Από το Facebook στο βραβείο Ζαχάρωφ

Οι ευρωβουλευτές καταρτίζουν τον κατάλογο των τριών υποψηφίων των οκτώ υποψηφίων για το Βραβείο Ζαχάρωφ 2018 για την Ελευθερία της Σκέψης. Το βραβείο θα απονεμηθεί τον Δεκέμβριο. Το Κοινοβούλιο ζητεί την πλήρη διερεύνηση του τρόπου κατάχρησης των δεδομένων του Facebook για πολιτικούς σκοπούς, αφού ο CEO του Facebook αμφισβητήθηκε από τους ευρωβουλευτές σχετικά με το σκάνδαλο Cambridge Analytica.

Asma Kaouech: Η ιστορία μιας ακτιβίστριας από την Τυνησία

Από την επανάσταση των γιασεμιών, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο υποστηρίζει σθεναρά τις συνεχιζόμενες προσπάθειες της Τυνησίας για δημοκρατία, υποστηρίζοντας τις αρχές της ΕΕ για τα ανθρώπινα δικαιώματα και την ελευθερία της έκφρασης. Αυτή η υποστήριξη παρέχεται με τη μορφή νομικής και πολιτικής δράσης, συμπεριλαμβανομένων του βραβείου και των υποτροφιών Ζαχάρωφ. Η Asma Kaouech είναι ακτιβίστρια από την Τυνησία που επιλέχθηκε για τις υποτροφίες Ζαχάρωφ 2017.

Από το Μάαστριχτ στο σήμερα… Ένα web documentary για την Ευρώπη

Ένα web documentary, του Βαγγέλη Γεωργίου, με τίτλο «Μάαστριχτ 1992, Τα ατέλειωτα γενέθλια» ξεκινάει την Πέμπτη 11 Μαΐου στην HuffPost Greece , με στόχο να αναδείξει τις συνέπειες της συνθήκης του Μάαστριχτ στην καθημερινότητα μας. Για την δημοκρατία, την οικονομία, την γραφειοκρατία, την εθνική κυριαρχία και την Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση.

11 Έλληνες ακαδημαϊκοί και δημοσιογράφοι, μέσα από την προσωπική τους οπτική, αναλύουν την εξέλιξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχοντας ως σημείο αναφοράς το μοιραίο 1992 και την υπογραφή της Συνθήκης του Μάαστριχτ.

Για τη δημιουργία του αφιερώματος συνεργάστηκαν, το Γραφείο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στην Ελλάδα, το Βιβλιοπωλείο Free Thinking Zone (Σκουφά 64 και Γριβαίων, Αθήνα), το Κέντρο Προγραμματισμού και Οικονομικών Ερευνών (ΚΕΠΕ), τη Μονάδα Οπτικοακουστικών Μέσων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στις Βρυξέλλες, την DK Video Productions, την Βιβλιοθήκη της Βουλής (Πρώην Καπνεργοστάσιο) και το Γραφείο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στην Ελλάδα.

Επώνυμοι αλκοολικοί: γερά ποτήρια στα τιμόνια κρατών, του Γιάννη Παγουλάτου

Όταν ακούμε ότι κάποιος πίνει πολύ, σχηματίζουμε συνήθως την εντύπωση ότι είναι ακατάλληλος να αναλάβει υπεύθυνες θέσεις – πόσο μάλλον να ηγηθεί μιας χώρας. Είναι όμως πάντα έτσι;

Ο στρατηγός και πρόεδρος των Η.Π.Α Γιουλίσες Γκράντ
Ο στρατηγός και πρόεδρος των Η.Π.Α Γιουλίσες Γκράντ

Ο Γιουλίσες Γκραντ, αρχιστράτηγος των Βορείων, νικητής των Νοτίων στον Αμερικανικό Εμφύλιο και μετέπειτα πρόεδρος των Η.Π.Α, λίγο έλειψε να καταστρέψει την καριέρα του εξαιτίας του αλκοόλ. Ξεκίνησε να πίνει από νεαρός αξιωματικός, επειδή αναλάμβανε θέσεις σε μονάδες όπου δεν είχε πολλά πράγματα να κάνει. Το ποτό ήταν μια διέξοδος από την ανία και την μοναξιά της στρατιωτικής ζωής σε καιρό ειρήνης. Ο Γκραντ καταλάβαινε το πρόβλημά του και για ένα διάστημα είχε ενταχθεί σε ομάδα απεξάρτησης, με προσωρινά όμως αποτελέσματα. Το 1854 παραιτήθηκε από την θέση του προκειμένου να αποφύγει το στρατοδικείο, κατηγορούμενος για υπαίτια μέθη εν ώρα καθήκοντος. Όταν ξέσπασε όμως ο εμφύλιος το 1861, επανήλθε στην υπηρεσία και αφού κέρδισε πολλές μάχες, κατάφερε να γίνει διοικητής όλου του στρατού των Βορείων. Δεν έπαψαν όμως ποτέ να κυκλοφορούν διάφορες ιστορίες για την σχέση του Γκραντ με το αλκοόλ, όπως το ότι είχε πέσει μεθυσμένος από το άλογό του, ότι μια φορά είχε κάνει εμετό δημοσίως ή ότι έπινε τρεις κούπες ουίσκι μέσα σε λίγα λεπτά. Οι φήμες αυτές τον ακολουθούσαν ακόμα κι όταν έγινε πρόεδρος των Η.Π.Α.

Ο Σοβιετικός ηγέτης Ιωσήφ Στάλιν
Ο Σοβιετικός ηγέτης Ιωσήφ Στάλιν

Ο ισχυρότερος ηγέτης της Σοβιετικής Ένωσης, ο Ιωσήφ Στάλιν, είχε εξοικειωθεί με το αλκοόλ από τότε που ήταν στην κούνια. Όταν έβγαιναν τα πρώτα του δόντια, οι γονείς του αντικαθιστούσαν την πιπίλα του με ένα κομμάτι ύφασμα βουτηγμένο σε βότκα, για να τον ηρεμήσουν από τους πόνους. Οι επίσημες δεξιώσεις που παρέθετε ως ηγέτης χαρακτηρίζονταν από τις μεγάλες ποσότητες αλκοόλ που προσφέρονταν στους παρευρισκομένους. Ο ίδιος ο Στάλιν μπορούσε να πιει 30 σφηνάκια βότκας διατηρώντας την νηφαλιότητά του, την ίδια στιγμή που οι καλεσμένοι του είχαν ήδη καταρρεύσει. Άλλα ποτά που προτιμούσε ήταν το Μαρτίνι, διάφορα είδη γλυκών μπράντι από την Ρωσία καθώς και οι ποικιλίες κρασιών της πατρίδας του, της Γεωργίας.

