Νίκη Μηταρέα: Η κουζίνα του παρελθόντος θα δείξει το μέλλον της γαστρονομικής σκηνής, της Κατερίνας Σταματελοπούλου

Την γνωρίσαμε από τα έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα ως δημοσιογράφο. Η γευσιγνωσία είναι σίγουρα η ειδικότητα της Νίκης Μηταρέα και φροντίζει να μας το αποδεικνύει έμπρακτα. Όπως γράφει στη στήλη της στην lifo, «Έχω «μαγειρέψει» εκατομμύρια λέξεις για το φαγητό και το κρασί σε περιοδικά, εφημερίδες, ραδιόφωνο, τηλεόραση και διαδίκτυο».

Μετά τα «Οινομαγειρέματα» που βραβεύθηκαν ως το καλύτερο βιβλίο μαγειρικής με κρασί στον κόσμο, η Νίκη Μηταρέα, στο δεύτερο βιβλίο της με τίτλο «Με Κρασί και Ελληνικά» από τις εκδόσεις ΠΑΤΑΚΗ, μας παρουσιάζει 60+1 συνταγές όπου το κρασί παίζει σημαντικό ρόλο για την παρασκευή τους. Επίσης, μέσα από το εξαιρετικό της βιβλίο προσπαθεί να αναδείξει πόσο σημαντικός είναι ο αυθεντικός ελληνικός γευστικός πολιτισμός.

Αφορμή για την συνέντευξη ήταν η πολύ όμορφη εκδήλωση για την παρουσίαση του βιβλίου της «Με Κρασί και Ελληνικά» που έγινε στη Ρόδο, όπου παρευρέθηκε η Νίκη Μηταρέα και ο Πάνος Καλίδης σε μια πολύ ενδιαφέρουσα και διαδραστική συζήτηση σχετικά με την προβολή και προώθηση του ελληνικού γαστρονομικού πολιτισμού. Την εκδήλωση διοργάνωσε το Επιμελητήριο Δωδεκανήσου, η Λέσχη Αρχιμαγείρων Ρόδου & Κυκλάδων και η Δωδεκανησιακή Εταιρία Ανάπτυξης και Προόδου (ΔΕΤΑΠ), ενώ συντονίστρια ήταν η κα. Φαίδρα Σπανού.

Ποια ήταν η εμπειρία σας από την επαφή σας με τους παραγωγούς και τους οινοποιούς;
Η πρόσφατη επαφή μου με τους παραγωγούς και τους οινοποιούς της Ρόδου μου έδωσε την ευκαιρία να δω από κοντά για άλλη μια φορά τα μεγάλα βήματα που έχει κάνει η ελληνική παραγωγή τροφίμων τα τελευταία χρόνια. Αλλάζει με γρήγορους ρυθμούς. Εξελίσσεται επιστρέφοντας ταυτόχρονα σε ρίζες που ουδέποτε έπρεπε να έχει εγκαταλείψει. Οι παλαιοί καταξιωμένοι παραγωγοί προσπαθούν συνεχώς να παρουσιάσουν νέα προϊόντα. Με κριτήρια την ποιότητα, την καινοτομία, το σεβασμό στη φύση, τις σύγχρονες διατροφικές επιταγές, την ανταγωνιστικότητα στην ελληνική και τις ξένες αγορές. Όμως, ανάμεσα στους πρωτοπόρους, αυτούς που πολλά χρόνια προσπαθούν να παράγουν και να προωθήσουν ποιοτικά ελληνικά προϊόντα, νέοι παραγωγοί συνεχώς αναδεικνύονται. Με υψηλή θεωρητική κατάρτιση προσπαθούν να αξιοποιήσουν όσο καλύτερα γίνεται την πλούσια προσφορά του γεωργικού και κτηνοτροφικού τομέα. Υπάρχουν πολλές δυσκολίες στο θεσμικό πλαίσιο, όμως διαπιστώνω ότι όλοι διακρίνονται από το πάθος για τα προϊόντα τους. Τους διακρίνει πάθος για τα προϊόντα τους και επιμονή και αυτά κάπου θα οδηγήσουν.

Πώς πιστεύετε ότι πρέπει να προβάλλονται οι τοπικές γεύσεις και τα τοπικά προϊόντα σε κάθε τόπο; Και ποιο ρόλο μπορούν να παίξουν σε αυτό οι τοπικοί παραγωγοί;
Σαφώς η πολιτειακή αρωγή θα αποτελούσε πολύτιμη βοήθεια. Όμως θεωρώ ότι το «στοίχημα» είναι προσωπικό για τον καθένα που συμμετέχει και ομαδικό σε ότι αφορά τη μεθόδευση του. Συμμετέχουν σε αυτό οι παραγωγοί, οι οινοποιοί, οι εστιάτορες , όσοι έχουν καταλύματα, οι δημοσιογράφοι. Κάθε πετραδάκι αυτού του οικοδομήματος, ανάλογα με το αν μπει στη θέση του, μπορεί να αναδείξει ή να καταστρέψει το σύνολο. Πρέπει να υπάρξουν οργανωμένες εκθέσεις και παρουσιάσεις προϊόντων σε τακτική βάση. Να γίνει προβολή της τοπικής γαστρονομίας και ανάδειξη των προϊόντων μέσα από αυτήν. Να αναδειχθούν συνδυασμοί και ταιριάσματα. Να δοθεί έμφαση στις ιδιαιτερότητες που έχουν τα προϊόντα, στην ποιότητά τους και τη μοναδικότητά τους. Να στραφούν τα φώτα και στους ανθρώπους που είναι πίσω από τα προϊόντα. Να γίνει άμεση σύνδεση με την ιστορία και την παράδοση κάθε τόπου. Να υπάρχει τακτική επικοινωνία με τους επαγγελματίες που γράφουν για τα προϊόντα στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Δρόμοι και τρόποι υπάρχουν πολλοί.

