Η έρευνα για τον σχεδιασμό του δικτύου μονοπατιών στη Χαλκιδική, με την χρηματοδότηση της WATT+VOLT

Στην έκθεση Philoxenia στη Θεσσαλονίκη, ο Πρόεδρος του Τουριστικού Οργανισμού Χαλκιδικής κ. Γρηγόρης Τάσιος ανακοίνωσε την συνεργασία του Οργανισμού με την WATT+VOLT, εταιρεία παροχής ολοκληρωμένων υπηρεσιών Ηλεκτρικής Ενέργειας.  Η εταιρία WATT+VOLT θα χρηματοδοτήσει το έργο «Έρευνα για τον Στρατηγικό Σχεδιασμό Δικτύου Μονοπατιών στην Π.Ε. Χαλκιδικής». Στόχος, η συμβολή στην προστασία του περιβάλλοντος και τη βιώσιμη ανάπτυξη της χώρας μας.

Η έρευνα για τον σχεδιασμό του δικτύου μονοπατιών στη Χαλκιδική με την χρηματοδότηση της WATT+VOLT

Ο θεματικός τουρισμός μέσω της δημιουργίας ολοκληρωμένων δικτύων διαδρομών,  η επιμήκυνση της τουριστικής περιόδου και η ευαισθητοποίηση της τοπικής κοινωνίας σε περιβαλλοντικά θέματα, βρίσκονται στο στρατηγικό πλάνο του Τουριστικού Οργανισμού Χαλκιδικής.

Τα αποτελέσματα της έρευνας θα χρησιμοποιηθούν από την Ένωση Ξενοδοχείων Χαλκιδικής για την ποιοτική και ποσοτική αναβάθμιση του τουριστικού προϊόντος της περιοχής.

Την πρωτοβουλία αγκάλιασε το σύνολο των μελών του οργανισμού τουριστικής προβολής: η Περιφερειακή Ενότητα Χαλκιδικής, το Περιφερειακό Ταμείο Ανάπτυξης Κεντρικής Μακεδονίας, το Επιμελητήριο Χαλκιδικής, η Ένωση Ξενοδοχείων Χαλκιδικής, η Ομοσπονδία Ιδιοκτητών Ενοικιαζόμενων Δωματίων και Διαμερισμάτων Χαλκιδικής, η Ένωση Camping, ο Δήμος Νέας Προποντίδας, ο Δήμος Κασσάνδρας, ο Δήμος Σιθωνίας, ο Δήμος Πολυγύρου, ο Δήμος Αριστοτέλη και 10 ιδιώτες-μέλη

Με την ματιά του Βασίλη Λουλέ στο Φεστιβάλ Εurochannel, της Κατερίνας Σταματελοπούλου

Με αφορμή την συμμετοχή του στο καθιερωμένο πλέον Φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους του Eurochannel, που διοργανώνει κάθε χρόνο το Σπίτι της Ευρώπης στη Ρόδο, αλλά και την διοργάνωση εργαστηρίων ντοκιμαντέρ, μιλήσαμε με τον πολυβραβευμένο σκηνοθέτη ταινιών μυθοπλασίας και ντοκιμαντέρ, Βασίλη Λουλέ.

Βασίλης Λουλές

Ο Βασίλης Λουλές γεννήθηκε στα Τρίκαλα και είναι σκηνοθέτης ταινιών μυθοπλασίας και ντοκιμαντέρ. Σπούδασε Ηλεκτρολόγος Μηχανικός στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και Κινηματογράφο στην Αθήνα. Συνεργάστηκε για χρόνια με την ΕΡΤ ως συντονιστής στο πρόγραμμα ταινιών μικρού μήκους «μικροφίλμ» και με το Κινηματογραφικό Αρχείο του Υπουργείου Εξωτερικών στην ταυτοποίηση και ταξινόμηση παλαιών κινηματογραφικών επικαίρων. Οι ταινίες του έχουν βραβευθεί σε φεστιβάλ του εξωτερικού, μεταδόθηκαν από ξένα και ελληνικά τηλεοπτικά κανάλια, συμπεριλήφθηκαν σε ελληνικά και διεθνή αφιερώματα και χρησιμοποιούνται ως εκπαιδευτικό υλικό σε σχολές και Πανεπιστήμια της Ελλάδας και του εξωτερικού

Αυτόν τον καιρό βρίσκεστε στη Νέα Υόρκη συμμετέχοντας σε διάφορα εργαστήρια και διαλέξεις σε πανεπιστήμια. Μιλήστε μας για τις δράσεις σας στην Νέα Υόρκη.
Τα τελευταία χρόνια έρχομαι συχνά στην Αμερική, προσκεκλημένος κυρίως από πανεπιστήμια, στα οποία προβάλλονται τα ντοκιμαντέρ μου. Ακολουθούν συζητήσεις με τους θεατές – φοιτητές και κατοίκους των γειτονικών περιοχών – πάνω σε θέματα που θίγουν οι ταινίες αλλά και σε ευρύτερα ζητήματα.

Στο Φεστιβάλ μικρών ταινιών Eurochanel της Ρόδου, συμμετέχετε με τις ταινίες «Ένας λαμπερός ήλιος» και «Ανήκω εδώ». Ποιο είναι το μήνυμα που θέλετε να περάσετε σε αυτές τις ταινίες-ντοκιμαντέρ;

Η ταινία «Ένας λαμπερός ήλιος», είναι μια παλαιότερη ταινία μυθοπλασίας μεσαίου μήκους. Έχει παιχτεί πολύ στο εξωτερικό, με πολλά βραβεία και ταξίδια και εξακολουθεί να προβάλλεται συχνά. Αφηγείται την ιστορία μιας μετανάστριας που προσπαθεί να βρει μια θέση στον «ήλιο» τής τότε ευημερούσης (ακόμη) Ελλάδας.