Ο Βρετανός πολιτικός και πρωθυπουργός Γουίνστον Τσώρτσιλ
Ο Βρετανός πολιτικός και πρωθυπουργός Γουίνστον Τσώρτσιλ

Ο πρωθυπουργός της Βρετανίας κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πολέμο, Γουίνστον Τσώρτσιλ, δεν έκρυψε ποτέ το πάθος του για το αλκοόλ. Το 1899 βρέθηκε στην Νότιο Αφρική ως ανταποκριτής της εφημερίδας «Morning Post», προκειμένου να καλύψει τον πόλεμο των Μπόερς. Προηγουμένως είχε φροντίσει να πάρει μαζί του 36 μπουκάλια κρασί, 18 ουίσκι και 6 μπράντι. Ο Τσώρτσιλ ξεκινούσε την ημέρα του με ένα ποτήρι ουίσκι Johnny Walker Red Label, ανακατεμένο με νερό. Συνήθως έπινε ένα μπουκάλι σαμπάνια με το μεσημεριανό του γεύμα και πολλές φορές άλλο ένα με το δείπνο του. Στα ενδιάμεσα προτιμούσε κόκκινο κρασί μπορντό με σόδα. Εξίσου αγαπημένο του ποτό ήταν και το μπράντι. Ενδεικτικά εξάλλου είναι τα όσα αναφέρει για τον Τσώρτσιλ ένας βιογράφος του, ο Γουίλιαμ Μάντσεστερ: «Πάντα υπάρχει κάποια ποσότητα αλκοόλ στο αίμα του […] Μέχρι το βράδυ έχει πιεί δύο ή τρία ουίσκι, πολλά ποτήρια σαμπάνια, τουλάχιστον δύο μπράντι και ένα κοκτέιλ χάιμπολ». Παρόλα αυτά, το ποτό δεν φάνηκε να έχει την παραμικρή επίπτωση στην υγεία του Βρετανού ηγέτη, ο οποίος πέθανε πλήρης ημερών σε ηλικία 90 ετών.

Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ
Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ

Ο ιδρυτής της σύγχρονης Τουρκίας, Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ, υπήρξε μανιώδης καπνιστής και δυνατός πότης. Αν και ηγέτης ενός μουσουλμανικού έθνους, η αγάπη του για το απαγορευμένο από το Ισλάμ αλκοόλ, ήταν γνωστή στο στενό του περιβάλλον. Ο ίδιος εξάλλου δεν φημιζόταν και τόσο για την θρησκευτική του προσήλωση. Πρώτη θέση στις προτιμήσεις του Κεμάλ κατείχε το ρακί με γλυκάνισο. Λέγεται πως είχε φτάσει σε σημείο να πίνει καθημερινά ένα μονόλιτρο μπουκάλι από το συγκεκριμένο ποτό. Σε αντίθεση όμως με τον Τσώρτσιλ, το πάθος για το αλκοόλ δεν άφησε ανεπηρέαστη την υγεία του Τούρκου ηγέτη. Το 1937 διαγνώστηκε με κίρρωση του ήπατος και την επόμενη χρονιά πέθανε, σε ηλικία 57 ετών.

Brady Kiesling: Ο διπλωμάτης που εναντιώθηκε στον Μπους μιλάει για τις αμερικανικές εκλογές, του Βαγγέλη Γεωργίου

Το Φεβρουάριο του 2003, ο Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Κόλιν Πάουελ, έλαβε μια επιστολή με ένα πολύ δυσάρεστο μήνυμα: «Κύριε Υπουργέ τρέφω τεράστιο σεβασμό για το χαρακτήρα και την ικανότητά σας […] Αλλά η αφοσίωσή σας στον Πρόεδρος [Μπους] ξεπέρασε τα όρια […] Παραιτούμαι διότι προσπάθησα και απέτυχα να συμφιλιώσω τη συνείδησή μου και την ικανότητά μου να αντιπροσωπεύσω τη σημερινή Προεδρία των ΗΠΑ». Είναι δραματικά αποσπάσματα από την επιστολή παραίτησης του Brady Kiesling, του αμερικανού αξιωματούχου που τότε συμπλήρωνε μια 20ετή διπλωματική εμπειρία στις ΗΠΑ. Ο Brady Kiesling ήταν από τους ελάχιστους διπλωμάτες που άκουσαν τη συνείδησή τους και αρνήθηκαν να συμμετάσχουν σε μια κυβέρνηση που κήρυξε τον ανόητο πόλεμο στο Ιράκ. Ήταν ένα ράπισμα εκ των έσω για τα γεράκια του Λευκού Οίκου, μια αχτίδα δημοκρατίας σε μια χώρα που έδειχνε να παρεκκλίνει.

Γνωρίζοντας τα ελληνικά πράγματα -έχοντας υπηρετήσει και στη χώρα μας- τις ελληνοαμερικανικές σχέσεις και το αμερικανικό πολιτικό σύστημα ο πρώην διπλωμάτης, ακαδημαϊκός και συγγραφέας Brady Kiesling πρόκειται να μιλήσει για τις αμερικανικές εκλογές στην εκδήλωση του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων (ΙΔΙΣ). Ζήτησα από τον Αμερικανό αξιωματούχο να μιλήσει στο TPP για ζητήματα, ίσως για πρώτη φορά, που συνδέονται με τους δύο Αμερικανούς υποψηφίους. Από τη μία η Χίλαρι, σύμφωνα με τον Kiesling, δε θα απαρνηθεί πολλές από τις λογικές πολιτικές του Ομπάμα, από την άλλη ο Τράμπ θα εναντιωθεί στο πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν δημιουργώντας ένα συγκρουσιακό περιβάλλον στην περιοχή, που θα φέρει και την Ελλάδα σε πολύ δύσκολη θέση. Ένας εμπορικός πόλεμος με την Ε.Ε, μια νέα «έκρηξη» στη Μέση Ανατολή και νέα δεδομένα για το ΝΑΤΟ θα είναι μερικά από τα διακυβεύματα της ενδεχόμενης προεδρίας Τράμπ.  Βέβαια μπορεί μετεκλογικά ακόμα και ο Τράμπ να υπαναχωρήσει σε πολλά από τα παραπάνω, όπως λέει ο Kiesling, αλλά ας μιλήσει καλύτερα ο ίδιος.

Οι Αμερικανοί πίστεψαν τον Μπους ότι δεν ήθελε τον πόλεμο στο Ιράκ. Όταν πειστήκατε ότι έλεγε ψέματα παραιτηθήκατε. Πιστεύετε ότι η Κυβέρνηση Τσίπρα συμπεριφέρθηκε ανάλογα, επιδεικνύοντας απόκλιση προεκλογικών δεσμεύσεων και κυβερνητικού έργου;

Δεν είναι ότι οι Αμερικάνοι πίστεψαν τον Πρόεδρο Μπους ότι ο πόλεμος με το Ιράκ ήταν μια έσχατη λύση. Ένιωσαν τον πόλεμο να έρχεται, αλλά τους περισσότερους δεν τους ένοιαζε. Οι Αμερικανοί πολίτες παραχωρούν στον Πρόεδρο σχετικά μεγάλη ελευθερία στην εξωτερική πολιτική (χωρίς να ισχύει το ίδιο και στην εσωτερική). Μετά την 11η Σεπτεμβρίου του 2001 ο Μπους απέκτησε λευκή επιταγή για μια βίαιη ενέργεια. Επέλεξε το Ιράκ για ένα σωρό ανόητους λόγους αλλά οι περισσότεροι Αμερικανοί ήταν πρόθυμοι να εμπιστευθούν την κρίση του. Η περίπτωση της κυβέρνησης Τσίπρα ήταν κάπως διαφορετική. Ο Τσίπρας ήταν και παραμένει ιδεολογικά δεσμευμένος στην επιβίωση και -στην ιδανική περίπτωση-  επέκταση του κράτους. Δεν ήταν η ρητορική επαναστατικής ανατροπής που αποδέχτηκαν οι ψηφοφόροι, ως πυρήνα του προγράμματός του, αλλά η ιδέα του κρατισμού. Οι περισσότεροι Έλληνες, αν όχι όλοι, αντιλήφθηκαν την ρητορική του για ρήξη με την Τρόικα σαν μια κίνηση τακτικής και όχι σαν στρατηγική δέσμευση.

