Ύπουλο ζιζάνιο, άμεση ανάγκη ξεχορταριάσματος, της Χριστίνας Καλογεροπούλου

Απευχόμουν μια ζωή την ώρα και τη στιγμή που θα χρειαζόταν να βρεθώ σε κάποια εφορία, σε κάποιο ΚΕΠ, σε κάποιο δημόσιο νοσοκομείο για εξετάσεις, εν γένει σε κάποια δημόσια υπηρεσία.

erasmus

Η λέξη «γραφειοκρατία» είχε εντυπωθεί στον νου μου ανεξήγητα ήδη από νωρίς, αφού όπου κι αν ξεκινούσε μία συζήτηση που να αφορούσε τα προβλήματα της Ελλάδας, τσουπ, η λέξη «γραφειοκρατία» ανέθρωσκε. Θέμα έκθεσης στο σχολείο, τσουπ, κι η ‘γραφειοκρατία’. Ειδήσεις, ενημερωτικές εκπομπές, εφημερίδες, παντού αυτή η λέξη. Τι να κάνω κι εγώ, πριν καν χρειαστεί να τη συναντήσω, με έκαναν να τη φοβάμαι δίχως να έχω πολυκαταλάβει καν πώς ξεφυτρώνει και να αποφεύγω τις δημόσιες υπηρεσίες όπως ο διάολος το λιβάνι. Ακόμα, δηλαδή, δεν έχω αξιωθεί να μεταφέρω τα εκλογικά μου δικαιώματα στην πρωτεύουσα παρά τις αλλεπάλληλες οχλήσεις του πατέρα μου.

Εν πάσει περιπτώσει, όταν μεγάλωσα και συνειδητοποίησα πως πέρα από μία μεγάλη λέξη που πάντα με ταλαιπωρούσε από το –ί- στο τέλος της, είναι και μια λέξη που έχει υλική υπόσταση, άρχισε αυτός ο φόβος να μεταλλάσσεται σε εκνευρισμό. Μία φορά στη ζωή μου χρειάστηκε να πάω σε εφορία –γιατί η ενηλικίωση αν μη τι άλλο φέρνει την γραφειοκρατία μπροστά σου- και ορκίστηκα να μην ξαναπατήσω το πόδι μου εάν δεν υπάρξει απόλυτη ανάγκη. Χρειάστηκε να γυρίσω ολόκληρο το τριώροφο -μπορεί και τετραώροφο- κτήριο, να κάνω δύο εμφανίσεις στο συνοικιακό βιβλιοπωλείο για να μου φωτοτυπήσουν μία σωρεία χαρτούρας και εν τέλει περίμενα στην ουρά πάνω από μία ώρα. Μέχρι και φιλίες έπιασα με δύο νεαρούς λογιστές, οι οποίοι για να περάσει η ώρα μου εξιστορούσαν περιστατικά που είχαν συμβεί σε κάποια προηγούμενη αναμονή τους. Περιττό να προσθέσω πως ήξεραν όλους τους υπαλλήλους στα γραφεία..

Από τότε έχουν περάσει κάπου 2 χρόνια κι ευτυχώς το δυστύχημα που ονομάζεται ελληνικό δημόσιο δεν χρειάστηκε να με ενοχλήσει ξανά. Ευτυχώς ανοίξανε και την ηλεκτρονική κατάθεση φορολογικών δηλώσεων και δεν χρειάζεται να με σέρνει ο μπαμπάς μου για τα διαδικαστικά. Τεχνολογία, βρε παιδί μου. Την ανακαλύπτει αργά η Ελλάδα, αλλά τουλάχιστον την ανακαλύπτει. Έλα όμως που δεν υπολόγιζα ποτέ μου τι θα μου ξημέρωνε… Από αλλού το περίμενα και από αλλού μου ήρθε.

Υπόθεση ERASMUS. Τις τελευταίες δύο εβδομάδες έχω μπλέξει σε μία κατάσταση που εύκολα θα την αντάλλασσα με οποιαδήποτε αναμονή σε δημόσια υπηρεσία. Η διαδικασία που χρειάζεται και η χαρτούρα που απαιτείται για να καταφέρει ο φοιτητής να πάει σε πανεπιστήμιο του εξωτερικού με το πρόγραμμα Erasmus, είναι άνευ περιγραφών. Η τεμπέλικη πλευρά του εαυτού μου προσπαθεί να με κάνει να ακυρώσω τη συμμετοχή μου, μα της επισημαίνω πως και η άρνηση της ερασμιακής υποτροφίας επισύρει μαζί της άλλη μια σωρεία χαρτούρας, οπότε το ξανασκέφτεται και ηρεμεί.

Να φτιάξεις βιογραφικό, να βρεις τη βαθμολογία σου και να φωτοτυπήσεις πτυχία, πάει στο καλό, λες είναι λογικό. Πώς θα ξέρουν οι δύσμοιροι οι καθηγητές ποιους να επιλέξουν; Και πες σε επιλέγουν, ενθουσιάζεσαι και χαίρεσαι, αλλά μόνο μέχρι να σου κοινοποιηθούν οι πρώτες οδηγίες για τις κινήσεις σου. Ηλεκτρονικές αιτήσεις, έντυπες αιτήσεις, υπογραφές από 3-4 άτομα, κάποια θα λείπουν από τα γραφεία τους, θα πρέπει να ξαναπάς, κάποια από το εξωτερικό, δηλαδή fax και emails ασταμάτητα, επικοινωνία με καθηγητές, αναζήτηση κοινών μαθημάτων, ξανά emails για επιβεβαίωση πως μπορούμε να επιλέξουμε τα μαθήματα, άντε να βρεις και τις ECTS μονάδες, αλλά ECTS πουθενά, οι Γερμανοί τις λένε LP και τα sites τους είναι πιο πληθωρικά και από vintage φορέματα της δεκαετίας του ’70. Συγκεντρώνεις ΑΦΜ,ΑΜΚΑ, πας ανοίγεις λογαριασμούς στις τράπεζες, κάνεις έναν σορό κινήσεις, με μια εξεταστική να ελλοχεύει, και αν κάτι κάνεις λάθος, φτου από την αρχή οι εκτυπώσεις και η καταστροφή χαρτιών και αλληλένδετα δέντρων και δασών. Δηλαδή, ούτε καν οικολογική συνείδηση.

Και σας ρωτώ, πού είναι η τεχνολογία όταν την χρειαζόμαστε; Μωρέ κορόιδευα τους Έλληνες με την γραφειοκρατία τους αλλά και οι Γερμανοί και οι Ευρωπαίοι από όσο βλέπω δεν πάνε καθόλου πίσω. Άκουσα και τις προάλλες τον Βαρουφάκη που έλεγε για το πλαστικό χρήμα και θυμήθηκα το Εδιμβούργο όπου είχα βρεθεί πριν κανένα χρόνο και θυμήθηκα το εξής. Εκεί δεν υπάρχουν αποδείξεις, δεν τις χρειάζεσαι γιατί πριν ο κάθε επιχειρηματίας αποφασίσει να ανοίξει μια επιχείρηση, πληρώνει κατευθείαν ποσό στο κράτος και τελειώνει. Όλοι οι Σκωτσέζοι φορολογούνται αυτόματα και δεν μπλέκουν ούτε με ΦΠΑ, ούτε με αποδείξεις ούτε με τέτοιες ιστορίες. Χώρια που οι περισσότεροι πληρώνουν με κάρτα, όπως και οι περισσότεροι που είδα στη Σκανδιναβία. Ψεκάστε, σκουπίστε, τελειώσατε. Και οικολογική συνείδηση.

Μετά από τόση χαρτούρα που ετοίμασα –κι ακόμα έτοιμη δεν είμαι- δικαιούμαι λίγο παραλήρημα. Εδώ τόσοι και τόσοι παραληρούν αέναα και δίχως δικαιολογίες στο ελληνικό έδαφος…

Στενοχωριέμαι για τη χώρα μου, της Χριστίνας Καλογεροπούλου

Μαθαίνω πως με δέχτηκαν για Erasmus τον επόμενο χρόνο στη Γερμανία. Πλέω σε πελάγη ευτυχίας, ήδη έχω μπει σε groups στο facebook και χαζεύω σπίτια, εστίες, έπιπλα, τα μαθήματα του πανεπιστημίου και γενικά φέρομαι σαν μικρό κοριτσάκι που της έκαναν δώρο την κούκλα που ποθούσε κι εκείνη την έχει στην αγκαλιά της και τη χαϊδεύει ασταμάτητα και φαντάζεται τι συνδυασμούς ρούχων θα της είναι ταιριαστοί.