Ποια είναι η αγαπημένη σας Δωδεκανησιακή γεύση συνδυασμένη με το αγαπημένο σας κρασί;
Είναι πολλές οι συνταγές που μου αρέσουν και που έχω δοκιμάσει στις επισκέψεις μου στα Δωδεκάνησα. Ξεχωρίζω τα κασιώτικα ντολμαδάκια, είναι ίσως τα πιο νόστιμα που έχω δοκιμάσει και σίγουρα τα πιο μικρά. Μια λαχταριστή μπουκιά . Θα τα συνόδευα στο τραπέζι με ένα κρασί από την ποικιλία Αθήρι , πρόκειται για μια αρχαία λευκή ποικιλία αμπέλου του Αιγαίου πελάγους. Δίνει κρασιά με φρεσκάδα και ζωντάνια που θα κάνουν καλό γάμο με τα Κασιώτικα ντολμαδάκια. Επίσης, το παραδοσιακό φαγητό της Ρόδου λακάνη που είναι το κοκκινιστό μοσχάρι και ψήνεται στο φούρνο με χόνδρο μέσα σε πήλινο σκεύος. Ένα κρασί ερυθρό από την τοπική ποικιλία Αμοργιανό θα απογείωνε το πιάτο.

Η «Πειραγμένη» κουζίνα μπορεί να αναδείξει τις τοπικές γεύσεις;
Είναι πολύ δύσκολο να αλλάξεις με επιτυχία συνδυασμούς υλικών και γεύσεις που έχουν δοκιμαστεί στο πέρασμα του χρόνου. Ταυτόχρονα όμως πρέπει να μιλήσεις στις προτιμήσεις νεώτερων γενεών που ενδεχομένως έχουν περισσότερα ερεθίσματα. Το να υπάρχει μια δόση δημιουργικότητας στην κλασσική προσέγγιση είναι στις περισσότερες περιπτώσεις επιθυμητό. Πιστεύω ότι στόχος είναι να μην αλλοιώνεται σε μεγάλο βαθμό ο βασικός συνδυασμός των πρώτων υλών και να διατηρείται ο απόηχος της παραδοσιακής γεύσης. Όμως, η προσέγγιση της απλότητας και της παράδοσης δεν πρέπει να μεταμορφώνεται σε αποθέωση των άτεχνων και ανοργάνωτων λύσεων ή σε αφορμή να ανακατεύονται, ανεπιτυχώς στις περισσότερες των περιπτώσεων, αυτά που στέριωσαν στην παράδοση. Αν δεν μπορείς να φτιάξεις κάτι καινούργιο που να μπορεί να πάει λίγο παραπέρα με την καινοτομία του, τότε άσε το παλιό να λάμψει με όλο το μεγαλείο του. Με τη δοκιμασμένη στο χρόνο ανθεκτικότητα, με την ισορροπία που στήθηκε βουτηγμένη στην ανάγκη της καθημερινότητας, με τη σοφία που αποκτήθηκε κομμάτι – κομμάτι μετά από ατέλειωτες μάχες εναντίον της άγνοιας και της αμετροέπειας .

Ποιο ρόλο μπορεί να παίξει η γευσιγνωσία και ο γαστρονομικός πολιτισμός, στον τρόπο που θέλουμε να προβάλουμε την Ελλάδα στον υπόλοιπο κόσμο;
Πολλές φορές πιστεύεις ότι η κουζίνα του παρελθόντος θα δείξει το μέλλον της γαστρονομικής σκηνής. Η τάση αυτή έχει αναδειχθεί σε παγκόσμιο επίπεδο και πρεσβεύει την αναζήτηση των παραδοσιακών προϊόντων, των αγνών υλικών και των αληθινών γεύσεων. Γεύσεων που βασίζονται στην φρεσκάδα της πρώτης ύλης και ξεδιπλώνουν τις χάρες τους μέσα από την μαγειρική μαεστρία. Καινούργιοι σεφ κάνουν το ντεμπούτο τους στο γαστρονομικό προσκήνιο με φρέσκιες ιδέες αξιοποιώντας τον πλούτο της ελληνικής κουζίνας. Φαγητό αληθινό και νόστιμο. Η ανάδειξη της τοπικής κουζίνας ανθεί και μας συστήνει με ρετσέτες και προϊόντα που μας ταξιδεύουν γευστικά στα ελληνικά μονοπάτια. Κανείς δεν αμφιβάλλει ότι η Ελλάδα διαθέτει μοναδική ιστορία, πλούσια φυσική ομορφιά, παραδοσιακή αρχιτεκτονική, τρόπο ζωής όπου οι χαλαροί ρυθμοί εξακολουθούν να έχουν λόγο και βεβαίως πλούσια τοπική κουζίνα και εξαιρετικά κρασιά. Πρέπει όλοι μαζί συντονισμένα να κινηθούμε να αναπτύξουμε την κατάλληλη «συνταγή» των εξαιρετικών αυτών υλικών για να προβάλλουμε αυτόν τον υπέροχο τόπο.

Βιβλίο αποριών για μικρούς και μεγάλους, της Χριστίνας Καλογεροπούλου

Σας έχει συμβεί ποτέ να βρεθείτε αντιμέτωποι με τις ακατάσχετες και φαινομενικά απλές ερωτήσεις που κάνουν αυθόρμητα τα μικρά παιδιά, κάθε που βλέπουν κάτι παράξενο μπροστά τους;

Ιδίως οι γονείς, μπορούν να καταλάβουν, πιστεύω, απόλυτα τι εννοώ. Μα και όλοι όσοι έχουν μικρά αδερφάκια, ξαδερφάκια, ανίψια και γενικώς έρχονται σε επαφή με μικρά παιδιά. Έχετε νιώσει αυτό το συναίσθημα απορίας, καθώς ακούτε μια ερώτηση, την απάντηση της οποίας θεωρείτε αυτονόητη, όμως παρόλα αυτά, όταν πάτε να απαντήσετε, δεν ξέρετε ακριβώς πώς να εκφράσετε την απάντησή σας; Και γιατί; Μα φυσικά, γιατί θεωρείτε πως δεν υπάρχει καμία περίπτωση να σας ρωτήσουν ποτέ «Γιατί φτερνιζόμαστε;» ή «Γιατί οι σκύλοι γαβγίζουν» πόσο μάλλον «Γιατί οι ελέφαντες έχουν τόσο μεγάλα αυτιά;». Μη φοβού όμως γονέα, θεία, θείε που θα βρεθείς στο έλεος των παιδικών ερωτήσεων. Τα βιβλία δίνουν τη λύση!

