flust-άρω

flust-άρω

σημασία σε περιεχόμενο που αξίζει

Σχέδιο “Αθηνά”: καλό είναι, αρκεί να εξαιρεθεί το χωριό μου!, του Θάνου Τζήμερου

Μέχρι σήμερα, η χωροθέτηση των σχολών ΑΕΙ και ΤΕΙ παρουσίαζε μια αξιοθαύμαστη διαχρονική συνέπεια: ιδρύονταν σχολή Διακοσμητικής Φωταγωγών στην Άνω Ραχούλα, αν αυτό βοηθούσε τον (εκάστοτε) κυβερνητικό βουλευτή να μαζέψει ψήφους από την “τόνωση” της τοπικής οικονομίας: τα σουβλατζίδικα, τα καφέ – μπαρ και τα ενοικιαζόμενα. Βέβαια, υπήρχε και άλλος λόγος δημιουργίας σχολών: το βόλεμα του τάδε φρέσκου διδάκτορα που είναι “δικό μας παιδί”. Κι ας μην έχει δημοσιεύσει ούτε μισή εργασία. Κι ας μην κάνει ούτε για υπεύθυνος κυλικείου. Έτσι φτάσαμε ένας φοιτητής ΤΕΙ να κοστίζει στον […]

περισσότερα...

Χρήματα δεν έχουμε, υπόβαθρο παιδείας έχουμε;, της Κατερίνας Σταματελοπούλου

Την μεγαλύτερη αντίθεση σε μας τους νησιώτες, την βλέπω σε κάτι τέτοιες στιγμές. Η γαλάζια αρμονία δεν έχει καμία σχέση με την δυσαρμονία στις ανθρώπινες σχέσεις μας. Η κρίση, η αποξένωση και η κατάθλιψη πήρε “πλοίο” και ήρθε και στο δικό μας νησί. Ίσως ελπίζαμε ενδόμυχα ότι η Ρόδος, η ναυαρχίδα του τουρισμού, θα κατάφερνε να ξεπεράσει την οικονομική κρίση με μικρές απώλειες. Γιατί ποιος περίμενε ότι θα βλέπαμε στη Ρόδο άστεγους και πεινασμένους να ψάχνουν στα σκουπίδια, εταιρίες να […]

περισσότερα...

O -ίτης και η -ίτισσα, της Τζίνας Δαβιλά (αναδημοσίευση από το protagon.gr)

Δεν τα βρήκα ποτέ με τους τοπικιστές ούτε με τους εθνικιστές ή γενικώς με τους ξεροκέφαλους –ιστές, που αναγάγουν σε αξία και αναφαίρετο δικαίωμά τους να απαιτούν τον σεβασμό των συνομιλητών τους, όταν αναφέρονται, ας πούμε, στο παράγωγο του τόπου τους, λόγου χάρη η Ροδίτισσα συμπατριώτισσά μας που πήγε στη Βουλή, ο Ροδίτης τάδε που διακρίθηκε σε αυτό. Αυτό μου ’ρθε στον νου μου τον ακατοίκητο, όταν προχθές στο φατσοτέφτερο μια περήφανη για τον τόπο της κυρία, με αφορμή την […]

περισσότερα...

Πώς ο Abraham Lincoln συρρίκνωσε το όργανο των λευκών, του Βαγγέλη Γεωργίου

Η καψούρα του Ρετ Μπάτλερ με την ξιπασμένη Σκάρλετ στο “Όσα παίρνει ο Άνεμος” (1939) είχε φόντο τον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο του 1861-65, ακριβώς δηλαδή την ίδια περίοδο που θίγει η σύγχρονη ταινία Λίνκολν του Σπίλμπεργκ. Σε εκείνη την ασπρόμαυρη ταινία δεν θα δεις πουθενά τον Λίνκολν, ούτε τον Τζέφερσον, ούτε γνωστές μάχες ανάμεσα σε Βόρειους και Νότιους. Ήταν ένα έργο εθνικής συμφιλίωσης που απέφυγε την πολιτική και οτιδήποτε που θα έξυνε πληγές του παρελθόντος. «Είμαστε όλοι αμερικανοί», «ο πόλεμος είναι κακό […]

περισσότερα...

Χειμώνας; Να μας λείπει, της Σάντυ Τυφωνίου

Ξέρω, ξέρω εδώ ο κόσμος χάνεται και εγώ το χαβά μου, όμως  είναι και ο χειμώνας πια ένα από τα προβλήματα μας. Κρατάει πολύ και δεν συμφέρει. Γιατί ποια χειμωνιάτικη θαλπωρή στο σπίτι σου, να νιώσεις όταν κυκλοφορείς ντυμένος με πέντε μπουφάν; Οι παλιές καλές μέρες  που είχαμε ανοιχτή τη θέρμανση από το φθινόπωρο μέχρι την Άνοιξη πέρασαν ανεπιστρεπτί και βρεθήκαμε στο έλεος των φόρων και του κρύου. Και αυτό που συμβαίνει φέτος, όταν ανοίξουν οι ουρανοί πρέπει να κάνουμε τάμα για να σταματήσουν; […]

περισσότερα...