Διαβάζω πως αξιωματούχος του ΔΝΤ ανέφερε πως το ίδιο επεξεργάζεται έκτακτα σχέδια χρεοκοπίας της Ελλάδας, λέγοντας βέβαια, πως πάντα το κάνουν καθώς είναι θέμα κοινής λογικής. Εκτίμησε δε πως εάν η χώρα χρεοκοπήσει, αυτό θα γίνει τον Ιούνιο ή τον Ιούλιο. Συνεχίζω να διαβάζω από την πλευρά της Ευρώπης πως υπάρχει κίνδυνος να μην υπάρξει καμία συμφωνία στο Eurogroup της 11ης Μαΐου, από την ελληνική πλευρά πως αισιοδοξούμε και πως γενικώς η πρόοδος που έχει γίνει στην Ελλάδα δεν είναι ούτε η ελάχιστη από αυτό που περιμένουν οι Ευρωπαίοι.

Αποφάσισα πριν κανένα μήνα περίπου να περάσω τον Αύγουστο μου σε καλοκαιρινά σεμινάρια στη Γερμανία. Πόσο χάρηκα και γι’αυτό! Να ζήσω λιγάκι στο εξωτερικό –νιώθω τόσο τυχερή που μπορώ, δεν μου αρέσει να είμαι αχάριστη- και όχι απλώς μια ταξιδιώτης. Ευκαιρία που με έκανε τόσο πολύ να ενθουσιαστώ και να μην με νοιάζει που οι φίλοι μου θα λιάζονται στα νησιά και θα απολαμβάνουν τον ελληνικό ήλιο, ενώ εγώ πολύ πιθανό είναι να περάσω καλοκαίρι με βροχές.

Βλέπω τυχαία σε τηλεοπτική εκπομπή πως μέλος της κυβέρνησης άφησε να βγουν από το στόμα του οι εξής λέξεις: «Ο ελληνικός λαός να είναι έτοιμος να πάρει μια δύσκολη απόφαση τέλη Ιουνίου». Υπέθεσα πως δεν αναφερόταν σε ποιο νησί θα πάει διακοπές η κάθε οικογένεια…

Θυμάμαι που πριν η κυβέρνηση γίνει κυβέρνηση ασκούσε κριτική στις λεγόμενες Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου και τις έκρινε αντισυνταγματικές –και πολύ καλά έκανε, φυσικά. Όμως τώρα, πόσες έκτακτες αποφάσεις έχει περάσει έτσι ξαφνικά, χωρίς να περάσουν από τη Βουλή; Ταμειακά διαθέσιμα από Δήμους έχουν αποσπαστεί, οι Δήμοι διαφωνούν εντόνως. Υπάρχει αυτή η σκέψη και για το ίδιο το χιλιοπληγωμένο ΕΚΠΑ που όχι μόνο μειώθηκε έτσι κι αλλιώς η κρατική του χρηματοδότηση στο 1/3 –από 35 εκ. ευρώ σε 11,5 εκ.- λόγω της διαθεσιμότητας των υπαλλήλων αλλά και μέχρι μία εβδομάδα πριν δεν είχε καν συνεργείο καθαρισμού. Υπάρχει συλλογική ανακοίνωση από τους διοικητικούς υπαλλήλους του ΕΚΠΑ πως εάν μεταφερθούν τα διαθέσιμα του ιδρύματος στην Τράπεζα της Ελλάδος, η έρευνα θα σταματήσει, το πανεπιστήμιο θα υπολειτουργήσει ακόμα περισσότερο [πόσο ακόμα;] και γενικά θα είναι κάτι σαν τον επιθανάτιό του ρόγχο αυτή η απόφαση. Και θέλω να σπουδάσω. Σε αυτό το σημείο θέλω πολύ να γράψω μία βρισιά. Ίσως και να την έγραψα. Μα πάραυτα αυτολογοκρίθηκα και την έσβησα. Και σιώπησα.

Στενοχωριέμαι.

Στενοχωριέμαι για τη χώρα μου. Δεν θέλω να είμαι αναίσθητη και να πω, η Ελλάδα δεν έχει μέλλον. Οι νέοι είναι το μέλλον της, η ελπίδα. Κι όμως, ελπίδα δεν μπορώ να δω, μονάχα φόβος αρχίζει να με κατακλύζει. Θέλω να είμαι Ελληνίδα μα ταυτόχρονα Ευρωπαία. Είμαι αρκετά νέα για να νιώθω πολίτης του κόσμου, όχι απλώς να χρησιμοποιώ ξύλινα αυτή τη λέξη. Νιώθω πως ανήκω στη χώρα μου, στα ελληνικά μπορώ να εκφράσω ακόμα και το απειροελάχιστο συναίσθημά μου, όμως νιώθω πως εάν προσπαθήσω να εκφραστώ και σε άλλες γλώσσες θα με καταλάβουν. Νιώθω πως δεν έχω διαφορές με τα υπόλοιπα νέα παιδιά στις άλλες χώρες της Ευρώπης.

Στενοχωριέμαι όταν βλέπω την Ευρώπη να γυρίζει την πλάτη της στην Ελλάδα, ακόμα και στο μεταναστευτικό. Να βλέπω σωρεία ανθρώπων να ξεβράζονται στις ελληνικές ακτές, να μην έχει η Ελλάδα τη δυνατότητα να κάνει κάτι γι’αυτούς, να τους βοηθήσει, όπως θα ήθελε κι άλλες χώρες να βοηθήσουν τους Έλληνές της σε κάποια παρόμοια κατάσταση και η Ευρώπη απλώς να στέκει αγέρωχη και να μην κάνει απολύτως τίποτα. Πού είναι το κράτος δικαίου της Ευρώπης; Και πού είναι το κυβερνητικό μας σχέδιο, έστω για το οτιδήποτε; Έστω για κάτι μικρό; Για τις σχέσεις μας με την Ευρώπη; Για να βγούμε από τα μνημόνια όπως η Ιρλανδία και η Πορτογαλία; Εκείνες γιατί τα κατάφεραν κι εμείς δεν μπορούμε; Για την προστασία των ανθρώπων; Τι θα κερδιθεί εάν γυρίσουμε στη δραχμή; Τι παραπάνω από αποξένωση, απομόνωση και θυμός; Γιατί, θυμός θα υπάρξει τόσο έντονος και φοβάμαι ακόμα για το πώς θα εκτονωθεί. Εγώ δεν την γνώρισα τη δραχμή, άφησα τους μεγαλύτερους να μου εξιστορίσουν τις ζωές τους και τις συνέκρινα με την πιο ευρωπαϊκή –όπως εγώ τη νιώθω τουλάχιστον- δική μου ζωή.

ΔΕΝ με ενδιαφέρει να εκφράσω πολιτική άποψη. Είμαι αδαής, δεν παρακολουθώ όσο συχνά παρακολουθούν τα τεκταινόμενα πιο ενημερωμένοι από εμένα και όπως έχω χιλιοαναφέρει ξανά και ξανά στα κείμενά μου -αυτά τα ελάχιστα περί πολιτικής- το μόνο που προσπαθώ είναι να είμαι όσο πιο ειλικρινής μπορώ, κι αφού μπορώ να έχω βήμα λόγου, να μην σωπάσω, αλλά ούτε και να ουρλιάξω δίχως να ακούσω τις γνώμες των υπολοίπων. Όσο κι αν ηχεί αυτό παράξενα στα αυτιά φανατισμένων δεξιών κι αριστερών που ο διάλογος αποτελεί λησμονημένη έννοια. Εν τέλει, αυτό που πραγματικά με ενδιαφέρει είναι η αισιοδοξία της επόμενης μέρας, να υπάρχει ένα σχέδιο που θα βοηθήσει την Ελλάδα να πάει καλύτερα. Δεν θέλω να βρεθώ το καλοκαίρι σε δίλημμα δημοψηφικό για ευρώ-δραχμή κι αν επιλέξουμε ευρώ –ή Μνημόνιο- να γυρίσει η κυβέρνηση και να πει, «Ουπς, εσείς, ο λαός, το διαλέξατε». Φαντάζει το λιγότερο θλιβερό και υποκριτικό. Φαντάζει βέβαια πολιτική. Το αντίθετο σενάριο δεν ξέρω πώς θα είναι, δεν μπορώ καν να το φανταστώ. Είμαι υπέρ των αλλαγών ως άνθρωπος, αλλά δεν ξέρω εάν μία νομισματική αλλαγή θα την επέλεγα. Γιατί το νόμισμα δεν είναι απλώς μερικά κέρματα και κάποια κομμάτια χαρτί• είναι μία ολόκληρη ιδεολογία ενότητας και ομόνοιας που δεν θέλω να αποδιώξω επ’ουδενί.