Προσπαθώντας να ανακαινίσω το δωμάτιό μου και να καθαρίσω την βιβλιοθήκη μου, έπεσα πάνω σε ένα βιβλίο, που από τότε που μου το έκαναν δώρο –θα ήμουν πρώτη ή Δευτέρα γυμνασίου- δεν το είχα πετύχει ξανά. Δεν ξέρω καν εάν μπορείτε να το βρείτε στο εμπόριο, καθώς ο εκδοτικός οίκος «Ελληνικά Γράμματα» έχει εδώ και καιρό κλείσει, όμως εάν το ψάξετε και το βρείτε, κυριολεκτικά θα σωθείτε! Ο τίτλος αυτού, «Πώς και Γιατί; Πλανήτης Γη» http://www.biblionet.gr/book/88592 Η ιδέα του βιβλίου, της Kathy Wolland, είναι απλή. Μέσα στις 300 και κάτι σελίδες του, παραθέτει διάφορες ερωτήσεις και με μία απίστευτη εικονογράφηση από την Debra Solomon δίνονται εύκολα και κατανοητά οι απαντήσεις στις απορίες.

Το βιβλίο εμπεριέχει ερωτήσεις που αφορούν τον πλανήτη Γη, το ζωικό βασίλειο, το σώμα μας αλλά και διάφορα τεχνολογικά θέματα. Βέβαια, μιας και εκδόθηκε το 2004, δεν θα βρείτε μέσα ερωταπαντήσεις που να αφορούν το soundcloud, το youtube, ή το facebook, αλλά πώς λειτουργεί η φωτογραφική μηχανή, πώς φτιάχνεται το χαρτί, πώς πετούν τα αεροπλάνα κλπ. Υπάρχει και μία ερώτηση που αφορά το πώς παίζει μουσική ένα CD, την οποία διαβάζοντάς την, δεν μπόρεσα να κρύψω ένα γέλιο για το πόσο συλλεκτική θα είναι σε μερικές δεκαετίες. Είναι σαν να ρωτήσει εμένα –γεννηθείσα την δεκαετία του ’90- κάποιος τι είναι το επιδιασκόπιο. Βέβαια, ας μην λέω μεγάλα λόγια. Το βινίλιο που μέχρι πριν μερικά χρόνια θεωρούταν ξεπερασμένο, επανέρχεται σιγά σιγά.

Μου αρέσει απίστευτα να ανακαλύπτω τέτοια ξεχασμένα «κειμήλια» και ελπίζω να βοηθήσει πολλούς το εν λόγω βιβλιαράκι, όχι μόνο τους μικρούς, αλλά και τους μεγάλους. Ξεφυλλίζοντάς το, συνειδητοποίησα, πόσες απαντήσεις μου φαίνονταν αυτονόητες, κι όμως, δεν μπορούσα να τις απαντήσω. Βέβαια, πλεόν χαίρομαι που έμαθα γιατί δεν έχω ουρά, όπως πολλά ζώα, γιατί ανατριχιάζω και γιατί δεν σημαίνει πως θα μείνω φαλακρή κι ας μου πέφτουν 100 τρίχες την ημέρα. Από την άλλη όμως έχασα το ενδιαφέρον μου για το μυστήριο του Τριγώνου των Βερμούδων και νιώθω παράξενα συνειδητοποιώντας πως τα μακριά και απαλά μου μαλλιά καλύπτονται με κερατοειδή πετάλια όπως το ψάρι και είναι ταυτοχρόνως και σορός νεκρής πρωτεΐνης.

Καθετί που μαθαίνεις όμως, υποθέτω, καλό είναι. Καλή ανάγνωση και λύση των αποριών σας!

« Η διεκδίκηση της Αντιγόνης», γιατί φωνάζει και αντιδρά, της Χάρις Κόντου

Διαβάζοντας… ξεφυλλίζοντας αρχικά ετούτο το βίβλίο της αγαπημένης μου Τζούντιθ Μπάτλερ… Προσπαθώντας να την παρακολουθήσω στο φιλοσοφικό νήμα της σκέψης της, της φεμινιστικής… της γυναικείας… Ναμαι πάλι που θυμήθηκα τη δική μας Αντιγόνη…Ναι! Αυτή του Σοφοκλή… Και θυμήθηκα- είναι η αλήθεια- το πόσο βαριόμασταν στη σχολική τάξη… με το να ακούμε επαίνους για την ανόρθωση του αναστήματος της κόρης του Οιδίποδα… Και ενώ ο λόγος ήταν για την Αντιγόνη… πάλι καταλήγαμε να μιλάμε για άντρα… καταραμένο… Τον Οιδίποδα.

Ναι… θυμάμαι και ως καθηγήτρια την απορία στα μάτια των παιδιών… Τι θέλει τελικά η Αντιγόνη; Γιατί φωνάζει και αντιδρά; Γιατί δεν υπακούει στη μοίρα των πολλών…; Η Ισμήνη τους φάνταζε πιο λογική…: Εφυμεν γυναίκες και προς άνδρας ου μαχουμένα… Όλα αυτά μου συντρόφευαν τον νου ξεφυλλίζοντας… αγγίζοντας… ζώντας το βιβλίο.

Για όλους εκείνους που δεν χώρεσαν στην τυπική ερμηνεία της Αντιγόνης στον κόσμο του κοινωνικού, πολιτισμικού και ψυχικά δομημένου «εγώ», για όσους στριμώχτηκαν επιπόλαια στην κλασική ψυχαναλυτική προσέγγιση και ερμηνεία της Αντιγόνης… Αλλά κυρίως για τους ανήσυχους που συνέχισαν να αναζητούν μέσα από την Αντιγόνη το δίκαιο της Γυναίκας- Ανθρώπου, τις νόρμες της συγγένειας και της κοινωνικότητας μέσα από ανθρωπολογικούς όρους… Για αυτούς γράφω, θα έλεγε η Μπάτλερ.

Εν κατακλείδι, η συγγραφέας με τόλμη γραφής και προσέγγισης, με διάλογο διακειμενικό και διεπιστημονικό, με όρους τεκμηριωμένης ανατροπής και, τελικά, με έναν άκρως διαφέροντα και ενδιαφέροντα λόγο ενορχηστρώνει τις ήδη υπάρχουσες απόψεις περί Αντιγόνης, αναδεικνύει την πολιτική διάσταση του λόγου της, επαναπροσδιορίζοντας παράλληλα τη σχέση του «γυναικείου» με το ηθικό και το πολιτικό.