Η άλλη ταινία, με τίτλο «Ανήκω εδώ», είναι ένα πολύ καινούργιο ντοκιμαντέρ, που έγινε φέτος στο πλαίσιο της δραστηριότητας του Πανεπιστημίου Αιγαίου και προσπαθεί να ανιχνεύσει τη φυσιογνωμία της παλιάς μουσουλμανικής κοινότητας της Ρόδου και τη σχέση της με το νέο κύμα των προσφύγων. Επίκαιρο και διαχρονικό θέμα.

Στις ταινίες μου προσπαθώ να αγγίζω προβλήματα όπως η μετανάστευση, η προσφυγιά, ο πόλεμος, η Κατοχή, μέσα όμως από τις προσωπικές ιστορίες των ανθρώπων. Με τη δύναμη του σινεμά βλέπεις τελικά ότι αυτές οι γενικές και αφηρημένες έννοιες έχουν μια υπαρξιακή υπόσταση που σφραγίζει τον άνθρωπο. Είναι η σχέση της μικρής ατομικής ιστορίας με την γενικότερη Ιστορία. Οι ταινίες και τα ντοκιμαντέρ αυτού του τύπου – τα ανθρωποκεντρικά ντοκιμαντέρ – ξαναδίνουν φωνή και σάρκα σε αυτές τις αφηρημένες έννοιες.

Τι είναι το εργαστήριο ντοκιμαντέρ που θα γίνει στη Ρόδο, και σε ποιους απευθύνεται;

Στο Φεστιβάλ της Ρόδου θα είμαι 21 και 22 Φεβρουαρίου όπου θα γίνει η προβολή των δυο δικών μου ταινιών και η διοργάνωση των σεμιναρίων Ιστορίες Μέσα από την Κάμερα. Πρόκειται για 3 τετράωρα σεμινάρια στον χώρο του κινηματογραφικού είδους του ντοκιμαντέρ.

Το ένα λέγεται «Καταγράφοντας ιστορίες προσφύγων και μεταναστών» και έχει να κάνει με τα προβλήματα, τις δυσκολίες, τις προκλήσεις, τα ηθικά διλήμματα που προκύπτουν όταν πας να κάνεις μια ταινία πάνω σε τέτοια θέματα. Οι 2 ταινίες που θα παιχτούν στο φεστιβάλ – αυτές στις οποίες αναφέρθηκα προηγουμένως – είναι ένα ενδεικτικό υλικό για να αρχίσουμε να συζητάμε αυτά τα θέματα.

Το δεύτερο σεμινάριο λέγεται «Μιλώντας για την παιδική ηλικία μπροστά στο φακό», και το τρίτο αφορά την «εκπαίδευση ως εργαλείο νέου τρόπου εκμάθησης». Πρόκειται για δυο πεδία που με απασχολούν πολύ στη δουλειά μου και συνεχώς έχω να μαθαίνω! Κι όσο μαθαίνω, τόσο θέλω και να το μεταδίδω στους άλλους.

Τα σεμινάρια θα γίνουν στο κατάλυμα της Αγγλίας στην μεσαιωνική πόλη της Ρόδου. Ελπίζω ότι θα δείξουν πως το ντοκιμαντέρ είναι, πια, ένα σύγχρονο εργαλείο που μπορεί να δώσει φωνή και λόγο σε διάφορα κοινωνικά ζητήματα, είναι εύκολο στην χρήση του και στην καταγραφή των γεγονότων και βοηθάει ώστε να γίνει η ίδια η εκπαίδευση πιο ελκυστική, πιο φιλική στα παιδιά. Με τις ασκήσεις που κάνουμε (όπως πχ. πώς από μια φωτογραφία μπορείς να ξανακοιτάξεις με μια καινούργια ματιά την ευρύτερη Ιστορία αλλά και την Ιστορία της πόλης σου), ξαναφέρνουμε την περιέργεια, την παρατήρηση και την δημιουργικότητα στο επίκεντρο της εκπαιδευτικής διαδικασίας – και όχι μόνο εκεί!

Τα σεμινάρια απευθύνονται σε φοιτητές, σε εκπαιδευτικούς, σε ανθρώπους που ασχολούνται με την τοπική ιστορία, σε ανθρώπους που ασχολούνται με την προφορική αφήγηση και βέβαια σε ανθρώπους που έχουν σχέση με το σινεμά. Το πεδίο τους είναι η προφορική μαρτυρία, η εκπαιδευτική κοινότητα και ο χώρος της σκηνοθεσίας.

Και τα τρία σεμινάρια, παρ’ ότι είναι διαφορετικά μεταξύ τους, έχουν ένα κοινό στοιχείο: την σχέση της ατομικής μικρής ιστορίας με την αφηρημένη έννοια της μεγάλης Ιστορίας. Θα βοηθήσουν, ελπίζω, να καταλάβει αυτός που θα συμμετάσχει, τι σημαίνει ντοκιμαντέρ, τι σημαίνει ότι μπαίνω στη ζωή κάποιου και καταγράφω την ιστορία του, ποια ηθικά διλήμματα δημιουργούνται, καθώς και τον αντίκτυπο τους. Το μεγάλο μυστικό (αν μπορούσα να το πω έτσι) είναι να μπορέσει ο άλλος να μοιραστεί μαζί σου την ιστορία του, αφού πρώτα εσύ έχεις ανοιχτεί απέναντί του κάνοντας το πρώτο βήμα. Ακριβώς όπως και στη ζωή.

