Category: κοινωνία

Έχω παιδί που δίνει πανελλαδικές… Και;, της Αναστασίας Κορινθίου

Έχω παιδί που δίνει πανελλαδικές… Και; Νοιάστηκες εσύ για το παιδί μου, εσύ που βγήκες στα κανάλια να κριτικάρεις με επαναστατικό ύφος και τουπέ, την αντιδημοκρατική επιστράτευση των καθηγητών; 80.000 χαρτιά έφυγαν για να βάλουν με στολή τον βαθμό, σαν παράσημο! 100.000 χάρτινες βαρκούλες νέων παιδιών ταξιδεύουν ήδη σε ένα φουρτουνιασμένο Αιγαίο γνώσεων. Έχω παιδί που δίνει πανελλαδικές… Επιστρατεύτηκαν τα όνειρα του, δώδεκα χρόνια τώρα, από εσάς του συστήματος. Γιατί δεν βγήκες να διαμαρτυρηθείς και για αυτό; Γιατί δεν καταδίκασες […]

περισσότερα...

Μια μητέρα γράφει… για τη μητέρα της, της Αναστασίας Κορινθίου

Μητέρα…μάνα… μαμά! Όλη η γλύκα του κόσμου ικανή να απαλύνει κάθε πίκρα σε όποια ηλικία, γιατί οι πίκρες ηλικία δεν έχουν,  ούτε οι πόνοι! Η μάνα έβαζε τραυμοπλαστ και ιώδιο στις πληγές, σαν χτυπούσαμε στην αλάνα παίζοντας κυνηγητό στις καρδιές… μάνα τι θα βάλεις σαν παίζουμε κρυφτό στην ενήλικη ζωή μας; Μάνα πες μου….μάνα έγινα, μα παιδί σου είμαι, ακόμη. Πως είναι μια μάνα-παιδί; Πως εκπαιδεύεται ένα παιδί να γίνει, μάνα; Είναι κάτι που κυκλοφορεί στα γονίδια, στο αίμα, στην […]

περισσότερα...

Ένα πάζλ, καμία εικόνα, του Μιχάλη Παπαμιχαήλ

Η επικαιρότητα είναι χόμπι. Θαυμάζω τους ανθρώπους που παρακολουθούν την επικαιρότητα κατ’ επάγγελμα, άλλωστε κάποτε ήθελα να γίνω κι εγώ ένας από αυτούς. Ωστόσο, το μάταιο του πράγματος είναι για μένα πλέον αδιαμφισβήτητο και δεν μπορώ να μοιραστώ την υπομονή ή την πειθαρχία των δημοσιογράφων. Έτσι, αποφάσισα να γίνω ένας χομπίστας της επικαιρότητας. Ένεκα των φορτισμένων γιορτινών ημερών, μπορεί κανείς να αναρωτιέται αν είναι καλός άνθρωπος, καλός χριστιανός, καλός οτιδήποτε… Αναρωτιέται για αυτά που έχουν σημασία στο διηνεκές, όχι για […]

περισσότερα...

Σκέψεις… κατόπιν εορτής…, της Χριστίνας Καλογεροπούλου

«Κοίτα! Γεμάτη είναι η εκκλησία. Δεν χωράνε να μπούνε μέσα!» αναφώνησε έκπληκτη μία γυναίκα στο φίλο της που καθόταν δίπλα μου στο προαύλιο και περίμενε καρτερικά να ψάλει ο παπάς το ‘Δεύτε λάβετε φως εκ του ανεσπέρου φωτός και δοξάσατε Χριστόν τον αναστάντα εκ νεκρών’, να ανάψουν τα φώτα και να παραλάβει και εκείνη το φως για να πάει σπίτι της να απολαύσει τη μαγειρίτσα που την περίμενε ζεστή, ζεστή. «Ναι, δεν βλέπεις;» της αντιγύρισε ο άντρας «Όλοι οι πιστοί […]

περισσότερα...

Μητέρα δεν είναι μόνο αυτή που γεννά ένα παιδί, της Κατερίνας Βορεινάκη

Την Κυριακή 12/05/2013 όπως και κάθε δεύτερη Κυριακή του Μάη γιορτάζουμε τη ΜΗΤΕΡΑ. Γιορτάζουμε στο πρόσωπό της την τρυφερότητα, τη στοργή, την αγάπη, τη ζωή. ΜΗΤΕΡΑ όμως δεν είναι μόνο αυτή που γεννά, ΜΗΤΕΡΑ είναι και αυτή που αναθρέφει το παιδί το οποίο δεν είναι δικό της. Συνταγή για να γίνεις ανάδοχη μητέρα δεν υπάρχει. Χρειάζεται αγάπη, ενδιαφέρον και προσωπική θυσία για να μεγαλώσεις ένα παιδί το οποίο δεν είναι δικό σου. Ένα παιδί το οποίο δεν είναι το παιδί […]

περισσότερα...