Πολλοί θύτες, ένας Βαγγέλης, της Μαγδαληνής Τσουρδιού

Τον τελευταίο καιρό έχω δει δεκάδες φωτογραφίες σου στο διαδίκτυο και την τηλεόραση. Αλήθεια, τι παρατηρεί κανείς στις φωτογραφίες σου; Όταν βλέπει το πρόσωπό σου. Το μειδίαμά σου. Το άηχο χαμόγελό σου. Εγώ βλέπω πραότητα. Ηρεμία. Καλοσύνη. Αλήθεια, γιατί ποτέ δεν γελούσες στις φωτογραφίες; Ποιος ξέρει; Μας κοιτάς, θέλεις τόσα να πεις, αλλά δεν είναι παρά μόνο μια φωτογραφία. Σιωπή. Βασικά, είναι αυτό που συμβαίνει με τις φωτογραφίες. Μπορεί να μην σου λένε κάτι, «μιλούν» όμως τα πρόσωπα μέσα σ’ αυτές. Κάτι που δεν το είδα σε σένα. Ακόμα και στη φωτογραφία. Δεν μπορούσες να μιλήσεις. Σιωπή.

Παρακολουθούσα, όπως όλη η Ελλάδα έτσι κι εγώ, την εκπομπή της Αγγελικής. Κάθε Παρασκευή ήμουν εκεί και περίμενα. Περίμενα. Περίμενα. Τι περίμενα; Κάθε φορά που βλέπω αυτήν την εκπομπή εξοργίζομαι όταν ακούω για τον χαμό κάποιου νέου παιδιού. Οργή και μόνο, γιατί ξέρω ότι δεν πρόκειται για απλή εξαφάνιση αλλά για δολοφονία, ειδικά όταν τους παίρνει τόσο καιρό να τον βρουν. Με εσένα ήταν αλλιώς. Βαθιά μέσα μου πίστευα ότι ήσουν ζωντανός. Έλεγα, μάλιστα στη μητέρα μου «Να δεις που τον έχει βρει η Αγγελική, απλά μας παραπληροφορεί –τέτοια τεχνάσματα τα κάνει συνήθως- για να πιάσει τους ενόχους!». Και μου απαντούσε εκείνη «Μα καλά, από αυτά που έχεις δει μέχρι τώρα αλήθεια πιστεύεις ότι ζει ακόμα το παιδί; Πάει χάθηκε. Κάποια μανούλα το κλαίει τώρα!»

Δεν ήθελα να το πιστέψω. Και να που βρέθηκες. Αυτοκτόνησες όντως; Ούτε αυτό το πιστεύω, αλλά έτσι λέει το πόρισμα. Γιατί; Γιατί σε νίκησαν; Γιατί τους άφησες να σε φτάσουν σε αυτό το σημείο; Αν όντως αυτοκτόνησες, να ξέρεις ότι αυτό ήθελε δύναμη. Πολλή δύναμη. Δύναμη ψυχής. Γιατί δεν την χρησιμοποίησες υπέρ σου όταν έπρεπε; Γιατί; Αυτό να ξέρεις, είναι και το μόνο που σου προσάπτω. Που δεν έφυγες, όταν έπρεπε. Που δεν αντιστάθηκες. Που δεν μίλησες! Που τώρα δεν είσαι πια εδώ. Τώρα σώπασες για πάντα…

Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία της UNICEF πάνω από 1 στους 3 μαθητές ηλικίας 13 έως 15 ετών σε όλο τον κόσμο βιώνουν σε τακτική βάση τον εκφοβισμό μέσα στο σχολείο. Μάλιστα σε κάποιες χώρες, η αναλογία αυτή είναι σχεδόν 3 στους 4. Σχεδόν το ένα τρίτο των μαθητών 11 έως 15 ετών στην Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική αναφέρουν ότι έχουν ασκήσει εκφοβισμό σε άλλα παιδιά. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, η Λετονία και η Ρουμανία, όπου το παραδέχονται σχεδόν οι 6 στους 10.

Άλλα στοιχεία δείχνουν ότι περίπου 17% των παιδιών σε 58 χώρες υπόκεινται σε σοβαρές μορφές σωματικής τιμωρίας (χτυπήματα στο κεφάλι, τα αυτιά ή το πρόσωπο ή δυνατά και επανειλημμένα χτυπήματα). Πάνω από το 40% των παιδιών ηλικίας 2 έως 14 ετών βιώνουν τη σοβαρή σωματική τιμωρία σε χώρες της Βορείου Αφρικής.

Μέσα από την ιστορία σου Βαγγέλη, αναδείχθηκε στην Ελλάδα αυτό το τυραννικό για σένα (και χιλιάδων παιδιών ανά τον κόσμο) καθεστώς τόσων χρόνων, που λέγεται bullying. Κατάφερες να κάνεις μια Ελλάδα να μιλάει για ένα πρόβλημα που είμαι σίγουρη ότι θα ξεχαστεί πολύ γρήγορα. Ωστόσο να σου πω τι συμβαίνει; Ο θάνατός σου Βαγγέλη μου, δεν ήταν αυτοκτονία. Ήταν δολοφονία. Όποιος με τη συμπεριφορά του σε κακομεταχειρίζονταν, όποιος σε έκανε να πονάς, όποιος σε βασάνιζε, ήταν δολοφόνος. Όποιος ήξερε και δεν μιλούσε, ήταν δολοφόνος. Όποιος με τη στάση του σώπαινε και αδιαφορούσε, ήταν δολοφόνος. Όποιος δεν μπόρεσε να σε σώσει ενώ γνώριζε, ήταν δολοφόνος. Γι’ αυτό, όταν εσείς οι γονείς, οι δάσκαλοι, οι παιδαγωγοί, οι συμμαθητές, οι συμφοιτητές, οι φίλοι, οι γείτονες, οι συγχωριανοί, οι απλοί πολίτες, ακούτε ή μαθαίνετε κάτι σχετικό με φαινόμενα σχολικού εκφοβισμού, βίαιης πειθαρχίας ή άλλα παρόμοια περιστατικά, οπουδήποτε κι αν συμβαίνουν αυτά, καταγγείλτε το! Το παιδί, μικρό ή μεγάλο, που έχει υποστεί κάτι τέτοιο δεν έχει το θάρρος και τη δύναμη να μιλήσει. Σκεφτείτε.

Αν σήμερα είναι ο Βαγγέλης, αύριο μπορεί να είναι κάποιο άλλο παιδί. Το δικό σας. Απλά σας παρακαλώ, μην ξεχάσετε το Βαγγέλη…

Οι μεγάλες προκλήσεις για τη Ρόδο ως υποψήφια πόλη για την Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης το 2021, της Ελευθερίας Φτακλάκη

Η υιοθέτηση εμβληματικών πολιτικών στο πλαίσιο πολιτικών ήπιας ισχύος είναι απαραίτητη καθώς ενισχύει διεθνώς αυτές τις πολιτικές και τις πιστοποιεί. Η υποψηφιότητα της Ρόδου για την Πολιτιστική Πρωτεύουσα Ευρώπης 2021 αποτελεί μια κατεξοχήν εμβληματική πολιτική που στηρίζεται α) στη γεωστρατηγική της θέση, β) στη μακραίωνη ιστορία και τον πολυπολιτισμικό της χαρακτήρα καθώς ανά τους αιώνες συνυπάρχουν διαφορετικοί πολιτισμοί και σύμβολα- μνημεία αυτών των πολιτισμών και, γ) στο γεγονός πως μέχρι σήμερα έχει φιλοξενήσει γεγονότα ιστορικής σημασίας.

