινά μετά τις 21:00 εκτός Κυριακής
Διεύθυνση: Τσόχα 27 & Βουρνάζου, Αμπελόκηποι 11521 www.balthazar.gr Τηλέφωνα κρατήσεων: 210 6412300-309 / 6942559231

Life All Day Bar: φιλοσοφία ζωής, της Εμμανουέλας Κόκκαλη

 

-«Ο νέος χώρος του life είναι έτοιμος να σε υποδεχτεί».

-Όχι!! Μη το γράψεις έτσι. Γράψε πως «εδώ μουσάτα αγόρια σερβίρουν διπλές margarita με μπύρα sol μέσα στο ποτήρι στο ισόγειο και ευτυχισμένες παρέες μασουλούν burgers με καραμελωμένα κρεμμύδια στον πρώτο όροφο».

-Να γράψω για τις ψαγμένες μουσικές;

-Αχ όχι, γράψε πως ‘’κάθε βράδυ στο Life all day bar η μουσική είναι αλλιώτικη, κάνενα βράδυ δεν θα πετύχεις τα ίδια και τα ίδια’’

-Να γράψω για ευχάριστες φατσούλες;

-Δεν είμαστε με τα καλά μας. Ποιος γράφει τέτοια πράγματα πια;

-Τι θες να γράψω επιτέλους;

-Γράψε ’’Ο νέος χώρος του Life all day bar είναι έτοιμος να σε υποδεχτεί. Γιατί σ αυτή τη ζωή αξίζει να δοκιμάσεις έστω μια φορά το κοκτέιλ Mexican bulldog!

[metaslider id=20224]

Life All Day Bar
Ιφικράτους 1-3 | Χαλάνδρι
facebook/lifecocktailbarhalandri

Στο AquaGrand, μια νύχτα με φεγγάρι, της Αναστασίας Κορινθίου

Έχω πάρει πολλές συνεντεύξεις στην ζωή μου… αλλά αυτή που είχα την τιμή να μου προταθεί να κάνω από το ξενοδοχείο AquaGrand ομολογώ ότι  θα την καταχωρήσω στις… μοναδικές!! Την Παρασκευή και 13, παγκόσμια ημέρα ατυχίας, εμείς είχαμε την τύχη να μας δώσει συνέντευξη η απόλυτη σταρ χρόνια τώρα… η σελήνη!! Ένα ολόγιομο φεγγάρι, μια γοητευτική πανσέληνος, έβαλε τα καλά της, ντύθηκε λάμψη και συνεπής στο ραντεβού της βγήκε από τα γαλανά νερά της Λίνδου στο νησί της Ρόδου, βολεύτηκε απαλά στο χέρι μου αφήνοντας μια ζέστη στις χούφτες μου και μια αλμύρα… και μας τα είπε όλα!

flust.gr-ταξίδια

Πώς αποφάσισες να μιλήσεις μετά από τόσους αιώνες σιωπής;
Πάντα μιλούσα… εσείς πάψατε να με ακούτε… να με βλέπετε, να πιστεύετε στα μικρά θαύματα που δημιουργώ σε καρδιές που σκέφτονται και μυαλά που αγαπούν
Άλλαξαν οι άνθρωποι;
Άλλαξαν… δεν ονειρεύονται πια, δεν τραγουδούν πια, δεν ζωγραφίζουν στην άμμο, δεν ανάβουν φωτιές με βλέμματα.
Παλιά πως ήταν τα πράγματα;
Aπλά και πολύτιμα… Έδειχναν εμένα παιδιά και γέροντες και φτιάχναμε παραμύθια, με κοιτούσαν ώρες οι ερωτευμένοι και γράφαμε τραγούδια…
Το ομορφότερο τραγούδι που γράφτηκε για σένα;
Είναι πολλά… άλλα σας “πήγα μια βόλτα στο φεγγάρι” άλλα σας “πέταξαν στο φεγγάρι “fly me to the moon” άλλα με έκαναν χαρτί να ταξιδεύω μοναξιές και άλλα απλά με έβαλαν σε μαλλιά να γίνω χτένι ή χάδι ερωτικό σε όμορφη πανσέληνο σαν απόψε, με την φωνή της… Χαρούλας ή Χάρις, πώς την λέτε πια;
Xάρις… Χαρούλα εγώ την προτιμώ… χαρά μου!!
Ποιος είναι ο πιο διάσημος έρωτας που φώτισες;
Του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας να την δει στο δικό μου φως σαν βγήκε στο μπαλκόνι της και να μαγευτεί… ο ήλιος να ξέρεις πως φωτίζει πιο σκληρά… εγώ απαλύνω την ομορφιά, δεν την κάνω να κόβει αιχμηρό εργαλείο στα χέρια του καλλιτέχνη…
Και ποιόν έρωτα έκρυψες;
Χμμ, χρόνια πριν στην Ιρλανδία, μια κοκκινομάλλα όμορφη κοπελιά χόρεψε γυμνή και μάγεψε άρχοντα, μα φοβήθηκα μην την πουν μάγισσα και κρύφτηκα στα σύννεφα να τους προστατέψω… από την προκατάληψη που θα την έκαιγε πρώτα στα στόματα των ανθρώπων και μετά στην φωτιά.
Σε πείραξε σαν «πάτησε» άνθρωπος πάνω σου και σε κατέκτησε;
Δεν με κατέκτησε άνθρωπος ακόμα. Σε κατακτούν μόνο αν σε καταλάβουν, αν μάθουν τα μυστικά σου… και τα δικά μου κανείς δεν τα ερμήνευσε ακόμη.
Που κρύβεσαι το πρωί;
Πουθενά… εκεί είμαι πάντα… το αόρατο δεν είναι μη υπαρκτό… αυτό το έμαθα στον Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ… πολύ καλά!!
Για ποιον έκλαψες σαν ταξίδεψε στην γειτονιά των αγγέλων κοντά σου εδώ από την χώρα μας;
Δεν κλαίω, γιατί εδώ από ψηλά, η γη σας, είναι τόπι να παίζουμε τις πεθυμιές μας… Στενοχωρήθηκα αν θες λιγάκι, σαν έφυγε ο Νίκος Γκάτσος, μου άρεσε που με ταξίδεψε έτσι γλυκά στην θάλασσα από χέρι παιδικό σαν χάρτινο καράβι, ήταν όμορφα να είμαι παιχνίδι ειρήνης και αγάπης.
Γιατί έσπασες τώρα την σιωπή σου;
Για να με θυμηθείτε, για να θυμηθείτε πως είναι να αφήνεσαι σε μια αγάπη, σε ένα πάθος, σε μια βραδιά που θα φέρει και άλλες βραδιές… συνηθίσατε στις περιπέτειες της μιας βραδιάς και φοβηθήκατε την στιγμή που θα γεννήσει στιγμές άλλες… φυλαχτά ζωής και θανάτου μέσα από έναν έρωτα.
Γιατί εδώ στο AquaGrand;
Γιατί εδώ με σέβονται… με αγαπούν… με τιμούν με βραδιές θεματικές, με κάνουν στολίδι τους κάθε βράδυ…
Που μπορώ να σε βρω ξανά;
Εσύ ειδικά Αναστασία, νομίζω πως ξέρεις πολύ καλά ότι κρύβομαι στις φεγγαρόπετρες σαν αυτήν που φοράς στον λαιμό σου, στην λάμψη τους που νύχτα μέρα εσύ κρατάς ζωντανή αν έχεις κάτι να πιστεύεις… σαν… σαν τον εαυτό σου… σαν τον εαυτό σου μέσα από τους άλλους…
Σε έχουν χαρίσει τόσοι και τόσοι ερωτευμένοι… σε ποιον ανήκεις τελικά;
Σε όλους που πίστεψαν ότι μπορώ να γίνω βέρα τους… σε όσους εννοούσαν τον έρωτα σαν θάνατο και ζωή… με αυτήν την σειρά!!
Θα σε ξαναβρώ για μια κουβέντα;
Aν βρεις και εσένα… μπορεί!
Nα με… βρω;
Nα σε βρεις… εκεί που χάνεσαι!!

