Category: κοινωνία

Αναρωτιέμαι τι σκέφτεσαι, της Αναστασίας Κορινθίου

Φατσοβιβλίο μου δεν ξέρω πια, όλα έγιναν like και σκουντήματα. Είδηση της στιγμής με μια φωτογραφία και μια κοινοποίηση κατάστασης. Τι σκέφτομαι; Παίρνω πονηρό βλέμμα ξανθιάς σκεπτόμενης που θέλει να κάνει ζαβολιά! Θέλω να παίξω με τις λέξεις, μπορώ ή να πάρω άδεια; Έλα να παίξουμε με τις λέξεις εδώ στο Ελληνικό φατσομπούκι που χάθηκαν οι έννοιες… Κρύφτηκαν οι λέξεις και θέλουν να τις βρούμε. Που να πήγαν άραγε; Πίσω από μαυροπίνακα ή Interactive board που είναι και της μοδός; […]

περισσότερα...

Κοίτα με… και δες με, της Αναστασίας Κορινθίου

Θέλω για λίγο να μάθω πως είναι να βλέπεις τον κόσμο φιλτραρισμένο, με γυαλιά ηλίου. Πώς άραγε είναι να σου δίνει μπόι η εξουσία, το χρήμα, η υπεροψία; Πως άραγε βολεύεται η καρδιά καλύτερα, ξαπλωμένη τα ανάσκελα με τα πόδια ανοιχτά… έτοιμη να δεχτεί μέσα της την αλαζονεία, την δηθενιά, τον νεοπλουτισμό; Αναρωτιέμαι, θα μου πήγαινε με το χρώμα των ματιών μου μια υποψία μίσους στα μάτια, για άλλα μάτια που βλέπουν τον κόσμο αλλιώς; Για μάτια που ονειρεύονται ξύπνια […]

περισσότερα...

Έρευνα: 4 στους 10 Έλληνες χρειάζονται βοήθεια, του Βαγγέλη Γεωργίου

Ιδιαίτερα ενδιαφέροντα είναι τα ευρήματα της πανελλαδικής έρευνας κοινής γνώμης που παρουσίασε το Human Grid, μια πρωτοβουλία του TEDxAthens για τη συστηματική καταγραφή και δικτύωση των εθελοντικών οργανώσεων και συλλογικών δράσεων αλληλεγγύης που δραστηριοποιούνται στη χώρα μας. Η έρευνα πραγματοποιήθηκε από την εταιρεία κοινωνικής έρευνας qed σε δείγμα 1.001 ατόμων και αποτυπώνει τις στάσεις και πεποιθήσεις της ελληνικής κοινωνίας σε σχέση με τον εθελοντισμό και τις συλλογικές δράσεις κοινωνικής αλληλεγγύης. Έτσι, τα βασικά ευρήματα της έρευνας είναι: Σημαντική αύξηση της […]

περισσότερα...

Η χρονιά του τίποτα…, της Αναστασίας Κορινθίου

Αυτή που ζούμε δεν είναι η χρονιά του δράκου κι ας θέλουν να πιστέψεις ότι είναι, αλλά η χρονιά του τίποτα. Εθιζόμαστε λίγο λίγο ως λαός στην ανοησία, στα ρηχά, στις ξέρες που τα ξέρουν όλα. Το 2013 είναι η χρονιά που το ασήμαντο μεταμφιέζεται σε σημαντικό. Φοβάμαι για μένα φοβάμαι για σένα φοβάμαι για το παιδί. Αυτό το παιδί που βλέπει να πετούν πέτρες σε θέατρα από έξω, που σε λίγο και βιβλία θα δει να καίνε που θα […]

περισσότερα...

Το Α και το Ω μιας λέξης με νόημα…,της Αναστασίας Κορινθίου

Το A και το Ω της ζωής μου η αγάπη, το δικό μου αλφαβητάρι η δική μου γλώσσα. Οι λέξεις το αγαπημένο μου παιχνίδι, σαν κυβάκια που φτιάχνεις πύργους στέρεους, καλύτερα από αμμουδερούς. Το Α και το Ω μου ένα ΑΓΑΠΩ… Α γαπ Ω! Α γαπ Ω εσένα που μου μοιάζεις και σένα που δεν μου μοιάζεις. Τι κι αν είμαστε ίδιοι ή διαφορετικοί, αφού στην μοιρασιά θα τα βρούμε ψαρεύοντας κομμάτια από το σύμπαν που μας ενώνει. Α γαπ […]

περισσότερα...

