Category: κοινωνία

Οι νέες κοινωνικές συνθήκες όπως τις γνωρίσαμε μέσα από δημοφιλείς τηλεοπτικές σειρές, του Μιχάλη Καβουκλή

Τα κοινωνικο-οικονομικά δεδομένα στη χώρα μας αλλάζουν. Για πρώτη φορά ίσως στα χρονικά της, η χώρα μας βιώνει μία πλήρη εφαρμογή της ελεύθερης αγοράς στις εργασιακές σχέσεις, στα πλαίσια της κατάργησης των δικαιωμάτων ή προνομίων που χαίρουν, δίκαια ή άδικα, οι εργαζόμενοι σε ολόκληρη την Ευρώπη. Στην απέναντι πλευρά του Ατλαντικού, η κατάσταση αυτή είναι ένα υπαρκτό γεγονός εδώ και δεκαετίες. Οι οικονομικές και κοινωνικές νόρμες που διέπουν τη ζωή του μέσου Αμερικανού τα τελευταία 20 χρόνια έχουν δημιουργήσει μία […]

περισσότερα...

Τι σημαίνουν… οι λιγούρες;, επιμέλεια Κική Τσακίρη

Και ενώ αποφασίζουμε να νηστέψουμε με πάθος και ακολουθώντας τις παραδόσεις νιώθουμε την λιγούρα για κάθε τι απαγορευμένο την περίοδο της νηστείας να μας κατακλύζει. Και αυτό λένε οι επιστήμονες έχει σχέση με τον ψυχισμό και τα συναισθήματα μας και μάλιστα όχι για όλες τις τροφές, αλλά για ορισμένες κατηγορίες. Προφανώς και τις μέρες  που θεωρούμε ως ακατάλληλες ασυνείδητα, αλλά βαθιά μέσα μας η λιγούρα αλλά λέει… Πιεσμένοι, πικραμένοι, απογοητευμένοι μασάνε ποπ κορν, πατατάκια, και ότι τραγανό τους βρίσκεται. Ένας […]

περισσότερα...

Μετριότης μετριοτήτων… και;, της Αναστασίας Κορινθίου

Έληξε η απεργία… νοσοκομεία, εκπαιδευτικοί… και δεν συμμαζεύεται… Και; Και… και δεν θέλω να ακούσω Παντελίδη, δεν θέλω να ξέρω αν συνοδεύεται ή όχι, γιατί τι με νοιάζει εμένα στη τελική; Και εμείς ερωτευτήκαμε κύριε αλλά δεν κάναμε και έτσι. Με γαρίφαλο να μου το πετούν μαζί με το καλάθι στο κεφάλι εγώ δεν το έπαθα το μοιραίον, (άντε κανα καρούμπαλο στην εσχάτη) με γαρδένια σε ταβερνάκι ναι, (εκεί το ομολογώ τα βλέπεις τα αστεράκια)! Και; Και δεν θα έρθω […]

περισσότερα...

Αύριο θα είναι μια άλλη μέρα, της Χριστίνας Καλογεροπούλου

Γράφω σβήνω… γράφω σβήνω. Για να βρω έναν τρόπο να εκφράσω τις μύχιες σκέψεις μου, που με βασανίζουν αρκετά βράδια τώρα. Διότι, ως γνωστόν, την ημέρα, σπάνια έχεις το χρόνο να σκεφτείς. Και πώς να αφιερώσεις αλήθεια έστω μερικές στιγμές στον εαυτό σου, όταν βομβαρδίζεσαι από τις εξελίξεις αδιάλειπτα και δεν προλαβαίνεις να ανασάνεις από τις ατέρμονες υποχρεώσεις; Όμως, λένε πως ο πιο απλός τρόπος είναι συχνά και ο καλύτερος, γι’ αυτό ας σας πω αψιμυθίωτα και ειλικρινά τι πραγματικά […]

περισσότερα...

Το γλωσσικό δίλημμα στη Θράκη, της Μαριλένας Καραφώτη

Σε μια χώρα όπως η Ελλάδα, που η γλωσσική και θρησκευτική ομοιογένεια παρουσιάζουν πολύ υψηλό ποσοστό επί του πληθυσμού, υπάρχει ένα κομμάτι αυτού που χαρακτηρίζεται επισήμως ως μειονότητα θρησκευτική και γλωσσική. Είναι αυτό των τουρκόφωνων μουσουλμάνων της Θράκης. Ένα φαινόμενο ιδιαιτέρως ενδιαφέρον τόσο για τους λόγους και τις συγκυρίες που το προκάλεσαν και το συντηρούν, όσο και για τη μετέπειτα εξέλιξή του μέσα στα όρια μιας ευρωπαϊκής χώρας που θεωρεί την παιδεία ως ανθρώπινο δικαίωμα. Η ρήση «Μία γλώσσα ένας […]

περισσότερα...