flust.gr-ταξίδια

Και μετά… χάθηκε… Γλίστρησε από το χέρι μου και ανέβηκε ψηλά στον ουρανό… Χαμογέλασα στον Δημήτρη Μπιλιά τον φωτογράφο… μου χαμογέλασε και αυτός… Στην παλάμη μου είχε μείνει λίγο φως, το έβαλα στην καρδιά μου με σεβασμό… να φωτίζει τα σκοτάδια μου σαν νιώθω μόνη και να θυμάμαι… ότι… φεγγαράκι λαμπρό, μου φέγγει να περπατώ στους δρόμους των ανθρώπων, που φοβούνται να αγαπήσουν.

Σίγουρα βλέπετε κατάλαβα καλά… πως η πανσέληνος είναι μαγεία από μόνη της… Η λέξη μαγεία ασκεί μια έντονη γοητεία. Ανακαλεί στη φαντασία μισοξεχασμένες μνήμες και ιστορίες που ακούγαμε στα παιδικά μας χρόνια. Θυμίζει αραβικές νύχτες γεμάτες μυστήριο με μια Χαλιμά να λέει παραμύθια. Θυμίζει μαγικά χαλιά που πετάνε μαζί με τους ιδιοκτήτες τους για περιπέτειες σε παράξενες χώρες. Θυμίζει δακτυλίδια που εκπληρώνουν κάθε επιθυμία, παράξενες μποτίλιες που περιέχουν πνεύματα ή κάποιο τζίνι, δέντρα που καρποφορούν θαυματουργούς καρπούς, περιπέτειες αναζητήσεων και ιστορίες με δράκους, μάγια που λύνονται και δένονται και θαυμαστούς Ιππότες που κατακτούν και κερδίζουν όμορφες, κατάξανθες πριγκίπισσες.

Ο κόσμος της μαγείας είναι ένας κόσμος γεμάτος φαντασία. Η ετυμολογία της λέξης φτάνει ως την περσική ρίζα «Mάγκι» Magi, μια λέξη που σημαίνει «εκείνον που λατρεύει τη φωτιά». Φωτιά και το φεγγάρι που ανάβει… φωτιά σε μια καρδιά. Για μένα πια, η Σελήνη αντιπροσωπεύει τη σκοτεινή πλευρά της φύσης, την αόρατη όψη της. Την πνευματική όψη του φωτός μέσα στο σκοτάδι, την εσωτερική γνώση, το παράλογο, το διαισθητικό και υποκειμενικό. Μην ξεχνάς πως εκείνη… ελέγχει παλίρροιες, βροχές, ύδατα, πλημμύρες και εποχές, ακόμη και τη διάρκεια της ζωής. Όλες οι σεληνιακές θεές ελέγχουν το πεπρωμένο και υφαίνουν τη μοίρα, μερικές φορές απεικονίζονται σαν αράχνες στο κέντρο του ιστού τους. Αν βέβαια, η σελήνη βρίσκεται στην φάση της πανσελήνου, η δύναμη της είναι ακόμα πιο ισχυρή. Η πανσέληνος συμβολίζει την ολότητα, την ολοκλήρωση, την ισχύ και την πνευματική δύναμη. Για τον βουδισμό η πανσέληνος και η νέα σελήνη είναι περίοδοι ισχύος και πνευματικής δύναμης. Για τους Ινδιάνους η πανσέληνος παρομοιάζεται με το φως του μεγάλου πνεύματος αλλά σε κάποιες φυλές η σελήνη είναι μια μοχθηρή και κακοποιός δύναμη. Για τους Σουμέριους, η νύχτα της πανσελήνου ήταν περίοδος προσευχής αγαλλίασης και θυσίας.

Η Σελήνη φτάνει στο μισό της περιστροφής της γύρω από τη γη, δείχνει την πλευρά της που φωτίζεται από τον Ήλιο και φαντάζει στον ουρανό σαν ολοστρόγγυλος φωτεινός δίσκος, ως πανσέληνος. Από τον ήλιο η σελήνη φαίνεται σαν να βρίσκεται πίσω από τη γη. Στις λίγες ώρες της πανσελήνου γίνεται αισθητή η δύναμη της επιρροής της πάνω στη γη, στον άνθρωπο, στα ζώα και στα φυτά, στις καρδιές που…. αναζητούν μια άλλη καρδιά… Έφυγα από το AquaGrand «μαγεμένη»…

Και εγώ… παραδομένη στην πανσέληνο που κρατούσα στα χέρια μου για λίγο… Και για φαντάσου… στον δρόμο της επιστροφής, το ραδιόφωνο έπαιζε, «Θα φέρει η θάλασσα πουλιά κι άστρα χρυσά τ’ αγέρι, να σου χαϊδεύουν τα μαλλιά, να σου φιλούν το χέρι.
Χάρτινο το φεγγαράκι, ψεύτικη ακρογιαλιά, αν με πίστευες λιγάκι θα `σαν όλα αληθινά».

flust.gr-ταξίδια

Τα πιο όμορφα θερινά σινεμά είναι εδώ και είναι ελληνικά, της Χριστίνας Καλογεροπούλου

Σινέ Καμάρη

Μια πανέμορφη είδηση, ξεπήδησε ξαφνικά σαν αντίδοτο στη μαυρίλα των καιρών. Έκανε να αποτινάξουμε για λίγο ένα πολύ μικρό κομμάτι της ζοφερότητας και να χαμογελάσουμε βλέποντας πως η Ελλάδα είναι όμορφη και αυτό αναγνωρίζεται και έξω από τα σύνορά της. Κι ας έχει χιλιάδες αρνητικά στοιχεία που ωθούν όλο και περισσότερους να την αποχωριστούν και να επαναπατριστούν σε άλλη γη, σε άλλα μέρη…

Η Τέχνη του κινηματογράφου μπλέκει με την αισθητική και το αποτέλεσμα είναι δύο ελληνικοί κινηματογράφοι να τοποθετηθούν στη δεκάδα των πιο όμορφων θερινών κινηματογράφων της Ευρώπης της βρετανικής εφημερίδας The Guardian. Ο λόγος γίνεται για το Cine Paris στην Πλάκα και το Cine Kamari στη Σαντορίνη, ένα νησί που μεταξύ άλλων είναι και πολύ αγαπημένος τουριστικός προορισμός, κάθε χρόνο, είτε για διακοπές, είτε για γάμους, είτε για ρομαντική απομόνωση.

flust.gr

Για το Cine Paris γράφτηκε πως «είναι ένα σινεμά σε ταράτσα στην καρδιά της ιστορικής Πλάκας, στη σκιά της Ακρόπολης, κάτι που προσδίδει ιδιαίτερη ατμόσφαιρα σε οποιαδήποτε ταινία. Υπάρχει ένα υπέροχο μείγμα ντόπιων και τουριστών, με ταινίες που κυμαίνονται από κινούμενα σχέδια μέχρι τα τελευταία καλλιτεχνικά φιλμ που οπωσδήποτε πρέπει κανείς να δει. Έχω φυλάξει αναμνήσεις σιγοπίνω μια παγωμένη μπύρα βλέποντας μια καταπληκτική ταινία σε ένα από τα πιο μαγευτικά σκηνικά που μπορεί να φανταστεί κανείς.»

