Category: κινηματογράφος

The Post, του Πάνου Λιάκου

Η καινούρια ταινία του Στίβεν Σπίλμπεργκ που φαίνεται να είναι και πάλι σε φόρμα. Ούτως ή άλλως υπήρξε πάντοτε ένας καλός παραμυθάς. Ακόμα και αν στο The Post δεν έχεις να βρεις κάποιο κινηματογραφικό επίτευγμα, δηλαδή κάποια φρέσκια ματιά πάνω στο είδος του πολιτικού θρίλερ, δεν μπορείς σε καμία περίπτωση να παραβλέψεις ότι τόσο μερακλής που είναι ο Σπίλμπεργκ ανατρέχει στις ρίζες του, στο σινεμά της δεκαετίας του ’70 και σε σκηνοθέτες όπως ο Άλαν Πάκουλα που σημάδεψαν το είδος […]

περισσότερα...

Molly’s Game, του Πάνου Λιάκου

Καιρό είχαμε να απολαύσουμε ταινία σε μεγάλη οθόνη και έπρεπε να γίνει κι αυτό διότι σιγά- σιγά ανοίγει η οσκαρική περίοδος και βλέπουμε στις αίθουσες πολλές από τις ταινίες που προς το παρόν ακούγονται ότι θα έχουν υποψηφιότητες για τα βραβεία της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου αλλά που θα το επιβεβαιώσουμε με την ανακοίνωση των υποψηφιοτήτων στις 23 Ιανουαρίου. Στο Molly’s Game ο Άαρον Σόρκιν σκηνοθετεί για πρώτη φορά δικό του σενάριο προκειμένου να αφηγηθεί την αληθινή ιστορία της Μόλλυ Μπλουμ […]

περισσότερα...

H ψυχή και το σώμα, του Πάνου Λιάκου

Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν μονάχοι. Άνθρωποι που περνάνε καθημερινά από δίπλα μας, στο δρόμο, στο λεωφορείο στο μετρό. Μπορεί να είμαστε κι εμείς οι ίδιοι τέτοιοι άνθρωποι. Βλέπεις ένα γυναικείο πρόσωπο στο τρένο και αναρωτιέσαι : «να αισθάνεται κι αυτή τόσο μόνη όσο κι εγώ;» Κι όμως δεν της μιλάς.  Άλλες φορές παρατηρείς στο λεωφορείο  έναν άνδρα να κάθεται δίπλα-δίπλα με μια γυναίκα και να μην ανταλλάσσουν ματιά μέσα στη μοναξιά τους ενώ εσύ αισθάνεσαι ότι θα μπορούσε να αρχίσει […]

περισσότερα...

Wonder Wheel, του Πάνου Λιάκου

Ας το παραδεχθούμε. Είναι από τα ραντεβού που περιμένουμε με μεγάλη ανυπομονησία. Κάτι σαν τις ετήσιες μαζώξεις με τους παλιόφιλους από το σχολείο ή τις συναντήσεις με δασκάλους και άτομα που μας καθόρισαν. Ένας δάσκαλος είναι και ο Γούντι Άλεν. Επέστρεψε με δραματική ταινία, το Wonder Wheel, που κουβαλά άρωμα από τη δεκαετία του ’50 ενώ ο μύθος μοιάζει να επηρεάζεται απευθείας από τα θεατρικά έργα των Τένεσι Ουίλιαμς και Ευγενίου Ο’ Νηλ. Την αφήγηση αναλαμβάνει ο Τζάστιν Τιμπερλέικ, ένας […]

περισσότερα...

O Τζέικ Τζίλενχαλ με τη δύναμη της ζωής, του Πάνου Λιάκου

Το Stronger είναι από εκείνες τις ταινίες που τις παρακολουθείς γεμάτος περιέργεια για τις ερμηνείες των ηθοποιών της. Διότι, ναι, σύμφωνοι, δεν είναι η πρώτη φορά που βλέπουμε στον κινηματογράφο την ιστορία ενός ατόμου με αναπηρία και τη δύναμη της θέλησής του, τα στάδια που περνά μέχρι την ολοκληρωτική αποδοχή της καινούριας του κατάστασης. Οπότε το ζητούμενο εδώ ήταν να δούμε την ερμηνευτική προσέγγιση από πλευράς Τζέικ Τζίλενχαλ που ίσως καταφέρει να βρεθεί στην πεντάδα των Όσκαρ του 2018- εκτιμούν […]

περισσότερα...