ιστορίες μέσα από την κάμερα

Ποια είναι η γνώμη σας για τον ευρωπαϊκό κινηματογράφο και την εξέλιξη του;

Ο ευρωπαϊκός κινηματογράφος πάντα ήταν, και εξακολουθεί να είναι, ανθρωποκεντρικός και πρωτοποριακός σε παγκόσμια κλίμακα. Το αμερικανικό σινεμά μπορεί να διαθέτει όγκο παραγωγής και ευρύτητα στα μέσα διανομής, αλλά, ο ευρωπαϊκός κινηματόγραφος, πάντα έχει να προσφέρει ένα ιδιαίτερο βλέμμα. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν και πολλοί Αμερικανοί σκηνοθέτες με σπουδαίο έργο και μοναδική ματιά – μόνο που και αυτοί, συνήθως, θεωρούνται «ευρωπαίοι».

7ο Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Eurochannel

Πού: Στη Ρόδο στον Κινηματογράφο Παλλάς από τις 15 έως τις 22 Φεβρουαρίου 2017 στις 20:00.

Πιο Έλληνας κι από Έλληνα, της Χριστίνας Καλογεροπούλου

Η γειτονιά όπου μένω στη Λειψία είναι από τις πιο πολυπολιτισμικές που μπορεί να βρει κανείς εδώ. Δεν το ήξερα όταν έψαχνα σπίτι, αλλά η περιοχή μου έμοιαζε ιδανική. Μόλις δέκα λεπτά περπάτημα από το κέντρο, κανονικές έως φθηνές τιμές ενοικίων, πάρκα και πρασινάδα παντού σύμφωνα με το google maps, και το όνομα, άκρως θελκτικό· Neuestadt -ελληνιστί, ‘νέα πόλη’! Και παρά το κρούσμα Legita (το οποίο θα το αναλύσω κάποια άλλη στιγμή..) δεν ενοχλείται κανείς, ούτε και οι διαδηλώσεις τους φτάνουν ποτέ ως εδώ.

Πιο Έλληνας κι από Έλληνα, της Χριστίνας Καλογεροπούλου

Στους δρόμους τριγύρω από το σπίτι μου, λοιπόν, υπάρχουν συγκεντρωμένα πολλά εστιατόρια με κεμπάπ και ντονέρ, σούπερ μάρκετ με ανατολίτικα προϊόντα (τις προάλλες βρήκα μάλιστα ακόμα και φάβα σε ένα από αυτά), καφενεία, όπου μαζεύονται οι άντρες κυρίως και πίνουν τον καφέ τους με συνοδεία κάποιου παιχνιδιού χαρτιών, εικόνα ακριβώς όπως και στα καφενεία των ελληνικών χωριών. Έχουμε μάλιστα κι έναν πολυχώρο εν ονόματι «Το Ιαπωνικό Σπίτι», όπου κάποιες μέρες την εβδομάδα ανοίγει και μπορεί να πάει όποιος θέλει να πιεί καφέ και να φάει κουλουράκια ή να δοκιμάσει ανατολικές σπεσιαλιτέ, να γνωρίσει κόσμο, να συναναστραφεί με τους γείτονές του.

Η πιο διάσημη οδός είναι η λεγόμενη Eisenbahnstrasse, που έχει τη φήμη ως ένας από τους πιο επικίνδυνους δρόμους της Λειψίας. Κυκλοφορούν ποικίλες ιστορίες, φαντασιοκοπίες κυρίως, καθώς από τη δική μου εμπειρία, έχοντας βρεθεί να περπατάω και στις 3 το πρωί εκεί, δεν είναι τίποτα άλλο παρά φήμες που διογκώνονται λόγω άγνοιας. Επί της Eisenbahnstrasse λοιπόν υπάρχει το αγαπημένο μου μέρος για κεμπάπ. Έχω χάσει πλέον το μέτρημα του πόσες φορές έχω πάει να πάρω κάτι από εκεί. Ήταν το πρώτο μέρος που πήγαμε με την συγκάτοικό μου, πριν καν μετακομίσω στη Λειψία, για να γνωριστούμε. Πάντοτε σε εκείνο το μέρος, όπως και όπου βρεθώ αναμεταξύ ‘γειτονικών’ λαών, τυχαίνει να με ρωτάνε από πού είμαι. Η μελαχρινή μου χαίτη και τα μαύρα μάτια και φρύδια δεν με βοηθάνε ιδιαιτέρως να ξεγελώ ως Γερμανίδα. Η συνέχεια της συζήτησης είναι σχεδόν πάντα η ίδια:

«Από πού είσαι;»

«Από την Ελλάδα»

«Αααα, Ελλάδα! Τι ωραία, τους συμπαθούμε και μας συμπαθούν οι Έλληνες!»

Οι περισσότεροι που έχει τύχει να με ρωτήσουν είναι κυρίως Κούρδοι και πολλοί έχουν βρεθεί και στην Ελλάδα, να δουλεύουν, να ζουν, να ερωτεύονται.

Ένας από εκείνους, ήταν ο Άρης, όπως μου συστήθηκε σε άπταιστα Ελληνικά. Και όταν στην αρχή μου είπε πως ήταν Έλληνας, παραλίγο να τον πιστέψω. Η ιστορία του ήταν γλυκόπικρη. Από τα 16 του βρέθηκε στην Αθήνα, όπου άρχισε να δουλεύει και κατέληξε να έχει δύο ψητοπωλεία στο κέντρο. Ζούσε στο Περιστέρι μα η οικογένειά του ζούσε πίσω στην Ανατολία. Η κοπέλα του ήταν Ελληνίδα και παραλίγο μάλιστα να παντρευτούν. Όμως η τύχη του επιφύλασσε διαφορετικό μέλλον. Ο αδερφός του είχε αποφασίσει να πάει στην Γερμανία και μάλιστα στην Λειψία, όπου κι άνοιξε το προαναφερθέν ‘ντονεράδικο’. Όταν ο Άρης ταξίδεψε για να επισκεφθεί τον αδερφό του, εκείνος τον παρακάλεσε να έρθει να μείνει μαζί του. Στο μεταξύ, είχε χωρίσει από την Ελληνίδα φίλη του και για να μην αφήσει τον αδερφό του μόνο, αποφάσισε να μετακομίσει για μερικούς μήνες στη Λειψία.