Ενώ για το Cine Kamari πως «ακριβώς έξω από την χώρα θα βρει κανείς το πιο χαλαρό μέρος στον πλανήτη για να δει ταινία. Μπορείς να γείρεις, σχεδόν να ξαπλώσεις, σε μια πολυτελή σεζ λονγκ, εισπνέοντας το μεθυστικό μείγμα αρωματικών στικ και βοτάνων, μαζί με ένα κοκτέιλ από το μπαρ στο τραπέζι δίπλα σου και τα ελληνικά αστέρια να τρεμοπαίζουν ακριβώς από επάνω σου.»

Τα προηγούμενα χρόνια είχε ανακηρυχθεί και το Cine Θησείον ως το καλύτερο θερινό σινεμά του κόσμου από το CNN. Πάντως, για τους επίδοξους ταξιδευτές, ή κατοίκους άλλων ευρωπαϊκών πόλεων, στην ίδια λίστα υπάρχουν οι εξής κινηματογράφοι: Κάστρο Μονζουίκ (Βαρκελώνη), Cromarty cinema (Σκωτία), Σινέ Locarno on the lake (Ελβετία), Σινέ Cineteca Bologna (Μπολόνια), Moonlight cinema (Κανάριες Νήσοι), Sotto le stelle (Βερόνα), Rathausplatz (Βιέννη), La Villette (Παρίσι). Σίγουρα αξίζουν όλα μια επίσκεψη.

Εάν κοιτάξουμε, θα βρούμε την αισθητική ολόγυρά μας. Αυτή πρέπει να υπερτονίζουμε, ως αντίδοτο και αναλγητικό στη μαυρίλα και τη ‘βρωμιά’. Η Ελλάδα είναι όμορφη, και μπορεί να γίνει ομορφότερη, εάν προσπαθήσουμε γι’ αυτό…

Πώς μπορείς να πάς παντού; της Χριστίνας Καλογεροπούλου

Ένα βράδυ μουσικής, βρέθηκα με παρέα σε ένα μπαρ στο κέντρο της Αθήνας. Εκεί -φύσει υπερκινητική- πηγαινοερχόμουν αεικίνητα στον χώρο, τον περιεργαζόμουν -και τους θαμώνες του επίσης- μέχρι που έπεσα πάνω σε φίλους φίλων (ω φίλοι!), με τους οποίους και γνωριστήκαμε. Αρχίσαμε, όπως συχνά συμβαίνει σε κάθε πρώτη γνωριμία, να μιλάμε περί ανέμων και υδάτων, και κάποια στιγμή η κουβέντα πήγε σε νησιά, σε προορισμούς διακοπών κι άλλα τέτοια επίκαιρα θέματα, και δεν μπόρεσα να μην εξιστορήσω –αλλά και να προτείνω- μέρη που έχω πάει, που θέλω να πάω αλλά και που θα πάω, στο άμεσο ή έμμεσο μέλλον (ελπίζοντας πως δεν τρέφω φρούδες ελπίδες).

zoltanpakzozdi@flickr.com                       flust.gr-ταξίδια

Κάποια στιγμή, ενώ ήμουν κάπου μετά το εξωτικό Αιγαίο και λίγο πριν την Πόλη, ένας από τους συνδαιτυμόνες με διακόπτει μου ανταπαντά: «Πλούσια, ε;» Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, σάστισα για αρκετά δευτερόλεπτα κι έχασα τον ειρμό μου, γιατί ακόμα κι αν ήθελα, σε αυτή την κατηγορία δεν θα μπορούσα να ενταχθώ. Όμως, μόλις το καλοσκέφτηκα, συνειδητοποίησα πως κυριαρχεί η αντίληψη, πως για να ταξιδέψεις, πως για να δεις ολόκληρο τον κόσμο –που είναι η δική μου μεγάλη προσδοκία αλα ντικενσκική- χρειάζεται το χρήμα να ρέει από τις τσέπες σου. Ιδίως τη σημερινή εποχή, ο κόσμος πιστεύει πως πρέπει να είσαι κάτι μεταξύ Ωνάση και Βαρδινογιάννη για να βγεις εκτός του λεκανοπεδίου.

Αμ, δε! Υπάρχει μια τεράστια πλάνη και ανακρίβεια γύρω από αυτό το θέμα. Όχι μόνο μπορεί κανείς να κάνει ένα οικονομικό ταξίδι, αλλά και να γλυτώσει πολλά περισσότερα χρήματα από όσα φαντάζεται, ακολουθώντας μερικές συμβουλές που θα σας παραθέσω αμέσως..

Το πρώτο πράγμα που πρέπει να μάθει ο επίδοξος ταξιδιώτης είναι πως μπορεί να βρει πολύ οικονομικά αεροπορικά εισιτήρια εάν ψάξει προσφορές που ξεπετάγονται όπως οι χελώνες από τα καβούκια τους. Σε sites όπως το airtickets.gr, ή το skyscanner (του οποίου την εφαρμογή για android προτείνω ανεπιφύλακτα) θα δει κανείς δύο στήλες, που παρουσιάζονται προσφορές από Αθήνα και Θεσσαλονίκη για διάφορους προορισμούς. Ανά καιρούς έχω βρει για Όσλο, για Κωνσταντινούπολη, για Φρανκφούρτη και για πολλούς άλλους θελκτικούς προορισμούς εισιτήρια που δεν ξεπερνούν τα 100 ευρώ. Τέτοια εισιτήρια όμως προϋποθέτουν αφ’ ενός να τα κλείσετε τη στιγμή ακριβώς που θα τα εντοπίσετε γιατί κυριολεκτικά εξαφανίζονται μετά από μόλις λίγες ώρες, αλλά και να είστε έτοιμοι να ταξιδέψετε όχι κουβαλώντας ολόκληρο το σπίτι σας (όπως συχνά ο γυναικείος πληθυσμός κάνει) αλλά ακόμα και με μία μονάχα χειραποσκευή. Στη σελίδα του skyscanner επίσης μπορείτε να βρείτε τις ημέρες με τις χαμηλότερες τιμές, και να σχεδιάσετε τις εξορμήσεις σας αναλόγως.

Τα λίγα συμπράγκαλα –όπως τα λέει η γιαγιά μου- με φέρνουν στο σημείο να σας παραθέσω ένα ακόμα ταξιδιωτικό κόλπο που σώζει την τσέπη. Εταιρίες όπως η Easyjet, η Ryanair και τώρα τελευταία και η Aegean, έχουν τις εξής επιλογές: οι πρώτες δύο έχουν πολύ φθηνά εισιτήρια από μόνες τους χωρίς όμως να δίνουν τη δυνατότητα να αφήσει κανείς βαλίτσα, αλλά να ταξιδέψει μονάχα με μία χειραποσκευή συγκεκριμένων κιλών και διαστάσεων. Όποιος θέλει να πάρει μαζί του επιπλέον βαλίτσα πληρώνει γύρω στα 30-60 ευρώ επιπλέον (όπως δηλαδή κοστίζει η υπέρβαρη βαλίτσα σε κανονικό πλαίσιο). Η Aegean εμφάνισε επίσης έχει την επιλογή Go light, πέραν του κανονικού της εισιτηρίου, δηλαδή να πάει κάποιος μονάχα με μια χειραποσκευή, όπως και στις άλλες δύο εταιρίες και οι τιμές είναι τουλάχιστον 50 ευρώ κάτω του κανονικού ποσού, πολλές φορές και περισσότερο. Έχει τύχει να ταξιδέψω και με τις τρεις επιλογές, και το συμπέρασμα ήταν πως στην Aegean δεν κοιτάζουν καν το μέγεθος της βαλίτσας (η δική μου βέβαια ήταν μικρή, οπότε ίσως αυτό να έφταιγε), απλώς τη ζυγίζουν και δεν πρέπει να ξεπερνά κάποιο όριο κιλών, η easyjet και η ryanair ήταν πιο αυστηρές. Υποχρέωναν να τοποθετήσεις την χειραποσκευή σου σε ένα «καλούπι» διαστάσεων κι αν δεν χωρούσε, πλήρωνες την επιπλέον τιμή. Οπότε προσοχή στις μετρήσεις!