Το βιβλίο στην έκδοσή του στα ελληνικά συνοδεύεται από μία εξαιρετική εισαγωγή, εμπεριστατωμένη και δομημένη πάνω σε επιστημονικούς όρους, η οποία οριοθετεί με σταθερότητα και γνώση όλο το οδοιπορικό της Μπατλερικής φιλοσοφικής, φεμινιστικής σκέψης.

Και να τελειώσω με ένα ερώτημα που διατυπώνουν έντονα και η ίδια η Μπάτλερ και η Έλενα Τζελέπη που συγγράφει την Εισαγωγή στην έκδοση του έργου στα Ελληνικά : «Ποιες νέες μορφές συγγένειας και σχεσιακότητας θα προέκυπταν, αν το Οιδιπόδειο Σύμπλεγμα είχε ως κέντρο αναφοράς την Αντιγόνη και όχι τον Οιδίποδα; Ένα ερώτημα επίμαχο που εξωθεί τις θεμελιακές παραδοχές της ψυχανάλυσης σε δημιουργική κρίση». Ένα ερώτημα …που απλά θα ξημέρωνε αλλιώς τον κόσμο στην έμφυλη και κοινωνιολογική του διάσταση. Ίσως…να το συντάραζε εκ θεμελίων με μία ανατρεπτική φυσικότητα αλήθειας! Γιατί η αλήθεια… είναι κυρίως γένους θηλυκού… Και σχεδόν πάντα, αντί-γονη…αντί-πατρη και αντικαθεστωτική!

Ποιος είναι ο «Άλλος», της Χάρις Κόντου

Στο πλαίσιο του παγκοσμιοποιημένου πολίτη, στο πρίσμα της διαφορετικότητας και της ανεκτικότητας, πώς αλήθεια αντικρίζουμε σήμερα τον εκάστοτε «Άλλο»; Και, αν τελικά ο «Άλλος» είναι ο «γείτονας» σε μια γεωγραφία μυαλού και αντίληψης, πόσο διακριτικά ή αδιάκριτα «απέχει» από εμάς και πόσο μας «πονάει» η διαφορετικότητά του;

Σήμερα, περισσότερο από άλλες εποχές, η έννοια του « Άλλου» είναι επίκαιρη αλλά και «επώδυνη» για μια κατηγορία πολιτικής/κοινωνικής αντιληπτικής πρόσληψης, καθώς η συγκεκριμένη έννοια επαναπροσδιορίζεται τόσο στην Εκπαίδευση και την κοινωνία, όσο και στην ευρύτερη πολιτική σκηνή.

Ερωτήματα, όπως τα παραπάνω, επιχειρούνται να προσεγγιστούν και να διευκρινιστούν με έναν άρτιο ατομικό δοκιμιακό λόγο, από τον ίδιον τον Ρίτσαρντ Καπισίνσκι, από έναν άνθρωπο, δηλαδή, που με την επαγγελματική ιδιότητα του ξένου ανταποκριτή της χώρας του, μιας ιδιαίτερης πατρίδας όπως είναι η Πολωνία, έζησε, βίωσε και μελέτησε το «διαφορετικό» στις κοινωνίες των ανθρώπων που επισκέφτηκε.

Αυτό το βιβλίο του Ρίτσαρντ Καπισίνσκι περιλαμβάνει σε τέσσερις ενότητες τις διαλέξεις του στη Βιέννη, τον δικό του «Άλλο», όπως τον αποκαλεί, τον «Άλλον στο παγκόσμιο χωριό» αλλά και τον «Άλλον» ως πρόκληση/ συνάντηση με τον συνάνθρωπο στον 21ον αιώνα. Για τον Καπισίνσκι, το θέμα του Άλλου είναι «βάσανο και γοητεία συνάμα». Είναι…. όχι ένα πορτρέτο γενικό και αόριστο αλλά «εικόνες» ανθρώπων, εικόνες που συνάντησε σε «ινδιάνικα χωριά στη Βολιβία, ανάμεσα στους νομάδες της Σαχάρας ή μέσα στα πλήθη που οδύρονταν για τον θάνατο του Χομεϊνί στους δρόμους της Τεχεράνης».

Με την άνοδο των ολοκληρωτικών ιδεολογιών, που μαστιγώνουν τον «Άλλον», αυτόν που ορίζουν ως « Άλλον» κάθε φορά οι κοινωνίες, με την παγκόσμια λογική του «υπάρχειν» ισχυρώς και «ορίζειν» μαζικώς, με τον φόβο, με την αθρόα εισροή των μεταναστών, με τους τραγικούς θανάτους των λαθρομεταναστών αλλά κυρίως με τον φόβο του «επαρχιώτη» σε μια παγκόσμια λογική, που δεν είναι πάντα κοσμοπολίτικη, το βιβλίο του Καπισίνσκι «Ο Άλλος» διατυπώνει τρυφερά, φιλοσοφικά, ατομικά αλλά και άκρως ρεαλιστικά και πανανθρώπινα τις διαφορετικές αλήθειες ή τις αλήθειες περί διαφορετικότητας, έτσι όπως γεννήθηκαν και βιώθηκαν στα μάτια του συγγραφέα αλλά και έτσι όπως δομούνται/διαμορφώνονται στον κόσμο.