Ο Θάνατος του ιερού ελαφιού, του Πάνου Λιάκου

Άργησα κάμποσο να διατυπώσω σκέψεις για την πιο πρόσφατη ταινία του Γιώργου Λάνθιμου. Κι αυτό είναι καλό από μια άποψη, υποθέτω. Διότι πρόκειται για ένα σινεμά που ιντριγκάρει το μυαλό μας και γεννά ερωτήματα που προσπαθούμε να απαντήσουμε.   Μας φέρνει αντιμέτωπους με εικόνες σοκαριστικές που γυρίζουν στο κεφάλι μας για πολλές μέρες μετά την προβολή. Ακόμη κι αν δεν ταιριάζει η ιδιοσυγκρασία μας με τη ματιά του Γιώργου Λάνθιμου, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι είναι οραματιστής, τολμηρός και ότι έχουν […]

περισσότερα...

Το τελευταίο σημείωμα, με μια λέξη: Λεβεντιά, του Πάνου Λιάκου

Είναι εκείνη η λέξη που τριγυρνούσε στο μυαλό μου καθ’ όλη τη διάρκεια της προβολής της τελευταίας ταινίας του Παντελή Βούλγαρη. Η Λεβεντιά. Η λεβεντιά των 200 κομμουνιστών που την 1η Μαΐου του 1944 εκτελέστηκαν στην Καισαριανή από το καθεστώς των Ναζί.   Ο σκηνοθέτης μερικών από των πιο πετυχημένων εμπορικά αλλά και καλλιτεχνικά ταινιών του σύγχρονου ελληνικού κινηματογράφου (Πέτρινα Χρόνια, Ψυχή Βαθιά, Μικρά Αγγλία) ήθελε μέσα από αυτή την ταινία να αποτίσει το δικό του φόρο τιμής σε ανθρώπους […]

περισσότερα...

Η Τζένιφερ Λόρενς μητέρα!, του Πάνου Λιάκου

Η μητέρα! του Ντάρεν Αρονόφσκι είναι εδώ και διχάζει. Και θα μπορούσα με βεβαιότητα να πω ότι κυρίως απασχολεί τους ανθρώπους που ασχολούνται συστηματικά με την τέχνη του κινηματογράφου (και τη θεωρία της), μιας και τους περισσότερους από τους υπόλοιπους θεατές η ταινία αυτή φαίνεται να τους κλείνει ερμητικά έξω από το σύμπαν της.   Τους φρικάρει, τη βρίσκουν ακατανόητη, λοξή, ταινία του «κάθε τρελού που γυρίζει ό, τι ανωμαλία έχει στο κεφάλι του». Αν η πρόθεση, πάντως,  κατά τη […]

περισσότερα...

Η άλλη όψη της ελπίδας, του Πάνου Λιάκου

Το σινεμά, όπως και κάθε άλλη μορφή τέχνης από αρχαιοτάτων χρόνων, δεν σταματά να αποτελεί εκτός από ψυχαγωγία και μια καταγραφή-μέσα από τους κανόνες και τις δυνατότητες του μέσου, φυσικά,  της ιστορίας των ανθρώπων.   Βρισκόμαστε σε μια κρίσιμη περίοδο της ιστορίας, με μια προσφυγική κρίση που έχει χαρακτηριστεί ως η χειρότερη από την εποχή του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Ο Εμφύλιος Πόλεμος στη Συρία είναι ένας εφιάλτης που κρατάει ήδη από το 2011. Όλο και περισσότεροι είναι οι καλλιτέχνες που […]

περισσότερα...

Blade Runner 2049, σινεμά με το σίγμα κεφαλαίο, του Πάνου Λιάκου

Είναι φορές που βρισκόμαστε μπροστά σε ένα σινεμά που με δυσκολία μπορούμε να περιγράψουμε με λόγια. Ένα σινεμά με το σίγμα κεφαλαίο. Από εκείνο που σπανίζει όλο και πιο πολύ στις μέρες μας, μέρες του CGI και της υπέρμετρης χρήσης του green screen. Το Blade Runner 2049 καθηλώνει το θεατή από το πρώτο μέχρι το τελευταίο πλάνο. Ακόμα κι εκείνους που θα περίμεναν μια περισσότερο βαβουριάρικη ταινία επιστημονικής φαντασίας- ας ξεκαθαρίσουμε βέβαια ότι δεν του λείπουν οι καλές σκηνές δράσης- […]

περισσότερα...