Your world of Wordpress Themes, Wordpress Templates by WpDance

Home » flust-άρω » LGBT κοινότητα: το δικαίωμα έκφρασης της μοναδικότητας, της Χριστίνας Καλογεροπούλου

LGBT κοινότητα: το δικαίωμα έκφρασης της μοναδικότητας, της Χριστίνας Καλογεροπούλου

Χριστίνα Καλογεροπούλου Ιαν 15,2014 2 Σχόλια

istock_000016995701xlarge

Κάπου το καλοκαίρι του 2013, πληροφορήθηκα την εξής είδηση, όπως είχα ξαναγράψει . Το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ είχε κρίνει αντισυνταγματικό τον νόμο που υπερασπίζεται το δικαίωμα του γάμου που αφορά μονάχα σε ετερόφυλα ζευγάρια, και με πλημμύρισε αμέσως η αισιοδοξία πως η όλη προκατάληψη γύρω από την ομοφυλοφιλία αρχίζει, αργά αλλά σταθερά, να υποχωρεί. Για κάθε αλλαγή και πρόοδο, κάποιος πρέπει να κάνει την αρχή.

Τους επόμενους μήνες συνέβησαν κι άλλα γεγονότα που επέτειναν την αισιοδοξία μου. Εν αρχή, η Ζωή της Αντέλ. Μια ταινία που απέσπασε μάλιστα και τον Χρυσό Φοίνικα, το ανώτερο βραβείο στο Φεστιβάλ των Καννών, κατά τη γνώμη μου όχι επειδή ήταν καταπληκτική ταινία, αριστοτεχνικά γυρισμένη με το πρωτότυπο σενάριο και τα υπόλοιπα που ακούστηκαν, αλλά καθώς διαφοροποιήθηκε σε ένα άκρως σημαντικό σημείο από τις υπόλοιπες ταινίες που έχουν βγει ανά καιρούς. Είναι η πρώτη ταινία που θίγει τόσο έντονα –και ίσως και γλαφυρά ή σοκαριστικά σύμφωνα με πολλούς – το θέμα της ομοφυλοφιλίας.

Το γεγονός πως η Ευρώπη και η Αμερική έχουν αρχίσει να στηρίζουν έμπρακτα και φανερά όσο περνά ο καιρός την LGBD κοινότητα, δεν θα μπορούσε να μην έχει ως επακόλουθο τη βράβευση αλλά και την προώθηση της εν λόγω ταινίας. Στην Ελλάδα μάλιστα, η Αντέλ Εξαρχόπουλος παρευρέθηκε μετά από την πρόσκληση του καλλιτεχνικού διευθυντή της εκδήλωσης «Νύχτες Πρεμιέρας», Ορέστη Ανδρεαδάκη, και παρουσιάστηκε η ταινία της την ημέρα της λήξης του Φεστιβάλ. Σύμφωνα με το Περιοδικό «Σινεμά», αλλά και τις λίστες του Χρήστου Μήτση και του Γιάγκου Αντίοχου που δημοσιεύθηκαν στο περιοδικό «Αθηνόραμα», η Ζωή της Αντέλ βρίσκεται στην πρώτη θέση και φωταυγεί ως πρώτη και καλύτερη ταινία του 2013, κάτι που με έκανε να σκεφτώ πως η κοινή γνώμη αρχίζει για τα καλά να αποδέχεται τη σεξουαλική διαφορετικότητα.

Άλλο ένα νέο, που με θορύβησε αλλά με γέμισε εξίσου με αισιοδοξία, ήταν η πρόσφατη παραδοχή του γερμανού ποδοσφαιριστή Τόμας Χιτζλσπέργκερ πως είναι ομοφυλόφιλος. Και άλλα ονόματα του αθλητικού χώρου όμως, όπως διάβασα στο Πρώτο Θέμα, έχουν αποβάλλει ανά καιρούς τους όποιους ενδοιασμούς και φόβους τους για στοχοποίηση και έχουν παραδεχτεί τις σεξουαλικές τους προτιμήσεις. Μεταξύ άλλων και ο Τζον Φάσανου, ή ο Ρόμπι Ρότζερς, αποδεικνύοντας πως οι ικανότητες και οι δεξιοτεχνίες ενός τομέα πρέπει να αφορούν την κοινή γνώμη, και όχι η προσωπική ζωή και η σεξουαλικότητα του καθενός.