flust.gr-ταξίδια

Από την άλλη, ένα πρόβλημα που αντιμετωπίζει ο κάθε ταξιδευτής είναι το πού θα μείνει. Ιστοσελίδες όπως τύπου booking.com λύνουν τα χέρια και τα προβλήματα! Το booking.com συνεργάζεται με χιλιάδες καταλύματα και φιλοξενεί απίστευτες προσφορές. Οι επιλογές αναζήτησής του έχουν από αστέρια, όριο τιμής τιμή, τοποθεσία ξενοδοχείου, έως σχόλια και κριτικές που δεν σβήνονται –καθιστώντας το αντικειμενικό- και κυριολεκτικά είναι πανεύκολο και πολύ γρήγορο να βρει κανείς προσφορές και φθηνά καταλύματα. Έξυπνη κίνηση είναι να δείτε σε τι τιμές κυμαίνεται το δωμάτιο μέσω booking και πόσο θα σας το δώσουν εάν απευθυνθείτε κατευθείαν στο ξενοδοχείο χωρίς μεσάζοντα. Έκανα το ίδιο σε ξενοδοχείο του Ναυπλίου και μου έδωσαν το δωμάτιο 15 ευρώ λιγότερο.

Για τους πιο τολμηρούς, υπάρχει επίσης η ιστοσελίδα airbnb.com (ή και gr που είναι στα ελληνικά) όπου πάλι με κριτικές και σχόλια, μπορεί κανείς να νοικιάσει δωμάτια σε σπίτια ντόπιων, ή και ολόκληρα διαμερίσματα επιπλωμένα. Το θετικό της όλης υπόθεσης είναι πως γνωρίζεται κανείς με τους ιδιοκτήτες και όχι μόνο μπορεί να αποκτήσετε δεσμούς φιλίας, αλλά έχετε και κάποιον ο οποίος θα σας πει τα must της χώρας του και δεν θα σας αφήσει να πάτε μονάχα στα τουριστικά μέρη που προτείνουν οι ταξιδιωτικοί οδηγοί. Το εν λόγω site επίσης μπορεί να σας βρει και ποια γειτονιά σας ταιριάζει αναλόγως τι θέλετε να κάνετε. Είναι διαμάντι, ψάξ’τε το!

(Συμβουλή: Πάντοτε να ζητάτε πληροφορίες από κάποιον ντόπιο, ή κάποιον που έχει ταξιδέψει στη χώρα όπου θέλετε να πάτε! Αποδεδειγμένα πάντοτε περνάτε καλύτερα και βλέπετε πιο κρυφά και ξεχωριστά μέρη από κάποιον που μένει σε αυτά που προτείνει ένας οδηγός ή και ένας ξεναγός)

Τέλος, υπάρχει και το λεγόμενο Couchsurfing, το οποίο είναι ιδανικό για νέους που θέλουν να αποκτήσουν ένα ευρύ παγκόσμιο δίκτυο φίλων. Λειτουργεί ως εξής: Κάνει κάποιος έναν λογαριασμό και δύο πράγματα μπορούν να συμβούν. Ή να ζητήσει από άλλους χρήστες σε άλλες χώρες να τον ξεναγήσουν στην πόλη τους, δείχνοντας ντόπια στέκια, ή πηγαίνοντάς τους σε μουσεία και μαθαίνοντάς τους την ιστορία της περιοχής και της χώρας τους, ή να ζητήσει εκτός αυτών και κατάλυμα, το οποίο συνήθως είναι δωρεάν. Κοινώς, διασκέδαση και γνωριμίες που πολύ πιθανό να εξελιχθούν σε πολύ καλές φιλίες, δίχως κόστος.

Άρα, όχι. Μπορώ να πω με σιγουριά πως δεν χρειάζεται να είναι κανείς ‘πλούσιος’ για να ταξιδέψει με ελάχιστα χρήματα. Δεν υπάρχει λόγος ούτε να ψωνίσετε για όλο σας το σόι, ούτε και να ξοδέψετε όλα σας τα χρήματα σε πανάκριβα εστιατόρια. Μέτρον άριστον έλεγαν οι αρχαίοι και επίσης ο Alain de Botton πως «Το ταξίδι, όπως και η αγάπη, εκφράζει μια απόπειρα να μετατρέψουμε το όνειρο σε πραγματικότητα».

Γι’ αυτό να ταξιδεύετε… να ταξιδεύετε πολύ!

12 years a Django, του Νίκου Χατζηκάλφα

flust.gr-ταινίες

Χιλιοτραγουδισμένο μεν, άσκοπα δε, θα έλεγα. Βλέποντας, λοιπόν, το «12 χρόνια σκλάβος» έχεις μια αμηχανία. Αμηχανία, γιατί όλα αυτά τα τερατώδη που περιγράφει η ταινία είναι όντως φοβερά, αλλά δεν σε αγγίζουν και τόσο. Νομίζεις ότι έχει πειραχτεί σε μόνιμη βάση η εγκεφαλική σου διαδικασία, και ότι είσαι ένας χοντρόπετσος, και ντροπή σου που δεν έκλαψες με όσα πέρασε ο καημένος ο Σόλομον. Όμως, αφού κοπάσουν οι ιαχές από τα μαστίγια που προσγειώνονται στα μαύρα πετσιά των σκλάβων, καταλαβαίνεις ότι δεν φταις εσύ! Έτσι στα προσέφεραν τα γεγονότα. Με λειψή περιγραφή, ωμό ρεαλισμό χωρίς συναίσθημα και ολίγον επιτηδευμένα. Λες και είσαι αναγκασμένος να παρακολουθήσεις μια διδαχή γεγονότων και να τα εμπεδώσεις καλά!

Έχω την εντύπωση ότι οι Αμερικανοί παραγωγοί τελευταία προσπαθούν, μέσω των ταινιών τους, να εξαγνίσουν τα μελανά σημεία της ολόμαυρης ιστορίας τους. Μετά τα Django, Monument Men κ.α., ήρθε και το “12 years a slave” να μας τα πει όλα… μπας και φύγει από πάνω τους το στίγμα. Γενικά μέτρια προσπάθεια για ένα τόσο σοβαρό θέμα, ενώ η Οσκαρική κούρσα έρχεται σαν συνέχεια της προσπάθειας των προαναφερθέντων Αμερικάνων παραγωγών. Η ιστορία είναι ομολογουμένως συγκλονιστική, με έναν ελεύθερο άνθρωπο να απάγεται με σκοπό την πώληση του ως σκλάβος πρώτης ποιότητας. Ακολουθεί η διαδικασία που περνούσαν όλοι οι τότε σκλάβοι, με εξαιρετικές λεπτομέρειες που χρίζονται σημαντικές, καθώς και διδακτικές για όσους δεν γνωρίζουν τις λεπτομέρειες των αγοραπωλησιών ανθρώπινης σάρκας και μετά πως αυτή η σάρκα αντιμετωπίζεται σαν αντικείμενο άψυχο, που έχει μόνο χέρια για δουλειά. Αλλά το ότι η ταινία, αν και αυτοβιογραφική, αναφέρεται και σε άλλες ιστορίες σκλάβων, δεν βοηθάει τον θεατή να ταυτιστεί με κάποια από αυτές ή με την κεντρική.