Μόλις εκλέχθηκε ο Τσίπρας, συνειδητοποίησε ότι το κράτος δε θα είναι σε θέση να πληρώσει τους μισθούς και τις συντάξεις αν δεν επιτευχθεί μια διευθέτηση με τους πιστωτές. Το δημοψήφισμα του ήταν μια πράξη απελπισίας και πολιτικό θέατρο, και πραγματικά δεν ήξερε ποιο θα είναι το αποτέλεσμα. Αλλά αντιλήφθηκε σωστά ότι ένα «Όχι» δεν ήταν αυτόματα μια ψήφος Grexit, πτώχευση, και κατάρρευση του κράτους. Ακολούθησε τον ασφαλή δρόμο, και υπέγραψε τη μοναδική συμφωνία που η Ευρώπη ήταν έτοιμη να του προσφέρει.

kiesling

Έχει σημασία ποιος θα κερδίσει;

Η Χίλαρι Κλίντον είναι ένας manager. Ποτέ δεν έχει επιλύσει μια σύγκρουση, αλλά έχει εργαστεί επιμελώς ως Υπουργός Εξωτερικών για να αποσοβήσει τα χειρότερα. Η σκληρή της γραμμή στο Μεσανατολικό ζήτημα είναι πρωτίστως μια εκλογική αναγκαιότητα, κι έχω λόγο να πιστεύω ότι οι πραγματικές της απόψεις είναι κάπως πιο φιλικές προς την ειρήνη και τη σταθερότητα στον μουσουλμανικό κόσμο. Δεν θα καταστρέψει σκόπιμα ένα από τα πιο βασικά επιτεύγματα της κυβέρνησης Ομπάμα, την εύθραυστη συμφωνία με το Ιράν.

Πιστεύει ότι η κλιματική αλλαγή είναι ένα πραγματικό πρόβλημα που πρέπει να διαχειριστεί και πιστεύει ότι ο καθένας πρέπει να καταβάλει ένα δίκαιο μερίδιο των φόρων για να χρηματοδοτηθούν έτσι λύσεις. Ο Trump βλέπει την Προεδρία ως όχημα για να κολακεύσει το τεράστιο εγώ του. Επειδή δεν νοιάζεται για τα προβλήματα ή τις λύσεις τους, θα εκχωρήσει τον έλεγχο σε άτομα με πολύ σαφή και εγωιστική ατζέντα: Ας παραλληλίσουμε τις ΗΠΑ με μια γεμάτη σωσίβια λέμβο σε φουρτουνιασμένη θάλασσα. Στην περίπτωση που ανατεθεί σε έναν φίλο του Τραμπ ο έλεγχος-φύλαξη των αποθεμάτων πόσιμου νερού τότε θα πρέπει να τον πληρώσεις για να σου δώσει να πιεις.

Εξηγήστε μας το κλείσιμο της ψαλίδας Τραμπ και Κλίντον.

Η αμερικανική κοινωνία είναι βαθιά διχασμένη όπως κάθε κοινωνία. Έχουμε προσπαθήσει να επιβάλουμε αυθαίρετους ορισμούς αυτής της διαίρεσης, όπως αριστερά εναντίον δεξιάς ή συντηρητικός εναντίον φιλελεύθερου ή Ρεπουμπλικάνος έναντι Δημοκρατικού. Αλλά μια πολύ σημαντική διαίρεση, η οποία συχνά υπερκαλύπτεται από μία από τις παραπάνω κατηγορίες είναι [η διαφορά] μεταξύ των ανθρώπων που αισθάνονται ότι η νοημοσύνη και δεξιότητες τους να αποτελούν ένα κατάλληλο εργαλείο για την επιβίωση τους και άλλοι που πιστεύουν ότι το μόνο κεφάλαιο στο οποίο μπορούν να βασιστούν είναι η πίστη τους σε έναν αρχηγό ή ομάδα.

Οι Αμερικανοί κάποιας μόρφωσης, με την ανάλογη συμπεριφορά που αυτή ενισχύει, δεν έχουν καμία αμφιβολία ότι η Χίλαρι Κλίντον είναι ο καλύτερος υποψήφιος. Αν όχι σε όλες, τουλάχιστον στις περισσότερες περιπτώσεις οι πολιτικές της βασίζονται σε μια λογική αξιολόγηση του τι θα ωφελήσει το σύνολο του αμερικανικού λαού. Αλλά πράγματι οι περισσότεροι Αμερικανοί είναι βαθιά δύσπιστοι για την δυνατότητα οποιουδήποτε να κατανοήσει καλύτερα τα συμφέροντά τους. Ξέρουν ότι το μυαλό τους δεν θα τους κάνει πλούσιους.

Δυσανασχετούν πολύ απέναντι στις αυτάρεσκες μορφωμένες τάξεις που δείχνουν σίγουρες για την ανωτερότητά τους. Δεν εμπιστεύονται, συχνά δικαιολογημένα, τους εκλεγμένους και διορισμένους αξιωματούχους οι οποίοι κινητοποιούν και διαθέτουν δημόσιους πόρους. Και ψηφίζουν για να τιμωρήσουν εκείνους των οποίων η ρητορική και η ιστορία της ζωής τους υπονομεύει την εκτίμησή τους για τα δικά τους χαρακτηριστικά.

Ένα άλλο σημείο κλειδί είναι ότι οι περισσότεροι Αμερικανοί, χωρίς καμία προσωπική εμπειρία πολέμου ή πείνας, δεν έχουν ιδέα τι είναι πολιτική. Την βλέπουν σαν μια μορφή ψυχαγωγίας και ψηφίζουν τον Πρόεδρο που τους διασκεδάζει καλύτερα. Ο Τραμπ, σε αντίθεση με την Κλίντον, καταλαβαίνει τον κόσμο της επαγγελματικής πάλης και της υπερβολικής θεατρικότητας.

Ένα τρίτο σημείο είναι ότι η αμερικανική εργατική τάξη πιέζεται οικονομικά, αν και η οικονομία κατά μέσο όρο τα πάει καλά. Στις δύσκολες οικονομικά περιόδους, γίνεσαι ενστικτωδώς πιο σκληρός και φυλετικός. Η λευκή αντίδραση στον Ομπάμα είναι πραγματικότητα αλλά είναι δύσκολο να μετρηθεί. Ακόμα οι Αμερικανοί δίνουν βάση στη φυλή τους και προσπαθούν να βρουν τον υποψήφιο που ευθυγραμμίζεται περισσότερο με αυτή και τους φαίνεται πιο πιθανό ο υποψήφιος αυτός να εκτιμήσει το μοναδικό πράγμα που προσφέρουν, την αφοσίωσή τους. Η Κλίντον είναι ένας τεχνοκράτης, και οι δεσμεύσεις της αρκετά γραφειοκρατικές και διάσπαρτες που ο λαός δεν καταλαβαίνει το κοινωνικό κεφάλαιο που εμπλέκεται. Ο Trump λειτουργεί σαν  ένας Αφρικανικός «Μεγάλος Άνδρας» ή «Δον» της Μαφίας στους οποίους  η αφοσίωση και η δέσμευση εξατομικεύονται. Οι άνθρωποι φαντάζονται -και αυτό είναι αδιανόητο δεδομένης της ιστορίας του Τραμπ ως επιχειρηματία – ότι ο Τραμπ θα βλέπει την ψήφο τους σαν κάτι που θα ανταμείψει παρά σαν κάτι που θα εκμεταλλευτεί ανελέητα.

