Your world of Wordpress Themes, Wordpress Templates by WpDance

Home » ευ-flust » Όταν γελάς, όλα γύρω σου γελούνε…(στην Ε. που με φωνάζει παππού), του Κωστή Α. Μακρή

Όταν γελάς, όλα γύρω σου γελούνε…(στην Ε. που με φωνάζει παππού), του Κωστή Α. Μακρή

xflusters Μαρ 06,2013 0 Σχόλια

«Αιών παις εστί παίζων, πεσσεύων• παιδός η βασιληίη»

(Ο Αιών είναι παιδί που παίζει, που παίζει πεσσούς• η βασιλεία είναι του παιδιού)
Ηράκλειτος

                                                                                                                              Στην Ε. που με φωνάζει παππού.

Σαν νιος κι εγώ εχάρηκα πολλά καλά ποιήμα
και θαύμασα το αίσθημα και τη σωστή τους ρίμα.
Λέγαμε και στο σπίτι μας τραγούδια επιμήκη
του Χατζιδάκη, του Τσιτσά, της Βέμπο και του Μίκη.

Εδιάβαζα και τον Σουρή, τον Μποστ, τον Μαλακάση
και άλλες ώρες χάζευα την όμορφη την πλάση.
Την τέχνη τους δεν ζήλευα γιατί ’χα τη δική μου
δηλώντας πως εικαστικά μιλώ στην εποχή μου.

Μελάταγα και σοβαρά και Νίτσε και Σοπένγχα
και νόμιζα κάποιες φορές πως τη σοφία κατέχα
κι ότι του κόσμου μπόραγα ν’ αλλάξω την τροχιά
που απ’ την πολλήν υπόφερε την άγρια μουντρουχιά.

Μεγάλωντας όμως γοργά και πιο διαβά και ζώντας
εντός μου κάτι εθάρρουνε πως μπόρουνα γραφώντας
την πλάκα που’ χει ο κόσμος μας να δώσω δίχως σκίτσα
και, παίζοντας, γέλια να δω σε φωτερή μουρίτσα.

«Πάμε, γιαγιά, να κάνουμε μπούρδες με τον παππού»
εδήλωσε ξεδιάντροπα στον δρόμο του σπιτιού.
Κι εμένα, όταν το έμαθα, χαρά μου ’ρθε κι ευθύνη
για τη χαρά που ένα παιδί παίρνοντας μας τη δίνει.

Θυμήθηκα τα παιδικά τα γέλια στο τραπέζι
μα και στον κήπο που ’βλεπα ένα παιδί να παίζει.
Παιδί, κορίτσι όμορφο, που ξέρει να γελάει
και που ακόμα όταν γελά στον ουρανό με πάει.

Με λέξεις κάστρα να υψώ και κάστρα να γκρεμίζω
και σκόρπια αστεία γλωσσικά στ’ αγγόνι να χαρίζω.
Αστεία φρέσκα, κωμικές μπουρδίτσες γλωσσουδένιες
και μ’ εγγονή θρασύτατη να διώχνουμε τις έννοιες.

Να λέμε δίχως νόημα και να μιλάμε ώρα
με λέξεις που ’χουν μέσα τους μια ’λόχρυσην αιώρα.
Μουστρουλουτζήδες, μίντζηρες και μπάμια μα ποια μπάμια
και εντοπάν και ουκεμβείς δύο φορές ποτάμια.

Λέξεις γεμάτες γέλωτες και τόσο πλουμισμένες
λέξεις με ήχους παλαιούς ομορφογεμισμένες.
Να μας κουνάν στο σήμερα, το δείλιο και φοβέρο,
μα ν’ αγκαλιάζουν και το χτες που δεν ’ταν καλυτέρο.

Και να ηχούν αυτόνομα τα γέλια κι οι φωνάρες
και να ’ναι αυτοδιοίκητες μέσα μας κουκουνάρες
που σπόρι σπόρι σπέρνουνε το μέλλον θαλερό
δίχως πληγές κι ανάλαφρα να βγούμε στον αφρό.

Ευχαριστώ σε, χρόνε μου, που αλαφράδα δίνεις
αντάλλαγμα στις μέρες μας να ζούμε που αφήνεις.
Κι αν τύχει και πολλά βαρύς φανώ σ’ ένα παιδάκι
να ξέρεις φταίνε τα κιλά κι όχι το ποιηματάκι.

06 Μαρτίου 2013

Add To TwiiterRetweet This Post item information on FacebookShare This Stumble ThisStumbleUpon This Digg ThisDigg This Add To Del.icio.usBookmark This
  • BizUpdate

  • Χορηγός Επικοινωνίας





  • Συνεντεύξεις

  • Εγγραφείτε στο newsletter μας

  • Facebook Watch: η νέα τηλεόραση είναι εδώ, της Κατερίνας Σταματελοπούλου

    Facebook Watch
    » Διαβάστε περισσότερα
  • Συνεργαζόμαστε με:

  • Ιστορίες που δεν σου είπαν

  • Υποστηρίζουμε το WWF Ελλάς

  • The #flusttags

Google+