Η υγεία, η θεραπεία και το κέρδος… της Κικής Τσακίρη

Με ετήσια κέρδη 500 δις ευρώ, η βιομηχανία φαρμάκων σημειώνει απίστευτα κέρδη βασισμένη στο υπάρχων καθεστώς, που αφορά την στήριξη σε κατοχυρωμένα με ευρεσιτεχνία φάρμακα. Με αυτές τις συνθήκες η πρόληψη ή ακόμα και η εξάλειψη ασθενειών δεν είναι κερδοφόρα υπόθεση για την φαρμακευτική βιομηχανία, αλλά μάλλον αντίθετη προς τα συμφέροντα της. Οπότε η αντίδραση τους είναι στην κατεύθυνση της συνέχισης ενός κατεστημένου χρόνων, που εξυπηρετεί μόνο τα δικά τους οικονομικά συμφέροντα και αποδεκατίζει ανθρώπους, που θα μπορούσαν να είχαν […]

περισσότερα...

Η γνώση, δύναμη της αλλαγής, της Χριστίνας Καλογεροπούλου

Υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων σε μια πόλη. Ο “πολίτης”, αυτός που συμμετέχει ενεργά στα κοινά, ψηφίζει και ενημερώνεται, και ο “ιδιώτης”, αυτός που απαξιώνει τους πολιτικούς θεσμούς, που απέχει από την πολιτική κοινωνία και καθετί που την αφορά, κοιτώντας μονάχα τις ιδιωτικές του υποθέσεις. Τουλάχιστον κάπως έτσι διαχώριζαν οι αρχαίοι Έλληνες τους ανθρώπους και θεωρούσαν τη δεύτερη κατηγορία αξιοκαταφρόνητη και όνειδος για την πόλη. Δεν νοούταν άνθρωπος που να ζούσε και να δρούσε ατομικιστικά, έξω από τα πλαίσια του ‘εμείς’. […]

περισσότερα...

Το Γιανγκ μέσα στο Γιν, της Μαριλένας Καραφώτη

Ψάχνοντας την ετυμολογία της λέξης κρίσης βρήκα το εξής: η απότομη όξυνση ενός προβλήματος. (π.χ. «οικονομική κρίση).Και μου ήρθε αναλαμπή. Αν η κρίση είναι πρόβλημα, τότε πάντα σε κάθε ένα δεν υπάρχει και μία λύση; Φταίει που μπήκε η Άνοιξη, φταίει που η τηλεόραση μου χάλασε, φταίει που κουράστηκα τη μαύρη θλίψη 3 χρόνων τώρα, δεν ξέρω… Το μέλλον αβέβαιο, η ανασφάλεια στο κόκκινο και κανείς δεν μπορεί να σταθεί στα πόδια του. Πραγματικά κανένας απ’ τους γύρω μου δε […]

περισσότερα...

Ο φόβος της οικειότητας και οι τέσσερις τύποι δεσμού

Μεταξύ 1960 και 1970, ο John Bowlby, Άγγλος ψυχίατρος και ψυχαναλυτής, ανέπτυξε τη Θεωρία της Προσκόλλησης ή Δεσμού( Attachment theory) η οποία εξηγεί τη δυναμική των ανθρώπινων σχέσεων καθώς και τις όποιες ανασφάλειες μπορεί να υπάρχουν σε αυτές. Με απλά λόγια, η θεωρία αυτή πρεσβεύει ότι η σχέση που είχαμε ως βρέφη με τους γονείς μας ή με τους ανθρώπους που μας φρόντιζαν, παίζει καθοριστικό ρόλο στο πώς θα σχετιζόμαστε σε όλες τις σχέσεις μας στο μέλλον και κατά συνέπεια […]

περισσότερα...

Η νέα γενιά μπροστά, της Κατερίνας Σταματελοπούλου

Οι όμορφες ειδήσεις όπως αυτή της βράβευσης της Ελένης Αντωνιάδου ως γυναίκα της χρονιάς στη Βρετανία, μας γεμίζουν χαρά και ικανοποίηση για τις επιτυχίες των νέων Ελλήνων στο εξωτερικό. Βέβαια στο εσωτερικό της χώρας η πραγματικότητα έχει μια άλλη διάσταση και αφορά την ανεργία των νέων στην πιο παραγωγική τους ηλικία. Με στατιστικά στοιχεία που δίνουν 40% στις ηλικίες 25-35, μόνο θλίψη μπορούμε να νιώθουμε για την περιθωριοποίηση μιας γενιάς μορφωμένης περισσότερο από τις προηγούμενες, που βλέπει όμως ένα μέλλον […]

περισσότερα...