Πώς είναι δυνατόν το κόμμα του Τζέφερσον και του Κένεντι να επιλέγουν ως υποψήφιο την Χίλαρι Κλίντον; Ήταν αυτή πραγματικά η καλύτερη επιλογή των Δημοκρατικών; 

Η πολιτική έχει γίνει ένα επάγγελμα, όπως η οδοντιατρική. Όπως και στην οδοντιατρική, οι λεπτομέρειες δεν είναι πάντα πολύ ρομαντικές. Επαγγελματίες πολιτικοί έχουν την τάση να χάνουν πολλά από τα χαρίσματα και πολύ από τον ιδεαλισμό της νιότης τους με την πάροδο του χρόνου. Λαμπροί, χαρισματικοί νεοεισερχόμενοι, όπως ο Μπαράκ Ομπάμα σπανίζουν, και αντιμετωπίζουν τεράστια εμπόδια από τους παγιωμένους επαγγελματίες για την επίτευξη των μεταρρυθμίσεων που υπόσχονται.

Έτσι, δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι η Ουάσιγκτον είναι γεμάτη από εγωκεντρικούς, χειραγωγούμενους ανθρώπους. Ο Τζέφερσον και ο Κένεντι μπορεί να ήταν ευφραδείς και χαρισματικοί, αλλά ήταν βαθιά προβληματικοί ως ανθρώπινα όντα. Τα ελαττώματα της Κλίντον είναι πολύ πιο ήσσονος σημασίας, αν και τα χαρίσματά της δεν είναι και τόσο αξιοσημείωτα. Αν οι ΗΠΑ χρειάζονται έναν οδοντίατρο, η Κλίντον είναι μακράν η καλύτερη επιλογή, γιατί θα εργαστεί ευσυνείδητα να φτιάξει τα δόντια των Αμερικάνων και η τιμή που χρεώνει θα είναι η επικρατούσα. Ο Donald Trump θα κλέψει το χρυσό σφραγίσματα σας και θα σας μολύνει με κάτι δυσάρεστο και μετά θα καυχιέται γι ‘αυτό στους φίλους του.

Θα μου πείτε ότι οι ψηφοφόροι θέλουν ηγεσία, όχι οδοντιατρική. Σωστό, αλλά το αμερικανικό κοινό δεν μπορεί να συμφωνήσει σχετικά με το πού θέλει να οδηγηθεί. Μέχρις ότου επέλθει κάποια ενοποιητική καταστροφή να το αλλάξει αυτό, θα πρέπει τουλάχιστον να έχουμε δόντια που δεν πονούν.

Από την άλλη μεριά πώς είναι δυνατόν το κόμμα του Λίνκολν να δίνει το χρίσμα στον Ντόναλντ Τράμπ τη στιγμή που «ιερές αγελάδες» του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (Colin Powel, Condoleezza Rice) εξέφρασαν την άρνησή τους να τον στηρίξουν; 

Δεν υπάρχουν «ιερές αγελάδες» στην αμερικανική πολιτική. Οι γηραιότεροι πολιτικοί έχουν πολύ μικρή επιρροή στον αδίστακτο εκλογικό ανταγωνισμό για να αποφασίσουν ποιος θα διορίσει αυτόν που προορίζεται για το κυβερνητικό έργο και ποιος θα πληρώσει φόρους για να στηρίξει μια ομάδα δισεκατομμυριούχων η οποία μετά, όταν τελειώσει η δουλειά, θα τους προσλάβει. Οι Ρεπουμπλικανοί είχαν μια στρατηγική που λειτούργησε καλά για πολλά χρόνια. Δημιούργησαν ένα συνασπισμό αμόρφωτων λευκών ανδρών και ευαγγελιστών ψηφοφόρων υποσχόμενοι την απαγόρευση των αμβλώσεων και πολλά όπλα.

Εν τω μεταξύ, η πραγματική πολιτική τους ήταν η απορρύθμιση των επιχειρήσεων και η μείωση των φόρων για τους πλούσιους. Αυτό ήταν αρκετό, λόγω της κατανομής των ψηφοφόρων τους και των στρατηγικών μεθόδων σαλαμάνδρας (Gerrymandering-τρόπος κατανομής εκλογικών περιφερειών προς χειραγώγηση του εκλογικού αποτελέσματος) για να εξασφαλίσουν την πλειοψηφία στο Κογκρέσο στις περισσότερες περιπτώσεις. Για να κερδίσουν την προεδρία, ωστόσο, χρειάστηκαν έναν καλό υποψήφιο. Δυστυχώς, τα κριτήρια με τα οποία ο πυρήνας των ψηφοφόρων τους κρίνουν τους υποψηφίους κατά τη διάρκεια των προκριματικών εκλογών είναι ασυμβίβαστα με την ευρύτερη αποδοχή μεταξύ των ανεξάρτητων ψηφοφόρων, γυναικών και μειονοτήτων.

Η υποψηφιότητα Trump οφείλεται στο ότι ήταν αυθεντικός, ήταν ο εαυτός του, ένα γελοίο τράνταγμα που διασκέδασε το κοινό με τις υποσχέσεις για μαγικά κόλπα που θα εκτελέσει ως πρόεδρος ( «Χτίστε το Τείχος»). Οι αντίπαλοί φάνηκαν να είναι σε πολλά σημεία άψογοι, μια ευσεβής απάτη. Έτσι αγνοήθηκαν, ακόμη και από τους ευαγγελιστές στους οποίους υπολόγιζαν. Οι εξαιρέσεις, όπως ο Kasich ήταν ακριβώς το είδος του ηγέτη που η λευκή κατώτερη τάξη περιφρονεί, έναν αρκετά σοβαρό, λογικό και τεχνοκράτη κυβερνήτη.

Γιατί ο κόσμος δεν εμπιστεύτηκε τον Σάντερς; Ο δικομματισμός καταδικάζει τους ανεξάρτητους υποψηφίους;

Ο Γερουσιαστής Sanders διέπρεψε στο Vermont, μια πολιτεία με ένα σχετικά μορφωμένο,  ανεξάρτητο εκλεκτορικό σώμα. Είχε το πλεονέκτημα ότι ήταν ελάχιστα γνωστός και θα μπορούσε ο ίδιος να εμφανίσει τον εαυτό του ως πολιτικό αουτσάιντερ. Ωστόσο, δεν είναι χαρισματικός εκ θαύματος. Δεν πρότεινε πολιτικές λύσεις που οι απλοί Αμερικανοί πίστευαν ότι θα λειτουργήσουν, και ούτε προσέφερε μαγικές λύσεις ως μια εναλλακτική όπως έκανε ο Trump. Ο μηχανισμός του Δημοκρατικού Κόμματος δεν τον εμπιστεύτηκε, γιατί δεν χρωστούσε χάρη σε κανέναν. Οι παλαιότεροι Δημοκρατικοί θυμήθηκαν την εκλογική πανωλεθρία του McGovern, ενός άλλου φωτεινού, ευφραδή, γοητευτικού προοδευτικού. Έτσι, οι κομματικοί μηχανισμοί υποστήριξαν την Κλίντον, δίνοντάς της ένα σημαντικό αν και όχι ανυπέρβλητο πλεονέκτημα. Αντιπαρατέθηκαν εξίσου ως οι καταλληλότεροι υποψήφιοι, και τα θεσμικά πλεονεκτήματα της έδωσαν τη νίκη.