15829370495_96d0e71c8a_k

Η υποψηφιότητα της Ρόδου για το θεσμό της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας Ευρώπης 2021 αποτελεί μια μεγάλη πρόκληση για το μέλλον του νησιού καθώς ανοίγει ένα μεγάλο πεδίο δημόσιου διαλόγου με όλους τους συναρμόδιους φορείς αλλά κυρίως με την Κοινωνία των Πολιτών με αντικείμενο τη διαμόρφωση της νέας ταυτότητας της Ρόδου. Είναι καιρός όλοι μαζί να συναποφασίσουμε ποια Ρόδο θέλουμε. Να θέσουμε το Νέο Όραμα για το νησί μας. Να ξεκινήσουμε το rebranding της Ρόδου με την αξιοποίηση των ισχυρών της σημείων και την ελαχιστοποίηση των αρνητικών της καθώς όλοι αναγνωρίζουμε πως η Ρόδος αφενός έχει μείνει στάσιμη ως προς το παρεχόμενο προϊόν της και αφετέρου δεν αξιοποιεί τα συγκριτικά της πλεονεκτήματα και τα ποιοτικά της χαρακτηριστικά με άξονα το περιβάλλον και τον πολιτισμό της.

Είναι επιτακτική η ανάγκη για το σχεδιασμό μιας προωθημένης τουριστικής πολιτικής που να ανταποκρίνεται στις σύγχρονες διεθνείς προκλήσεις καθώς αποτελεί τη μεγάλη μας παραγωγική διαδικασία που πλέον τα οφέλη της δεν συνάδουν με τον προορισμό. Να διασυνδέσουμε στην πράξη τον πρωτογενή τομέα με τον τουρισμό, να διαρθρώσουμε το παραγωγικό μας μοντέλο με άξονα τον πολιτισμό και το περιβάλλον για να αναπτυχθούν και πάλι βιώσιμες μεταποιητικές επιχειρήσεις στο νησί.

Να ολοκληρώσουμε τα μεγάλα έργα υποδομής για το νησί αλλά και έργα μικρότερης κλίμακας που απαιτούνται για να γίνει λειτουργικό και πιο ανθρώπινο το νησί μας. Να αξιοποιήσουμε τις εναλλακτικές πηγές ενέργειας σε όσο το δυνατό περισσότερους τομείς της παραγωγικής μας διαδικασίας. Να προκρίνουμε και να ενισχύσουμε την καινοτομία και την αξιοποίηση των νέων τεχνολογιών στο νέο επιχειρείν. Να εκσυγχρονίσουμε όλους τους θεσμούς και φορείς που ασχολούνται με την ανάπτυξη του νησιού και να θέσουμε τις βάσεις για ένα νέο παραγωγικό μοντέλο βασισμένο κυρίως στην παραγωγή και όχι στην κατανάλωση. Άλλωστε, η ιστορία του νησιού μπορεί να μας καθοδηγήσει προς αυτή την κατεύθυνση.

14158670824_734d95ac9b_k

Όλα αυτά μπορούν να επισφραγιστούν σε ένα Νέο Κοινωνικό Συμβόλαιο, για τη Ρόδο του 2021, με δρώντες όλους όσους αγαπούν το νησί και νοιάζονται πραγματικά για το μέλλον του. Σε μια τόσο σημαντική αναπτυξιακή προσπάθεια κανείς δεν περισσεύει. Η προσπάθεια είναι κοινή και αφορά το μέλλον του τόπου μας. Σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς, η Ρόδος μπορεί να αποδείξει, για πολλοστή φορά, πως μπορεί να σταθεί μόνη της όρθια και να μεγαλουργήσει καθώς πέραν των συγκριτικών της πλεονεκτημάτων, διαθέτει ένα σημαντικό ανθρώπινο κεφάλαιο και ένα ισχυρό επιχειρείν.

Σίγουρα δεν προτείνω κάτι καινούργιο. Όλα αυτά και ακόμα περισσότερα έχουν ειπωθεί και από άλλους και σίγουρα είναι στις προτεραιότητες της δημοτικής αρχής. Όμως, η πρακτική έχει δείξει πως η υλοποίηση των μεγαλεπήβολων σχεδίων προσκρούει στα εξής: στην απουσία ισχυρής πολιτικής βούλησης για τη λήψη μέτρων, που θα δυσαρεστήσουν κάποιους, στην απουσία των απαραίτητων κονδυλίων και τέλος στη δαιδαλώδης και αρτηριοσκληρωτική γραφειοκρατία που λειτουργεί ως ανάχωμα στην όποια αναπτυξιακή διαδικασία.

Εδώ λοιπόν θεωρώ πως βρίσκεται και η πεμπτουσία της υποψηφιότητας της Ρόδου καθώς τόσο η αίγλη του θεσμού όσο και οι αξιώσεις που απορρέουν από αυτό, δίνουν μια άλλη δυναμική και μια ισχυρή διαπραγματευτική ισχύ στο Δήμαρχο της Ρόδου. Με την έξυπνη αξιοποίηση τόσο της υποψηφιότητας σε πρώτη φάση όσο και της πιθανής πρόκρισης στη συνέχεια, η δημοτική αρχή θα μπορέσει να διεκδικήσει με άλλον αέρα κονδύλια, τόσο απευθείας από την ΕΕ, όσο και από το νέο ΕΣΠΑ, σε εθνικό και περιφερειακό επίπεδο καθώς και από άλλες πηγές όπως είναι τα funds από τα νέα χρηματοδοτικά εργαλεία της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων μέσω της προσέλκυσης αξιόπιστων εγχώριων και διεθνών επενδυτών.

Άλλωστε, η ανάγκη δημιουργίας ενός νέου φορέα για τη διαχείριση της πολιτιστικής πρωτεύουσας, αποτελεί άλλο ένα πλεονέκτημα για τη δημοτική αρχή, καθώς ο συγκεκριμένος φορέας θα μπορούσε να αποτελέσει το «Δούρειο Ίππο» απέναντι στο τέρας της γραφειοκρατίας. Θα μπορούσε π.χ. να δημιουργηθεί ένας οργανισμός με τη συμμετοχή του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα (ΣΔΙΤ) ο οποίος πέραν της διαχείρισης της υλοποίησης των προτάσεων για το θεσμό της πολιτιστικής πρωτεύουσας, θα αποτελέσει τον φορέα που θα διευκολύνει τις διαδικασίες ωρίμανσης και δημοπράτησης των έργων υποδομής και θα τρέξει με μεγαλύτερες ταχύτητες και ευελιξία δράσεις που πρέπει να γίνουν.

Τέλος, κορωνίδα αυτής της υποψηφιότητας είναι η ενεργοποίηση της Κοινωνίας των Πολιτών, καθώς η αφύπνιση και ο επαναπροσδιορισμός της ταυτότητας της Ρόδου, με τη συμμετοχή ενεργών πολιτών, αποτελεί μια μεγάλη πρόκληση στο πλαίσιο της σύγχρονης διακυβέρνησης. Η Κοινωνία των Πολιτών της Ρόδου έχει επιδείξει σημαντικό έργο, όμως αυτό που πραγματικά έχει ανάγκη για να μεγαλουργήσει είναι ο συντονισμός, η συνεργασία και οι συνέργειες κάτω από ένα κοινό όραμα. Ένα όραμα που θα συνθέσουμε όλοι μαζί αξιοποιώντας κάθε πλεονέκτημα και κάθε καινοτόμα πρόταση. Με αφετηρία το όραμα, συλλογική προσπάθεια, σκληρή δουλειά και ισχυρά lobby, θα μπορέσουμε να διεκδικήσουμε την ανακήρυξη της Ρόδου ως Πολιτιστική Πρωτεύουσα Ευρώπης για το 2021 και να κάνουμε πράξη τη Ρόδο που όλοι ονειρευόμαστε. Το αξίζει η Ρόδος, το έχουμε ανάγκη ως κοινωνία…

Όταν βρισκόμαστε στην… άβυσσο, της Αναστασίας Κορινθίου

Διενέργεια κατεπείγουσας προκαταρκτικής εξέτασης….
Ναι… ναι κάνουμε… να κάνετε…. να βοηθήσουμε όλοι μαζί….
Ναι… τι ωραία που ακούγεται, διαβάζεται, φοριέται (και στο δεξί σαν κόσμημα…)!

Διενέργεια κατεπείγουσας προκαταρκτικής εξέτασης… όχι όμως για ότι σας βολεύει εσάς… όχι για τράπεζες ή μεγαλοεταιρείες που κλείσανε….

Οοοοοχι…. αν είναι να κάνουμε μια… να κάνουμε αγάπη μου, για τα σπίτια που κλείνουν και βάζουν  λουκέτο….

Για σπίτια που θα βγαίνουν πια στο σφυρί με στυλ από το διαδίκτυο…. με ένα κλικ…..(αλήθεια πως…. κλικάρουν τα κοράκια… με την…. γαμψή τους μύτη;)…
Ναι για σπίτια και σπιτικά να κάνουμε κατεπείγουσα προκαταρκτική εξέταση, που κλείνουν σαν υπογράφουν το συναινετικό διαζύγιο με την ζωή… μάνες που δεν έχουν πως να ξημερώσουν την μέρα στην άδεια κατσαρόλα και στο άδειο παραιτημένο βλέμμα μπρος από το άδειο ψυγείο το γεμάτο λογαριασμούς πιασμένους με μαγνητάκια…..