Οι μήνες έγιναν χρόνια, τα χαρτιά του έληξαν και δεν ανανεώθηκαν ποτέ και πλέον βρίσκεται τα τελευταία τρία χρόνια ‘εγκλωβισμένος’, όπως μου είπε, στη Γερμανία, μη μπορώντας ούτε να πάει στην Ελλάδα που τόσο νοσταλγεί, ούτε καν να δει την οικογένειά του στην Τουρκία. Μιλούσαμε για πάνω από μία ώρα. Μου μιλούσε για τις γειτονιές όπου μεγάλωσε, τα αθηναϊκά του στέκια. Επέμενε να πάρω ό,τι ήθελα από το μαγαζί και προσφέρθηκε μάλιστα να μας κεράσει όσα κεμπάπ θέλαμε στους φίλους μου και σε εμένα για τα γενέθλιά μου. Και κατέληξε λέγοντάς μου πως ό,τι χρειαστώ, να μην διστάσω. «Έλληνες και οι δύο, εσύ από καταγωγή, εγώ από αγάπη», μου είπε.

Έφυγα εκείνο το βράδυ με ένα χαμόγελο στα χείλη που δεν έλεγε να με εγκαταλείψει για πολλές ώρες αργότερα. Σκεφτόμουν πόσο παράξενο είναι να βρίσκεις ανθρώπους που νιώθουν τέτοιο δέσιμο με τη χώρα σου και την αγαπούν περισσότερο από όσο μπορείς να συλλάβεις. Και άρχισα να σκέφτομαι πως η Ελλάδα έχει κάτι ιδιαίτερα εθιστικό, μα αδιόρατο, που μέχρι πρότινος δεν μπορούσα να καταλάβω. Δεν διατείνομαι πως είμαι ιδιαιτέρως πατριώτισσα, μα μετά από αυτή την κουβέντα, θυμήθηκα τα λόγια του Καζαντζάκη που είχα διαβάσει κάπου, κάποτε. Και κατάλαβα απόλυτα τι εννοούσε. Και όσο πιο πολύ χρόνο μακριά από την Ελλάδα περνώ, με όσους περισσότερους ανθρώπους συνδιαλέγομαι, τόσο καταλαβαίνω ακόμα περισσότερο και ακόμα περισσότερα..

«Όσο πιο μακριά είμαστε από την πατρίδα μας, τόσο περισσότερο τη σκεφτόμαστε και τόσο περισσότερο, την αγαπάμε. Όταν βρίσκομαι στην Ελλάδα βλέπω τις μικρότητες, τις ίντριγκες, τις ανοησίες, τις ανεπάρκειες των αρχηγών, τη μιζέρια του λαού. Όμως από μακριά δεν βλέπουμε τόσο ευδιάκριτα την ασκήμια και έχουμε περισσότερη ελευθερία να πλάσουμε μια εικόνα της πατρίδας αντάξια ενός ολοκληρωτικού έρωτα. Να γιατί δουλεύω καλύτερα και αγαπώ καλύτερα την Ελλάδα όταν βρίσκομαι στο εξωτερικό. Μακριά της καταφέρνω να συλλάβω καλύτερα την ουσία της και την αποστολή της στον κόσμο, και συνακόλουθα τη δική μου ταπεινή αποστολή. Κάτι ιδιαίτερο συμβαίνει στους Έλληνες που ζουν στο εξωτερικό. Γίνονται καλύτεροι. Έχουν την περηφάνια της φυλής τους, νιώθουν ότι όντας Έλληνες έχουν την ευθύνη να είναι αντάξιοι των προγόνων τους. H πεποίθησή τους, ότι κατάγονται από τον Πλάτωνα και τον Περικλή, μπορεί ίσως να είναι μια ουτοπία, μια αυθυποβολή χιλιετιών, όμως αυτή η αυθυποβολή, γενόμενη πίστη, ασκεί μια γόνιμη επίδραση στη νεοελληνική ψυχή. Χάρη σ’ αυτή την ουτοπία επέζησαν οι Έλληνες. Μετά από τόσους αιώνες εισβολών, σφαγών, λιμών, θα έπρεπε να έχουν εξαφανιστεί. Όμως η ουτοπία, που έγινε πίστη, δεν τους αφήνει να πεθάνουν. H Ελλάδα επιζεί ακόμα, επιζεί νομίζω μέσα από διαδοχικά θαύματα».

[Απόσπασμα από συνέντευξη του Ν. Καζαντζάκη στον. Pierre Sipriot, Γαλλική Ραδιοφωνία (Παρίσι), 6 Μαΐου 1955.]

 

Ο χρόνος και οι άνθρωποι μας, της Μαγδαληνής Τσουρδιού

Σιωπή. Είναι αυτή η σιωπή η ανυπόφορη, που ηχεί σαν βόμβος στο κεφάλι σου και που κάνει το χρόνο να σταματάει. Κάποιες φορές αυτή η σιωπή σπάει από μερικά ξεσπάσματα.