Το δικομματικό σύστημα έχει εξελιχθεί έτσι ώστε να ανταποκρίνεται στις περιστάσεις. Τα αποτελέσματα που παράγει είναι εντυπωσιακά. Θυμηθείτε ακόμα, ότι ο ίδιος ο Trump είναι ένας ανεξάρτητος υποψήφιος, ο οποίος πολιτεύτηκε κατά του Ρεπουμπλικανικού κατεστημένου. Θα χρειαστεί μια ουσιαστική καταστροφή για να ανοίξει ένας δρόμος για τους υποψηφίους να πολιτευτούν με επιτυχία ως ανεξάρτητοι σε εθνικό επίπεδο, αν και σε επίπεδο πολιτείας είναι πολύ πιο εύκολο.

Το προσφυγικό ζήτημα σε μια έκθεση Ελλήνων σκιτσογράφων

Πώς μπορεί να αποτυπωθεί το δράμα των προσφύγων ώστε να αφυπνίσει συνειδήσεις, να προβληματίσει, να συμβάλει στην διαπίστωση της σκληρής πραγματικότητας; 116 σκίτσα από Έλληνες σκιτσογράφους, που μέσα από την ιδιαίτερη ματιά τους προσπάθησαν να περάσουν το μήνυμα τους, στην έκθεση «Το Μετέωρο Βήμα». Η έκθεση εγκαινιάστηκε στο Νεστορίδιο Μέλαθρο της Ρόδου με την ευκαιρία της 68ης επετείου της Ενσωμάτωσης της Δωδεκανήσου στην Ελλάδα.

Η έκθεση θα φιλοξενείται έως τις 23 Μαρτίου στο Νεστορίδιο Μέλαθρο στη συνέχεια θα ταξιδέψει στη Λέρο και στο Αγαθονήσι και κατόπιν στις Βρυξέλες. Την έκθεση συνδιοργανώνουν η Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου και η Λέσχη Ελλήνων Γελοιογράφων ενώ την εγκαινίασε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Προκόπης Παυλόπουλος.

[metaslider id=23271]

Ο Περιφερειάρχης κ. Γιώργος Χατζημάρκος, στην εναρκτήρια ομιλία του στα εγκαίνια της έκθεσης ανέφερε μεταξύ άλλων: «Η Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου επέλεξε να στείλει την πολιτική της δήλωση για το προσφυγικό ζήτημα στα κέντρα λήψης των αποφάσεων στις Βρυξέλλες, μέσα από αυτή την έκθεση. Με την γλώσσα των σκιτσογράφων που ξεπερνάει κάθε εμπόδιο για να μιλήσει δυνατά, εκφράζοντας όσα πολλοί μπορεί να σκέφτονται, αλλά κανείς δεν μπορεί να πει. Αποκαλύπτοντας το «υπονοούμενο»,- όπως μόνο το σκίτσο μπορεί – , σχετικά με την αντιμετώπιση αυτής της τεράστιας ανθρωπιστικής κρίσης» και πρόσθεσε:

«Από τα νησιά μας, που βιώνουν την προσφυγική κρίση με την πραγματικότητα των ανθρώπων που φτάνουν εξαθλιωμένοι, στέλνουμε παντού την ελληνική αφήγηση της ιστορίας. Ειπωμένη από το πιο άτακτο παιδί του Διαφωτισμού, από τον πιο απρόβλεπτο και αιχμηρό σχολιαστή της Δημοκρατίας. Με το σκίτσο. Την γελοιογραφία που μέσα από τις παραμορφώσεις λειτουργεί ως καθρέφτης για την πλευρά του συλλογικού εαυτού που δεν θέλουμε να δούμε. Όμως οφείλουμε να το κάνουμε».

Στην έκθεση συμμετέχουν με 116 έργα οι: Γιάννης Καλαϊτζής, Τάσος Αναστασίου, Κώστας Βλάχος, Δημήτρης Γεωργοπάλης, Κώστας Γρηγοριάδης, Σπύρος Δερβενιώτης, Dranis – Γιάννης Δράκος, Πάνος Ζάχαρης, Πέτρος Ζερβός, Γιάννης Ιωάννου, Μιχάλης Κουντούρης, Γιάννης Κυριακόπουλος (ΚΥΡ), Ηλίας Μακρής, Πάνος Μαραγκός, Παναγιώτης Μήλας, Βασίλης Μητρόπουλος (BAS), Κώστας Μητρόπουλος, Παναγιώτης Μητσομπόνος, Έφη Ξένου, Βασίλης Παπαγεωργίου, Βαγγέλης Παυλίδης, Ανδρέας Πετρουλάκης, Κωνσταντίνος Ρουγγέρης, Soloup, Στάθης (Σταυρόπουλος), Μαρία Τζαμπούρα, Δημήτρης Χαντζόπουλος, Βαγγέλης Χερουβείμ

Ο ελληνικός τουρισμός μέσα από τα νησιά της Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου

Μια ολοκληρωμένη στρατηγική τουρισμού με τριετή ορίζοντα και με τη συνεργασία του Συνδέσμου Ελληνικών Τουριστικών Επιχειρήσεων (ΣΕΤΕ), παρουσίασε στην Αθήνα ο Περιφερειάρχης Νοτίου Αιγαίου κ. Γιώργος Χατζημάρκος. Στην εκδήλωση που έγινε στο ξενοδοχείο Μεγάλη Βρεταννία παρευρέθηκαν η Αν. Υπουργός Τουρισμού, κα Έλενα Κουντουρά, ο πρόεδρος του ΣΕΤΕ, κος Ανδρέας Α. Ανδρεάδης, φορείς και εκπρόσωποι από τις Κυκλάδες και τα Δωδεκάνησα.

Στόχος της στρατηγικής τουρισμού η ενιαία ανταγωνιστική τουριστική ταυτότητα της Περιφέρειας Ν.Α μέσα από μια ενιαία επικοινωνιακή ομπρέλα για το σύνολο των νησιών, τη δυνατότητα σε καθένα από αυτά να δομήσει το δικό του ιδιαίτερο και προσαρμοσμένο στα μοναδικά χαρακτηριστικά του πλαίσιο δράσης και η ενίσχυση της θέσης της στην διεθνή τουριστική βιομηχανία. Το Νότιο Αιγαίο υποδέχεται το 25% περίπου των διεθνών αφίξεων και συγκεντρώνει το 30% των τουριστικών εσόδων, αποτελώντας έτσι το δυναμικότερο όχημα του ελληνικού τουρισμού.

Η ανάδειξη και προβολή του τουριστικού προϊόντος της Περιφέρειας Ν.Α θα γίνει μέσα από ένα ειδικά σχεδιασμένο και ολοκληρωμένο πλέγμα δράσεων σε στοχευμένες αγορές στόχους περιλαμβάνοντας έρευνα και ανάλυση στοιχείων, στρατηγική μάρκετινγκ τουριστικών προϊόντων της Περιφέρειας, σχεδιασμό της ανταγωνιστικής ταυτότητας, πλάνο επικοινωνίας καθώς και τον οδικό χάρτη τουριστικής ανάπτυξης τριετίας.