Και για τους πατεράδες να πούμε τους άνεργους που το μυστρί έκανε άντρες και η Δραπετσώνα τους… έκαψε το στεφάνι…. και για τα παιδιά που πέτυχαν μα δεν έφυγαν ποτέ για σπουδές….. γιατί χρήματα δεν υπήρχαν άρα ούτε φτερούγες για να πετάξουν…..

Ντελιβεράδες να ξεγελούν την πείνα στην εποχή του master sef με master στο σουβλάκι…

Έλα… έλα να κάνουμε μια κατεπείγουσα προκαταρκτική εξέταση και για τα μαγαζιά που κλείσανε….. που βάλανε λουκέτο….. που τα ξεζούμησαν τράπεζες, τοκογλύφοι, ασφαλιστικά ταμεία…. και άδειες ταμειακές!

Για τον εμποράκο που κάποτε ήταν, κράτος μου, ο μεγάλος μικρομεσαίος σου που σε έσωζε…. μα εσύ δεν τον έσωσες… εσύ… τον ξέχασες… τον άδειασες, τον στέγνωσες…..

Και για τον αγρότη να πούμε που ξεπουλάς όσο όσο….. και για τον συνταξιούχο τα περήφανα γηρατειά στο μπαλκόνι σου, που γενόσημο έκανες, και την καμπούρα την πονεμένη που την πόνεσες πιο πολύ να σκύβει στην λαϊκή για μια σάπια ντομάτα σάπιο μου καθεστώς…. και για τον δάσκαλο που κάποτε έχαιρε σεβασμού και τώρα…… τώρα μετρά τρεις και μια στον μαυροπίνακα συντάξιμα πρόωρα γερασμένα όνειρα για γνώσεις που θα γινόντουσαν τροφή…. και για όλα να πούμε….

Τολμάς;
Θέλεις;

Έλα… έλα να κάνουμε σου λέω μια διενέργεια κατεπείγουσας προκαταρκτικής εξέτασης…. αλλά για όσα αφορούν εμάς μάτια μου… εμάς που μας βγάλατε τα μάτια….. μπλε να μην βλέπουμε στον ορίζοντα, πράσινο να μην υπάρχει στην γη μας, κόκκινο να μην βάφει την λαχτάρα μας, χρυσή να μην είναι του ήλιου η μορφή….. γιατί ξεφτιλίσατε και τα χρώματα…. και τις έννοιες…. και όσα εμείς λέγαμε ΖΩΗ που αξίζει για αυτήν να πεθαίνεις…..

Τώρα… πεθαίνουμε… ήδη νεκροί….
Ντροπή σας…..
Αλήθεια… μια κατεπείγουσα προκαταρκτική εξέταση θα….. κάνουμε σήμερα;

Μία εκπομπή γεμάτη χρώματα, μουσική και αισιοδοξία με παρουσιάστρια την Αναστασία Κορινθίου
Μία εκπομπή γεμάτη χρώματα, μουσική και αισιοδοξία με παρουσιάστρια την Αναστασία Κορινθίου

Άγνωστα αποσχιστικά κινήματα σε χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του Γιάννη Παγουλάτου

Είναι λίγο πολύ γνωστές οι αυτονομιστικές τάσεις περιοχών όπως η Καταλονία, η χώρα των Βάσκων, η Κορσική και η Σκωτία, με το πρόσφατο δημοψήφισμά της. Υπάρχουν όμως και άλλα, σχετικά άγνωστα αποσχιστικά κινήματα μέσα στην Ε.Ε

Η ασπρόμαυρη σημαία της Βρετάνης
Η ασπρόμαυρη σημαία της Βρετάνης

Τα νησιά Ώλαντ είναι ένα αρχιπέλαγος το οποίο αποτελεί αυτόνομη περιφέρεια της Φινλανδίας, στα ανοικτά των νοτιοδυτικών ακτών της χώρας. Ο πληθυσμός της περιοχής αριθμεί κάτι λιγότερο από 30.000 άτομα που στη συντριπτική τους πλειοψηφία είναι Σουηδοί. Το καθεστώς της αυτόνομης περιφέρειας δεν είναι αρκετό για πολλούς από τους κατοίκους το νησιών, οι οποίοι επιθυμούν την πλήρη απόσχιση από τη Φινλανδία και την ίδρυση ενός ανεξάρτητου σουηδόφωνου κράτους. Εκφραστής αυτών των επιδιώξεων είναι το κόμμα «Το Μέλλον των Ώλαντ» που αυξάνει τα ποσοστά του με κάθε εκλογική αναμέτρηση τα τελευταία χρόνια.

Η Σαβοΐα είναι μια περιοχή της νοτιοανατολικής Γαλλίας με πληθυσμό γύρω στο 1.125.000. Από το μεσαίωνα είχε αναδειχθεί σε ανεξάρτητο κράτος, η κατάκτηση του οποίου αποτελούσε έναν από τους σταθερούς στόχους της γαλλικής εξωτερικής πολιτικής. Το 1860 η Σαβοΐα προσαρτήθηκε οριστικά από τη Γαλλία, γεγονός που μέχρι σήμερα δυσαρεστεί αρκετούς Σαβογιάρους. Το 1995 ιδρύθηκε η «Λίγκα της Σαβοΐας», ένα κόμμα με σκοπό την ανεξαρτησία της περιοχής. Τα ποσοστά του όμως παραμένουν χαμηλά, τα τελευταία χρόνια.

Εκτός από τη Σαβοΐα απόσχιση επιδιώκει και μια περιοχή στα βορειοδυτικά της Γαλλίας με πληθυσμό 4.475.000 περίπου, η Βρετάνη. Οι κάτοικοί της είναι σε μεγάλο ποσοστό Κέλτες και εκτός από τα γαλλικά αρκετοί μιλούν και τα βρετονικά, μια κελτική γλώσσα που στο παρελθόν ήταν περισσότερο διαδεδομένη. Τουλάχιστον τρία κόμματα επιδιώκουν την ανεξαρτησία της Βρετάνης, η ιδεολογία των οποίων κυμαίνεται από την άκρα δεξιά ως την αριστερά. Οι Βρετόνοι αυτονομιστές διαθέτουν και παράνομη στρατιωτική οργάνωση, τον «Βρετονικό Επαναστατικό Στρατό», ένοπλο σκέλος του «Βρετονικού Απελευθερωτικού Μετώπου». Τα αποσχιστικά κόμματα της Βρετάνης εξακολουθούν να συγκεντρώνουν χαμηλά ποσοστά. Εντούτοις πολλοί κάτοικοι της περιοχής αυτοπροσδιορίζονται Βρετόνοι παρά Γάλλοι ενώ σε πολλές περιστάσεις χρησιμοποιείται ανεπίσημα η ασπρόμαυρη σημαία της Βρετάνης αντί της γαλλικής.

Εκδήλωση του αποσχιστικού "Κόμματος Βαυαρίας"
Εκδήλωση του αποσχιστικού «Κόμματος Βαυαρίας»

Η Καταλονία δεν είναι ο μόνος πονοκέφαλος για το ισπανικό κράτος. Η Γαλικία βρίσκεται στη βορειοδυτική Ισπανία και αποτελεί αυτόνομη κοινότητα της χώρας από το 1978. Οι κάτοικοί της, που αριθμούν περίπου 2.765.000 και εκτός από τα ισπανικά μιλούν μια γλώσσα που μοιάζει πολύ με την πορτογαλική, τα Γαλικιανά. Ένα μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού της περιοχής, δεν ικανοποιείται με το καθεστώς αυτόνομης κοινότητας. Για εκείνους η μόνη αποδεκτή λύση είναι η ίδρυση ενός ανεξάρτητου κράτους ή ακόμα και η ένωση με την Πορτογαλία. Υπάρχουν αρκετά κόμματα που επιζητούν ανεξαρτησία για τη Γαλικία, αριστερής κυρίως ιδεολογίας και με δύναμη σταθερά υπολογίσιμη. Την ίδια επιδίωξη έχουν και διάφορες παράνομες ένοπλες οργανώσεις οι οποίες είναι γνωστές με το συλλογικό όνομα «Γαλικιανή Αντίσταση».

