news

news

ο άνθρωπος στο κέντρο

Η διπλωματική γκάφα που έκρινε έναν πόλεμο, του Βαγγέλη Γεωργίου

Και οι τέσσερίς τους κοιτάζονταν μεταξύ τους λες και είδαν UFO. Και φαντάσου ότι δεν ήταν και τίποτα άπειροι. Ήταν όλοι τους διαλεκτά μπουμπούκια, που υπηρετούσαν στην ισχυρότερη υπηρεσία του κόσμου: το «Γραφείο 40» της διαβόητης βρετανικής Ναυτικής Υπηρεσίας Πληροφοριών. Τον Γενάρη του 1917 η Βρετανία και σύμμαχοί της, δίνανε απελπισμένο αγώνα απέναντι στον γερμανικό οδοστρωτήρα. Η κάθε πλευρά έψαχνε με τον πιο απίθανο τρόπο να εξουδετερώσει την πολεμική μηχανή του αντιπάλου. Αυτοί οι τέσσερις είχανε μπροστά τους ένα γερμανικό […]

περισσότερα...

Σχέδιο “Αθηνά”: καλό είναι, αρκεί να εξαιρεθεί το χωριό μου!, του Θάνου Τζήμερου

Μέχρι σήμερα, η χωροθέτηση των σχολών ΑΕΙ και ΤΕΙ παρουσίαζε μια αξιοθαύμαστη διαχρονική συνέπεια: ιδρύονταν σχολή Διακοσμητικής Φωταγωγών στην Άνω Ραχούλα, αν αυτό βοηθούσε τον (εκάστοτε) κυβερνητικό βουλευτή να μαζέψει ψήφους από την “τόνωση” της τοπικής οικονομίας: τα σουβλατζίδικα, τα καφέ – μπαρ και τα ενοικιαζόμενα. Βέβαια, υπήρχε και άλλος λόγος δημιουργίας σχολών: το βόλεμα του τάδε φρέσκου διδάκτορα που είναι “δικό μας παιδί”. Κι ας μην έχει δημοσιεύσει ούτε μισή εργασία. Κι ας μην κάνει ούτε για υπεύθυνος κυλικείου. Έτσι φτάσαμε ένας φοιτητής ΤΕΙ να κοστίζει στον […]

περισσότερα...

Χρήματα δεν έχουμε, υπόβαθρο παιδείας έχουμε;, της Κατερίνας Σταματελοπούλου

Την μεγαλύτερη αντίθεση σε μας τους νησιώτες, την βλέπω σε κάτι τέτοιες στιγμές. Η γαλάζια αρμονία δεν έχει καμία σχέση με την δυσαρμονία στις ανθρώπινες σχέσεις μας. Η κρίση, η αποξένωση και η κατάθλιψη πήρε “πλοίο” και ήρθε και στο δικό μας νησί. Ίσως ελπίζαμε ενδόμυχα ότι η Ρόδος, η ναυαρχίδα του τουρισμού, θα κατάφερνε να ξεπεράσει την οικονομική κρίση με μικρές απώλειες. Γιατί ποιος περίμενε ότι θα βλέπαμε στη Ρόδο άστεγους και πεινασμένους να ψάχνουν στα σκουπίδια, εταιρίες να […]

περισσότερα...

Πώς ο Abraham Lincoln συρρίκνωσε το όργανο των λευκών, του Βαγγέλη Γεωργίου

Η καψούρα του Ρετ Μπάτλερ με την ξιπασμένη Σκάρλετ στο “Όσα παίρνει ο Άνεμος” (1939) είχε φόντο τον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο του 1861-65, ακριβώς δηλαδή την ίδια περίοδο που θίγει η σύγχρονη ταινία Λίνκολν του Σπίλμπεργκ. Σε εκείνη την ασπρόμαυρη ταινία δεν θα δεις πουθενά τον Λίνκολν, ούτε τον Τζέφερσον, ούτε γνωστές μάχες ανάμεσα σε Βόρειους και Νότιους. Ήταν ένα έργο εθνικής συμφιλίωσης που απέφυγε την πολιτική και οτιδήποτε που θα έξυνε πληγές του παρελθόντος. «Είμαστε όλοι αμερικανοί», «ο πόλεμος είναι κακό […]

περισσότερα...

Μπλόκο στην κοινή λογική, του Θάνου Τζήμερου

Aς πούμε ότι ο γιος σας είναι αστυνομικός. Κάνει μπλόκο σε δύο άτομα με μηχανή, εκείνα δεν σταματούν, αναπτύσσουν ταχύτητα και φεύγουν. Τι πρέπει να κάνει ο αστυνομικός; Προφανώς να τους κυνηγήσει και να τους σταματήσει. Τη στιγμή που τους κυνηγάει, είναι δυνατόν να ξέρει ποιοι είναι αυτοί οι δύο, για ποιον λόγο δεν σταμάτησαν και τι κουβαλάν μαζί τους; Μπορεί να είναι δύο αθώοι πιτσιρικάδες που είχαν την άτυχη έμπνευση για μια “κουζουλάδα”. Μπορεί όμως να είναι οπλισμένοι κακοποιοί […]

περισσότερα...