Εν τέλει, μέσα σε όλα αυτά, το γεγονός που με συγκίνησε ιδιαιτέρως ήρθε πριν ούτε μία εβδομάδα. Διάβασα ένα τόσο αληθινό κείμενο του Αύγουστου Κορτώ, ενός Έλληνα συγγραφέα, με μια δεξιοτεχνική και γάργαρη πένα σαν το κρυστάλλινο νερό, ο οποίος ανοιχτά έχει παραδεχθεί την ομοφυλοφιλία του. Το κείμενο είχε τον τίτλο «Όταν φιλάω τον άντρα μου». Περιγράφοντας, λοιπόν, μια περίπτυξη δύο ετεροφυλόφιλων νέων σε ένα μπαρ όπου βρέθηκε, υπογράμμισε πως εάν κι ο ίδιος προέβαινε έστω και σε ένα φιλί προς τον φίλο του, τότε «… πέρα απ’ αυτούς που θα γυρίσουν να κοιτάξουν – άλλοι με περιέργεια, άλλοι με κατάπληξη, κάποιοι λίγοι με αδιαφορία και οι περισσότεροι με κάτι από μομφή – πολλοί είναι αυτοί που θα πουν ότι το φιλί μας είχε σκοπό να προκαλέσει. Ότι διατυμπανίζουμε την ομοφυλοφιλία μας. Και το πιο διαδεδομένο σχόλιο θα ήταν: «Δεν με νοιάζει τι κάνετε στο κρεβάτι σας, αλλά δεν είναι ανάγκη και να μας το τρίβετε στα μούτρα.» (Σε ελεύθερη απόδοση: με νοιάζει και με κόφτει. Κι επιπλέον, αν ένα κορίτσι φιλήσει το αγόρι του στον δρόμο, το κάνει για να σας τρίψει τον έρωτά του στα μούτρα, ή για να διαλαλήσει την ετεροφυλοφιλία του; Δεν νομίζω).»

Σε αυτό όμως που καταλήγει, με βρίσκει όχι μονάχα σύμφωνη, αλλά και ιδιαιτέρως χαρούμενη που υπάρχει ακόμη κόσμος που δεν διστάζει να υπερασπιστεί την προτίμησή του, δίχως ντροπή και δισταγμό. Γράφει: «Μονάχα αυτό ζητώ: όπως άφησα το ζευγαράκι στο μπαρ να χαρεί τις πολύτιμες στιγμές του, δίχως ποτέ να σκεφτώ ότι το αγκάλιασμά τους με αφορούσε στο ελάχιστο, να μου παραχωρήσετε κι εσείς την ίδια ελευθερία. Γιατί το ζητούμενο είναι η ευτυχία – κι αυτό για όλους μας είναι κάτι κοινό, κι αποδεκτό, και ιερό.»

Η Ρώσικη Ορθόδοξη Εκκλησία βέβαια, φαίνεται πως έχει βάλει στόχο να οδηγήσει τη χώρα με γοργούς ρυθμούς πολλά χρόνια πίσω, σε σκληρές και αναχρονιστικές εποχές. Όχι μόνο υπάρχει πρόθεση ποινικοποίησης της ομοφυλοφιλίας, αλλά προτάθηκε να διενεργηθεί δημοψήφισμα για να απαγορευτεί η ομοφυλοφιλία και μάλιστα με τιμωρία των LGBT, με στόχο την εξάλειψη τέτοιων προτιμήσεων.

Κοινώς, έχουμε φτάσει στο 2014 και ακόμη ακούγονται απόψεις που θυμίζουν Μεσαίωνα, απαιδευσία και σκοταδισμό. Βέβαια, εάν σκεφτεί κάποιος πως οι χώρες στις οποίες η ομοφυλοφιλία έχει ποινικοποιηθεί, είναι χώρες υποανάπτυκτες, του Τρίτου Κόσμου, με κατοίκους βυθισμένους στη φτώχεια και στην αμάθεια, ίσως να συνειδητοποιήσει πόσο παράλογες και παρωχημένες ηχούν απόψεις που δεν σέβονται τη διαφορετικότητα και την μοναδικότητα του ατόμου.

Με λίγη διορατικότητα, μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε πως είναι καθαρά θέμα χρόνου οι ομοφυλόφιλοι να αποκτήσουν ίσα δικαιώματα με τους ετεροφυλόφιλους. Γίνονται πολλές προσπάθειες και όσο περνά ο καιρός αυτές θα αυξάνονται. Αναχρονιστικές απόψεις, βέβαια, πάντοτε θα υπάρχουν, όπως πάντοτε υπήρχαν σε οποιοδήποτε θέμα, μα είναι κοντά η εποχή που θα κατοχυρωθούν δικαιώματα στην LGBT κοινότητα, είτε αρέσει είτε δυσαρεστήσει τους ομοφοβικούς. Όταν φτάσει αυτή η εποχή, και συνηθίσουμε στην ελευθερία και στο δικαίωμα έκφρασης της μοναδικότητας του καθενός, τότε θα είναι μια πολύ όμορφη εποχή.

