Η χρονιά του τίποτα…, της Αναστασίας Κορινθίου

Δημοσιεύθηκε

Αυτή που ζούμε δεν είναι η χρονιά του δράκου κι ας θέλουν να πιστέψεις ότι είναι, αλλά η χρονιά του τίποτα. Εθιζόμαστε λίγο λίγο ως λαός στην ανοησία, στα ρηχά, στις ξέρες που τα ξέρουν όλα. Το 2013 είναι η χρονιά που το ασήμαντο μεταμφιέζεται σε σημαντικό. Φοβάμαι για μένα φοβάμαι για σένα φοβάμαι για το παιδί. Αυτό το παιδί που βλέπει να πετούν πέτρες σε θέατρα από έξω, που σε λίγο και βιβλία θα δει να καίνε που θα έρθει καιρός να δει να καίνε και στο Σύνταγμα από έξω μια μάγισσα. Στην πυρά όχι με τις ξενέρωτες μα με τις σκεπτόμενες. Όλο αυτό το μπαράζ της φτιασιδωμένης ηλιθιότητας που ναρκώνει τον εγκέφαλο και αφαιρεί την ανθρωπιά μας, εγώ το φοβάμαι. Τι θα γίνει αύριο; Ποιος αναμάρτητος θα βρεθεί να πετάξει πρώτος την πέτρα στον αμαρτωλό Δημοκράτη;

Ποιός ζωντανεμένος δεινόσαυρος μιας ιστορίας που νόμιζα ότι υπάρχει μόνο σε βιβλία θα εμφανιστεί μπροστά μου, κάνοντας πράγματα για μένα χωρίς εμένα, για το καλό μου; Ποια δημοσκοπική αλήθεια να ασπαστώ, που μου δίνει στο πιάτο τον καταλληλότερο για μένα και αυτούς που αγαπώ, πολιτικό αρχηγό; Ελλάδα μου που βουλιάζεις αργά αργά κάποτε άκουγες Άξιον Εστί από το ραδιόφωνο και αυτό ήταν επανάσταση. Τώρα ακούς και βλέπεις στυγνούς δολοφόνους μέσα από την τηλεόραση τρώγοντας ποπ κορν και πίνοντας γνωστό αναψυκτικό -που την έκανε έφυγε από την Ελλαδίτσα αλά μπρατσέτα για άλλες χώρες πιο συμφέρουσες «πιο» γενικότερα – και δίνεις συχαρίκια στον εαυτό σου γιατί μετά που θα ρθεις στο τσακίρ κέφι θα ρίξεις και κάνα Γαλλικό στο fb.

Στα χρόνια του τίποτα, βουλιάζεις τόσο αργά που δεν το συνειδητοποιείς καν.
Κάποτε βυθιζόσουν στο έρεβος του Ντοστογιέφσκι τώρα βολεύεσαι πια με ένα βίπερ Νόρα άντε και με τις «50 αποχρώσεις του γκρι». Κάποτε είχες λάμψη στα μάτια και έτρεχες στις πορείες πρώτη γραμμή. Τώρα έχεις ανταύγειες στα μαλλιά και τρέχεις σε ακριβά κομμωτήρια. Κάποτε οι πόρνες είχαν ψυχή και έπεφταν πάνω στο μαχαίρι σαν Στέλλα του μαυρόασπρου, τώρα η ψυχή περιφέρεται σαν πόρνη και κάνει πιάτσα βγάζοντας μαχαίρι σε όποια ψυχή θυμάται ακόμη, συμπαντικά ταξίδια.

Κάποτε πίστευες ότι την αλλαγή εσύ την έκανες, τώρα σε πείσανε ότι την αλλαγή την φέρνει ένα γκλόμπ.
Γκλόμπ του Νεοέλληνα.
Ρόπαλο του Νεάντερταλ.
Φοβάμαι γαμώτο σου λέω. Φοβάμαι την χρονιά του ΤΙΠΟΤΑ.

Ακολουθήστε μας στο Google News

Facebook
Twitter
LinkedIn

Περισσότερα
άρθρα