Your world of Wordpress Themes, Wordpress Templates by WpDance

Home » flust-άρω » flash-back: το δέντρο μου, της Μαρίας Συροπούλου

flash-back: το δέντρο μου, της Μαρίας Συροπούλου

xflusters Ιαν 14,2013 1 Σχόλιο

Περνάω πάντα από τα ίδια σημεία στις διαδρομές μου μέσα στην πόλη. Κάνω παράλογες, μεγάλες παρακάμψεις για να βρεθώ στη γειτονιά που μεγάλωσα. Ανεξήγητο, γιατί θέλω να βλέπω το σχολείο που πήγαινα. Τότε μου φαινόταν πολύ μεγαλοπρεπές το Τρίτο Δημοτικό στο Συνοικισμό.

Είχα πάντα στο νου μου ότι μεγαλώνοντας θα προβιβαστώ στις αίθουσες του δεύτερου ορόφου του. Οι «μεγάλοι » της τετάρτης τάξης και πάνω, επιτρεπόταν να ανέβουν τη σκάλα και κάνοντας μάθημα, ατένιζαν τη μεγάλη αυλή του από ψηλά. Τεράστια παράθυρα, όπως σχεδιάζονταν παλιά τα σχολικά κτίρια, και κυρίως τεράστια αυλή.

Περνώντας, πάλι, προχτές σταμάτησα με το αυτοκίνητο, γιατί είδα μια σκηνή σαν αυτές που θα τις λέγαμε φλας μπακ στο σινεμά. Ένα πιτσιρίκι είχε σκαρφαλώσει στα πρώτα κλαδιά του δέντρου, ακριβώς στην αγαπημένη μου θέση. Ο αδερφός μου πάντα καθόταν δίπλα, σε μικρότερο κλαδί, κι έφτιαχνε την «απαγορευμένη» του σφεντόνα ή μετρούσε «χαρτάκια» με ποδοσφαιριστές δείχνοντας και σε μένα τ” αστέρια των γηπέδων της εποχής για να μαθαίνω. Εγώ, είχα μαζί αυτοσχέδια, μικρά, ξύλινα σπαθιά της κακιάς ώρας, που είχαμε φτιάξει μόνοι μας τον απαραίτητο εξοπλισμό για τον Πόλεμο ή τους Ινδιάνους, που θα παίζαμε μόλις εμφανίζονταν κι οι άλλοι. Το δέντρο αυτό πάντα μας βόλευε. Το κλαδί που καθόμαστε ακουμπούσε με ασφάλεια στο ανώτερο οριζόντιο σίδερο της περίφραξης του σχολείου, θα μπορούσες να το πεις σχεδόν υποβασταζόμενο Και τι φιλικό δέντρο! Είχε διακλάδωση περίπου στο άνοιγμα των ποδιών μας για να σκαρφαλώνουμε με δυο μόνο σάλτα. Από την μέσα πλευρά, υπήρχε χτισμένο ένα πεζούλι στους εξήντα πόντους, που μοίραζε την απόσταση με το έδαφος. Όταν κατεβαίναμε μέσα στην αυλή δεν το χρησιμοποιούσαμε, κρεμιόμαστε από το κλαδί σαν πίθηκοι ή σαλτάραμε. Αλλά ήταν θεόσταλτο, όταν έπρεπε να σκαρφαλώνουμε για την έξοδο από την αυλή. Έτσι, μπορούσαμε να περάσουμε «με τη μία» μέσα και έξω την πολυπόθητη αυλή του κλειδωμένου σχολείου, που ήταν ο στόχος. Στην αποκλειστικά δική μας αυλή γινόταν τρελό παιχνίδι. Οι μπάλες δεν φεύγανε έξω από τα ψηλά κάγκελα να τις κυνηγάμε. Ακόμα υπήρχε το μαγικό υπόστεγο με τα κεραμίδια, όπου συνεχίζαμε το παιχνίδι, όταν έβρεχε ή το κάναμε «αρχηγείο» για να χαράζουμε σημαντικά σχέδια μάχης. Εγώ ήμουν πολύ τυχερό κορίτσι, γιατί έμενα ακριβώς απέναντι από το σχολείο. Με χώριζε μόνο ένας δρόμος που τώρα πια έχει γίνει πεζοδρόμος. Έτσι έπαιζα οποιαδήποτε ώρα ήθελα και με τις αγορίστικες και με τις κοριτσίστικες παρέες.

Ο πιτσιρικάς είχε μείνει να παρατηρεί με ενδιαφέρον το αμάξι μου, όση ώρα εγώ κοιτούσα το δέντρο του και το δέντρο μου. Έτσι δεν πήραμε αμέσως είδηση, όταν εμφανίστηκαν …οι άλλοι. Αυτοί κόβανε αμήχανα βόλτες από κάτω, δήθεν αδιάφοροι. Τότε κατάλαβα ότι είχε έρθει η ώρα να φύγω. Ούτε εμείς πηδάγαμε μέσα, όταν υπήρχε μεγάλος τριγύρω. Συμφωνημένοι μυστικοί κώδικες.

Σκέφτηκα ότι δεν είχα ρωτήσει το όνομά του ,όταν φεύγοντας άκουσα παιδικές φωνές.

-Χασάν,ανεβαίνουμε κι εμείς…

Add To TwiiterRetweet This Post item information on FacebookShare This Stumble ThisStumbleUpon This Digg ThisDigg This Add To Del.icio.usBookmark This
  • http://www.facebook.com/anthie.kapa Anthie Kapa

    Πολύ όμορφο.Το λάτρεψα!Με ταξίδεψε πολύ πίσω στο χρόνο!

  • BizUpdate

  • Χορηγός Επικοινωνίας





  • Συνεντεύξεις

  • Εγγραφείτε στο newsletter μας

  • Facebook Watch: η νέα τηλεόραση είναι εδώ, της Κατερίνας Σταματελοπούλου

    Facebook Watch
    » Διαβάστε περισσότερα
  • Συνεργαζόμαστε με:

  • Ιστορίες που δεν σου είπαν

  • Υποστηρίζουμε το WWF Ελλάς

  • The #flusttags

Google+