Ο χρόνος και οι άνθρωποι μας, της Μαγδαληνής Τσουρδιού

Όταν διαπιστώνεις ότι ο χρόνος κυλάει αμείλικτα και πως αυτό που βλέπεις και ζεις δεν είναι ψέμα, πως συμβαίνει στ’ αλήθεια και απλά δεν μπορείς με τίποτα να πιστέψεις. Είναι τα γνωστά στάδια: Άρνηση, θυμός, διαπραγμάτευση, κατάθλιψη και αποδοχή. Και συ ενώ τα γνωρίζεις όλα αυτά αρνείσαι. Απλά αρνείσαι. Δεν το δέχεσαι. Νομίζεις ότι είναι ένα κακόγουστο αστείο, πως σου κάνει πλάκα ο Θεός και πως την επόμενη ημέρα θα ξυπνήσεις και όλα θα είναι όπως πριν. Κι όμως δεν είναι έτσι.

Σιωπή. Είναι αυτή η σιωπή που δεν αντέχεις. Και είναι που θεωρείς κάποιους ανθρώπους δεδομένους. Είναι που πιστεύεις ότι δεν θα φύγουν ποτέ από δίπλα σου. Ότι θα είναι πάντα εκεί. Όπως είναι ο μπαμπάς σου και η μαμά σου. Ή η αγαπημένη σου γιαγιά. Λες “εγώ πάντα θα τους έχω δίπλα μου”. Πιστεύεις πως αυτοί οι συγκεκριμένοι άνθρωποι είναι άφθαρτοι. Έτσι το έχεις πλάσει στο μυαλό σου. Ότι αυτοί δεν πεθαίνουν. Θα είναι πάντα εκεί. Στα ίδια μέρη, με την ίδια ρουτίνα, τις ίδιες κινήσεις, τους ίδιους διαλόγους και έτσι θα παραμείνουν στη ζωή σου.

Βέβαια, υπάρχουν οι εξής δυο εκδοχές. Η μια είναι να τους βλέπεις να γερνούν και η άλλη να φεύγουν ξαφνικά από κοντά σου χωρίς καμία προειδοποίηση. Χωρίς κανένα σημάδι. Χωρίς ένα γιατί. Και τι να πουν άλλωστε; Στην πρώτη εκδοχή απλά, εκείνοι γερνούν. Και μαζί τους μεγαλώνεις και εσύ. Και τότε καταλαβαίνεις. Σου είναι πιο εύκολο να κατανοήσεις. Ξέρεις ότι κάποια στιγμή θα χτυπήσει το τηλέφωνο και θα σου πει η μαμά σου ότι η γιαγιά σου δεν ζει πια. Και εσύ ενώ στο άκουσμα της είδησης θα κλάψεις, μετά από λίγο θα κρατηθείς, γιατί ξέρεις ότι αυτό θα συνέβαινε κάποτε. Είτε επειδή η αρρώστια την νίκησε, είτε επειδή ο χρόνος περνά τόσο αμείλικτα και έτσι έπρεπε να γίνει. Υπάρχει η συνειδητοποίηση και η εκ των προτέρων κατανόηση του μετέπειτα συμβάντος. Θα κλάψεις, αλλά από μέσα σου θα πεις πως “ίσως είναι καλύτερα έτσι, ξεκουράστηκε.” Στη δεύτερη περίπτωση, αυτό δεν υπάρχει γιατί απλούστατα σε προλαβαίνει το γεγονός. Ετοιμάζεσαι ένα ωραίο απόγευμα καλοκαιριού να πας να δεις τον παππού και τη γιαγιά, και διαπιστώνεις ότι ο παππούς δεν κοιμάται αλλά έχει “φύγει”. Φωνάζεις αλλά δεν σ’ ακούει. Περιμένεις να ξυπνήσει και πολύ απλά δεν ξυπνάει. Ή χτυπάει το τηλέφωνο και σου ανακοινώνουν ότι ο Κωνσταντής είναι στην εντατική από ανεύρυσμα στον εγκέφαλο και οι γιατροί δεν του δίνουν ούτε μισή ελπίδα. Και παρ’ όλα αυτά εσύ ελπίζεις. Πιστεύεις. Περιμένεις. “Υπάρχει Θεός”, λες. Μετά από 3 ημέρες εκείνος καταλήγει και χάνεις τη γη κάτω από τα πόδια σου. Εκεί είναι και το κομβικό σημείο που χάνεσαι. Που λες ότι κάτι δεν έγινε σωστά. Δεν μπορεί. Εκεί είναι που τεστάρεται και η σχέση σου με τον Θεό. Σταματάς να πιστεύεις. Αναρωτιέσαι. “Γιατί σε μας;”. Μετά πεισμώνεις. “Θα μπορούσε ο Θεός να τον έκανε καλά, αλλά δεν το έκανε”. Και απορείς “ Γιατί να πιστεύω;”. Και μετά πάλι ξεκινάς να πιστεύεις γιατί πρέπει από κάπου να κρατηθείς και να πάρεις δύναμη, γιατί η ζωή συνεχίζεται και εσύ έχεις μείνει πίσω. Και πρέπει να μάθεις να ζεις με την απώλεια και με ό,τι αυτή συνεπάγεται, γιατί έτσι πρέπει να γίνει. Και εκεί που έχει παγώσει ο χρόνος εσύ πρέπει να πάρεις μια βαθιά ανάσα και να συνεχίσεις. Να προχωρήσεις. Είναι το αδιαπραγμάτευτο συμβόλαιό σου με τη ζωή.