Για να τα λέμε όλα, η φωτογραφία και τα σκηνοθετικά τρικ που ορισμένες στιγμές σε κάνουν να νιώθεις κι εσύ τις βουρδουλιές, έχουν κάνει τη δουλειά τους. Μιλάμε επίσης για ένα εξαιρετικό cast από την αρχή μέχρι το τέλος, με πρωτεργάτη τον Chiwetel Ejiofor (σιγά μην το έγραφα στα ελληνικά, βρες μόνος σου πως προφέρεται), στο ρόλο του Σόλομον, να μας έχει δώσει όμως τα διαπιστευτήρια του από την Μελίντα του Woody Allen. Γύρω-γύρω ονοματάρες του νέου σινεμά, όπως οι Fassbender, Giamatti, Brad Pitt, και η νέα ονοματάρα κυριολεκτικά και μεταφορικά, Λουπίτα Νιόγκο, σε μια ερμηνεία που κάνει την Hale Berry του Χορού των Τεράτων να ντρέπεται που ήταν αυτή η πρώτη μαύρη που πήρε το Oscar. O Fassbender ομολογώ ότι περίμενα καρτερικά να παρουσιάσει αυτή την ερμηνεία του, καθώς από την αρχή φαινόταν ότι είναι ο επόμενος Edward Norton αλλά κάτι του έλειπε!

flust.gr-ταινίες

Όσον αφορά στις αρνήσεις μου για την ταινία, δεν θα δεχτώ ποτέ το μεγάλο κενό στο γιατί απήχθη έτσι απλά ο Σόλομον. Επίσης, ωραίες οι ονοματάρες, αλλά δεν χρειάζεται να χρησιμοποιούνται τόσο επιδεικτικά. Και εννοώ ότι, επειδή παίζει ο ολίγον στάσιμος αλλά σούπερ συμπαθής Giamatti, και ο πολύ μοδάτος νέος Σέρλοκ Χόλμς, δεν σημαίνει ότι ντε και καλά έχει αποκτήσει ποιότητα η ταινία. Επίσης, δεν δέχομαι ότι ο Σόλομον ήταν ελεύθερος άνθρωπος και έπαιζε βιολί για ανθρώπους που κακοποιούσαν την φυλή του. Νομίζω ότι κρίνεται σχεδόν συνένοχος, αφού αναφέρεται ότι μετά από αυτά που πέρασε ασχολήθηκε με το θέμα της σκλαβιάς. Γενικά, η ταινία που αφήνει εποχή σε απασχολεί μετά από κάνα 2ώρο… Θες να την ξαναδείς! Όμως όχι, προτιμώ να δω το Django άλλη μια φορά. Σε τελική ανάλυση, πιο σοβαρή ταινία μου φάνηκε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΠΡΟΣΟΧΗ σινεφίλ! της Χριστίνας Καλογεροπούλου

10154432_624013327674314_6270892170470306008_n

Ο Κινηματογράφος ΑΣΤΥ και η AMA FILMS παρουσιάζουν για μία ακόμα χρονιά τον κινηματογραφικό θεσμό πλέον «ΤΑΙΝΙΟΡΑΜΑ», που μετρά πάνω από 20 χρόνια ύπαρξης. Εμπνευστής του ήταν ο Αντώνης Στεργιάκης και πλέον οι απόγονοι, οι γιοί του Γιώργος και Δημήτρης Στεργιάκης, συνεχίζουν αυτή την αξιοθαύμαστη γιορτή της έβδομης τέχνης.

Τρεις ταινίες την ημέρα, από 15 Μαΐου έως 9 Ιουλίου. Συνολικά δηλαδή 168 ταινίες αριστουργηματικών σκηνοθετών που έχουν αφήσει ανεξίτηλα σημάδια στην ιστορία του κινηματογράφου. Ονόματα όπως ο Ντέιβιντ Λίντς –με τον οποίο ξεκινά μάλιστα και το φεστιβάλ την Πέμπτη 15 Μαΐου- ο Φρανσουά Τριφό, ο Άλφρεντ Χίτσκοκ, ο Λουίς Μπουνιουέλ αλλά και η Μελίνα Μερκούρη ταυτοχρόνως με αφιερώματα στην Ιταλική Σάτιρα, στον Βαλκανικό κινηματογράφο, στη Γαλλική κουλτούρα θα περιλαμβάνονται στην επ’ ουδενί φειδωλή αυτή γιορτή.

Τώρα, όσον αφορά τις τιμές, καθημερινά το εισιτήριο κοστίζει 6 ευρώ και περιλαμβάνει και είναι ημερήσιο, μπορεί δηλαδή ο θεατής να απολαύσει με το ίδιο εισιτήριο και τις τρεις ταινίες μιας μέρας. Για τους άκρως σινεφίλ που δεν θα χάσουν καμία ταινία, υπάρχει και κάρτα γενικής εισόδου που περιλαμβάνει όλες τις ταινίες και κοστίζει 40 ευρώ.

Περισσότερες πληροφορίες υπάρχουν στο facebook του κινηματογράφου ΑΣΤΥ  και το αναλυτικό πρόγραμμα του Ταινιοράματος μπορείτε να το ξεφυλλίσετε διαδικτυακά εδώ

Άτιτλο

Η αποθέωση της έβδομης τέχνης όμως δεν σταματά στο Ταινιόραμα. Ο κινηματογράφος έχει την τιμητική του αυτό το καλοκαίρι καθώς η Ταινιοθήκη, που ανά καιρούς έχει φιλοξενήσει αξιοθαύμαστα αφιερώματα, τον Ιούνιο, από 5 έως 18 του μήνα, φιλοξενεί αφιέρωμα στον 82χρονο γάλλο σκηνοθέτη Ζαν Λυκ Γοντάρ. Θα προβληθούν 42 ταινίες του Γκοντάρ, 31 μεγάλου μήκους, 3 μεσαίου και 7 μικρού, κάτι που σημαίνει πως θα προβληθεί το μεγαλύτερο, εάν όχι όλο το εύρος της δουλειάς του. Κάποιες μάλιστα ταινίες του, θα προβληθούν για πρώτη φορά στην Ελλάδα.

