Your world of Wordpress Themes, Wordpress Templates by WpDance

Home » flust-άρω » Όλα ξεκινούν από τη γνώση, της Χριστίνας Καλογεροπούλου

Όλα ξεκινούν από τη γνώση, της Χριστίνας Καλογεροπούλου

Χριστίνα Καλογεροπούλου Φεβ 17,2014 0 Σχόλια

8700093610_0c8cbddf19_z

Έχουμε προβλήματα κι ελλείμματα, σοβαρά ελλείμματα, που διογκώνονται και πολλαπλασιάζονται. Το πνεύμα μας, όσο περνούν τα χρόνια, αναπόδραστα φθίνει και αρκεί κανείς να κοιτάξει την ιστορική πορεία της γνώσης και της κατάκτησής της για να επιβεβαιωθεί γι’ αυτό. Ήδη από την αρχαιότητα, έχουν γίνει σημαντικές ανακαλύψεις σε πληθώρα τομέων, απλά παραδείγματα είναι η φιλοσοφία αλλά και οι θετικές επιστήμες όπως η αρχιτεκτονική. Απόψεις και ιδέες έχουν επιβιώσει και έχουν αποτελέσει τη βάση σύγχρονων θεωρήσεων, αλλά και τα κτήρια που κατασκευάστηκαν χιλιάδες χρόνια πριν στέκουν μέχρι σήμερα αγέρωχα στην ίδια θέση. Σε τι λοιπόν χρήσιμο και ουσιαστικό έχει ξεπεράσει η σύγχρονη εποχή τους αρχαίους Έλληνες, φυσικά εξαιρώντας την τεχνολογική εξέλιξη; Η απάντηση «τίποτα» σίγουρα θα εγείρει προβληματισμό αλλά και εκνευρισμό σε πολλούς.

Εσκεμμένη η παράλειψη της τεχνολογικής προόδου, στην οποία θα αναφερθώ σύντομα. Πρώτα όμως, δεν γίνεται να μην υπογραμμίσω την περίοδο της Αναγέννησης, πολλά χρόνια αργότερα, κατά την οποία οι γνώσεις βρίσκονται στο ζενίθ της ενασχόλησης. Τότε ήταν που δικαιώνονταν οι όποιες προσπάθειες καταβάλλονταν για να εξαλειφθούν τα κατάλοιπα του σκοταδισμού του μεσαίωνα, και οι άνθρωποι έστρεψαν το ενδιαφέρον τους ξανά στη γνώση. Τότε ήταν η εποχή που ασυνείδητα γυρίζουμε να σκεφτούμε στο άκουσμα του χαρακτηρισμού «homo universalis» (καθολικός άνθρωπος), και ίσως έρχεται ταυτόχρονα στο μυαλό μας και ο Λεονάρντο Ντα Βίντσι, αυτή η πολυεπίπεδη προσωπικότητα και τόσο καλλιεργημένη. Ήταν ένας πολυμαθής άνθρωπος, διανθισμένος με φιλοπεριέργεια αλλά και κριτικό και ερευνητικό πνεύμα, και διαρκώς ήταν πολυάσχολος. Ασχολούνταν με τις τέχνες, τη ζωγραφική, τη γλυπτική, αλλά και με επιστήμες, όπως αυτές της αρχιτεκτονικής, της ανατομίας, της μηχανικής, της χημείας και ταυτοχρόνως ενδιαφερόταν ειλικρινά για τον αρχαίο κόσμο και την ιστορία.

Οι αντιφρονούντες σίγουρα θα σκεφτούν πως στη σύγχρονη εποχή η γνώση έχει επεκταθεί σε τέτοιο βαθμό που ο όρος δεν μπορεί να υφίσταται, και ίσως να έχουν δίκιο. Αυτό δεν δικαιολογεί το γεγονός πως η γνώση σήμερα έχει μετατραπεί σε γρήγορη και ανούσια πληροφορία και, αναφορικά με το παρελθόν, το πνεύμα των σύγχρονων δεν μπορεί καν να συγκριθεί με αυτό των προηγούμενων γενεών.

Η τεχνολογική επανάσταση δεν έχει βοηθήσει στην ευκολότερη παροχή γνώσεων, όμως οι ραγδαίες εξελίξεις έχουν δημιουργήσει μια σύγχυση απέναντι στο τι είναι χρήσιμο να μαθαίνεται και τι όχι. Σίγουρα με το διαδίκτυο κάθε απορία μας μπορεί να λυθεί σε δευτερόλεπτα, όμως, έχει κανείς σταματήσει να αναρωτηθεί για τι ακριβώς διερωτόμαστε; Περισσότερο για λεπτομέρειες, παρά για ουσιώδη θέματα.

Προτιμούμε καθετί γρήγορο κι εύκολο, και αφελώς νομίζουμε πως με αυτόν τον τρόπο προάγουμε τη σκέψη μας. Προτιμούμε για παράδειγμα να «googlάρουμε» τη ζωή του Μακρυγιάννη, και από site να διαβάσουμε περιληπτικά τη δράση του, αντί να διαβάσουμε τα Απομνημονεύματά του. Προτιμούμε να κυλούμε γρήγορα τις σελίδες και να διαβάζουμε τα μαύρα, υπογραμμισμένα γράμματα που μας τραβούν την προσοχή, αντί να διαβάσουμε ένα ολόκληρο κείμενο. Προτιμούμε να μαθαίνουμε τα νέα επίκαιρων ζητημάτων που βρίσκονται κάτω από τα φώτα των ΜΜΕ και να μην ασχολούμαστε με την ιστορία, για παράδειγμα, της ίδιας μας της χώρας.