Σιωπή. Είναι αυτή η σιωπή όταν μπαίνεις στο σπίτι της γιαγιάς και δεν πας να καθίσεις στο μέρος που καθόταν ο παππούς σου, γιατί στο μυαλό σου και στην ψυχή σου εξακολουθεί να κάθεται εκεί.  Είναι αυτή η αμήχανη σιωπή όταν περνάς από το σπίτι της πεθεράς σου και ενώ ο Κωνσταντής δεν κάθεται στην αυλή καπνίζοντας, έτοιμος να σε χαιρετίσει, εσύ κάθε φορά που περνάς τον βλέπεις. Δεν έχει φύγει ποτέ από εκεί. Πάντα θα είναι εκεί. Στην ίδια καρέκλα, με τα ίδια ρούχα, με το τσιγάρο στο χέρι και με μια υποψία χαμόγελου. Πάντα θα είναι εκεί. Στο μυαλό σου και στην καρδιά σου. Εκεί συνεχίζουν όλοι να ζουν. Εκεί που υπάρχει σιωπή.

 It’s been a long day without you my friend and I’ll tell you all about it when I see you again! Κάποια μέρα θα ξανασυναντηθούμε!

Οι millennials δίνουν συμβουλές

Η γενιά των millennials είναι σίγουρα η πιο δοκιμαζόμενη σε όλο τον πλανήτη. Ο κόσμος αλλάζει πιο γρήγορα από ποτέ, οι συνθήκες αναπροσαρμόζονται συνέχεια και οι νέοι καλούνται να παλέψουν σκληρά για να κάνουν πραγματικότητα τα όνειρα και τις φιλοδοξίες τους. Έτσι παίρνουν πολύ πιο νωρίς μαθήματα ζωής που σε άλλες εποχές οι συνομήλικοι τους ούτε καν φαντάζονταν.

Διαβάζοντας στο INC το άρθρο ενός 25 χρονου αρθογράφου εντυπωσιάστηκα από τις διαπιστώσεις του όσον αφορά τα μαθήματα που έχει πάρει από την επαγγελματική του πορεία έως τώρα, συνειδητοποιώντας ότι είναι πραγματικά μαθήματα ζωής.

Μερικές από τις συμβουλές που δίνει στους millennials:

Σημασία έχει το αποτέλεσμα: Κανένας δεν θα νοιαστεί για το πόσο σκληρά δουλέψατε, αυτό που μετράει είναι ότι πρέπει να γίνει η δουλειά που έχετε αναλάβει. Μην ζητάτε ανταλλάγματα και συγχαρητήρια από τους άλλους, ό,τι κάνετε κάντε το για τον εαυτό σας.

Ο χρόνος είναι χρήμα και γιαυτό θα πρέπει να επιλέξετε ποιο δρόμο θέλετε να ακολουθήσετε λέγοντας και πολλά όχι που θα σας οδηγήσουν στο σωστό δρόμο αλλά θα επενδύσετε σωστά και το χρόνο σας.

Μην σχεδιάζετε μόνο, αλλά ενεργήστε κιόλας, άλλωστε ποτέ ένα ταξίδι δεν υλοποιήθηκε σύμφωνα με το αρχικό σχέδιο.

Επενδύστε και μην ξοδεύετε, μεταφορικά και ρεαλιστικά….

Texting στο δρόμο: μετά τις διαβάσεις έρχονται τα πρόστιμα

Είναι πλέον ένα παγκόσμιο φαινόμενο που παρατηρείται στις περισσότερες χώρες του κόσμου. Άνθρωποι που περπατάνε στο δρόμο και ταυτόχρονα στέλνουν μηνύματα στο κινητό τους.

image

Παρότι στις περισσότερες χώρες απαγορεύεται η χρήση των κινητών στους οδηγούς, για τους πεζούς, τα πράγματα είναι πιο περίπλοκα αλλά τελικά το ίδιο επικίνδυνα. Ήδη, πολλές χώρες, έχουν ειδικές διαβάσεις για τα άτομα που στέλνουν μηνύματα ενώ περπατάνε, σε μια προσπάθεια να προστατευθούν από πτώσεις σε αντικείμενα και άλλους ανθρώπους, μιας και σύμφωνα με στοιχεία οι τραυματισμοί παρουσιάζουν αύξηση. Πιο ευάλωτες στο texting φαίνεται να είναι οι γυναίκες και τα άτομα κάτω των 40 χρόνων, με πιο κοινούς τύπους τραυματισμών εξαρθρώσεις κατάγματα και κακώσεις.  Πρόσφατα, ανακοινώθηκε ότι το New Jersey προετοιμάζει νόμο όπου το πρόστιμο στους πεζούς θα είναι $ 50 ή 15 μέρες φυλάκιση συμπεριλαμβανομένης και ειδικής εκπαίδευσης για τους κινδύνους του texting στον δρόμο.

Μόνο ηλεκτρονικά πλέον η εφημερίδα Independent

Σε μια άλλη εποχή μπήκε η ιστορική βρετανική εφημερίδα independent μιας και στις 26 Μαρτίου κυκλοφόρησε για τελευταία φορά σε έντυπη μορφή. Η εφημερίδα για  30 χρόνια θεωρούνταν μια από τις καλύτερες εφημερίδες στον κόσμο προσφέροντας στιγμές πρωτοποριακές και συνεργασίες με τους καλύτερους δημοσιογράφους. Σύμφωνα με τους υπεύθυνους, στόχος είναι η εξέλιξη της εφημερίδας στην ψηφιακή εποχή με παγκόσμια παρουσία. Η εφημερίδα αντιμετώπιζε οικονομικά προβλήματα τα τελευταία χρόνια με μεγάλη πτώση των πωλήσεων της.

