Ο ιδιαίτερος “Φάουστ” στη Στέγη Γραμμάτων και Τέχνων, της Χριστίνας Καλογεροπούλου

0DA167E63AAF5DCE938F187A2D9CA8EE

Η πρώτη μου επαφή με τη σκηνοθεσία του Μιχαήλ Μαρμαρινού ήταν στην παράσταση Φάουστ του Γκαίτε, που φιλοξενείται από τις 15 Ιανουαρίου έως τις 2 Φεβρουαρίου (εκτός από Δευτέρα-Τρίτη) στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών. Με όλους όσους μίλησα, ρωτώντας τους τη γνώμη τους για τη δουλειά του Μαρμαρινού, σε ένα πράγμα συμφωνούσαν: είναι ένας άκρως ιδιαίτερος σκηνοθέτης με εξίσου ιδιαίτερες δημιουργίες.

Σε μία τετράωρη παράσταση, ο Μιχαήλ Μαρμαρινός προσπάθησε να βυθίσει τους θεατές στα ερεβώδη στενά του μυαλού του Φάουστ, ενός άντρα που πούλησε την ψυχή του στον Διάβολο, με προεξάρχοντα της θεατρικής ομάδας τον Ακύλλα Καραζήση στον ομώνυμο και πρωταγωνιστικό ρόλο. H κεντρική σκηνή της Στέγης, που έχει ανά καιρούς φιλοξενήσει παραστάσεις ποικίλου ύφους, φάνταζε κάτι παραπάνω από ιδανική για τις εναλλαγές τόσο του φωτός όσο και του χώρου που χρειαζόταν η παράσταση. Η μετάφραση που χρησιμοποιήθηκε δεν ήταν άλλη από την έμμετρη μετάφραση του Πέτρου Μάρκαρη, που κυκλοφορεί από το 2001 από τις εκδόσεις Γαβριηλίδης.

Η παράσταση ξεκίνησε ξαφνικά, όπως ξαφνικά ήρθε και το τέλος της. Μάλιστα, το τέλος, δεν θα μπορούσε κατά τη γνώμη μου να αποτυπωθεί ιδανικότερα. Η ίδια η παράσταση όμως, σε άλλους άρεσε και επομένως παρέμειναν στις θέσεις τους μέχρι τα μεσάνυχτα που ολοκληρώθηκε, ενώ άλλοι εγκατέλειψαν τη Στέγη στο 20λεπτο διάλειμμα που ξεκούραζε θεατές και ηθοποιούς κάπου μετά τις πρώτες δύο ώρες. Δίχως να έχω δει κάποια προηγούμενη παράσταση του σκηνοθέτη, δεν έχω τη δυνατότητα συγκρίσεως. Ωστόσο, αυτό δεν με αποτρέπει από το να δηλώσω πως αξίζει κάποιος να την παρακολουθήσει. Όχι μόνο για τον ιδιαίτερο – και ίσως για κάποια πιο συντηρητική ματιά σοκαριστικό, αφού δεν εκλείπει και το γυμνό των σωμάτων των ηθοποιών – τρόπο που είχε ο Μιχαήλ Μαρμαρινός να αποδώσει το έργο, αλλά και για μία θεατρική ομάδα καλοδουλεμένη και σμιλευμένη στα χέρια του άκρως ιδιαίτερου σκηνοθέτη της.

Όσοι αντέξουν ολόκληρο το τετράωρο, σίγουρα βγαίνοντας από τη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών θα έχουν ένα θέμα συζήτησης που θα τους απασχολήσει για τις επόμενες ημέρες. Γιατί μία παράσταση, όταν καταφέρνει να εντυπώνεται στο μυαλό του θεατή της, μπορεί να θεωρηθεί πετυχημένη.

Πότε; 15 Ιανουαρίου – 2 Φεβρουαρίου 2014 20:00
Πού; Κεντρική Σκηνή, Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών Ίδρυμα Ωνάση, Λεωφόρος Συγγρού 107-109
Τιμές: 15 – 18 – 28 € , Μειωμ. 10 – 12 – 15 € , Άνεργοι 5 €

Published by

Χριστίνα Καλογεροπούλου

Γεννήθηκε ένα ανοιξιάτικο πρωινό του Μαΐου. Ήταν 5 χρόνια πριν τη νέα χιλιετία. Αποφοίτησε από την Ελληνογερμανική Αγωγή και προσώρας φοιτά –προσπαθεί τουλάχιστον- στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών, στο τμήμα Φιλοσοφίας , Παιδαγωγικής και Ψυχολογίας. Μιλάει στα Αγγλικά, στα Γερμανικά και στα Γαλλικά. Λατρεύει τη λογοτεχνία, τον κινηματογράφο, τα ταξίδια και το κόκκινο κρασί. Τα υπόλοιπα, μέσα από την πένα της.
Prev Ποιος ήταν ο Γερμανός στρατηγός που ταπείνωσε πρωτότυπα την Ελλάδα; του Βαγγέλη Γεωργίου
Next Πολιτικοί και τρομοκράτες αρμοδίως, του Μιχάλη Παπαμιχαήλ