Με όχημα την καμπάνια “Aegean Islands.Like No Other”, η Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου θέτει σε άμεση εφαρμογή το σχέδιο ενεργειών προβολής για το 2016. Ενώ ταυτόχρονα εξελίσσει την καμπάνια παρέχοντας στις τοπικές αρχές και φορείς ένα πολύτιμο interactive εργαλείο, μια δυναμική e-πλατφόρμα, μέσω της οποίας έχουν τη δυνατότητα να αλληλεπιδρούν, να διαμορφώνουν και να συμβάλλουν στην περαιτέρω ανάπτυξη της καμπάνιας.

Ο Περιφερειάρχης Νοτίου Αιγαίου κος Γιώργος Χατζημάρκος τόνισε: «Η επιτυχία της Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου στον Τουρισμό, είναι και επιτυχία της Ελλάδας. Η επιτυχία που έχει ανάγκη σήμερα η χώρα μας, θα έρθει μόνο μέσα από πάρα πολύ δουλειά, οργάνωση, μέθοδο, μελέτη και σχέδιο. Αφήνουμε πίσω μας την περίοδο του αυτοσχεδιασμού και των χαμένων ευκαιριών. Σχεδιάζουμε το αύριο και το διεκδικούμε με οργάνωση, επαγγελματισμό και με όρους που ταιριάζουν σε έναν πρωταθλητή».

«Μέσω των περιφερειακών γραφείων μας, και της Marketing Greece αναπτύξαμε τα στρατηγικά marketing plans τουριστικού προϊόντος για πέντε περιφέρειες της χώρας. Σήμερα μαζί με την Περιφέρεια, παρουσιάζουμε το marketing plan Νοτίου Αιγαίου» δήλωσε ο Πρόεδρος του ΣΕΤΕ κος Ανδρέας Α. Ανδρεάδης, και συνέχισε λέγοντας «Μια περιφέρεια της οποίας η ποικιλομορφία των προορισμών και η μοναδικότητα κάθε νησιού ξεχωριστά δημιουργούν ένα σύνθετο, αλλά ταυτόχρονα ανταγωνιστικό παζλ για τον ελληνικό τουρισμό».

RhodesMRC 2015: Οι νέοι ως επίδοξοι διπλωμάτες

Στα πλαίσια του 6ου Διεθνούς Συνεδρίου Προσομοίωσης Διεθνών Οργανισμών Ρόδου ή Rhodes Model Regional Co-operation – RhodesMRC 2015, που έγινε τον Οκτώβριο στην πόλη της Ρόδου, πάνω από 320 νέοι φοιτητές αλλά και μαθητές λυκείου βίωσαν μια ακαδημιακή εμπειρία μιας και συμμετείχαν ως επίδοξοι διπλωμάτες, εθελοντές και συντονιστές επιτροπών, μαζί με τους συνοδούς τους και τα μέλη της Οργανωτικής και της Επιστημονικής Επιτροπής του συνεδρίου.

Οργανωμένες αποστολές από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, το Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης, το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, το Πανεπιστήμιο Πειραιώς, το Πάντειο Πανεπιστήμιο και φυσικά το Πανεπιστήμιο Αιγαίου, αλλά και μεμονωμένοι συμμετέχοντες από άλλα πανεπιστήμια της Ελλάδας και του εξωτερικού συνεδρίασαν στη Ρόδο, προσομοιώνοντας τον Οργανισμό για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη, τον Οργανισμό Συνεργασίας στη Μαύρη Θάλασσα, το Συμβούλιο της Ευρώπης, το Ευρω-Ατλαντικό Συμβούλιο Συνεργασίας του ΝΑΤΟ, τον Οργανισμό Αμερικανικών Κρατών και μία ειδική Σύνοδο Κορυφής για την Ειρήνη στη Μέση Ανατολή. Αντίστοιχα, σε λυκειακό επίπεδο μαθητές από το 1ο και το 4ο Λύκειο Ρόδου, το Λύκειο Κρεμαστής, το Γυμνάσιο και το Λύκειο Αφάντου και το «Ιπποκράτειο» 1ο Λύκειο Κω, μαζί με συμμαθητές τους από άλλα σχολεία της Ρόδου, της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης συνεδρίασαν προσομοιώνοντας το Συμβούλιο της Ευρώπης.

Στην ημερήσια διάταξη των επιτροπών ήταν εξαιρετικά ενδιαφέροντα θέματα, από την ελευθερία του τύπου και το bullying μέχρι την κατάσταση στον Καύκασο και τη Συρία. Την προετοιμασία των επιτροπών είχαν αναλάβει εδώ και μήνες φοιτητές και νέοι επιστήμονες των νομικών και πολιτικών επιστημών, ενώ εισαγωγικές παρουσιάσεις έκαναν στις επιτροπές οι καθηγητές του Πανεπιστημίου Αιγαίου, κα Παναγιώτα Μανώλη και κος Ιωάννης Στριμπής, οι ρόδιοι επιστήμονες Γαβριήλ Χαρίτος (δικηγόρος) και Αναστάσιος Χατζηαναστασίου, αλλά και ο Χρυσός Παρολυμπιονίκης Θανάσης Μπαράκας.

Η Τελετή Έναρξης έλαβε χώρα στη Νέα Πτέρυγα του Νεστοριδείου Μελάθρου του Μουσείου Νεοελληνικής Τέχνης του Δήμου Ρόδου. Έτσι, οι συμμετέχοντες είχαν την μοναδική ευκαιρία να θαυμάσουν και την μοναδική έκθεση με χαρακτικά του Παναγιώτη Γράββαλου. Κατά την είσοδό τους, οι συμμετέχοντες δήλωναν γραπτά την υποστήριξή τους στην προσπάθεια της Ρόδου να λάβει τον τίτλο της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης το 2021, προσπάθεια στην οποία είναι αφιερωμένο και το RhodesMRC 2015, σαν μία διεθνής διοργάνωση που προωθεί τη συμμετοχή των νέων στα κοινά και καθιστά τη Ρόδο κέντρο διαλόγου και συνεννόησης σε διεθνή ζητήματα.

Οι εργασίες των επτά επιτροπών πραγματοποιήθηκαν ταυτόχρονα σε επτά αίθουσες της πόλης της Ρόδου: στην αίθουσα του Δημοτικού Συμβουλίου και την αίθουσα Εθιμοτυπίας στο Δημαρχιακό Μέγαρο, στην αίθουσα του Περιφερειακού Συμβουλίου, στην αίθουσα «Γιώργος Καραγιάννης» του Επιμελητηρίου Δωδεκανήσου και στις τρεις αίθουσες του ξενοδοχείου Plaza. Στα πλαίσια του συνεδρίου, οι συμμετέχοντες ξεναγήθηκαν στη Μεσαιωνική Πόλη, το Αρχαιολογικό Μουσείο και την Έκθεση «Ρόδος, ένα ελληνικό νησί πύλη στην Ανατολή», στην έκθεση και το 9D θέαμα του Throne of Helios, συμμετείχαν σε δύο οργανωμένα γι’ αυτούς πάρτυ αλλά και χάρη στον καλό καιρό γνώρισαν μόνοι τους τις παραλίες και διάφορες γωνιές της πόλης.

Το συνέδριο ήταν υπό την αιγίδα του Γενικού Γραμματέα του Συμβουλίου της Ευρώπης, κου Thorbjørn Jagland.