Το προσφυγικό ζήτημα σε μια έκθεση Ελλήνων σκιτσογράφων

Πώς μπορεί να αποτυπωθεί το δράμα των προσφύγων ώστε να αφυπνίσει συνειδήσεις, να προβληματίσει, να συμβάλει στην διαπίστωση της σκληρής πραγματικότητας; 116 σκίτσα από Έλληνες σκιτσογράφους, που μέσα από την ιδιαίτερη ματιά τους προσπάθησαν να περάσουν το μήνυμα τους, στην έκθεση «Το Μετέωρο Βήμα». Η έκθεση εγκαινιάστηκε στο Νεστορίδιο Μέλαθρο της Ρόδου με την ευκαιρία της 68ης επετείου της Ενσωμάτωσης της Δωδεκανήσου στην Ελλάδα.

Η έκθεση θα φιλοξενείται έως τις 23 Μαρτίου στο Νεστορίδιο Μέλαθρο στη συνέχεια θα ταξιδέψει στη Λέρο και στο Αγαθονήσι και κατόπιν στις Βρυξέλες. Την έκθεση συνδιοργανώνουν η Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου και η Λέσχη Ελλήνων Γελοιογράφων ενώ την εγκαινίασε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Προκόπης Παυλόπουλος.

[metaslider id=23271]

Ο Περιφερειάρχης κ. Γιώργος Χατζημάρκος, στην εναρκτήρια ομιλία του στα εγκαίνια της έκθεσης ανέφερε μεταξύ άλλων: «Η Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου επέλεξε να στείλει την πολιτική της δήλωση για το προσφυγικό ζήτημα στα κέντρα λήψης των αποφάσεων στις Βρυξέλλες, μέσα από αυτή την έκθεση. Με την γλώσσα των σκιτσογράφων που ξεπερνάει κάθε εμπόδιο για να μιλήσει δυνατά, εκφράζοντας όσα πολλοί μπορεί να σκέφτονται, αλλά κανείς δεν μπορεί να πει. Αποκαλύπτοντας το «υπονοούμενο»,- όπως μόνο το σκίτσο μπορεί – , σχετικά με την αντιμετώπιση αυτής της τεράστιας ανθρωπιστικής κρίσης» και πρόσθεσε:

«Από τα νησιά μας, που βιώνουν την προσφυγική κρίση με την πραγματικότητα των ανθρώπων που φτάνουν εξαθλιωμένοι, στέλνουμε παντού την ελληνική αφήγηση της ιστορίας. Ειπωμένη από το πιο άτακτο παιδί του Διαφωτισμού, από τον πιο απρόβλεπτο και αιχμηρό σχολιαστή της Δημοκρατίας. Με το σκίτσο. Την γελοιογραφία που μέσα από τις παραμορφώσεις λειτουργεί ως καθρέφτης για την πλευρά του συλλογικού εαυτού που δεν θέλουμε να δούμε. Όμως οφείλουμε να το κάνουμε».

Στην έκθεση συμμετέχουν με 116 έργα οι: Γιάννης Καλαϊτζής, Τάσος Αναστασίου, Κώστας Βλάχος, Δημήτρης Γεωργοπάλης, Κώστας Γρηγοριάδης, Σπύρος Δερβενιώτης, Dranis – Γιάννης Δράκος, Πάνος Ζάχαρης, Πέτρος Ζερβός, Γιάννης Ιωάννου, Μιχάλης Κουντούρης, Γιάννης Κυριακόπουλος (ΚΥΡ), Ηλίας Μακρής, Πάνος Μαραγκός, Παναγιώτης Μήλας, Βασίλης Μητρόπουλος (BAS), Κώστας Μητρόπουλος, Παναγιώτης Μητσομπόνος, Έφη Ξένου, Βασίλης Παπαγεωργίου, Βαγγέλης Παυλίδης, Ανδρέας Πετρουλάκης, Κωνσταντίνος Ρουγγέρης, Soloup, Στάθης (Σταυρόπουλος), Μαρία Τζαμπούρα, Δημήτρης Χαντζόπουλος, Βαγγέλης Χερουβείμ

Η εταιρική κοινωνική ευθύνη και το παράδειγμα της Ισλανδίας

Το παράδειγμα της Ισλανδίας είναι λίγο πολύ γνωστό όσον αφορά την διαχείριση της οικονομικής κρίσης του 2008.

Μια χώρα όπου το τραπεζικό της σύστημα κατέρρευσε, το χρέος της ήταν κοντά στο 900% του ΑΕΠ, οι τράπεζες της πτώχευσαν και το νόμισμα της έχασε το 85% της αξίας του έναντι του ευρώ. Η Ισλανδία όπως γνωρίζουμε, διαχειρίστηκε την κρίση με πολύ διαφορετικό τρόπο και πέτυχε. Στο πολύ ενδιαφέρον άρθρο του Νίκου Πέντσα στο επιχειρώ αναλύεται η επιτυχία της Ισλανδίας να επενδύσει στους ανθρώπους της, στις τοπικές κοινωνίες και στη σύνδεση τους με τις επιχειρήσεις, δημιουργώντας  ένα μοντέλο ανάπτυξης με επίκεντρο τον άνθρωπο.

Όπως γράφει ο Νίκος Πέντσας «Η Ισλανδία άλλαξε πρωτίστως το επιχειρηματικό της μοντέλο, αυτό δηλαδή που διδάσκει η Εταιρική Κοινωνική Ευθύνη. Μετασχημάτισε την κουλτούρα της χώρας στο σύνολο των λειτουργιών και αποφάσεων. Εν συνεχεία ασχολήθηκε με την αποδοτικότητα της χώρας και την ανάπτυξή της, λαμβάνοντας υπόψη τον κοινωνικό, τον ηθικό, τον πολιτιστικό και τον περιβαλλοντικό της αντίκτυπο.