Η Βαυαρία έχει μια ιδιαίτερη σχέση με την Ελλάδα λόγω του βασιλιά Όθωνα. Η περιοχή αυτή αποτελούσε ξεχωριστό κράτος που κατάφερε σταδιακά να αναδεχθεί σε περιφερειακή δύναμη. Από το 18ο αιώνα η Βαυαρία διεκδικούσε την ηγεμονία των γερμανικών κρατών επιχειρώντας να καθιερωθεί ως ένας τρίτος πόλος ανάμεσα στην Αυστρία και την Πρωσία. Ο ανταγωνισμός αυτός δεν ήταν μόνο οικονομικός και πολιτικός αλλά πολλές φορές οδήγησε σε πολεμικές συγκρούσεις με αναρίθμητους νεκρούς. Τελικός νικητής αυτής της αναμέτρησης αναδείχθηκε η Πρωσία, δημιουργώντας το 1871 τη γερμανική αυτοκρατορία στην οποία εισήλθε και η Βαυαρία. Από τότε μέχρι σήμερα η περιοχή αποτελεί τμήμα της Γερμανίας. Ανέκαθεν όμως υπήρχε μια διάχυτη δυσαρέσκεια λόγω του ότι η πλούσια Βαυαρία αναγκαζόταν να χρηματοδοτεί τα φτωχότερα γερμανικά κρατίδια. Έτσι, το 1946 ιδρύθηκε το «Κόμμα Βαυαρίας» που προωθεί την ανεξαρτησία από τη Γερμανία και την επαναφορά στην προ του 1871 κατάσταση. Τα ποσοστά του κόμματος όμως τα τελευταία χρόνια παραμένουν ιδιαίτερα χαμηλά, ακυρώνοντας τις φιλοδοξίες του.

Τι χρειάζεται για να… πετάξεις, της Αναστασίας Κορινθίου

ΠΕΤΑΞΤΕ ΜΩΡΕ!! «Δεν ξέρω πως είναι τα βουνά γιατί ζούσα μέσα τους…»
Σκεφτόμουν χτες το βράδυ αυτά που φοβήθηκα και δεν έκανα… τα λάθη που για μένα ήταν σωστά… Τα σωστά που ήταν τα μεγάλα μου λάθη… Λήθη στο λάθος ή αναμέτρηση μαζί του και όποιο το κόστος;

flust.gr

Κλείνεις τα μάτια απαιτώντας έναν ύπνο λυτρωτή και ένα όνειρο-παραμύθιασμα ή ξαγρυπνάς εσύ και το άλλο σου εγώ… φλόγες σε διπλό καθρέφτη;

Ξύπνια έμεινα… Πολύ καιρό κοιμόμουν θαρρώ….

Μέτρησα τους φόβους μου και τους βρήκα πιο πολλούς από τις… πτήσεις!!
Που να σε πάρει ο ύπνος φίλε μου σαν απαιτεί αλήθειες η ψυχή τελικά… Ναι… η ψυχή και ο χρόνος απαιτούσε χτες το βράδυ να παίξουμε το παιχνίδι της σκιάς που αλλάζει μορφές στον τοίχο και… τρόμαξα σαν συνειδητοποίησα πως απέναντι μου και εντός μου δεν είχα μια ενήλικη γυναίκα να της απολογηθώ μα ένα παιδί…

Ένα παιδί που του διάβασαν τα λάθος παραμύθια, που ο Αη Βασίλης ξέχασε να του φέρει αυτό που πραγματικά επιθυμούσε, που τα ανέμελα παιχνίδια της γειτονιάς άφησαν μια πληγή στην καρδιά αντί στο γόνατο…. Η νύχτα χτες όπως και κάθε νύχτα-κυρά απαιτούσε από μένα μια αλήθεια.., και εγώ της την βρήκα σε ένα βιβλίο που αγαπώ….. Γιατί ευτυχώς Θεέ μου… ακόμη μου μιλούν σελίδες κιτρινισμένες…

«Τα φτερά είναι για να πετάς» – Χόρχε Μπουκάι

Όταν μεγάλωσε το αγόρι ο πατέρας του του είπε:
«Παιδί μου, δε γεννιόμαστε όλοι με φτερά. Μπορεί να μην είσαι υποχρεωμένος να πετάξεις, νομίζω όμως πως είναι κρίμα να μείνεις μόνο στο περπάτημα αφού έχεις τα φτερά που ο καλός Θεός σου έδωσε.»
«Μα δεν ξέρω να πετάω» απάντησε ο γιος.
«Σωστά…» είπε ο πατέρας. Και περπατώντας, τον πήγε ως το χείλος του γκρεμού, στο βουνό.
«Βλέπεις γιε μου; Το κενό. Όταν θελήσεις να πετάξεις, θα έρθεις εδώ θα πάρεις βαθιά ανάσα, θα πηδήξεις στην άβυσσο και απλώνοντας τα φτερά σου θα πετάξεις».
Ο γιος αμφέβαλλε.
«Κι αν πέσω;»
«Ακόμα κι αν πέσεις, δε θα σκοτωθείς. Οι λίγες γρατσουνιές θα σε κάνουν πιο δυνατό στην επόμενη προσπάθεια» αποκρίθηκε ο πατέρας.
Το παιδί γύρισε στο χωριό να δει τους φίλους του, τις παρέες του, όλους εκείνους που είχε συντρόφους στην πορεία της ζωής του. Οι πιο στενόμυαλοι του είπαν:
«Είσαι τρελός; Για ποιο λόγο; Ο πατέρας σου είναι μισότρελος… Για ποιο λόγο να πετάξεις; Τι σου χρειάζεται; Γιατί δεν αφήνεις τις ανοησίες; Τι νόημα έχεις να πετάξεις;»
Οι καλύτεροι φίλοι του τον συμβούλεψαν:
«Κι αν είναι αλήθεια; Μα σίγουρα δεν είναι επικίνδυνο; Γιατί δεν αρχίζεις σιγά-σιγά; Δοκίμασε να πηδήξεις από μια σκάλα ή από την κορυφή ενός δέντρου. Αλλά από τον γκρεμό, βρε παιδί μου;…»
Ο νεαρός άκουσε τις συμβουλές όσων τον αγαπούσαν. Ανέβηκε στην κορυφή του δέντρου και, με όλο του το θάρρος, πήδηξε. Άνοιξε τα φτερά του, τα κούνησε στον αέρα με όλη του τη δύναμη αλλά, δυστυχώς, έπεσε στο έδαφος.
Μ’ένα καρούμπαλο στο κεφάλι συνάντησε τον πατέρα του.
«Μου είπες ψέμματα! Δεν μπορώ να πετάξω. Το δοκίμασα και κοίτα πως χτύπησα! Δεν είμαι σαν κι εσένα. Τα φτερά μου είναι μόνο για στολίδι.»
«Παιδί μου» είπε ο πατέρας, «για να πετάξεις, πρέπει να έχεις τον απαραίτητο ελεύθερο χώρο στον αέρα, ώστε τα φτερά σου να ξεδιπλωθούν. Είναι σαν να πέφτεις με αλεξίπτωτο: χρειάζεσαι κάποιο ελάχιστο ύψος για να πηδήξεις.
Για να πετάξεις πρέπει να αρχίσεις να ριψοκινδυνεύεις.
Αν δε θέλεις να το κάνεις, καλύτερα να συμβιβαστείς και να μείνεις για πάντα στο περπάτημα.»

Καλημέρα! Πετάξτε μωρέ… κάντε καρπίδι στον πιο σκοτεινό βυθό…. Ελεύθερη πτώση στο κενό τώρα!

Μία εκπομπή γεμάτη χρώματα, μουσική και αισιοδοξία με παρουσιάστρια την Αναστασία Κορινθίου
Μία εκπομπή γεμάτη χρώματα, μουσική και αισιοδοξία με παρουσιάστρια την Αναστασία Κορινθίου

Εμείς, οι άλλοι… και η χωρισμένη, της Αναστασίας Κορινθίου

Ξέρεις… υπάρχουν πολλές ετικέτες που περιμένουν κάποιους Ατσαλάκωτους, Αδιάφθορους, Απρόσωπους, Απάνθρωπους, Ανθρωποφάγους να τις φορέσουν σε… κάποιους χωρίς Α στερητικά μπρος από το όνομα τους…

flust.gr@flickr.com

Υπάρχουν πολλές μορφές ρατσισμού επίσης…. Ναι ναι… και υπάρχει ένας πολύ ιδιαίτερος εύθραυστος, περίεργος, σκιαχτερός ρατσισμός από ανθρώπους πέτρα, για ανθρώπους ..γυαλί!…. Δεν θα ανταμώσεις πολλούς που θα σου μιλήσουν για αυτόν-από ταμπού ή αδιαφορία ίσως-μα…. υπάρχει!Πάντα υπάρχουν πράγματα που δεν τα βλέπεις..αυτό δεν σημαίνει στρουθοκαμηλάκι μου πως δεν υπάρχουν! Βολικό θα ήταν αυτό μα έλα που πολλές φορές διαταράσσεται η ζωή μας από μια λίγο παραπάνω αναρχική σκέψη! Ναι… τον ξέρω αυτόν τον ρατσισμό και με στενοχωρεί που κανένας πολιτικός ή καμία οργάνωση δεν θα ασχοληθεί μαζί του!