Περί ιδανικής φιλίας…, της Μαριλένας Καραφώτη

Είναι η ίδια. Σχεδόν η ίδια δηλαδή. Χρόνια περνάνε και αν όχι τελικά εκείνη, τα συναισθήματα είναι τα ίδια. Είναι η καλύτερη σου φίλη. Ένας καφές χρειάστηκε… Όλα τα προβλήματα σου ξαφνικά στο μηδέν, και στο πρόσωπο της βλέπεις ξανά το κορίτσι με τα χρωματιστά σορτς, τα φουντωτά μαλλιά και τις τρελές ιδέες για κοπάνα απ’ το σχολείο. Γίνεται να μην πέρασε μία μέρα; Ναι συμβαίνει και νιώθεις πάλι δεκαέξι. Τους δικούς σου ανθρώπους τους καταλαβαίνεις. Δεν είναι απαραίτητα εκείνοι […]

περισσότερα...

Εσύ αναπνέεις;, της Αναστασίας Κορινθίου

Νιώθω κλειστοφοβία στην χώρα μου, συγχώρα με που δεν νιώθω ξενοφοβία σαν εσένα, μα κλειστοφοβία. Νιώθω τρόμο και πανικό σαν να κλείστηκα σε ασανσέρ μόνη μου μαζί με άλλα 10.000.000 πατριωτάκια, μαυρόασπρα πλήκτρα σε πιάνο που παίζει εμβατήρια πολέμου. Ένα χαλασμένο ασανσέρ η Ελλάδα μου; Αιωρείται ανάμεσα σε αιώνες και ιστορία σε λάθη επαναλαμβανόμενα. Πατώ τα κουμπιά να με βγάλει στο αύριο μα τίποτα. Ουρλιάζω μα δεν με ακούει. Φταίει που φορώ άσπρα; Δεν αερίζεται σου λέω από πουθενά αυτός […]

περισσότερα...

Η ενσωμάτωση των διακρίσεων, του Μιχάλη Παπαμιχαήλ

Για να γράψω το παρόν προσπάθησα να ξεχάσω ό,τι ξέρω. Θεώρησα ότι έτσι θα διασφαλίσω μια αντικειμενική και ψύχραιμη ματιά στο νομοσχέδιο κατά της ρατσιστικής βίας. Θεώρησα ότι μια αντικειμενική και ψύχραιμη ματιά θα με οδηγήσει στο φως, ακόμα και αν χρειαστεί εν τω μεταξύ να απορρίψω τον ποινικό κώδικα όπως τον γνωρίζουμε. Επιτάσσοντας μόνο την στοιχειώδη λογική λοιπόν, αναρωτιέμαι γιατί δεν επαρκεί ο υπάρχων νόμος και πρέπει να χωρίσουμε την βία σε κατηγορίες με γνώμονα τα ειδικά χαρακτηριστικά του […]

περισσότερα...

Συνειδητοποιώντας την κρίση!, της Χριστίνας Καλογεροπούλου

Δύσκολο εγχείρημα, παρόλα αυτά συνέβη και σε εμένα! Είμαι πλέον απόλυτα πεπεισμένη για την ύπαρξή της. Αλλά ας εξηγηθώ. Όχι, δεν την κατάλαβα ακριβώς από τις ατέρμονες καθημερινές συζητήσεις γι’ αυτή. Να, ας πούμε τις προάλλες, περνούσα από ένα ασφυκτικά (!) γεμάτο εστιατόριο στο κέντρο της Αθήνας, και πήρε το αυτί μου –φύσει περίεργη καθώς είμαι και έχοντας αυτή τη συνήθεια να κοιτάζω τα φαγητά στα υπόλοιπα τραπέζια- μια θαμώνα του εστιατορίου να εκσφενδονίζει όλο στόμφο μα και αγανάκτηση στην […]

περισσότερα...