Αναλυτικά οι ταινίες που θα προβληθούν είναι οι εξής:

Μεγάλου μήκους ταινίες:
1. Με κομμένη την ανάσα / À bout de souffle (1960, 90΄)
2. Ο μικρός στρατιώτης / Le petit Soldat (1960, 88΄)
3. Une femme est une femme/Η κυρία θέλει έρωτα (1961, 84΄)
4. Οι καραμπινιέροι /Les Carabiniers (1963, 80΄)
5. Η περιφρόνηση / Le Mépris (1963, 105΄)
6. Bande à part / Bande à part (1964, 95΄)
7. Αλφαβίλ (Ο Λέμμυ Κώσιον εναντίον του Άλφα-60) / Alphaville, une étrange aventure de Lemmy Caution (1965, 98΄)
8. Ο τρελός Πιερό / Pierrot le fou (1965, 110΄)
9. Αρσενικό θηλυκό / Masculin féminin (1966, 110΄)
10. Συνέβη στην Αμερική / Made in USA (1966, 90΄)
11. 2 ή 3 πράγματα που ξέρω γι’ αυτήν / Deux ou trois choses que je sais d’elle (1966, 90΄)
12. Η κινέζα / La Chinoise (1967, 95΄)
13. Μακριά απ’ το Βιετνάμ / Loin du Vietnam (1967, 120΄), Σκηνοθεσία: Γιόρις Ίβενς, Γουίλιαμ Κλάιν, Κλοντ Λελούς, Ανιές Βαρντά, Κρις Μαρκέρ, Αλέν Ρενέ, Ζαν-Λυκ Γκοντάρ (episode Camera-Oeil , 15΄).
14. Ένα Σαββατοκύριακο / Week-End (1967, 95΄)
15. Le Gai Savoir (1968, 95΄)
16. Un film comme les autres (1968, 100΄)
17. One plus one, a.k.a. Sympathy for the devil (1968, 99΄)
18. Vent d’est (1969, 100΄)
19. Luttes en Italie / Lotte in Italia (1970, 60΄)
20. Vladimir et Rosa (1970, 96΄)
21. Numéro deux (1975, 88΄)
22. Comment ça va? (1976, 78΄)
23. Ο σώζων εαυτόν σωθήτω / Sauve qui peut (la vie) (1979, 87΄)
24. Το πάθος / Passion (1982, 87΄)
25. Όνομα: Κάρμεν / Prénom Carmen (1983, 83΄)
26. Χαίρε, Μαρία / Je vous salue, Marie (1985, 78΄)
27. Ντετέκτιβ / Détective (1985, 95΄)
28. King Lear (1987, 90΄)
29. Πρόσεχε το δεξί σου / Soigne ta droite, as.k.a. Une place sur la terre comme au ciel (1987, 81΄)
30. Η δική μας μουσική / Notre musique (2004, 80΄)
31. Socialism / Film socialisme (2010, 102΄)

Μεσαίου μήκους ταινίες
1. Pravda (1969, 58΄)
2. Ici et Allieurs (1974, 53΄)
3. JLG/JLG: autoportrait de decémbre (1995, 56΄)

Μικρού μήκους ταινίες
1. Opération béton (1955, 20′)
2. Όλα τα αγόρια λέγονται Πατρίκ / Tous les garçons s’ appellent Patrick, a.k.a. Charlotte et Véronique (1957, 21′)
3. Σαρλότ και Ζυλ / Charlotte et son Jules (1958, 20΄)
4. Μια μικρή ιστορία νερού / Une histoire d’eau (1958, 18΄)
5. Lettre à Freddy Buache (1982, 11΄)
6. Meetin’ WA, a.k.a. Meeting Woody Αllen (1986, 26΄)
7. Pour Thomas Wainggai (episode in Écrire contre l’ oubli) (1991, 3΄)

Histoire (s) du cinéma (1998, 266′) (51’+42’+26΄+28’+27’+27΄+27’+38′)

*Κινηματογράφος ΑΣΤΥ: Κοραή 4 (ΜΕΤΡΟ Πανεπιστήμιο)
*Ταινιοθήκη της Ελλάδος: Ιερά Οδός 48 104 35, Κεραμικός

Before the End, του Νίκου Χατζηκάλφα

before-midnight-ethan-hawke-julie-delpy (1)

Οι λεγόμενες Αμερικανιές είναι εξ ορισμού υπερβολικές ταινίες με θέμα πώς ένας Αμερικάνος μπορεί να σώσει τον κόσμο από εξωγήινους, τρομοκράτες, ζόμπι, ναζί, οικονομικούς δολοφόνους, Ρώσους και άλλες απίθανες απειλές. Συνήθως έχουν στόχο το αντρικό κοινό παγκοσμίως και όλο το Αμερικάνικο. Όμως, το κινηματογραφόφιλο κοινό απαρτίζεται κυρίως από γυναίκες που δεν «τρελαίνονται» να βλέπουν τον Wesley Snipes να αποκεφαλίζει 9 Ασιάτες, 3 Μεξικάνους και 80.000 Άραβες. Έτσι, οι Αμερικάνοι παραγωγοί ανακάλυψαν τις γυναικείες Αμερικανιές! Ή αλλιώς, τις συναισθηματικό-κωμικό-κομεντο-τραγικές ταινίες που, αν κοροϊδεύαμε τις Ελληνικές που τελειώνουν με ένα γάμο, αυτές τελειώνουν πάντα με τον άντρα να αλλάζει 8 χαρακτήρες και να γίνεται το όνειρο της γυναίκας πρωταγωνίστριας -και της θεατή. Ελάχιστες ταινίες παγκοσμίως καταπιάνονται με το θέμα τον σχέσεων σε ώριμο επίπεδο, ενώ οι περισσότερες λειτουργούν σαν μπούσουλας για το πώς η μυξοπαρθένα ανύπαντρη θα βρει γκόμενο. Έτσι, λοιπόν, άχρηστες ημιηθοποιές τύπου Aniston, Jessica Parker και Meg Ryan περιφέρουν την ομορφιά του ως Match Makers, χωρίς καν να πιάνουν τον γυναικείο ψυχισμό.

Αναλογικά με τις παραπάνω, ελάχιστες είναι οι ταινίες που καταπιάνονται με «το μετά» του φιλιού, του γάμου και του πρώτου sex. Η τριλογία του Before (Before Sunrise, Sunset, Midnight) είναι από τις φωτεινές των ελαχίστων, αναλύοντας όλα τα στάδια που μπορεί να περάσει μια σχέση, από τον απόλυτο ρομαντισμό και τις αδίστακτες καύλες, μέχρι την συνήθεια και τον ξεπεσμό της σχέσης. Επιγραμματικά, το Before Sunrise μας γνωρίζει το ζευγάρι που, απενοχοποιημένο από τον εφήμερο χαρακτήρα της σχέσης τους, λέει μεγάλες αλήθειες καθώς περπατάει στη Βιέννη. Το Before Sunset έρχεται σαν φυσική συνέχεια νομίζοντας ότι είναι μια ταινία που βγήκε για να ολοκληρώσει την ιστορία αγάπης του πιο άσπονδου ζευγαριού του κόσμου. Και το τρίτο μέρος μοιάζει να είναι επίλογος, όχι της σχέσης, αλλά του ρομαντισμού. Σίγουρα οι ταινίες αυτές, αν δεν είχαν τους εκπληκτικούς WoodyAllenικούς διαλόγους (όχι λόγω χιούμορ, αλλά ρεαλισμού) θα ήταν μία από τα ίδια. Όμως η χημεία του ζευγαριού, και το ότι οι πρωταγωνιστές της μεγαλώνουν μαζί με τους ηθοποιούς που τους ενσαρκώνουν, τις κάνουν να ξεχωρίζουν.