Δεν είναι φυλετικός, κομματικός, κοινωνικός, χρωματικός, σεξιστικός…. είναι από αυτά τα είδη που εγώ λέω ρατσισμούς της…. δίπλα πόρτας! Εγώ δεν τον ένιωσα μα τον βίωσα γιατί έγινα αποδέκτης σχολίων του…..Εχω φίλους και… φίλες! Δεν τους περνώ έλεγχο ή κόσκινο, δεν ζητώ Ε9, μου κάνουν ή δεν μου κάνουν… έτσι απλά!!! Οι άνθρωποι εμένα μου μιλούν με την σιωπή τους και τα μάτια τους…. οι άνθρωποι εμένα μου μιλούν με το χαμόγελο και το άγγιγμα τους και αν… λέμε ΑΝ, συμβεί αυτό, τότε ανοίγω την πόρτα του σπιτιού και της καρδιάς μου διάπλατα! Παράθυρο στον ήλιο… Μπαλκόνι στην ζωή! Έχω κάποιες φίλες-αδελφές που πρόσφατα χώρισαν….. Ουσιαστικά… χωρισμένες τις γνώρισα!

Τι είναι και αυτή η έκφραση! ΧΩΡΙΣΜΕΝΗ… Τι σημαίνει; Χωρισμένη από που; Από έναν σύζυγο; Από ένα σύνολο κοινωνικό… Από μια αγάπη; Από ένα όνειρο; Από την… ζωή που απείθαρχα διαφώνησε με το ους ο Θεός συνέζευξε άνθρωπος μη χωριζέτο; Μα… Θεοί δεν ήταν που ζήλεψαν την ευτυχία μας και ενώ ήμασταν ΕΝΑ (αντρόγυνο) μας χώρισαν στα δυο να αναζητούμε αιώνια το άλλο μας μισό; Ναι… χωρίζουν οι άνθρωποι…. και μετά πρέπει να χωρίσουν περιουσίες, χρήματα, σπίτια, ζωές…. Τα παιδιά; Τα όνειρα; Τις αναμνήσεις; Αυτά δεν τα χωρίζουν… Χωρίζουν σε δυο κομματια την καρδιά τους για χάρη τους! Μια καρδιά που αιμορραγεί… ειδικά αν είσαι γυναίκα, γιατί δεν φτάνει τα όλα όσα έχεις να διαχειριστείς εκ νέου στην ζωή σου… ξαφνικά πέφτεις και θύμα αυτού… του ρατσισμού! Ύπουλος, σκοτεινός, μισογύνης, μεσαιωνικός ρατσισμός που καίει στην κοινωνική πυρά την… χωρισμένη!

Εγώ αυτές τις φίλες, τις χωρισμένες φίλες, τις αγάπησα! Με αγάπησαν και αυτές… και ναι το ομολογώ κύριε δικαστά που με κοιτάζετε αυστηρά αλλά τις εμπιστεύτηκα κιόλας….. Δεν τις θεώρησα απειλή για τον…… σύζυγο μου! Δεν πίστεψα πως διαφέρουν σε κάτι από τις… παντρεμένες φίλες μου! Μαζί ήπιαμε, γελάσαμε, τραγουδήσαμε…. Τις άφησα να αγκαλιαστούν και από μένα και από τον σύντροφο μου και με έκπληξη διαπίστωσα ότι αυτοί της…. νέας ΚΟΥ ΚΛΟΥΞ ΚΛΑΝ με ή χωρίς λευκή κουκούλα στο όνομα της αγάπης πάντα (αλίμονο άλλωστε, όλοι οι πόλεμοι στο όνομα της αγάπης έγιναν…) έτρεξαν να με συμβουλεύσουν… -Τι κάνεις; Μια…. χωρισμένη στο σπίτι σου; Ένιωσα την Σπιναλόγκα να ταξιδεύει τα κύματα και να γίνεται γη στα πλακάκια της κουζίνας μου Φοβήθηκα… ανατρίχιασα… κλείστηκα εντός μου! Μετά τον θυμό ήρθε η αντίδραση…. Έπρεπε να κλείσω την πόρτα του σπιτιού μου σε αυτές… Ναι έπρεπε… Ποιες κατάλαβες; Τις… χωρισμένες;

Όχι αγάπη μου…. Tις άλλες τις μεταμφιεσμένες σεμνές παρουσίες… Αυτές φοβήθηκα… Αυτές δεν θέλω! Με αυτές… ΧΩΡΙΣΑ οριστικά! Με….. αγάπη (χωρίς φόβους και προκατάληψη).

Μία εκπομπή γεμάτη χρώματα, μουσική και αισιοδοξία με παρουσιάστρια την Αναστασία Κορινθίου
Μία εκπομπή γεμάτη χρώματα, μουσική και αισιοδοξία με παρουσιάστρια την Αναστασία Κορινθίου

 

Με τις Καρυάτιδες, της Αναστασίας Κορινθίου

Ο Χρόνος κρύβεται σε κορμί γυναίκας άφθαρτο… η καρδιά χτυπά σε πέτρα που ζητά δικαίωση….

Δύο δυναμικές, πανέμορφες Καρυάτιδες κρατούν καλά φυλαγμένο…. μυστικό τάφου και φροντίζουν να είναι αδιατάρακτος ο αιώνιος ύπνος του νεκρού στον λόφο Καστά της Αμφίπολης μπας και… ξυπνήσουν συνειδήσεις κοιμισμένες σε ένα βροχερό Λονδίνο για κλεμμένες αδελφάδες!

flust.gr-Καρυάτιδες

Όπως αποκαλύπτουν οι αρχαιολόγοι, οι Καρυάτιδες δεν είχαν τοποθετηθεί απλώς ως διακοσμητικά στοιχεία, αλλά για να αποτρέψουν την είσοδο τυμβωρύχων, όλων όσων θέλουν να κλέψουν ιστορία… σκιές… αρώματα και στεναγμούς…. Με τη δυναμική κίνηση του ενός χεριού τους είναι σαν να απαγορεύουν στους συλητές να μπουν, φροντίζοντας με την αποτρεπτική τους κίνηση και στάση να τους υπενθυμίζουν ότι τους αναμένει τιμωρία… γιατί, ναι, τιμωρία υπάρχει για όσους αψηφούν το χτες!

Με την αποκάλυψή τους οι αρχαιολόγοι φθάνουν ένα βήμα πριν από το μεγάλο μυστικό και την «καρδιά» του αρχαίου τάφου, που έχει προκαλέσει παγκόσμιο ενδιαφέρον… και κάνει την καρδιά όλου του πλανήτη να χτυπά Ελληνικά… Πάλι… Ελληνικά… και πέτρινα… Αναρωτιέμαι… Κοιμούνται ήσυχα οι Καρυάτιδες δίπλα στον κοιμισμένο νεκρό τους… ή φοβούνται έναν θάνατο προδοσίας σαν αυτών που έζησαν οι αδελφές τους… μια ξενιτιά και ένα αντίο…. μια καταδίκη σε έναν ουρανό δίχως ήλιο… μόνο με σύννεφα; Aναρωτιέμαι… μήπως και τα χέρια τους τα θυμωμένα, μας δείξουν επικριτικά και φωνάξουν βουβά… «Φέρτε πίσω αυτές που αφήσατε να μας κλέψουν… Τώρα«! Ένα τώρα σαν… χτες!

