flust-άρω

flust-άρω

σημασία σε περιεχόμενο που αξίζει

Από τα Πανεπιστήμια του Μεσαίωνα στις σύγχρονες φοιτητικές διαμαρτυρίες, (μέρος Β’), του Βαγγέλη Γεωργίου

Στην Ελλάδα δεν θα υπήρχε κανένα ανώτατο εκπαιδευτικό ίδρυμα πριν το 1837. Τότε ήταν που ιδρύθηκε το Οθώνειο Πανεπιστήμιο Αθηνών, λίγα χρόνια δηλαδή μετά την έλευση του βασιλιά Όθωνα Βιτέλσμπαχ στην Ελλάδα. Το Οθώνειο αναπτύχθηκε κατά το γερμανικό πρότυπο, γεγονός που ερμηνεύει τη μαχητικότητα και το διαχρονικό αμφισβητησιακό ρόλο των Ελλήνων φοιτητών. Ένα χρόνο αργότερα, το 1838, οι φοιτητές της ιατρικής απέχουν για πρώτη φορά από τα μαθήματα λόγω έλλειψης συγγραμμάτων. Μια συνολική αποτίμηση της φοιτητικής δραστηριότητας τον 19ο  αιώνα […]

περισσότερα...

Αντίο μονάκριβό μου δάχτυλο, της Κικής Τσακίρη (βιωματική εμπειρία)

Συνήθως εκφωνούμε επικήδειους σε ανθρώπους, αλλά σε δάχτυλο; Ας τα πάρω τα πράγματα με τη σειρά. Όταν τραχειοτομήθηκα πριν τρία χρόνια, – πως περάσαν άραγε τόσο γρήγορα; – άρχισε λόγω ακινησίας να φεύγει με ρυθμούς χελώνας, η κίνηση από χέρια και ποδιά. Ξυπνούσα κι ανακάλυπτα πως δεν μπορούσα να κρατήσω ένα κουτάλι, μετά από μήνες τον ειδικό στύλο ενός πίνακα γράψε σβήσε που χρησιμοποιούν τα νηπιαγωγάκια. Αυτός ο πίνακας ήταν 7 χρόνια το μοναδικό εργαλείο επικοινωνίας μου. Το πιο σημαντικό αξεσουάρ […]

περισσότερα...

Το ακριβώς και το περίπου, του Τάσου Ανθούλια

Στην προηγούμενη κατάστασή μου ένας έγραψε πως το δικό μου ύφος είναι το «I take no prisoners». Αυτό μου θυμίζει την αρχή της εισαγωγής που κάνω στους αρχάριους που θέλουν να μάθουν τη χρήση του υπολογιστή. Ξεκινώ λέγοντας πως το μεγαλύτερο πρόβλημα που έχουμε όταν αρχίζουμε να μαθαίνουμε τη χρήση του υπολογιστή είναι πως στη ζωή μας δεν έχουμε μάθει ποτέ το «ακριβώς» πάντα είμαστε στο «περίπου»…, στο «ίσως», στο «θα δούμε», στο «μπορεί» κλπ. Έτσι είναι η επικοινωνία μας […]

περισσότερα...

Knife-life style, της Τζίνας Δαβιλά (αναδημοσίευση από το protagon.gr)

“Περπατώ εις το δάσος, όταν ο λύκος δεν είναι εδώ”. Και πού είναι ο λύκος; Στο Κολωνάκι ή στα Εξάρχεια; Στους πάνω ή στους κάτω; Στους “τυπάδες” που μοστράρουν υπόδημα ή στους τζιβάτους που σε κόβουν από την κορφή ως στα νύχια; Πού είναι το μαχαίρι; Στη Θεμιστοκλέους ή στην Ηρακλείτου; Δεν μπορεί να κόβει το ίδιο, κάπου θα σε πονά περισσότερο. Φτάνεις Εξάρχεια, πλατεία – όχι του “για όλα φταίνε οι άλλοι για το έρμο μας το χάλι”, του […]

περισσότερα...

Θυμός, του Ιωάννη Χουρδά

Και να που έφτασα κοντά στα όριά μου. Πνίγομαι γιατί νιώθω την αδικία που για άλλη μια φορά βρίσκεται μπροστά μου. Δεν αντέχω να με φαντάζομαι ανήμπορο να ελέγξω όλο αυτό που συμβαίνει και θυμώνω με την αδυναμία μου να βάλω όλα αυτά στην γνωστή μου τάξη. Δεν επικοινωνώ με τη συνείδησή μου, κρύβω τα συναισθήματά μου και κρύβομαι απ΄ όλους, ασφαλής, παρατηρητής μιας καθημερινότητας που δεν μου επιτρέπει να εξωτερικεύσω το θυμό μου. Ναι θυμώνω, οργίζομαι κι όμως το […]

περισσότερα...