Στο Before Midnight, λοιπόν, τα γεγονότα διαδραματίζονται στην Ελλάδα και συγκεκριμένα στην Καλαμάτα, χωρίς καρτοποσταλικές διαθέσεις, όπως οι γελοιότητες τύπου My life in Ruins, ή To Rome With Love (sorry, Woody…). To ζευγάρι περνάει κρίση σίγουρα λόγω των πολλών ετών που είναι μαζί, καθώς ο ρομαντισμός ξεφτίζει, ο έρωτας φεύγει, μένει όμως η αγάπη. Αδελφική μεν, αλλά αποτελεί πυξίδα ώστε να μην διαλύσουν όλα τα προηγούμενα που ζήσανε. Ο Ethan Hawke και η Julie Delby συζητάνε, τσακώνονται, φωνάζουν, κάνουν έρωτα μηχανικά και φαίνονται έτοιμοι να τα διαλύσουν όλα, μέχρι την στιγμή που η λογική που υπαγορεύει το για πάντα μαζί (οξύμωρο μεν, λογικό δε γι αυτούς), επανεκκινεί την σχέση τους και, ώριμοι γαρ, ξέρουν ότι οι διαφωνίες τους δεν είναι ο οδηγός τους. Η ταινία δεν έχει κάτι να μας πει σκηνοθετικά, σεναριακά ή τεχνικά. Το ρεπεράζ έχει κάνει όλη τη δουλειά μαζί με τους διαλόγους, που η μοναδική πρωτοτυπία που έχουν είναι ότι είναι αληθινοί! Αξίζει να δεις την τριλογία μαζί, αλλά θα την βιώσεις καλύτερα αν δεις την πρώτη ταινία στα 20 σου, την δεύτερη στα 28 σου και την τρίτη στα 40 σου. Ίσως γι’ αυτό θα σου φανεί περίεργο αν δεις κάποια από τις τρεις ταινίες όντας σε διαφορετική ηλικία. Δεν φταίει το ότι είναι φαντασιόπληκτες. Είναι ότι έχεις διαφορετική άποψη για την πραγματικότητα όσο μεγαλώνεις.

Korova: ένα σύγχρονο καφενείο, της Εμμανουέλας Κόκκαλη

flust.gr-korova

Ωραία μαγαζιά με ποιοτικές νοστιμιές, συναντάς- ευτυχώς- συχνά στην Αθήνα. Δεν έχω παράπονο, έχω ξεχωρίσει αρκετά στα οποία θα ξαναπήγαινα ευχαρίστως ή θα μπορούσα να τα κάνω και στέκι. Ένα από αυτά, είναι το Korova στον Κεραμεικό. Με πήγε την περασμένη εβδομάδα ένας καλός μου φίλος και χάρηκα πολύ που βρήκα ένα ακόμα καλό σημείο, το οποίο δεν προσφέρει μόνο φαγητό, αλλά μια all day επιλογή με παρεϊστικη διάθεση.

Όπως καταλαβαίνετε, έπιασα κουβέντα με τους ιδιοκτήτες, φώναξα τον μάγειρα έξω, τους τρέλανα όλους στις ερωτήσεις, έκανα τη γευσιγνωσία μου και στο τέλος πήρα και τον κατάλογο μαζί μου σουβενίρ για να σημειώσω τι μου αρέσει και να το παραγγείλω αμέσως την επόμενη φορά. Αλλά όλα αυτά δεν τα έκανα μόνο για μένα, ήθελα να μοιραστώ μαζί σας αυτή μου την ανακάλυψη, να σας δώσω μια ακόμα ωραία ιδέα για φαγητό/καφέ/ποτό και καλοπέραση.

Το Korova δεν είναι ένα τυπικό εστιατόριο, στο τραπέζι σας μπορείτε να έχετε ό,τι θέλετε, από φραπέ μέχρι τσίπουρα και να τσιμπάτε με την ησυχία σας τους μεζέδες. Ούτε μεζεδοπωλείο θα το έλεγα γιατί έχει και πολύ χορταστικά πιάτα που μπορείς να απολαύσεις σε ένα break από τη δουλειά σου και να συνεχίσεις την ημέρα σου με όρεξη. Φαντάσου απλώς ένα μαγαζί στο οποίο μπορείς να βάλεις εσύ την ταμπέλα, αναλόγως τις ορέξεις σου. Είναι ανοιχτό κάθε μέρα όλη μέρα και σου προσφέρει εναλλακτικές.

Ο Αλέξης, ένας από τους ιδιοκτήτες, απάντησε σε κάποιες απορίες που είχα, μού έστειλε και ωραίες φωτογραφίες γιατί οι δικές μου δεν έβγαιναν καλές, λόγω φωτισμού κι έτσι μπορείτε κι εσείς να μάθετε τι σημαίνει Korova…

 Πόσο καιρό είστε ανοιχτά;

Ανοίξαμε Παρασκευή και 13 του 2013, αν και θα μπορούσαμε να το κάνουμε μια εβδομάδα νωρίτερα. Δεν θα είχε πλάκα όμως! Οπότε, είμαστε ανοιχτοί 4 μήνες.

Είχατε πιο πριν κάποια άλλη σχέση με τον χώρο της εστίασης;

Είμαστε τέσσερις μέτοχοι. Εγώ (Αλέξης) έχω δουλέψει αρκετά σε διάφορα μπαρ της Θεσσαλονίκης, της Αθήνας και σε νησιά παλιότερα, όπως άλλωστε και η μία κοπέλα (Ελένα). Οι άλλοι δύο ήταν συχνοί νυκτερινοί επισκέπτες… Η σχέση μας με τον χώρο του φαγητού, στηρίζεται στο γεγονός ότι είμαστε όλοι καλοφαγάδες

Πώς προέκυψε το όνομα;

Ενημερωτικά, «Korova» σημαίνει αγελάδα στα ρωσικά. Από εκεί κι έπειτα, το όνομα αυτό προέκυψε από την αγάπη μας για τον κινηματογράφο μια και το «Korova Milk Bar», ήταν το στέκι του Άλεξ και της παρέας του στην ταινία «Κουρδιστό Πορτοκάλι» του Κιούμπρικ.

flust.gr-korova

Τι ύφος έχει το μαγαζί; Πώς θα το χαρακτηρίζατε γενικά; Σε τι κοινό απευθύνεται; 

Νομίζω πως ο ορισμός «Σύγχρονο Καφενείο» ταιριάζει περισσότερο αν θέλουμε ντε και καλά να βάλουμε μια ταμπέλα. Το μαγαζί απευθύνεται σε ανθρώπους που θέλουν να συνδυάσουν την υψηλή ποιότητα με την χαμηλή τιμή. Έψαξα απο άκρη σε άκρη την Ελλάδα για να βρω καλά προϊόντα και έμπιστους παραγωγούς. Και στις μέρες μας, με το διαδίκτυο, αν υπάρχει θέληση και υπομονή, μπορεί να βρει κανείς αγνά υλικά και πεντανόστιμη πρώτη ύλη σε πολύ καλές τιμές. Θεωρώ πως το ρακί, το τσίπουρο και τα κρασιά μας είναι σε πολύ υψηλό επίπεδο συγκριτικά με ό,τι έχω δοκιμάσει ως τώρα σε άλλα μαγαζιά. Όσο για το φαγητό, κοπιάστε να δοκιμάσετε…

Πώς διαμορφώθηκε το μενού; Τι στυλ έχει και πώς θα το χαρακτηρίζατε;

Αν είναι να δώσουμε τίτλο, θα έλεγα πως πρόκειται για μια «Μοντέρνα και υγιεινή κουζίνα». Αποφεύγουμε τα τηγάνια, έχουμε δώσει βάση σε αγνές πρώτες ύλες οι οποίες απαρτίζονται απο λαχανικά που επιλέγονται απο την Λαϊκή, όσπρια και (όσο μπορούμε) άπαχα κρέατα. Το μενού διαμορφώθηκε έπειτα απο συζητήσεις με δύο γνωστούς σεφ της Αθήνας ούτως ώστε να είναι ισορροπημένο αλλά και από προσωπικές επιλογές του Αλέξ (ενός εκ των μετόχων κι όχι αυτού από το Κουρδιστό Πορτοκάλι).

