Your world of Wordpress Themes, Wordpress Templates by WpDance

Home » art-flust » Foxtrot, του Πάνου Λιάκου

Foxtrot, του Πάνου Λιάκου

Πάνος Λιάκος Μαρ 13,2018 0 Σχόλια

Πρόκειται για τη δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του Σαμουέλ Μάοζ από το Ισραήλ που το 2009 είχε προκαλέσει θετική αίσθηση με τον Λίβανο.

foxtrot

 

Κι αν εκεί είχαμε να κάνουμε με τον πόλεμο του 1982 και η πρωτοπορία της ταινίας εντοπίζονταν στο ότι ήταν γυρισμένη σχεδόν εξ’ ολοκλήρου μέσα σε ένα τανκ (τι κλειστοφοβική ατμόσφαιρα και φωτογραφία- δεν ξεχνιούνται όσα χρόνια κι αν έχεις να δεις την ταινία), στο Foxtrot βρισκόμαστε ενώπιον ενός δράματος που και ο ίδιος ο σεναριογράφος- σκηνοθέτης ήθελε να θυμίζει κάτι από αρχαία τραγωδία. Και είναι βεβαίως πολλές οι στιγμές στο φιλμ όπου ο θρήνος των ηρώων, το μοιραίο των πραγμάτων (κυρίως αυτό), η θεία δίκη και η τραγική ειρωνεία σε παραπέμπουν απευθείας σε αυτή.

Όπως έχει δηλώσει και ο ίδιος ο Μάοζ, η ταινία διαρθρώνεται σε τρία επεισόδια. Θα προσπαθήσουμε να συνοψίσουμε τα βασικά αποκαλύπτοντας όσο το δυνατόν λιγότερα σχετικά με την τελική κατάληξη που είναι και το ζητούμενο στην εν λόγω ταινία- το πεπρωμένον φυγείν αδύνατον. Στην πρώτη πράξη, λοιπόν, γνωριζόμαστε με ένα ζευγάρι αστών στο Τελ Αβίβ όπου τους ανακοινώνεται ο θάνατος του γιου τους, Γιόναταν, στον πόλεμο. Η μάνα καταρρέει από την πρώτη στιγμή ενώ το ερεβώδες της καταστάσεως και το χάος που θα επικρατήσει στο σπίτι τους μπορούμε να το διακρίνουμε από τη σκηνογραφία (πιο συγκεκριμένα δύο έργα τέχνης, ένα στην είσοδο του σπιτιού και ένα στο γραφείο του συζύγου).

Ο Λίορ Ασκενάζι στο ρόλο του πατέρα είναι συγκλονιστικός. Κυρίως ως προς τον τρόπο που μας μεταφέρει τις συγκρούσεις που υπάρχουν εντός του χαρακτήρα του (όταν στο τελευταίο μέρος του φιλμ θα μάθουμε και κάποια πράγματα για το παρελθόν του και κουμπώσουν όλα μαζί, θα μας παρουσιαστεί και ολόκληρο το πορτρέτο του). Στους στρατιώτες που έρχονται να αναγγείλουν την τραγική είδηση ρίχνει ματιές φαρμακερές (στην αρχαία Ελλάδα- μιας και μιλήσαμε στην αρχή για αρχαία τραγωδία- συνήθιζαν τέτοιους κακούς μαντατοφόρους να τους αποκεφαλίζουν). Σαν να τους μισεί που εκείνοι ζουν ενώ ο γιος του δεν υπάρχει πια- χάθηκε στο άνθος της νιότης του. Ακόμη και το σκυλί της οικογένειας διαισθάνεται ότι κάτι δεν πάει καλά, προσπαθεί να δείξει μια ενστικτώδη συμπαράσταση στον πατέρα (ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου και στην τέχνη, από την εποχή του Ομήρου) για να εισπράξει μονάχα κλωτσιές. Ήδη από αυτές τις πρώτες στιγμές θρήνου και τα πλονζέ του Μάοζ καταλαβαίνουμε πέρα από τη συντριβή των ηρώων και την παρουσία κάτι του θείου σε ο, τι γίνεται.

Στο τέλος της πρώτης πράξης οι γονείς του Γιόναταν και μαζί και οι θεατές μαθαίνουν ότι εκείνος ζει και ότι οι Αρχές είχαν κάνει λάθος στην ανακοίνωσή τους. Ο πατέρας ξεσπά βίαια εναντίον αυτών και εμείς μεταφερόμαστε ευθύς στα σύνορα σε κάποιο σταθμό ανεφοδιασμού όπου υπηρετεί ο Γιόναταν. Έχουμε ήδη προϊδεασθεί από τη σκηνογραφία στο δωμάτιό του ότι είναι ονειροπόλος νέος, κάτι που συνεχίζεται και στη θητεία του. Αυτές οι στιγμές εκεί στην άκρη του θεού, με τους χορούς, τις συζητήσεις για πονηρά περιοδικά- είναι όλα τα παιδιά εικοσάρηδες ούτως ή άλλως- και τα τοιαύτα δίνουν μια (προσωρινή) κωμική πνοή στην ταινία- όπως η είσοδος του Ηρακλή στην Άλκηστιν του Ευριπίδη. Μέσω κάποιου τετραδίου του Γιόναταν θα έρθουμε σε επαφή με το παρελθόν του πατέρα του- τις ενοχές που κουβαλάει αυτός ο μεσήλικας και πώς τις αμαρτίες του είναι προορισμένος να τις πληρώσει ο ίδιος ο γιος του.

Κάπου μας παίρνει λίγες στιγμές για να συνειδητοποιήσουμε το τι ακριβώς «παίζει» στο τελευταίο μέρος του φιλμ (ειδικότερα στις πρώτες σκηνές στο σπίτι του αντρόγυνου)- ίσως να ήταν κι αυτό που να στέρησε από την ταινία μια θέση στην οσκαρική πεντάδα. Παρόλα αυτά, με τους τίτλους τέλους δεν μπορείς να πεις ότι δεν είχες μια πλήρη κινηματογραφική εμπειρία που προκειμένου να σε κρατήσει καθηλωμένο χρησιμοποιεί ακόμη και την τέχνη του manga.

Πάνος Λιάκος
Γεννήθηκε την πρώτη μέρα του δεύτερου μήνα του 1995. Από μικρό παιδί χωμένος μέσα στα λογοτεχνικά βιβλία και τον κινηματογράφο (εξ’ου και μύωψ). Στα τέλη του δημοτικού, αποφάσισε να καταφύγει μoνίμως στο μαγικό κόσμο των εικόνων. Οι πρώτες ταινίες που βλέπει και μαγεύεται είναι ο ‘’Λαβύρινθος του Πάνα’’, το ‘’Sweeney Todd’’ του Τιμ Μπάρτον (αν και δεν τα πάει καλά με τα μιούζικαλ αυτό το λάτρεψε) και το ‘’8 ½’’ του Φεντερίκο Φελίνι. Σπουδάζει Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου αλλά στην πραγματικότητα τον περισσότερο χρόνο του τον αφιερώνει για να μελετά μόνος του φιλμογραφίες σκηνοθετών, κινηματογραφικά κινήματα και τώρα τελευταία να παρακολουθεί και δημοσιογραφικές προβολές καινούριων ταινιών
Πάνος Λιάκος

Ετικέτες

Add To TwiiterRetweet This Post item information on FacebookShare This Stumble ThisStumbleUpon This Digg ThisDigg This Add To Del.icio.usBookmark This
Google+