Η υγεία και η ασφάλεια των παιδιών γράφεται στο «Μικρές ιστορίες για να γίνεις μεγάλος»

Φροντίδα για την υγεία και την ασφάλεια των παιδιών αυτός είναι ο ρόλος των μεγάλων. Πώς όμως ν’ αποφύγουμε τις μικρές επαναλαμβανόμενες και ψυχοφθόρες φράσεις «Πήγαινε να πλύνεις τα δόντια σου», «Μη βλέπεις πολλή τηλεόραση», «Φόρα τα γυαλιά σου», «Πιο σιγά τη μουσική», «Μακριά απ’ το τσιγάρο», «Πρόσεχε πώς περνάς το δρόμο»…; Πώς να τους δώσουμε να καταλάβουν ότι όλα αυτά είναι απαραίτητα, όπως για παράδειγμα να πάνε στον οφθαλμίατρο και, κάποιες φορές, στο λογοθεραπευτή ή στον ψυχολόγο, ή ακόμα να μάθουν να προφυλάσσονται από την καταχρηστική συμπεριφορά των ενηλίκων;

flust.gr

Επειδή η φαντασία αποτελεί προνομιακό τρόπο επικοινωνίας μαζί τους, οι ιστορίες της Σοφί Καρκέν τα βοηθούν, πολύ περισσότερο απ’ ό,τι ένας λόγος παιδαγωγικός, να αναλάβουν τη φροντίδα του ίδιου του εαυτού τους. Μέσα από πρόσωπα που τους είναι αγαπητά (κουνέλια, νεράιδες, μάγισσες, μεγάλοι κακοί λύκοι…), τα παιδιά καταλαβαίνουν και μαθαίνουν…

Ύστερα από την επιτυχία του πρώτου τόμου των Μικρών ιστοριών, που ήταν αφιερωμένος στους φόβους και τα άγχη του παιδιού, η Σοφί Καρκέν προσφέρει εδώ ένα θαυμάσιο βοήθημα, γεμάτο χιούμορ και ποίηση, για την αντιμετώπιση όλων των ερωτημάτων σχετικά με την υγεία και την ασφάλεια.

Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ GEMA

Ιδέα, λέξη, λόγος, σε ένα Φεστιβάλ

Λίγο πριν τα Χριστούγεννα και τον ερχομό του νέου χρόνου, μια ζεστή, παγκόσμια γιορτή για τις ιδέες και τη λογοτεχνία. Στις 22 και 23 Δεκεμβρίου, στο Κέντρο Τέχνης και Πολιτισμού BETON7, ένα διήμερο αφιερωμένο στις ιδέες που γίνονται λέξεις και στον λόγο που γίνεται δύναμη για δημιουργία και ζωή.

flust.gr

Αναγνώσεις, «απελευθέρωση» και ανταλλαγή βιβλίων, εκθέσεις, performance, επιλεγμένη μουσική και ραδιοφωνικές συναντήσεις, σε ένα νέο λογοτεχνικό φεστιβάλ που φιλοδοξεί να γίνει θεσμός και να εξελιχθεί σε πλατφόρμα ζωντανής και ουσιαστικής επικοινωνίας μεταξύ συγγραφέων, αναγνωστών, όσων αγαπούν τα βιβλία και τις ιδέες.

Το φεστιβάλ «ιδέα • λέξη • λόγος», εντάσσεται στα πλαίσια του «Festival of iDEAS», μιας παγκόσμιας διοργάνωσης με εκδηλώσεις που θα πραγματοποιηθούν τον Δεκέμβριο του 2014 και τον Ιανουάριο του 2015 σε διάφορες χώρες του κόσμου.
Είσοδος σε όλες τις εκδηλώσεις χωρίς αντίτιμο, απαραίτητα όμως, με ένα βιβλίο (ή περισσότερα αν θέλετε) που θα «απελευθερωθεί» στη συνέχεια για το φεστιβάλ.

Τα βιβλία που θα μείνουν στο χώρο του Beton7 μετά το τέλος του φεστιβάλ, θα προσφερθούν στο θεραπευτικό πρόγραμμα του ΚΕΘΕΑ «Οξυγόνο», για την ενίσχυση της βιβλιοθήκης στον συμβουλευτικό σταθμό των φυλακών Αγίου Στεφάνου στην Πάτρα.

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ
22 & 23 Δεκεμβρίου | «Ραντεβού στα τυφλά μ’ ένα βιβλίο» & «Αναγνώσεις»
Η κεντρική εκδήλωση του φεστιβάλ, από νωρίς το μεσημέρι έως αργά το βράδυ στο καφέ του Beton7. Ελάτε με την παρέα σας να απολαύσετε τον καφέ ή το ποτό σας και μπείτε σε έναν κόσμο γεμάτο βιβλία και μυστήριο. Σε κάθε τραπέζι, σε κάθε γωνιά του καφέ, βιβλία με καλυμμένα τα εξώφυλλα και τους τίτλους τους, βιβλία ελεύθερα, θα περιμένουν να σας γοητεύσουν και να σας κατακτήσουν με το περιεχόμενό τους. Αφεθείτε στο αισθησιακό παιχνίδι με τις τυπωμένες σελίδες και …πάρτε όποιο βιβλίο θέλετε μαζί σας φεύγοντας. Παράλληλα με το «ραντεβού στα τυφλά» με τα ελεύθερα βιβλία, συγγραφείς, κάθε βράδυ μπαίνουν στην παρέα μας, διαβάζοντας αποσπάσματα από το έργο τους και μοιράζονται μαζί μας την καθημερινή μαγεία των ιδεών που γίνονται λέξεις και λόγος.

23 Δεκεμβρίου | «Σκλάβοι στις εμπνεύσεις τους»*
Συγγραφείς και αυτά που τους εμπνέουν, που τους στοιχειώνουν ή τους κυνηγούν. Μια πρωτότυπη και προκλητική performance-installation, στο θέατρο του Beton7, όπου οι ιδέες και οι εμπνεύσεις παίρνουν σάρκα από την σάρκα των συγγραφέων, ανάσα απ’ την ανάσα τους και ζωή απ’ τη ζωή τους. Ανοιχτή όλη μέρα ως έκθεση, που θα εξελιχθεί σε μια απρόβλεπτη performance. Να είστε έτοιμοι για όλα.
*ο τίτλος είναι εμπνευσμένος από το μυθιστόρημα «Οι σκλάβοι στα δεσμά τους», του Κων/νου Θεοτόκη.

22 & 23 Δεκεμβρίου | «Ζωής βήματα, ανθρώπων στιγμές»
Περιπλάνηση ζωής με εικόνες και λέξεις. Αφετηρία, η αποτύπωση στιγμών της πόλης της Καβάλας μέσα από τον φωτογραφικό φακό του Αναστάσιου Βογιατζίδη και συνοδοιπόροι, αποσπάσματα από τα βιβλία των Εκδόσεων Σαΐτα, επιλεγμένα από τους ίδιους τους συγγραφείς. Μια ξεχωριστή έκθεση φωτογραφίας που πρωτοπαρουσιάστηκε τον Ιούλιο στα πλαίσια του 57ου Φεστιβάλ Φιλίππων, στην Καβάλα, ταξιδεύει στην Αθήνα για το φεστιβάλ «ιδέα • λέξη • λόγος», στο χώρο εκθέσεων του Beton7.