Το RhodesMRC 2015 διοργανώθηκε από το Σπίτι της Ευρώπης στη Ρόδο, με εταίρους την Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, τον Δήμο Ρόδου, το Τμήμα Μεσογειακών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αιγαίου στη Ρόδο, και το Ευρωπαϊκό Δίκτυο για την Εκπαίδευση και τη Δια Βίου Μάθηση (EUNET – European Network for Education and Training), με την υποστήριξη του Διεθνούς Κέντρου Μελετών Ευξείνου Πόντου, του Επιμελητηρίου Δωδεκανήσου, της ΔΕΡΜΑΕ, του ΔΟΠΑΡ, της Διεύθυνσης Τουρισμού του Δήμου Ρόδου, του Μουσείου Νεοελληνικής Τέχνης του Δήμου Ρόδου, της Εφορείας Αρχαιοτήτων Δωδεκανήσου, του ΙΕΚ του Υπουργείου Τουρισμού στη Ρόδο, της ΑΝ.ΔΩ. και του Europe Direct Ρόδου, των ξενοδοχείων Best Western Plaza Hotel και Manousos Hotel και με την οικονομική υποστήριξη του προγράμματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης «Europe for Citizens».

Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφοσύνη και #PorteOuverte, της Χριστίνας Καλογεροπούλου

Πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί με το τι λέμε όταν τέτοιες τραγωδίες, όπως τα παρισινά γεγονότα της 13ης Νοεμβρίου, συμβαίνουν σε ολόκληρο τον κόσμο.

Πρέπει να έχουμε ως γνώμονα μονάχα τον σεβασμό και την μετριοπάθεια όταν ανθρώπινες ζωές χάνονται τόσο ξαφνικά. Δεν πρέπει να αφηνόμαστε στην αδυναμία της ανθρώπινης φύσης να μισεί, να καταστρέφει και να σηκώνει αμέσως τη φωνή, το χέρι, το όπλο σε καθετί που νιώθει πως την απειλεί.. Τόσο εύκολα, τόσο φυσικά. Έτσι ξεκινούν οι μεγαλύτερες θηριωδίες, όταν αφηνόμαστε να μας φιλήσει το πρόσωπο του μίσους.. Μίσος και ημιμάθεια και πράξεις εν βρασμώ. Όλα από εκεί δεν ξεκινούνε; Κι εμείς κι «εκείνοι» όταν μισούμε, όταν αγνοούμε κι όταν γλιστράμε με τέτοια ευκολία στην βία, γινόμαστε το ίδιο…

Ακούω την λέξη ‘φονταμενταλισμός’ να ψιθυρίζεται• την ακούω ολοένα και πιο συχνά. Αρχικά ήταν σχεδόν ένας άρρητος ψίθυρος, πλέον έχει καταλήξει μία κραυγή βουτηγμένη στο μίσος. Και τόσες ανακρίβειες.. «Φταίνε οι Μουσουλμάνοι!» κραυγάζουν τόσοι και τόσοι ημιμαθείς. «Το Κοράνι κηρύττει το τζιχάντ, τον ιερό πόλεμο! Οι Μουσουλμάνοι φταίνε!» Ανάθεμα κι αν έχουν ανοίξει ποτέ το Κοράνι ή έστω συζητήσει με κάποιον που το έχει κάνει. Ή έστω googlάρει αυτή τη λέξη!

Η λέξη τζιχάντ στην αραβική γλώσσα σημαίνει αγώνας, προσπάθεια και ο στόχος είναι η εξάλειψη του κακού από τον κόσμο και η επικράτηση του καλού. Στο Κοράνι υπάρχει το εξής: «μην χρησιμοποιείς βία για να τους κάνεις να ασπαστούν τον ισλαμισμό». Κάπου αλλού αναφέρεται πως ο στόχος είναι η διάδοση της ισλαμικής θρησκείας αλλά με σεβασμό στην ανθρώπινη ζωή και με ειρηνικές πράξεις. Φυσικά όμως ο όρος αυτός μπορεί εύκολα να μεταφραστεί υποκειμενικά και να διαστρεβλωθεί (όπως καθετί διανθισμένο με συγκεκριμένα συμφέροντα), οδηγώντας στις αιματηρές ανατινάξεις και στο λουτρό αίματος, αφού το Κοράνι είναι πράγματι γεμάτο με αντιφατικές μεταξύ τους σούρες. Υπαίτιοι της αιματηρής διαστρέβλωσής του είναι οι οπαδοί του ISIS, αυτού του τρομοκρατικού βδελύγματος που ταυτίζεται αδικαιολόγητα με τον μέσο, φιλειρηνικό Μουσουλμάνο.

Μόνο που κανείς δεν σκέφτεται πόση θλίψη νιώθει ο κάθε Μουσουλμάνος όταν ταυτίζεται η θρησκεία του με φανατισμένους εξτρεμιστές που θέλουν μονάχα να σκοτώνουν στο όνομα της πίστης. Μιας διαστρεβλωμένης πίστης. Έτσι δεν νιώθει κι ο μέσος Χριστιανός όταν κάποιοι ταυτίζουν την πίστη του με τα αιματηρά γεγονότα των Σταυροφοριών;

Έτσι νιώθει όμως κι ο κάθε πρόσφυγας που προσπαθεί να γλυτώσει από τα αντίστοιχα «παρισινά» συμβάντα της χώρας του, με τη διαφορά πως στην πατρίδα του αυτά τα γεγονότα διαδραματίζονται, κάθε μέρα, παντού, τουλάχιστον τα τελευταία 5 χρόνια στη Συρία –κι όχι μόνο. Αλλά οι Ευρωπαίοι συνεχίζουν να δακτυλοδείχνουν και να αναφωνούν: «Οι Μουσουλμάνοι φταίνε! Υψώστε τείχη στην Ευρώπη να εμποδίσουμε τον εξισλαμισμό μας!» Και η Λεπέν ανεβάζει τα ποσοστά της, αργά και σταθερά. Και η Χρυσή Αυγή μπαίνει στο ελληνικό κοινοβούλιο, με μεγαλύτερο ποσοστό σε κάθε εκλογική διαδικασία. Και πολλοί εξτρεμιστές συνεχίζουν να έρχονται στην Ευρώπη με τα διαβατήριά τους, κι όχι με φουσκωτές βάρκες…

Γιατί αγνοούμε πως τα νερά της Μεσογείου, αυτά τα ίδια νερά που βάφονται κάθε μέρα κόκκινα από την σωρεία ανθρώπινων, ξεβρασμένων κουφαριών στις νησιωτικές ακτές, συμβολίζουν νερά ελευθερίας, ισότητας και αδελφοσύνης για τις χιλιάδες οικογένειες που δεν θέλουν να δουν τα παιδιά τους νεκρά, ανατιναγμένα, αιματοβαμμένα; Που τρέμουν τους τρομοκράτες που καταστρέφουν τη χώρα τους; Κι έτσι τα στριμώχνουν, πολλές φορές ολομόναχα, σε σάπιες βάρκες, για να γλυτώσουν όχι από τους μουσουλμάνους, αλλά από τους Τζιχαντιστές.. Φόβος και μισαλλοδοξία που ενισχύεται και από τις ανεπαρκείς ευρωπαϊκές πολιτικές στο μεταναστευτικό.

