Your world of Wordpress Themes, Wordpress Templates by WpDance

Home » art-flust » Ready Player One, του Πάνου Λιάκου

Ready Player One, του Πάνου Λιάκου

Πάνος Λιάκος Μαρ 28,2018 0 Σχόλια

Δεύτερη ταινία του Στίβεν Σπίλμπεργκ που βλέπουμε μέσα στο 2018, το Ready Player One κινείται σε διαφορετική κατεύθυνση από το περισσότερο πολιτικό The Post.

ready player one

Ο αγαπημένος παραμυθάς του Χόλυγουντ επιστρέφει στο είδος της επιστημονικής φαντασίας- μέσα από το οποίο καθιερώθηκε στη συνείδηση των κινηματογραφόφιλων- προσπαθώντας βέβαια αυτή τη φορά να προσεγγίσει το ύφος του σύγχρονου blockbuster.

Εάν ανατρέξετε σε οποιαδήποτε Ιστορία του Κινηματογράφου θα διαπιστώσετε ότι ο όρος blockbuster πήρε την πλήρη του διάσταση το 1975 όταν χρησιμοποιήθηκε για να περιγραφεί η επιτυχία των Σαγονιών του καρχαρία του Στίβεν Σπίλμπεργκ. Από τότε χρησιμοποιείται ως όρος για τις υπερπαραγωγές που γνωρίζουν τεράστια επιτυχία στο box-office ενώ αποτελούν ένα ξεχωριστό είδος στο οποίο τα μεγάλα στούντιο ποντάρουν πολλά. Κι αν το blockbuster του Σπίλμπεργκ κατάφερνε να προσφέρει τόσο ενδιαφέροντες χαρακτήρες, σκέψεις που κουβαλούσες μαζί σου και μετά την προβολή όσο και υπερθέαμα (χαρακτηριστικότερο παράδειγμα οι Στενές επαφές τρίτου τύπου-1977), το είδος από τα μέσα της δεκαετίας του 1990 και έπειτα έχει να επιδείξει κυρίως επιτεύγματα στα οπτικοακουστικά εφέ που στις περισσότερες περιπτώσεις κυριαρχούν δίχως να υποστηρίζονται από την κατάλληλη πλοκή- προσφέροντας παρόλα αυτά διασκεδαστικές στιγμές.

Με το Ready Player One ο Σπίλμπεργκ απομακρύνεται από τον παλιό (blockbuster) εαυτό του. Το σενάριο της ταινίας βασίζεται σε βιβλίο του Έρνεστ Κλάιν που αφορά στην ψηφιακή πραγματικότητα, βρίθει αναφορών στην ποπ κουλτούρα των 80’s- δεκαετία όπου σηματοδοτεί και την απαρχή της φρενίτιδας γύρω από τα ηλεκτρονικά παιχνίδια και τις κονσόλες- και στοχεύει περισσότερο στη διασκέδαση μέσω των σκηνών δράσης και των εφέ παρά στην ανάπτυξη χαρακτήρων ή σε βαρύγδουπα μηνύματα σχετικά με τον ψηφιακό κόσμο. Όχι ότι λείπουν εντελώς, απλώς δεν φωνάζουν την παρουσία τους, προκύπτουν μέσω της πλοκής (το γεγονός παραδείγματος χάριν ότι η κοπέλα της ιστορίας ντρέπεται να συναντηθεί με τον κεντρικό ήρωα εκτός παιχνιδιού, προτιμώντας αρχικά να μείνει κρυμμένη πίσω από το avatar της). Η ευφάνταστη ιστορία του Ready Player One τοποθετείται σε ένα δυστοπικό 2045 όπου οι πολίτες βρίσκουν διέξοδο στην ηλεκτρονική πραγματικότητα και σε πλατφόρμες όπως το OASIS. Ο δημιουργός της πετυχημένης αυτής πλατφόρμας έχει πεθάνει αφήνοντας όμως πίσω του στοιχεία για ένα παιχνίδι στο οποίο ο νικητής θα γίνει ο απόλυτος άρχοντας του OASIS. O κεντρικός ήρωας (Τάι Σέρινταν) του φιλμ καταφέρνει να βρει κάποια κλειδιά αλλά παράλληλα έχει να αντιμετωπίσει και τους παίκτες μιας αντίπαλης εταιρείας που επιζητά την κυριαρχία.