Ραδιοφωνικές συναντήσεις
Και τις δύο μέρες του φεστιβάλ, το «ιδέα • λέξη • λόγος» συναντά τους φίλους τους βιβλίου, όπου κι αν βρίσκονται. Τη Δευτέρα 22 Δεκεμβρίου στο Chimeres Radio και την Τρίτη 23 Δεκεμβρίου στο Beton7ArtRadio, δύο ραδιοφωνικές εκπομπές γεμάτες συζητήσεις γύρω από τη λογοτεχνία, συνεντεύξεις και αναγνώσεις από συγγραφείς και καλή μουσική.

Ημερομηνίες: 22 & 23 Δεκεμβρίου 2014 από τις 15:00
Είσοδος ελεύθερη με ένα βιβλίο
BETON7 | Πύδνας 7, Βοτανικός – Αθήνα 11855 | (στάση μετρό ΚΕΡΑΜΕΙΚΟΣ)

Διαβάζοντας το βιβλίο «Οι τρεις ταυτότητες της ελληνικής οικογένειας», της Χάρις Κόντου

Έψαξα πολύ να βρω τη θέση μου στη δική μου οικογένεια, και στην πατρογονική και στην δημιουργημένη από εμένα. Έγινα πάλι παιδί, για δυο φορές μητέρα, έχω δικό μου σπιτικό, αμάξι και θέλω να πιστεύω πως έχω κάπως κατακτήσει βαθμίδες εσωτερικής ελευθερίας, ελευθερίας εαυτού. Αυτό το βιβλίο με βοήθησε πολύ να αναθεωρήσω ρόλους και να αναλάβω νέους.

Αυτό το βιβλίο έρχεται να μας προλάβει… πριν τη μεγάλη ώρα του απολογισμού εντός μας…. Αυτό το δοκίμιο περί ανθρωπίνων και οικογενειακών σχέσεων έρχεται να μας «λυτρώσει» από νευρώσεις και φοβίες οικογενειακών «διαπλοκών και εμπλοκών θυμού».
Εξηγώντας σε υπέροχα Ελληνικά, με ύφος λογοτεχνικό, λόγο συναρπαστικό και ταυτόχρονα τεκμηριωμένο με ερευνητικά δεδομένα και εμπειρίες από την κλινική πράξη, περιγράφει και αναλύει τις τρεις μορφές εξέλιξης της ελληνικής οικογένειας- παραδοσιακή, πυρηνική και επικοινωνιακή- αλλά και εστιάζει στην δυναμική των σχέσεων της σύγχρονης ελληνικής οικογένειας.

Και αν τελικά πρέπει να εξηγηθεί με επιστημονικό τρόπο αυτή η χαοτική ενδο-οικογενειακή συναλλαγή, αυτή η αίσθηση του ρήγματος μέσα στη ενότητα… ή… της «βιασμένης ενότητας» πάνω στο ρήγμα… Και αν τελικά αλληλοσυγκρουόμενα πρότυπα ζωής κάνουν πάρτυ σε ατομικό επίπεδο και σερφάρουμε ακόμα ως κοινωνία πάνω στο κύμα διαδρομής από το παραδοσιακό στο μετανεωτερικό στάδιο εξέλιξης της οικογένειας, τότε διαπιστώνουμε πως η κρίση που συγκλονίζει σήμερα τις ελληνικές οικογένειες, εντοπισμένη στην ακμή της πολύ πριν την εμφάνιση της οικονομικο-κοινωνικο-ηθικής κρίσης, είναι στην ουσία σύγχυση αξιών και αντικρουόμενων προτύπων, κρίση ρόλων και διαχείρισης, κρίση ταυτότητας πάνω στην εμπλοκή θυμού περί ρόλων και αξιών απέναντι στην ταυτότητα του «είναι» μας ως γυναίκες, άντρες, σύζυγοι, παιδιά και συγγενείς.

Ωστόσο από την γενικευμένη αίσθηση του αδιεξόδου μοιάζει να περνάμε σε μία περίοδο αναζήτησης διεξόδου. Και αυτό γιατί κατανοήσαμε πως είχαμε υποτιμήσει την ανθεκτικότητα, την ευστάθεια, την προσαρμοστικότητα και την ευελιξία των οικογενειακών δεσμών που λειτουργούν -για ακόμα μία φορά – σαν δίχτυ ασφαλείας.

Διαβάζοντας λογοτεχνία με τον φακό της… ψυχανάλυσης, της Χάρις Κόντου

Με ένα βιβλίο –περιπέτεια, με έναν ελεύθερο οδηγό ανάγνωσης στοιχισμένο συνάμα στα φροϋδικά πρότυπα λογοτεχνικής πρόσληψης και ερμηνείας του λογοτεχνικού σώματος, ο Χάρης Μωρίκης προτείνει την υπέρτατη περιπέτεια ψυχής και ζωής: Tην ερμηνεία της ζωής και του ατομικού βιώματος μέσα από την ψυχαναλυτική ανάγνωση της λογοτεχνίας.

Ερωτήματα όπως :

– -Πώς διαβάζουμε, ερμηνεύουμε και κατανοούμε ένα λογοτεχνικό κείμενο;
– Υπάρχουν και, αν ναι, Ποιες είναι οι αντικειμενικές συμβάσεις της λογοτεχνικής ανάγνωσης και της πρόσληψης του νοήματος;
– -Υπάρχει τελικά μία ερμηνεία και ένας τρόπος ανάγνωσης για όλους ή κάθε αναγνώστης βιώνει τη δική του περιπέτεια ανάγνωσης ανάλογα με τα βιώματά του και την αλήθεια του;

Αναντίρρητα, η αλήθεια του βιώματος κρύβεται μέσα μας και παραμένει ως άρρητη σιωπή και βράχος πεποιθήσεων για τον κάθε ένα μας ξεχωριστά. Και αυτή είναι η νομοτέλειά μας ως ανθρώπινα όντα: Ό,τι αντιλαμβανόμαστε και κατανοούμε υπάρχει! Ό,τι δεν κατανοούμε μας «καταπίνει» και μας «σπαράσσει» ως ανερμήνευτο ψυχικό τραύμα.