καλώς τους
Μία εκπομπή γεμάτη χρώματα, μουσική και αισιοδοξία με παρουσιάστρια την Αναστασία Κορινθίου

Η ματαιοδοξία του να είσαι Έλλην, της Χριστίνας Καλογεροπούλου

Πρέπει να το ομολογήσω. Η ειλικρίνεια είναι βασική αρετή του ανθρώπου. Κάθε φορά που τυχαίνει να συναντήσω κάποια είδηση που να αφορά την Ελλάδα, στρέφω τα αυτιά και τα μάτια μου σε αυτή με ιδιαίτερη προσοχή, πολλώ δε μάλλον όταν αυτή η είδηση είναι χαρμόσυνη και χαΐδεύει τη ματαιοδοξία του να είμαι Ελληνίδα. Αρχίζουν βαθιά μέσα μου, από τα σωθικά μου, ίσως, να με κατακλύζουν παράταιρα αισθήματα φιλοπατρίας. Όχι πως είμαι ιδιαιτέρως πατριώτισσα με την έννοια που είχε κάποτε αυτή η λέξη. Πολύ περισσότερο με εκνευρίζουν οι Έλληνες και η ελληνική νοοτροπία που κυριαρχεί στην εποχή μας, παρά τους συμπαθώ. Όταν όμως βλέπω -καλή ώρα όπως σήμερα το πρωί που διάβαζα την κυριακάτικη εφημερίδα μου- ειδήσεις που να εκθειάζουν τον ελληνικό πολιτισμό, ή απλώς κάποια συμβάντα που να αφορούν το έργο κάποιου Έλληνα, ασυναίσθητα φουσκώνω όλο υπερηφάνεια και σκέφτομαι, πως η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει, που λέει και το παραδοσιακό άσμα.

flust,gr-El_Greco_-_Laocoon

Σήμερα λοιπόν διάβαζα πως στη Μαδρίτη θα συνεχιστεί μέχρι τις 5 Οκτωβρίου η έκθεση προς τιμήν του El Greco,κατά κόσμον Δομήνικο Θεοτοκόπουλο, «Ελ Γκρέκο και μοντέρνα ζωγραφική»  στο Μουσείο ντελ Πράδο, λόγω των 400 χρόνων από το θάνατό του. Είναι να μην χαρεί λοιπόν κανείς που οι Ισπανοί τιμούν έτσι τον Έλληνα ζωγράφο; Θυμήθηκα μάλιστα πως όταν είχα ταξιδέψει στο Εδιμβούργο, είχα δει τρεις πίνακές του, και μπροστά από τον επονομαζόμενο «Fabula» κάθονταν 3 Σκοτσέζοι που συζητούσαν ενδελεχέστατα από τα χρώματα που είχε επιλέξει στον καμβά, μέχρι τη στάση του σώματος του των χαρακτήρων, παρομοιάζοντάς τους με άλλες φιγούρες άλλων καλλιτεχνών. Ήμουν έτοιμη να τους πω πόσο πολύ χαίρομαι που εκτιμούν τόσο το έργο ενός προγόνου μου. Βέβαια, χαλιναγώγησα αμέσως την αδικαιολόγητη έπαρση που ένιωθα, και άφησα τους ανθρώπους στην ησυχία τους. Όπως επίσης, διαβάζοντας την είδηση για το μουσείο της Μαδρίτης, χάρηκα απλώς, και είμαι σίγουρη πως μέχρι την επόμενη εβδομάδα θα το έχω ξεχάσει -μιας και δεν προλαβαίνω να πάω στη Μαδρίτη να τη δω.

flust.gr- ElGrecoFabula

Πέρασαν πολλά χρόνια μέχρι να φτάσω στο εξής συμπέρασμα. Η γενικότερη νοοτροπία του Έλληνα καλλιεργεί την εγωπάθεια και τον ναρκισσισμό. Από το σχολείο όπου μαθαίνει κανείς πως ο Έλληνας ήταν και είναι γενναίος και ατρόμητος μέχρι την εργασία όπου κυριαρχεί η άποψη πως ο Έλληνας είναι ο πιο εύστροφος και δημιουργικός. Έχω αρχίσει να σκέφτομαι πως ίσως δεν θα έπρεπε να έχουμε όλον αυτόν τον αρχαίο πολιτισμό στις πλάτες μας. Ίσως τότε να φροντίζαμε περισσότερο την παρούσα εποχή, κυνηγώντας την σύγχρονη υστεροφημία. (Όλα άλλωστε για μια υστεροφημία δεν τα κάνουμε;) Αντ’ αυτού, όμως, βλέπω να συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο. Έλληνες επαναπαυμένοι λόγω μιας ιστορίας και κάποιων ιστορικών κεκτημένων, που στην τελική, ένα 50% δεν την ξέρει καν -αν και φοβάμαι πως το ποσοστό είναι μεγαλύτερο- και σύγχρονες ράθυμες φιγούρες που προτιμούν να πληροφορούνται περισσότερο για τα σύγχρονα κουτσομπολιά της show biz, εγχώριας και ξένης, από το facebook και το twitter, παρά για ειδήσεις ή συμβάντα που ξεφεύγουν από αυτό που λέμε εφήμερο.

Όμως μιας και η γράφουσα δεν ξεφεύγει από τον γενικό κανόνα πρέπει οπωσδήποτε να επικαλεστώ κάποιες δικαιολογίες, ως γνήσια Ελληνίδα και για τη δική μου ματαιοδοξία, απραγία, αδράνεια. Η αλήθεια, χωρίς φόβο και πάθος, είναι πως απλώς έχω συνηθίσει. Έχω συνηθίσει να είμαι Ελληνίδα. Έχω συνηθίσει στο ότι τα μουσεία της χώρας μου δεν θα μοιάζουν ούτε στο ελάχιστο με αυτά του εξωτερικού. Έχω συνηθίσει στο ότι το πανεπιστήμιο Αθηνών όπου σπουδάζω θα έχει μια ζωή προβλήματα -μέχρι τουλάχιστον να τελειώσω- και θα πηγαίνω απλώς για να παρακολουθώ δίχως να το κάνω αυτά τα 3 εναπομείναντα χρόνια (εντάξει, τέσσερα, είπαμε είμαι Ελληνίδα) δεύτερο σπίτι μου. Έχω συνηθίσει στο ότι η πόλη μου θα είναι βρώμικη γιατί απλώς δεν ξέρω τι θα πει να μην πετάω σκουπίδια στον δρόμο, ή να μην φτύνω, για παράδειγμα. Έχω συνηθίσει στο ότι θα ζηλεύω κάθε καινούργιο καταναλωτικό αγαθό που βγαίνει στην ελεύθερη αγορά κι ας ξέρω πως δεν μου χρειάζεται. Θα συνεχίσω να βλέπω παιδάκια 5 χρονών να παίζουν με κινητά και tablets για να απασχολούνται και να μην ενοχλούν τους γονείς τους και δεν θα λέω κάτι. Σε μερικά χρόνια θα μου φαίνεται φυσιολογικό. Θα περνώ δίπλα από άστεγους στον δρόμο, θα βλέπω τα ίδια πρόσωπα στο μετρό να επαιτούν σε καθημερινή βάση, ίσως καμιά φορά να μπαίνω και στο μετρό χωρίς εισιτήριο γιατί ξέρω πως κανένας δεν θα με ελέγξει. Θα πάω να δώσω εξετάσεις για δίπλωμα ξέροντας πως στην τιμή του διπλώματος θα προσθέσω 100-200 ευρώ περισσότερο δίκην λαδώματος. Θα συνεχίσω να χαζογελώ όταν σκέφτομαι πως είμαι παντελώς ανιστόρητη και αγεωγράφητη και θα βρίσκω δικαιολογία στο ότι και οι άλλοι είναι έτσι. Θα ξεχνώ, εσκεμμένα τις αποδείξεις, από τα εστιατόρια και τα μπαρ όπου θα πηγαίνω. Θα αναλογίζομαι τι να ψηφίσω στις εκλογές όταν γίνουν και θα εκνευρίζομαι μη μπορώντας να βρω την απάντηση. Θα γκρινιάζω βέβαια για την γενικότερη κατάσταση όμως θα χαίρομαι όταν ακούγεται το όνομα της Ελλάδας για καλό σκοπό. Πάνω από όλα θα χαίρομαι όταν σπαράγματα ομορφιάς της χώρας τονίζονται, ξέροντας πως όσο περνούν τα χρόνια όλο και λιγότερα θα αφήνουμε πίσω μας ως χώρα. Πάνω από όλα θα νοσταλγώ κάτι ευχές που έκανα ως αθώα μικρά να μην συνηθίσω.

Κι όμως, συνήθισα. Ή και να μην συνήθισα, απλώς δεν κάνω τίποτα για να μην συνηθίσω.