Η μητέρα μου…, της Αναστασίας Χατζηιωάννου

Μια ανοιξιάτικη ηλιόλουστη ημέρα η βαρεμάρα και η κούραση περικύκλωναν το σπίτι μας με τη μουντή αύρα τους. Όλοι βαριόμασταν αφάνταστα να κάνουμε το οτιδήποτε, παρόλο που η μέρα ήταν τόσο φωτεινή, αλλά και ευχάριστη. Έτσι και εγώ βαριόμουν όπως όλους τους άλλους, ώσπου μου κατέβηκε μια περίεργη ιδέα στο μυαλό. Να πάω να ανοίξω το παλιό ξύλινο και ξεθωριασμένο συρτάρι με τα χρυσά χερούλια και να δω παλιές φωτογραφίες της οικογένειας. Με το που μου ήρθε η ιδέα, σηκώθηκα […]

περισσότερα...

Ρεζερβέ παγκάκια…, της Αναστασίας Κορινθίου

Η Ελλάδα αλλάζει, κάνει μπότοξ και λιποαναρρόφηση. Θέλει να βγει στην πίστα. Δεν θέλει να σπουδάσει Φιλολογία και φιλοσοφία σαν μεγαλώσει, θέλει να γίνει Πάολα! Μουσικές και αρώματα. Ομίχλη και βροχή. Σκοτάδι και καπνός. Η ζωή στην Ελλάδα του σήμερα. Το καλοκαίρι στην χώρα του ήλιου άλλαξε. Δεν είναι λίγο κρασί λίγο θάλασσα και το αγόρι μου. Είναι μια φούσκα, όχι καν φουσκοθαλάσσσια! Ξύπνα, συνεπιβάτη στην βαρκούλα αυτή που γέρνει. Δες! Τα πιο όμορφα πράγματα στη ζωή είναι σκοτεινά, τα […]

περισσότερα...

Ανάδοχη αγκαλιά: για τα παιδιά της καρδιάς…

«Η αγάπη που αποδέχεται την ευθύνη και τις υποχρεώσεις της, είναι αγάπη που δεν ενδιαφέρεται πρωτίστως για τα προνόμιά της αν και είναι ευγνώμων για όποια έχει απ΄ αυτά. Βλέπει τον εαυτό της κυρίως όχι ως ένα συναίσθημα, αλλά ως ένα επιλεγμένο τρόπο ζωής και την απασχολεί περισσότερο η αφοσίωση παρά ο ενθουσιασμός….π. Φιλόθεος Φάρος «Η διαχείριση της αγάπης». Όπως συνηθίζουμε να λέμε η αγάπη της μητέρας είναι η πιο μεγάλη από όλες και μητέρα δεν είναι μόνο αυτή που […]

περισσότερα...

Σκέψεις ακολουθώντας τον Επιτάφιο, του Τάσου Ανθουλιά

Το βράδυ της περασμένης Μεγάλης Παρασκευής ακολουθήσαμε με τη γυναίκα μου την περιφορά του Επιταφίου από την εκκλησία του Προφήτη Ηλία στο Παγκράτι. Πολύς κόσμος και αρκετοί οικονομικοί μετανάστες (που θέλουν να ενταχθούν στην πολιτιστική μας παράδοση). Η γυναίκα μου (που πέρασε τα παιδικά και εφηβικά της χρόνια στο Παρίσι) εξακολουθεί ακόμα να εντυπωσιάζεται με τη μεγάλη διαφορά που βλέπει στη σχέση των Ελλήνων με τη θρησκεία – πολύ διαφορετική με εκείνη των καθολικών. Και πράγματι, έτσι είναι. Περπατώντας στη […]

περισσότερα...

Αναστάσεως ημέρα…, της Σέβης Νικολάου

Μεγάλη Πέμπτη σήμερα και μόλις τέλειωσα με το βάψιμο των αυγών. Σε λίγο θα χτυπήσουν οι καμπάνες και μέσα από τα δώδεκα Ευαγγέλια θα παρακολουθήσουμε για μια ακόμα φορά την πορεία του Ιησού προς τον Γολγοθά και τη Σταύρωση. Δεν θα σταθώ καθόλου σ΄ αυτό το κεφάλαιο, αρκετά βιώσαμε τη θλίψη, την προδοσία και την απογοήτευση σαν λαός τα τρία τελευταία χρόνια. Σαν την θριαμβευτική είσοδο του Ιησού την Κυριακή των Βαΐων, νοιώσαμε κι εμείς θριαμβευτές και εθνικά υπερήφανοι με […]

περισσότερα...