Κάθε άνθρωπος είναι ένα ταξίδι στον κόσμο. Ακριβώς όπως και ένα βιβλίο… Ένα ταξίδι, ένας προορισμός μοναδικός είναι και το εκάστοτε λογοτεχνικό κείμενο, που σε αυτό το βιβλίο αντιμετωπίζεται ως υποκείμενο προς ψυχαναλυτική ερμηνεία και προσέγγιση.

Μετά τα «Αποσπάσματα του Ερωτικού Λόγου», του Ρολάν Μπάρτ, όπου εκεί επιχειρείται η ερμηνεία των λογοτεχνικών ερωτικών στιγμών ως αλήθεια βιωμένη απέναντι στις αποχρώσεις του ερωτικού λόγου, σε αυτό το εξαιρετικό δοκίμιο του Μωρίκη, «Η Λογοτεχία Στο Ντιβάνι», που μας θυμίζει επίσης το «Στο Ντιβάνι», του Ίρβιν Γιάλλομ, με όχημα την ανθρώπινη συναισθηματική και διανοητική νοημοσύνη, ο άνθρωπος διασχίζει το μονοπάτι της γνώσης για να κατακτήσει την αυτογνωσία, μέσα από υπέρτατα βιώματα όπως είναι το πένθος, η απώλεια, το υπαρξιακό άγχος, η δίνη του έρωτα και η οδύνη της στέρησης του ερωτικού υποκειμένου…Ποιος άλλος πέρα από την Τέχνη και δη τη Λογοτεχνία θα μπορούσε να αγγίξει τα παραπάνω θέματα και ποια άλλη επιστήμη πέρα από την Ψυχανάλυση θα μπορούσε να τα επιλύσει «θεραπευτικά» σε αρμονία και συστοιχία προς το ψυχικό σύμπαν του εκάστοτε αναγνώστη;

Για όσους λατρεύουν την Ελληνική γλώσσα στην «αλλοτινή της μορφή» , η έκπληξη του βιβλίου είναι η επιλογή του συγγραφέα να παραθέσει τον λόγο του με όλα τα στολίδια «του άλλοτε» της ελληνικής γλώσσας. Ο λόγος του έχει περισπωμένες, οξείες στις μονοσύλλαβες λέξεις, ψιλές και πνεύματα – ανάσες… Τυχαία επιλογή του συγγραφέα ή προσωπικό εξεζητημένο ύφος; Δεν νομίζω. Μέσα από αυτή την συνειδητή επιλογή ο Χάρης Μωρίκης βρίσκει την ευκαιρία να περάσει το δικό του μήνυμα και να συστηθεί ως «είναι»: Aκέραιος, ολόκληρος, πλήρης. Γιατί… αν αποκαρδιωτικά «ξεστολίσαμε» την γλώσσα μας… Τελικά, πόσο μάλλον τον ίδιο μας τον εαυτό;

Μαίρη Γκαζιάνη: Η προθετικότητα της συγγραφέως, της Χάρης Κόντου

«Ο έρωτας έρχεται απρόσκλητος και αδοκίμαστος. Ο έρωτας έρχεται για να κατακτήσει και να κατακτηθεί…»

«Χρεώνουν στον έρωτα ότι παρασύρθηκαν στον ωκεανό και εγκαταλείφθηκαν να παλεύουν με τα κύματα… Η αλήθεια είναι πως έχουν μάθει να επιπλέουν… στα ρηχά… ».

flust.gr

«Αφιερωμένο ετούτο το έργο στη διάρκεια εμμονής που μετατράπηκε σε έμπνευση στιγμής… στιγμών… ώστε να με καθοδηγήσει να γράψω μια ιστορία για αυτούς που ξέρουν να αγγίζουν τα πλήκτρα του πιάνου σαν να χαιδεύουν κορμί γυναίκας…».

«Σε θέλω μαζί μου…στο λαχάνιασμα της ανάσας… Σε θέλω μαζί μου… στο κυμάτισμα της παλίρροιας… Σε θέλω μαζί μου σε ένα πρωτόγνωρο τραγούδι… στον ήχο της φωνής της δικής σου… εκεί που υπάρχεις… εκεί σε θέλω!».

Πώς μπορεί κανείς να μιλήσει για τον έρωτα… αν πρώτα δεν μιλήσει για τοπία… για ανθρωπογεωγραφία… για αλμύρα χαραγμένη στο πρόσωπο του καφετζή ενός απόμερου νησιού κάπου στην Ελλάδα… Ποιος μπορεί να μιλήσει για την ερωτευμένη γυναίκα, αν πρώτα δεν γεννηθεί μέσα του μια μορφή… ανάερη… λιτή… κορμί- ανάσα…; Ποιος μπορεί να περιγράψει τον άντρα τον ώριμο στην καλύτερή του ώρα… στο γκριζάρισμα… στην αφή… στον ήχο… στο χάδι που μοιάζει με πρελούδιο… Ποιος;

Ο καπετάν Βαγγέλης, η Βαίτσα, το παραδοσιακό καφενείο του νησιού… η θάλασσα, η αλμύρα… τα κύματα… ο ήλιος… τα βότσαλα… Και σε αυτή τη σκηνοθεσία ένας άντρας μουσικός και μια γυναίκα ευαίσθητη… Ο Νικολάι και η Αλέξια.