Καθώς δεν έχουμε να πούμε πολλά πράγματα γύρω από τους χαρακτήρες και τη μανιχαϊστική σύγκρουση (καλό-κακό), αξίζει να σταθούμε στο πώς ακριβώς ο Στίβεν Σπίλμπεργκ διαχειρίζεται μια ταινία που βασίζεται σχεδόν εξ’ ολοκλήρου στα οπτικά εφέ της. Καθότι είναι ένας από τους κορυφαίους story-tellers στην ιστορία του σύγχρονου κινηματογράφου, καταφέρνει να σκηνοθετήσει τα εφέ αλλά και τη σκηνογραφία του με τέτοιο τρόπο που σε καμία των περιπτώσεων δεν προσιδιάζει στο σινεμά των άσχετων εκρήξεων του Μάικλ Μπέι ή στις χλαπάτσες της Marvel προσφέροντας πολλές στιγμές που η δράση μας έχει στην τσίτα (οι αγώνες ταχύτητας στο πρώτο μέρος του φιλμ) και άλλες- όπως η εναρκτήρια σεκάνς- όπου μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα δίνεται το στίγμα του κόσμου μέσα στον οποίο ζουν οι ήρωες. Φυσικά δεν γίνεται κανείς να προσπεράσει την μεγάλη σκηνή όπου στα πλαίσια του ηλεκτρονικού παιχνιδιού οι ήρωες βουτούν μέσα στο σύμπαν της Λάμψης του Κιούμπρικ. Θα πρέπει να την καταχάρηκαν αυτή τη στιγμή τόσο όσοι δούλεψαν στην ταινία αλλά πάνω απ’ όλα θα ενθουσιαστούν όσοι τη δουν.

Δεν είναι ένα έργο ζωής, μην τρελαθούμε. Το Ready Player One- ακόμη κι αν το τελευταίο μέρος του ήθελε συμμάζεμα στο μοντάζ- είναι πάνω απ’ όλα μια διασκεδαστική σύγχρονη blockbuster ταινία με την οποία περνάς υπέροχα κατά τη διάρκεια της προβολής-πολλώ δε μάλλον αν είσαι νοσταλγός της δεκαετίας του ’80.

 

Πάνος Λιάκος
Γεννήθηκε την πρώτη μέρα του δεύτερου μήνα του 1995. Από μικρό παιδί χωμένος μέσα στα λογοτεχνικά βιβλία και τον κινηματογράφο (εξ’ου και μύωψ). Στα τέλη του δημοτικού, αποφάσισε να καταφύγει μoνίμως στο μαγικό κόσμο των εικόνων. Οι πρώτες ταινίες που βλέπει και μαγεύεται είναι ο ‘’Λαβύρινθος του Πάνα’’, το ‘’Sweeney Todd’’ του Τιμ Μπάρτον (αν και δεν τα πάει καλά με τα μιούζικαλ αυτό το λάτρεψε) και το ‘’8 ½’’ του Φεντερίκο Φελίνι. Σπουδάζει Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου αλλά στην πραγματικότητα τον περισσότερο χρόνο του τον αφιερώνει για να μελετά μόνος του φιλμογραφίες σκηνοθετών, κινηματογραφικά κινήματα και τώρα τελευταία να παρακολουθεί και δημοσιογραφικές προβολές καινούριων ταινιών
Πάνος Λιάκος

Add To TwiiterRetweet This Post item information on FacebookShare This Stumble ThisStumbleUpon This Digg ThisDigg This Add To Del.icio.usBookmark This
Google+