Η καινούρια ταινία του Ηλία Δημητρίου προκάλεσε αίσθηση ήδη από την πρώτη προβολή της στο περασμένο φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης.
Το ενδιαφέρον των σινεφίλ κορυφώθηκε όταν η πρωταγωνίστρια Βαγγελιώ Ανδρεαδάκη κέρδισε το βραβείο Ίρις Α’ γυναικείου ρόλου από την ελληνική ακαδημία κινηματογράφου. Κατά πολλούς το βραβείο αυτό άξιζε μια άλλη υποψήφια, η Μαρία Καβογιάννη για την ερμηνεία της στο ‘’Ένας άλλος κόσμος’’ του Χριστόφορου Παπακαλιάτη. Δεν είναι πρόθεση του παρόντος άρθρου να συγκρίνει τις δυο ερμηνείες αλλά σαν μια γενική διαπίστωση θα πρέπει να επισημάνουμε ότι είναι εντελώς διαφορετικού ύφους και οπωσδήποτε και έκτασης, μιας και το ‘’Smac’’ είναι εξ’ ολοκλήρου στηριγμένο πάνω στην Ανδρεαδάκη.
Η Ελένη είναι μια μοναχική γυναίκα μέσης ηλικίας που δουλεύει σαν διευθύντρια σε τράπεζα αλλά που θα μάθει ότι πάσχει από καρκίνο. Από εκεί προέρχεται και ο τίτλος του φιλμ καθώς Second Mitochondrial Activator of Caspaces είναι μια πρωτεΐνη που ρυθμίζει το φυσιολογικό θάνατο των κυττάρων και όταν εκλείψει αυτά πολλαπλασιάζονται αέναα και οδηγούν τον οργανισμό στο θάνατο. Ωστόσο, ο Ηλίας Δημητρίου δεν θα θελήσει να στήσει ένα δακρύβρεχτο μελόδραμα αλλά να βουτήξει στη ζωή της ηρωίδας του από τη στιγμή που μαθαίνει το δυσάρεστο και μετά. Διότι όπως μπορεί κανείς να φανταστεί, είναι κάτι τέτοιες καταστάσεις που αλλάζουν ριζικά την ανθρώπινη ψυχοσύνθεση και κάνουν το άτομο να δει με μια άλλη ματιά τη ζωή.
Το αυτό συμβαίνει και με την Ελένη η οποία θα αρχίσει να φιλοξενεί στο σπίτι της έναν άστεγο (στο ρόλο ο Γιάννης Κοκιασμένος που είναι εκπληκτικός στο πρώτο μισό της ταινίας) ενώ παράλληλα προσπαθεί να αποδεχθεί την κατάσταση του εαυτού της. Κι αυτό, για όσους γνωρίζουν, είναι από τα πιο δύσκολα στάδια των καρκινοπαθών. Από το στάδιο του ‘’πόσος χρόνος μου απομένει;’’ μέχρι την αναζήτηση διαφορετικών μορφών θεραπείας (κάπως άστοχα εντάσσεται αυτό στην πλοκή της ταινίας αλλά δίνει μια ενδιαφέρουσα από άποψη ρυθμού σκηνή στο β’ μέρος), την πλήρη απόγνωση και τελικά την καθολική αποδοχή, όλα αυτά τα βλέπουμε και στην περίπτωση της ηρωίδας.
Από την άλλη, στην προσπάθεια που γίνεται από το σκηνοθέτη να χωρέσει στο κάδρο του όλους τους χαρακτήρες που συναντάμε στη σύγχρονη πραγματικότητα (από την καταπιεστική τραπεζικό, τον άστεγο, ένα φιλοσοφημένο γιατρό μέχρι τα πρεζόνια και τους μετανάστες) σκοντάφτει στο να τους φορτώσει με αρκετές συμβάσεις. Παρόλα αυτά οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι ο Ηλίας Δημητρίου διαχειρίστηκε την ιδιαίτερη σεξουαλική ταυτότητα της ηρωίδας του με διακριτικότητα και άκρως φυσιολογικά, δεν την αντιμετώπισε σαν κάποιο περίεργο έντομο αλλά σαν ένα ολοκληρωμένο άτομο που γνωρίζει τον εαυτό του.
Μια δραματική ταινία που παρά τις κάποιες περιττές υποπλοκές διαθέτει σαν μεγαλύτερο ατού της την ερμηνεία της Βαγγελιώς Ανδρεαδάκη που αιχμαλωτίζει το θεατή από το πρώτο πλάνο της μέχρι και την τελευταία σκηνή.