Χριστίνα Καλογεροπούλου

Χριστίνα Καλογεροπούλου

Γεννήθηκε ένα ανοιξιάτικο πρωινό του Μαΐου. Ήταν 5 χρόνια πριν τη νέα χιλιετία. Αποφοίτησε από την Ελληνογερμανική Αγωγή και προσώρας φοιτά –προσπαθεί τουλάχιστον- στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών, στο τμήμα Φιλοσοφίας , Παιδαγωγικής και Ψυχολογίας. Μιλάει στα Αγγλικά, στα Γερμανικά και στα Γαλλικά. Λατρεύει τη λογοτεχνία, τον κινηματογράφο, τα ταξίδια και το κόκκινο κρασί. Τα υπόλοιπα, μέσα από την πένα της.
Χριστίνα Καλογεροπούλου

Add To TwiiterRetweet This Post item information on FacebookShare This Stumble ThisStumbleUpon This Digg ThisDigg This Add To Del.icio.usBookmark This
  • Jorge

    «Βέβαια, εάν σκεφτεί κάποιος πως οι χώρες στις οποίες η ομοφυλοφιλία έχει ποινικοποιηθεί, είναι χώρες υποανάπτυκτες, του Τρίτου Κόσμου, με κατοίκους βυθισμένους στη φτώχεια και στην αμάθεια.»
    Και εσύ ιδιαίτερα αμαθής μου ακούγεσαι. Σε ένα κείμενο για το ρατσισμό στην ουσία, για την ανάγκη για ίσα δικαιώματα ανεξάρτητα από οτιδήποτε μας χαρακτηρίζει,χρησιμοποιείς τέτοια φρασεολογία.

    Επιπλέον, ως μέλος αυτής της κοινότητας, για την οποία προφανώς δεν γνωρίζεις τίποτα, θα σε ενημερώσω. Αυτό το άρθρο δεν καταλήγει κάπου. Μας λες πόσο χαίρεσαι που άρεσε το «Η ζωή της Αντέλ» και πως με λίγη ΔΙΟΡΑΤΙΚΟΤΗΤΑ θα αποκτήσουμε όλοι σύνοτμα ίσα δικαιώματα. Σε συγκίνεί το κείμενο του Corteau και βρήκες θορυβώδες αλλά και αισιόδοξο πως κάποιοι αθλητές ανακοίνωσαν το ότι είναι γκέυ.
    Όλο το κείμενό σου ειναι ένας ύμνος στο political correct wave που μαστίζει την εποχή μας.

    • Χριστίνα Καλογεροπούλου

      Αρχικά ευχαριστώ για το χρόνο που αφιέρωσες να διαβάσεις το κείμενό μου. Τώρα κάποιες διευκρινήσεις. Ίσως η φρασεολογία μου να ήταν εύκολα παρεξηγήσιμη, αλλά σε διαβεβαιώνω δεν αναφέρομαι στις χώρες που ποινικοποιούν την ομοφυλοφιλία υποτιμητικά λέγοντάς τες υποανάπτυκτες. Σου παραθέτω τη λίστα με τις χώρες που έχουν ποινικοποιήσει την ομοφυλοφιλία για να δεις πως γεωγραφικά πολλές από αυτές ανήκουν εκεί όπου τις καταλογίζω.
      «1) Αφγανιστάν 2) Αλγερία 3) Αγκόλα 4) Αντίγκουα και Μπαρμπούντα 5) Μπαγκλαντές 6) Μπαρμπάντος 7) Μπελίζ 8) Μπουτάν 9) Μποτσουάνα 10) Μπρουνέι 11) Μπουρούντι 12) Καμερούν 13) Κομόρες 14) Ντομίνικα 15) Αίγυπτος 16) Ερυθραία 17) Αιθιοπία 18) Γκάμπια 19) Γoυιάνα 20) Γρενάδα 21) Γουινέα 22) Γκάνα 23) Ινδία 24) Ιράν 25) Τζαμάικα 26) Κένυα 27) Κιριμπάτι 28) Κουβέιτ 29) Λίβανος 30) Λιβερία 31) Λιβύη 32) Μαλάουι 33) Μαλαισία 34) Μαλδίβες 35)Μαυριτανία 36) Μαυρίκιος 37) Μαρόκο 38) Μοζαμβίκη 39) Μιανμάρ 40) Ναμίμπια 41) Ναουρού 42) Νιγηρία 43) Ομάν 44) Πακιστάν 45) Παλάου 46) Παπούα Νέα Γουινέα 47) Κατάρ 48) Σαμόα 49) Λαϊκή Δημοκρατία του Αγίου Θωμά και Πρίγκιπα 50) Σαουδική Αραβία 51) Σενεγάλη 52) Σεϋχέλλες 53) Σιέρα Λεόνε 54) Σιγκαπούρη 55) Νησιά Σολομώντα 56) Σομαλία 57) Νότιο Σουδάν 58) Σρι Λάνκα 59) Ομοσπονδία του Αγίου Χριστόφορου και του Νέβις 60) Σάντα Λουτσία 61) Άγιος Βικέντιος και Γρεναδίνες 62) Σουδάν 63) Σουαζιλάνδη 64) Συρία 65) Τανζανία 66) Τόγκο 67) Τόνγκα 68) Τρινιντάντ και Τομπάγκο 69) Τυνησία 70) Τουρκμενιστάν 71) Τουβαλού 72) Ουγκάντα 73) Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα 74) Ουζμπεκιστάν 75) Υεμένη 76) Ζάμπια 77) Ζιμπάμπουε »