Οι «Σπαρτιάτες του Βορρά» όπως τους αποκαλούμε ή «Βίκινγκς», συνεργάστηκαν και παρά τις δυσκολίες που τους αναλογούσαν, έφεραν έναν δύσκολο στόχο εις πέρας, άνοιξαν άλλους ορίζοντες για τη χώρα τους. Και όμως, η Ισλανδία είναι μία χώρα που δεν διαθέτει την ιστορία, τη βιομηχανία, τη γεωργία και άλλες πλουτοπαραγωγικές πηγές που έχουμε εμείς.»

Διαβάστε όλο το άρθρο εδώ

Όχι, δεν είναι ζήτημα μιας ποπ σταρ, της Ιωάννας Μαλούνη

Μια pop star βρίσκεται στις αίθουσες του δικαστηρίου – κι αυτό κάνει το γύρο του διαδικτύου. Θα φαινόταν ως ένα τυπικό headline «κίτρινου» περιοδικού. Η περίπτωση της 28χρονης Kesha Sebert, όμως, φέρνει στο προσκήνιο ένα θέμα για το οποίο πολλοί σιωπούν – το θέμα του βιασμού.

kesha

Οι περισσότεροι θα τη γνωρίζετε από το Tik Tok, εκείνο το χορευτικό μπιτάκι που έπαιζε στις διαφημίσεις και στο ραδιόφωνο, πίσω, στο 2010. Το Tik Tok, όπως κι ένα μεγάλο μέρος των κομματιών της, έχουν γραφθεί από τον παραγωγό Dr. Luke. Ο παραγωγός αυτός την ανέδειξε. Θα μπορούσαμε να πούμε, όμως, ότι κι ο ίδιος την κατέστρεψε.

Στις αρχές του 2014, η τραγουδίστρια εξέφρασε δημόσια ότι ο Dr. Luke την κακοποιούσε. Έκανε λόγο για σεξουαλική παρενόχληση, βία κι εκμετάλλευση της συνεργασίας τους, ενώ ανέφερε το περιστατικό όπου ο παραγωγός σχολίασε για το σώμα της ότι μοιάζει με ψυγείο, οδηγώντας την σε μια σειρά διατροφικών διαταραχών. Κύριο αίτημα της ν’ αποδεσμευτεί από τη δισκογραφική του εταιρεία, η οποία ανήκει στη Sony. Το δικαστήριο, που έλαβε χώρα πρόσφατα, έκρινε ότι η τραγουδίστρια δε μπορεί να σπάσει το συμβόλαιο της, με μόνη παραχώρηση το να μπορεί να ηχογραφεί χωρίς τον Dr. Luke.

Το θέμα αυτό της Kesha δε θα πρέπει να εξεταστεί ως μια υπόθεση που έχει ως στόχο να μονοπωλήσει το ενδιαφέρον των media. Όπως προαναφέρθηκε, επαναφέρει το θέμα του βιασμού. Η απόφαση δε του δικαστηρίου είναι μια περίπτωση παράβλεψης της σοβαρότητας του θέματος, έναντι των χρημάτων.

Και δεν είναι μόνο μια υπόθεση μιας pop star. Χιλιάδες γυναίκες παγκοσμίως πέφτουν θύματα βιασμού κι οι περισσότερες από αυτές δεν έχουν τα χρήματα για δικηγόρο, ούτε την ψυχική αντοχή να μιλήσουν έστω γι’ αυτό. Κι ίσως να μην έχουν ένα ολόκληρο συμβόλαιο με δισκογραφική εταιρεία πίσω τους, όμως δεν είναι και λίγες οι φορές που η κοινωνία παριστάνει το δικαστή, κρίνοντας τες ως υπεύθυνες για το βιασμό τους. Οι προτροπές του «να μη ντύνεσαι πρόστυχα» και το υπεροπτικό βλέμμα του «ας πρόσεχες» είναι δείγματα μιας λάθος κοινωνικής λογικής, που καταλήγει να τις στιγματίσει περισσότερο.

Και δεν είναι μόνο οι περιπτώσεις βιασμού των ενήλικων γυναικών ή των ανήλικων κοριτσιών. Κι οι άνδρες βιάζονται, σε μικρότερο, αλλά όχι αμελητέο ποσοστό. Χαρακτηριστική για το θέμα είναι η μαρτυρία του ηθοποιού Shia Le Beouf, το 2014, όταν υποστήριξε ότι μια γυναίκα προσπάθησε να του σκίσει τα ρούχα και να τον βιάσει.

Αξίζει ν’ αναφερθεί ότι υπάρχει ήδη αρκετή ευαισθητοποίηση στο θέμα αυτό, η οποία έχει ξεκινήσει να εισβάλει στο σύμπαν της ποπ κουλτούρας. Το Νοέμβριο, που μας πέρασε, η Lady Gaga κυκλοφόρησε το κομμάτι Till It Happens To You, το οποίο, σύμφωνα με την ίδια, είναι αφιερωμένο στα θύματα του βιασμού. Εκείνη, όπως και μια πληθώρα διασήμων, εξέφρασαν δημόσια την υποστήριξή τους ως προς την Kesha, ανάμεσα τους η Arianna Grande, η Kelly Clarkson κι οι The Veronicas.

Ας ελπίσουμε, λοιπόν, ότι η συγκεκριμένη υπόθεση θα πάρει άλλη τροπή, πιο δίκαιη για την Kesha. Κι ας ελπίσουμε ότι μια ημέρα η κουλτούρα του βιασμού θ’ αποτελεί ένα μακρινό παρελθόν – και για διάσημους, και για άσημους.