Κι ενώ τα ΜΜΕ θα μπορούσαν να ασκούν υγιείς πιέσεις στα κράτη, τι κάνουν; Τυρβάζουν κι αναπαράγουν τα χιλιοειπωμένα, κρύβοντας κάτω από το χαλί την πραγματικότητα. Κι ο φόβος του ημιμαθή ενισχύεται. Ποιος ασχολείται με το γεγονός πως μία μέρα πριν τα συμβάντα στο Παρίσι, συνέβησαν παρόμοιες αιματηρές καταστάσεις στον Λίβανο; Γιατί το αγνοούμε; Επειδή ο Λίβανος δεν είναι στο κέντρο της Ευρώπης; Κι εκεί οι προχθεσινές βομβιστικές επιθέσεις σκότωσαν 40 αθώους ανθρώπους και τραυμάτισαν πάνω από 200.

Κι ο Ολάντ έκλεισε τα γαλλικά σύνορα, αφού η μεταναστευτική πολιτική του αποδείχθηκε περίτρανα χαμηλότερη των προσδοκιών μιας χώρας που φέρει στην ιστορική της μνήμη αυτές τις τρεις χιλιοειπωμένες λεξούλες (Liberté, égalité, fraternité) με την accent aigu στο τέλος τους. Τα τείχη της Ευρώπης δεν πρέπει να υψωθούν όταν τέτοιες καταστροφές συμβαίνουν στον κόσμο. Οι ίδιοι οι Γάλλοι, αντί να κλειδαμπαρωθούν στα σπίτια τους και να εκθρέψουν το τέρας που ελλοχεύει πίσω από τα χαλάσματα, ανοίγουν με άμεσο κάλεσμα στο Twitter (#PorteOuverte είναι το hashtag) τις πόρτες τους σε όποιον βρίσκεται μακριά από την ασφάλεια του δικού του σπιτιού και παρέχουν καταφύγιο σε όποιον έχει ανάγκη.

PorteOuverte

Για μία ακόμα φορά αποδεικνύεται πως η ανθρωπιά δεν είναι χαρακτηριστικό καμίας κοινωνίας, κανενός κράτους, αλλά του απλού ανθρώπου. Όπως, όμως, και το μίσος. Όπως και η καταστροφή. Αλλά όσο υπάρχουν άνθρωποι με καρδιές γεμάτες αγάπη κι ανιδιοτέλεια, τόσο θα επιβιώνει η ανθρωπιά και μαζί της και η ίδια η ελπίδα. Το βλέπουμε καθημερινά με τις προσπάθειες απλών ανθρώπων από τη Λέσβο, μέχρι την άλλη άκρη του κόσμου. Μικρές εθελοντικές ομάδες ενάντια στις δυσχερείς συνθήκες, στην απουσία της οποιαδήποτε κρατικής ενίσχυσης, συσπειρώνονται και βοηθούν, ο καθένας όπως μπορεί, όσο μπορεί.

Γι’ αυτό, δεν είμαστε μονάχα Γάλλοι απόψε. Είμαστε Άνθρωποι. Και δεν πρέπει να το θυμόμαστε μονάχα στις πιο τραγικές στιγμές της ανθρωπότητας… Τρέμω στην ιδέα πώς θα αντιδράσει η Δύση και με ποιους τρόπους θα συνεχίσει να διαιωνίζεται ο αιματηρός αυτός κύκλος της βίας…

Ο συμβατικός τρόπος σκέψης σχετικά με τη μετανάστευση

 Διαβάζοντας στην WorldPost την συνέντευξη του  Hein de Haas, καθηγητή της κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο του Άμστερνταμ και πρώην συν-διευθυντή του Διεθνούς Ινστιτούτου Μεταναστευτικής στην Οξφόρδη, είναι ενδιαφέρον να σταθούμε σε πολλά σημεία της τα οποία και δίνουν μια άλλη οπτική στο θέμα. Μάλιστα, ο ίδιος πρόσφατα σχολίασε ότι «Ο συμβατικός τρόπος σκέψης σχετικά με τη μετανάστευση βασίζεται σε μύθους και όχι σε γεγονότα.»

«Η συζήτηση γύρω από τη μετανάστευση βασίζεται στην πολιτική και όχι στην πραγματική κατανόηση της μετανάστευσης. Ο πρωταρχικός στόχος μιας παρτίδας των πολιτικών, όταν μιλούν για τη μετανάστευση, είναι να δώσει στο κοινό την εντύπωση ότι πρόκειται για κάτι κακό και γιαυτό η αντίδραση θα πρέπει να είναι η οικοδόμηση ενός φράχτη, η απέλαση των μεταναστών ή η αύξηση των ελέγχων στα σύνορα. Δεν γίνεται ποτέ λόγος για το τι κινεί τη μετανάστευση ώστε να σχηματιστούν σωστές πολιτικές.»

«Θα πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι σε κάποιο βαθμό η μετανάστευση είναι αναπόφευκτη»

«Η συντριπτική πλειοψηφία της μετανάστευσης εξακολουθεί να είναι η οικονομική μετανάστευση και η οικογενειακή μετανάστευση. Αυτό που βλέπουμε στην Ευρώπη αυτή τη στιγμή – όπου το θέμα των προσφύγων έχει έρθει στο προσκήνιο – αυτό είναι μια μειοψηφία των μεταναστών που έρχονται στην Ευρώπη.»

«Οι κύριοι παράγοντες μετανάστευσης είναι σαφώς οικονομικοί και κοινωνικοί, και εκεί νομίζω ότι υπάρχει μια αποτυχία να κατανοηθεί πώς λειτουργεί η μετανάστευση.»

«Η πραγματική κρίση στην Ευρώπη είναι η ανικανότητα της Ευρώπης να καταλήξει σε μια κοινή απάντηση για το μεταναστευτικό»

«Η μεγάλη αύξηση που έχουμε δει στην παράνομη μετανάστευση είναι σαφώς από ανθρώπους που δραπετεύουν από τις συγκρούσεις στις χώρες τους, με ένα μεγάλο ποσοστό από αυτούς της Συρίας. Υπάρχουν όμως οι διαδικασίες ασύλου, έχουμε ένα διεθνές νομικό πλαίσιο για κάτι τέτοιο. Η πραγματική κρίση είναι η ευρωπαϊκή ανικανότητα να απαντήσει, και θα ήταν εξωφρενικό αν η Ευρώπη δεν μπορεί να το αντιμετωπίσει αυτό, όταν η συντριπτική πλειοψηφία των προσφύγων είναι από πολύ φτωχότερες χώρες, όπως ο Λίβανος, η Ιορδανία και η Τουρκία.»

«Όσον αφορά τις επιπτώσεις της μετανάστευσης, σύμφωνα με πολλές έρευνες  η μετανάστευση αυξάνει το ΑΕΠ διότι οι μετανάστες προστίθενται  στο εργατικό δυναμικό. Υπάρχουν πολύ λίγα πραγματικά στοιχεία που να στηρίζουν τον ισχυρισμό ότι η μετανάστευση ευθύνεται για τον παραγκωνισμό της εργασίας ή την μείωση των μισθών.»

«Θα ήταν εξωφρενικό να πούμε ότι η μετανάστευση είναι είτε η αιτία της διαρθρωτικής ανεργίας, η οποία είναι ένα παράδειγμα, ή η επισφάλεια της εργασίας. Ή, από την άλλη πλευρά, να λέγεται ότι η μετανάστευση αποτελεί πανάκεια για τα διαρθρωτικά προβλήματα όπως η γήρανση.»