Στο δεύτερο στη σειρά μυθιστόρημά της, με τίτλο τα πλήκτρα της σιωπής, η Μαίρη Γκαζιάνη, άνθρωπος αισθησιακός και ευαίσθητος, καλαίσθητος και απλός, μιλά και περιγράφει και νιώθει ως Γυναίκα. Βλέπει και αφουγκράζεται τις σιωπές…. Τις σιωπές, πριν το ξέσπασμα της ερωτικής καταιγίδας…πριν ο ερωτικός λόγος φανεί, ακούγεται πάντα μια μουσική μέσα μας… Για τους ανθρώπους που έχουν ερωτευθεί στη μέση του πουθενά, σε μια γωνιά Ελλάδας παραδοσιακής και νησιωτικής… στην Ελλάδα της κληματαριάς, του ήλιου του απλόχερου και της αλμύρας του κορμιού και της ψυχής… Για τους ανθρώπους που ερωτεύονται ακόμη… Και για πάντα… Για όσους έχουν ερωτική σχέση με τη ζωή αδιαπραγμάτευτη…για αυτούς υπάρχει ένας πίνακας με λόγια… μια ιστορία με λόγια… ή μάλλον με ερωτικές σιωπές…

Έχουν γραφτεί άπειρες προσεγγίσεις για το πώς γεννιέται η μουσική… για το τι γεννά η μουσική… Υπάρχει και το παιχνίδι με τις μουσικές καρέκλες… όταν σταματάει η μουσική πιάνεις καρέκλα… Στον λόφο όμως από όπου ακούγεται η μουσική του Νικολάι… ο ήχος γίνεται ερωτικό κάλεσμα και η σιωπή των πλήκτρων ερωτική συμφωνία ή καλύτερα ερωτική συνομωσία… Στα βήματα της Αλέξιας… τα πλήκτρα σωπαίνουν… στο λαχάνιασμά της… η μουσική βουβαίνεται… γιατί ο ενορχηστρωτής της ερωτικής αυτής συμφωνίας είναι το παιχνίδισμα του έρωτα! Σε κορμί άντρα… σε χέρια αγοριού… στο κλαβιέ της ανάσας… Και μέσα σε όλα αυτά… μια γάτα νησιώτικη… η Μάγια… μια γάτα -προοικονομία στο υφάδι της πλοκής, για όσα θα νιώσει σαν θηλυκό αιλουροειδές η ηρωίδα μας…

Ανάμεσα σε έναν απόμακρο μουσικό, μια ευαίσθητη και αισθαντική Αλέξια και ένα παιδί εσωστρεφές και μόνο… νοσταλγικά και επίμονα μόνο… Εκεί Ανάμεσα… πρέπει να πλεχτεί ένα δίχτυ… Ένα δίχτυ ασφαλείας… προστασίας… ετεροπροστασίας… Αυτό το δίχτυ- που θα γίνει παράλληλα και δίχτυ του έρωτα- αυτό… το υφαίνει…το κεντά η Αλέξια… ως Γυναίκα… προς έναν άντρα και ένα αγόρι… Τις δυο χρονικές στιγμές ερωτικής ταυτότητας, δηλαδή, για έναν άντρα. Και τις δυο χρονικές στιγμές ερωτικής ποικιλίας για μια Γυναίκα… Γιατί… Όταν η Γυναίκα ερωτεύεται τον άντρα… συνάμα ερωτεύεται και το παιδί μέσα του, το αγόρι που ήταν κάποτε… το αγόρι που ίσως πόθησε, πριν τον γνωρίσει ως άντρα της μεστωμένο και ευάλωτο…

Ωστόσο, η ζωή είναι πάντα απρόβλεπτη… πάντα μας προλαβαίνει στη στροφή… Στη στροφή της μουσικής φόρμας, στη στροφή του δρόμου προς τον λόφο… στη στροφή των συναισθημάτων… στη στροφή του πήγαινε – έλα στον χρόνο… στη στροφή… Ραντεβού στη στροφή…! Μην αργείς… έχουμε να πούμε πολλά!

Βιβλιοπροτάσεις: Ο μεσολαβητής

Ο ιατρικός επισκέπτης Αριστείδης Μαλλιαγκάκης είναι άσχημος, πάμφτωχος και άτυχος, ύπαρξη στερημένη από γέννας. Ώσπου συναντά εκείνον τον μυστηριώδη, ιδιότροπο και κυκλοθυμικό, αλλά επιτέλους γενναιόδωρο, γέρο βοτανολόγο που κρύβει στο βαλιτσάκι του τον πιο σπουδαίο θησαυρό: ένα άγνωστο ελιξήριο, σπάνιο γέννημα της φύσης, που μπορεί να γιατρέψει ετοιμοθάνατους. Και γίνεται ο μεσολαβητής. Με το ελεύθερο, μάλιστα, να πουλάει τη θαυματουργή ουσία όσο ακριβά θέλει, κρατώντας τις εισπράξεις για τον εαυτό του!

flust.gr

Η συμφωνία έχει ήδη ολοκληρωθεί. Πλούτος, δύναμη και επιρροή δέχονται γρήγορα τον νέο άνδρα στη μεγάλη προστατευτική τους αγκαλιά… όμως, από την άλλη, κάτι μεταμορφωμένο σε σκιά καραδοκεί, ενόσω σταδιακά αυτός μεταμορφώνεται…

Ο συγγραφέας προσφέρει στον αναγνώστη ό,τι ακριβώς και ο απόκοσμος φυσιοδίφης στον μεσολαβητή ήρωά του: τα απαραίτητα εφόδια για να σωθεί, αλλά και να καταστραφεί. Εγχειρίδιο διαπλοκής, ή πραγματεία περί αθωότητας, ένα αποπνικτικά υποβλητικό κοινωνικο-ψυχολογικό, παράλληλα μεταφυσικό, θρίλερ, για την υπόθεση που άλλοι ονομάζουν συνείδηση και άλλοι ψυχή. Για την ίδια την ανθρώπινη ύπαρξη… εν τέλει.

Το βιβλίο του Αντώνη Μπουλουτζα παρουσιάζεται από τις εκδόσεις Κριτική την Δευτέρα 20 Οκτωβρίου 2014 στις 20:30 στο καφέ Φίλιον στο Κολωνάκι, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων «Φίλοι στο Φίλιον»

Για το βιβλίο θα μιλήσουν:
Κωστής Γεωργίου, ζωγράφος-γλύπτης
Έφη Πυρπασου, συγγραφέας, μεταφράστρια

O Αντώνης Μπουλουτζας θα διαβάσει αποσπάσματα και θα συνομιλήσει με το κοινό.
Συντονίζει και προλογίζει ο υπεύθυνος της σειράς εκδηλώσεων Θέμης Ροδαμίτης.
Συμμετέχει η Αλίκη Ζωγράφου (ακορντεόν).

Που:Kαφέ Φίλιον, Σκουφά 34, Κολωνάκι.
Πότε:Δευτέρα 20 Οκτωβρίου 2014 στις 20:30