Τι φταίει λοιπόν γι’ αυτό; Τι φταίει για την πενιχρή μας καλλιέργεια; Μήπως όλα αυτά ξεκινούν από την Παιδεία; Η Παιδεία και δη το σχολείο δεν οφείλει να μας καλλιεργήσει από νεαρή ηλικία και να μας οπλίσει με κρίση, ώστε να διακρίνουμε τα ουσιώδη από τα επουσιώδη και να έχουμε ήδη από μικρή ηλικία την περιέργεια για περισσότερη γνώση, όσο προχωρούν τα έτη της ζωής μας; Η Παιδεία, και αλληλένδετα οι δάσκαλοι, είναι επιφορτισμένοι με το τόσο σημαντικό εγχείρημα να διαπλάσουν τις προσωπικότητές μας από τα πρώτα έτη της ζωής μας.

Εάν η Παιδεία που μας παρέχεται, μας παρεχόταν με πιο ενδιαφέροντα τρόπο, θα ασχολούμασταν από μικρή ηλικία σοβαρά με τη γνώση και θα την αφομοιώναμε σε τεράστιο βαθμό. Με την πάροδο των σχολικών τάξεων, δεν θα χρειαζόταν να μας διδάσκουν ξανά και ξανά τα ίδια πράγματα, γιατί εμείς στην ώρα της διδαχής θα προσέχαμε και θα ενδιαφερόμασταν για το διδαχθέν αντικείμενο, αντί να αγνοούμε τον «βαρετό» βραχνά που λέγεται μάθημα και να προτιμούμε να ασχοληθούμε με κάποια άλλη από τις τόσες αποσπάσεις. Εάν όμως υπήρχε το παραμικρό ενδιαφέρον από πλευράς του μαθητή, θα μπορούσαμε να έχουμε μάθει πολύ περισσότερα πράγματα, αντί να επαναλαμβάνουμε τα ήδη διδαγμένα. Η γνώση είναι ατελείωτη σε τέτοιο βαθμό που ποτέ δεν θα προλάβουμε να γνωρίσουμε τα πάντα.

Εάν οι δάσκαλοι αγαπούσαν τη δουλειά τους, αφ’ ενός, σίγουρα θα είχαν περισσότερο ενδιαφέρον γι’ αυτή και αλληλένδετα θα έκαναν και τους μαθητές τους πρωτίστως να αγαπήσουν τη γνώση, και εν συνεχεία να την επιζητούν και να την κατακτούν καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής τους. Αφ’ ετέρου όμως, εάν ο κάθε άνθρωπος προσωπικά, δάσκαλος ή όχι, ενδιαφερόταν για την καλλιέργειά του, σίγουρα θα είχε κινητοποιηθεί προς αυτή την κατεύθυνση. Για όποιες αντιδράσεις υποστηρίξουν, πάντως, πως υπάρχουν ικανοί δάσκαλοι αλλά «το σύστημα δεν τους αφήνει να αποκαλυφθούν», η απάντηση είναι μία: Άνθρωποι δημιουργούν το σύστημα, άνθρωποι το τροποποιούν. Εάν το ενδιαφέρον ήταν μεγαλύτερο από την οκνηρία, τότε όλα θα ήταν πολύ διαφορετικά.

Αντ’ αυτού, όμως, έχουμε καταλήξει ανιστόρητοι, αγεωγράφητοι, με φτωχό λεξιλόγιο, μικρό εύρος απόψεων και με επιφανειακές, υποτυπώδεις και γρήγορες πληροφορίες στην κατοχή μας, γεμάτοι στόμφο και επιδειξιομανία ανυπόστατη. Κάτι πάει πολύ λάθος στην εποχή μας. Και το λάθος, όσο περνούν τα χρόνια, θα αρχίσουμε να το αντιμετωπίζουμε ως σωστό…

Υ.Γ. Καλό θα ήταν να δείτε τις ταινίες “Dead poet’s society”, αλλά και το “Her”, που προβάλλεται αυτή την περίοδο τους κινηματογράφους. Είναι μια πολύ καλή αφορμή προβληματισμού, τόσο για τα χρόνια που έρχονται, αλλά και για τα χρόνια που έχουν περάσει…

Χριστίνα Καλογεροπούλου

Χριστίνα Καλογεροπούλου

Γεννήθηκε ένα ανοιξιάτικο πρωινό του Μαΐου. Ήταν 5 χρόνια πριν τη νέα χιλιετία. Αποφοίτησε από την Ελληνογερμανική Αγωγή και προσώρας φοιτά –προσπαθεί τουλάχιστον- στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών, στο τμήμα Φιλοσοφίας , Παιδαγωγικής και Ψυχολογίας. Μιλάει στα Αγγλικά, στα Γερμανικά και στα Γαλλικά. Λατρεύει τη λογοτεχνία, τον κινηματογράφο, τα ταξίδια και το κόκκινο κρασί. Τα υπόλοιπα, μέσα από την πένα της.
Χριστίνα Καλογεροπούλου

Add To TwiiterRetweet This Post item information on FacebookShare This Stumble ThisStumbleUpon This Digg ThisDigg This Add To Del.icio.usBookmark This
  • BizUpdate

  • Χορηγός Επικοινωνίας





  • Συνεντεύξεις

  • Εγγραφείτε στο newsletter μας

  • Facebook Watch: η νέα τηλεόραση είναι εδώ, της Κατερίνας Σταματελοπούλου

    Facebook Watch
    » Διαβάστε περισσότερα
  • Συνεργαζόμαστε με:

  • Ιστορίες που δεν σου είπαν

  • Υποστηρίζουμε το WWF Ελλάς

  • The #flusttags

Google+