Ποιο είναι το best seller πιάτο σας μέχρι τώρα και γιατί πιστεύετε ότι έχει πάει τόσο καλά;

Τα τρία πιο δυνατά πιάτα μας είναι η Χορτόπιτα Καρδίτσας, το Απάκι με κασέρι πάνω σε πεϊνιρλί και το ψητό ταλαγάνι με μαρμελάδα σύκο. Την χορτόπιτα την φτιάχνει η μητέρα μου (με χόρτα εποχής πάντα και βιολογικά προϊόντα εννοείται) και ο κόσμος που δεν έχει δοκιμάσει τις Θεσσαλικές πίτες, εκπλήσσεται ευχάριστα. Οι άλλες δύο συνταγές είναι αρκετά πρωτότυπες για τα δεδομένα ενός «σύγχρονου καφενείου» και νομίζω οτί η μοντέρνα κουζίνα, είναι κάτι που «τραβάει» στις μέρες μας. Πλέον, όλοι ψάχνουν το καλό φαγητό.

 Έχετε κάποιο πιάτο που δεν μπορεί να βρει κανείς αλλού;

Η αλήθεια είναι πως παρόμοια πιάτα έχω συναντήσει σε διάφορα μαγαζιά. Ίδια συνταγή, δεν έχω δει κάπου. Επι παραδείγματι, έχω δει φάβα με πικάντικο ψάρι σε άλλο μαγαζί ενώ εδώ το ψάρι το χρησιμοποιούμε στην ιδιαίτερη πατατοσαλάτα που έχουμε…

Πείτε μου λίγα λόγια για εσάς, τους ιδιοκτήτες, τι σχέση έχετε μεταξύ σας και από ποιον επαγγελματικό χώρο προέρχεστε; Πώς σκεφτήκατε να ανοίξετε ένα τέτοιο μαγαζί και πώς διαλέξατε τη συγκεκριμένη περιοχή;

Είμαστε φίλοι από παλιά. Εγώ (Άλεξ) ήμουν δημοσιογράφος, οι δύο Νίκοι μηχανολόγοι και η Έλενα ηχολήπτρια. Το μαγαζί είναι κυρίως δική μου ιδέα αφού δεν άντεχα άλλο την ρουτίνα της δημοσιογραφίας για πολλούς και διάφορους λόγους. Την περιοχή την επέλεξα γιατί είναι ανερχόμενη. Ο Κεραμεικός είναι μια ιστορική περιοχή που ήταν αρκετά υποβαθμισμένη και σιγά σιγά βρίσκει τα πατήματα της. Το «σκοτάδι» των προηγούμενων χρόνων ήταν ελκυστικό για την απόφαση αυτή.

O χώρος είναι artistic minimal και φιλοξενεί έργα των Versaweiss, ζωγράφοι και καλλιτέχνες που επιμελήθηκαν και τα χρώματα όλου του μαγαζιού. Γενικά, όλος ο χώρος είναι handmade, τον έφτιαξαν μόνα τους τα παιδιά και δεν μπορείτε να αρνηθείτε ότι έχουν καλό γούστο και ωραίες επιρροές. Το μπαρ, τα επιπλα, γενικά όλα είναι handmade και ιδιαίτερα. Και η μουσική ξένη, λίγο funk, λίγο jazz, λίγο ethnic. Όλα ωραία, ταιριάζουν πολύ στη δική μου αισθητική. Κι εύχομαι στα παιδιά ό,τι καλύτερο γιατί η προσπάθειά τους αξίζει…

Korova, Κεραμεικού 93-95 facebook.com/athenskorova

DJANGO UNCHAINED, του Νίκου Χατζηκάλφα

djangoposters

Είναι μερικές ταινίες που επιβάλλεται να τις δεις δύο φορές για να έχεις άποψη. Πόσο μάλλον αν η πρώτη είναι στον κινηματογράφο και η δεύτερη είναι σπίτι σου, με την άνεση σου. Στον κινηματογράφο ένας ευφυής σκηνοθέτης, όπως ο Tarantino, ή ο Michael Mann, ή ο Spielberg ή ο Σκορτσέζε, θα χρησιμοποιήσει μερικές τεχνικές που θα προκαλέσουν το ενδιαφέρον σου και θα σε προκαλέσουν εν θερμώ να φωνάξεις «Ταινιάρα»! Τη δεύτερη φορά λοιπόν που είδα το Django, κατάλαβα ότι, όχι μόνο είναι ταινιάρα, αλλά είναι η καλύτερη ταινία του Tarantino! Πριν πέσουν οι απανταχού fan των Pulp Fiction και Kill Bill να με κατασπαράξουν, θα πω ότι δεν είναι η πιο διασκεδαστική του ( που είναι το Kill Bill Vol 1), δεν είναι η πιο πρωτότυπη (που είναι το Pulp Fiction), αλλά είναι σίγουρα η πιο άρτια παραγωγή του! Είναι απίστευτο πως στην ίδια ταινία μπορεί και χλευάζει ένα τόσο σημαντικό θέμα και ταυτόχρονα να το παίρνει πάρα πολύ σοβαρά.

Το καταφέρνει αυτό αφού η ταινία αποτελείται από δύο μέρη. Από το πρώτο μέρος, που οι Django και Schultz (με το άλογο του Fritz) επιδίδονται στο κυνήγι επικηρυγμένων και αποτελεί μια υπέροχη μαύρη κωμωδία με «πιο Cool διαλόγους, πεθαίνεις». Και από το δεύτερο μέρος, όπου κάνει την εμφάνιση του ο Leonardo Di Caprio και τα ισοπεδώνει όλα σε μια δραματική ιστορία που αναδεικνύει το καυτό θέμα της σκλαβιάς με τον πιο ρεαλιστικό τρόπο! Ίσως να έπρεπε να γυρίσει δύο ταινίες, όπως έκανε με το Kill Bill (μία διασκεδαστική και μία πιο σοβαρή), ώστε να μας χάριζε πιο πολλές λεπτομέρειες από τη ζωή των πρωταγωνιστών. Είναι όμως προς τιμήν του Tarantino που δημιουργεί μια ταινία περίπου 2,5 ωρών χωρίς να σε κάνει να βαριέσαι ούτε δευτερόλεπτο, όπως τα τελευταία χρόνια το έχουν καταφέρει μόνο ο Σκορτσέζε στο The Departed και ο Nolan στο Dark Knight.

Θα μπορούσαμε να μιλάμε για ώρες για τον Tarantino και το Django , όμως έχει χυθεί πολύ μελάνι με αφορμή αυτή τη ταινία και σίγουρα θα βρείτε μια ανάλυση πιο περιεκτική και ουσιαστική στα άπειρα άρθρα που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο. Αυτό που συνεπήρε εμένα, είναι ο απίθανος Christoph Waltz. Από πού τον ξέθαψε ο Quentin είναι απορίας άξιο, και μάλλον απόδειξη της διορατικότητας του. Ο Leonardo Di Caprio είναι καλύτερος από ποτέ και περιμένω το Masterpiece του! Στη σκηνή του δείπνου ειδικά, σε παίρνει και σε σηκώνει, φωνάζοντας «Sold!» προκαλώντας αμήχανο γέλιο, φόβο και έκσταση μαζί! Μαγεία πραγματική και περιμένουμε κάθε φορά το επόμενο βήμα του Quentin! Περιμένουμε επιτέλους να αναγνωρισθεί πλήρως το ταλέντο του μια χρόνια με πρωταγωνιστή τον Clooney ή τον Pacino, τον Harvey Keitel πάλι ή τον Gene Hackman, να σαρώσει όλα τα βραβεία σε όλες τις κατηγορίες και να αναγνωρισθεί επιτέλους ως ο καλύτερος δημιουργός, οραματιστής και πιο Cool τύπος της γενιάς του!