      Παραδέχομαι πως δεν έχω εντρυφήσει ιδιαιτέρως στο θέμα γιατί δεν με έχει απασχολήσει τα προηγούμενα χρόνια. Δεν έχει τύχει να έχω κάποιον πολύ κοντινό μου άνθρωπο που να ανήκει σε αυτή την κοινότητα, επομένως δεν είναι πως έχω συνομιλήσει με κάποιον επί του θέματος. Έτσι λοιπόν, δεν είναι πως δεν γνωρίζω τ ί π ο τ α, γνωρίζω απλώς τα λίγα που έχω διαβάσει και έχω κρίνει από τη γενικότερη κατάσταση που επικρατεί. Δεν δήλωσα ποτέ επαΐων του θέματος, τη γνώμη μου απλώς καταθέτω.

      Το άρθρο θέλω να καταλήξει στο συμπέρασμα πως πρέπει να χαιρόμαστε και να συνειδητοποιήσουμε σιγά σιγά όσοι δεν το έχουμε ήδη κάνει πως τα άτομα που είναι ομοφυλόφιλα δεν πρέπει ούτε να στοχοποιούνται ούτε να περιορίζονται τα δικαιώματά τους -όπως θεωρούν για παράδειγμα ακόμη και άνθρωποι της Εκκλησίας και στη χώρα μας και σε άλλες χώρες. Προσπάθησα να συλλέξω και να καταθέσω διάφορα διάσπαρτα γεγονότα που αποδεικνύουν πως η εποχή αλλάζει και πως από εκεί που κάποτε κανείς δεν τολμούσε να εκφράσει τη διαφορετικότητά του τώρα όλο και περισσότεροι το κάνουν. Οπότε ναι, χάρηκα για την ύπαρξη μιας ταινίας σαν της Αντέλ, αν και προσωπικά δεν την θεώρησα κανένα ιδιαίτερο σκηνοθετικό στολίδι ή καμιά φοβερή και διαχρονική ταινία (εάν δεν έθιγε το επίκαιρο θέμα της ομοφυλοφιλίας μέτρια θα φάνταζε στα μάτια μου και πιστεύω πως θα ξεχνιόταν μέσα σε ένα μήνα, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα) και ναι, με συγκίνησε το κείμενο του Κορτώ γιατί είναι ένας διανοούμενος της εποχής μας και της Ελλάδας και δεν διστάζει να εκφράσει την ομοφυλοφιλία του με κάθε ευκαιρία και να είναι περήφανος γι’αυτό, κάτι που πολλοί άλλοι δεν το κάνουν.
      Δεν ξέρω εάν είναι ύμνος σε κάποιο ρεύμα της εποχής, αυτό που μπορώ να σου πω με βεβαιότητα είναι πως είναι η δική μου προσωπική γνώμη, που θεώρησα σωστό να την εξωτερικεύσω και να την καταθέσω δημόσια.
      Ελπίζω να σε κάλυψα.
      Και πάλι ευχαριστώ για τον χρόνο σου.
      Χ.

  • BizUpdate

  • Χορηγός Επικοινωνίας





  • Συνεντεύξεις

  • Εγγραφείτε στο newsletter μας

  • Facebook Watch: η νέα τηλεόραση είναι εδώ, της Κατερίνας Σταματελοπούλου

    Facebook Watch
    » Διαβάστε περισσότερα
  • Συνεργαζόμαστε με:

  • Ιστορίες που δεν σου είπαν

  • Υποστηρίζουμε το WWF Ελλάς

  • The #flusttags

Google+