Your world of Wordpress Themes, Wordpress Templates by WpDance

Home » flust-άρω » Τρεις ευκαιρίες για κάλαντα, της Χριστίνας Καλογεροπούλου

Τρεις ευκαιρίες για κάλαντα, της Χριστίνας Καλογεροπούλου

Χριστίνα Καλογεροπούλου Ιαν 08,2014 0 Σχόλια

6596971289_cef4fb277c_z

Φέτος δεν μου είπε κανένας τα κάλαντα! Τις φετινές γιορτές αυτό ήταν το πρόβλημά μου! Δεν θα θίξω το γεγονός ότι χιλιάδες οικογένειες περάσανε Χριστούγεννα μέσα στο κρύο, δίχως ένα πιάτο φαί. Η σκληρή πραγματικότητά μας, νομίζω, είναι ευδιάκριτη σε όσους ενδιαφέρονται να κοιτάξουν…

Πού πήγαν οι εποχές που ξυπνούσα νωρίς-νωρίς, έβαζα τον κόκκινό μου σκούφο και έβγαινα με τους φίλους μου στις γειτονιές για να τραγουδήσουμε με τα τριγωνάκια μας στο χέρι; Δεν το έχω κάνει πάνω από δύο φορές στη ζωή μου, παρόλα αυτά την έχω ζήσει αυτή την εμπειρία. Όμως, δεν το κάναμε για τα χρήματα μονάχα. Βέβαια, ως παιδιά κι εμείς, δεν θα λέγαμε ποτέ όχι σε κάποιο χαρτζιλίκι που αργότερα θα μετουσιωνόταν σε κάποιο χριστουγεννιάτικο δώρο. Όλοι οι άνθρωποι –και πιο πολύ τα παιδιά- είναι επιρρεπείς στα δώρα, όπως και να το κάνουμε. Όμως, όχι… Όταν βγαίναμε οι φίλοι μου κι εγώ για κάλαντα, δεν είχαμε ποτέ ως στόχο να μαζέψουμε πολλά «λεφτά».

Βέβαια, η τριγωνοπαιξία μας εγκατέλειπε όσο περνούσαν τα χρόνια. Μεγαλώναμε. (Ασχέτως εάν η Ελλάδα είναι η χώρα όπου, και 25 χρονών να είσαι, μπορείς ακόμη να βγεις και να πεις τα κάλαντα). Όμως πάντα με θυμάμαι να αφήνω κοντά στην πόρτα μου κέρματα και να περιμένω όλο αδημονία την επόμενη ημέρα για να ακούσω κάλαντα από μικρά, χαριτωμένα παιδάκια, και να τα κεράσω μελομακάρονα και κουραμπιέδες. Ένιωθα πως είχαν έρθει για τα καλά οι γιορτές ακούγοντας τις κελαρυστές τους φωνές. Όχι όμως από τις 8 το πρωί, γιατί το ντριν-ντριν της πόρτας πριν καν ξημερώσει είναι κάπως βασανιστικό.

Φέτος, όμως, σιγή. Και περνούσαν οι μέρες, περάσανε και οι τρεις ευκαιρίες καλάντων, και τίποτα. Οι μοναδικές φορές που άκουσα κάλαντα φέτος ήταν στο μετρό από επαίτες –που δεν τα άκουσα κιόλας γιατί δεν γνώριζαν καλά ελληνικά- και στο super market (!) από μια μπάντα που πέρασε τις πόρτες αιφνιδιαστικά και κόντεψε να σπάσει τα τύμπανα στους αμέριμνους ανθρώπους που προσπαθούσαν ήρεμα να ψωνίσουν. Μάλιστα, εκείνη την ώρα βρισκόταν κοντά μου ένας κύριος γύρω στα 60, και με βλέμμα όλο απορία στράφηκε προς εμένα και μου είπε: «Τόσα χρόνια σε αυτόν τον πλανήτη, πρώτη φορά βλέπω να λένε έτσι κάλαντα και μάλιστα σε σούπερ μάρκετ!»
Αναρωτιέμαι, λοιπόν, τι να συνέβη φέτος. Φταίει άραγε που άλλαξα γειτονιά και πλέον είμαι επισήμως κάτοικος του κέντρου της Αθήνας, ενώ μέχρι πέρσι έμενα πιο έξω από το κέντρο; Φταίει η κρίση, που μέσα σε όλα τα «καλά» της δώρα, έχει αρχίσει να καταπίνει τα έθιμά μας; Θα μου πείτε, στολίσαμε καράβι φέτος στην Πλατεία Συντάγματος!

Από την άλλη, φέτος συνειδητοποίησα τι εστί κρίση σε όλες της τις εκφάνσεις και μορφές. Μπορεί να νομίζουμε πως είναι μονάχα το οικονομικό πρόβλημα που μας αφορά και μπορεί μονάχα σε σχολικές εκθέσεις να απαντώνται φράσεις όπως «αξιακή κρίση», «πολιτισμική κρίση». Κρίση, από τις χειρότερες, είναι να αρχίζουμε να λησμονούμε τις παραδόσεις μας, την κουλτούρα μας. Κρίση δεν είναι απαραιτήτως να μην μαγειρέψουν οι νοικοκυρές φέτος τρεις γαλοπούλες, αλλά μία. Κρίση είναι όμως να μην φας με την οικογένειά σου τις γιορτές, κρίση είναι να μην χαρίσεις κάτι σε αγαπημένα σου πρόσωπα ακόμη κι αν το θέλεις, ανεξαρτήτως των χρημάτων, κρίση είναι να βουλιάξεις στη μιζέρια σου, που κατά την περίοδο των γιορτών γίνεται ολοένα και πιο ευδιάκριτη. Κρίση είναι να θέλεις να κάνεις και να μην μπορείς… Πόσοι και πόσοι αλήθεια θέλουν, αλλά δεν μπορούν; Και άλλοι που μπορούν, δεν κάνουν…

Κρίμα, που δεν άκουσα φέτος κάλαντα. Παρόλα αυτά, δεν είμαι από τους ανθρώπους που μιζεριάζουν και γκρινιάζουν εύκολα. Πέρασα ωραίες γιορτές και το ίδιο επιθυμώ και για σας! Σαφέστατα διαφορετικές από άλλα χρόνια ευδαιμονίας, που έβγαινες έξω τις παραμονές των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς και έβλεπες λαοθάλασσα στα κέντρα, στα κλαμπ, στα εστιατόρια, και σιχτίριζες την ώρα και τη στιγμή που αποφάσιζες να βγεις κι εσύ από το σπίτι σου. Όμως, νομίζω –κι ελπίζω- πως οι φετινές γιορτές ήταν πιο επιλεκτικές, με την έννοια πως ο καθένας μας τις πέρασε με τρόπους που ειλικρινά επιθυμούσε.
Μέχρι τον επόμενο Δεκέμβριο λοιπόν! Ευχές για μια πολύ όμορφη χρονιά!

Χριστίνα Καλογεροπούλου

Χριστίνα Καλογεροπούλου

Γεννήθηκε ένα ανοιξιάτικο πρωινό του Μαΐου. Ήταν 5 χρόνια πριν τη νέα χιλιετία. Αποφοίτησε από την Ελληνογερμανική Αγωγή και προσώρας φοιτά –προσπαθεί τουλάχιστον- στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών, στο τμήμα Φιλοσοφίας , Παιδαγωγικής και Ψυχολογίας. Μιλάει στα Αγγλικά, στα Γερμανικά και στα Γαλλικά. Λατρεύει τη λογοτεχνία, τον κινηματογράφο, τα ταξίδια και το κόκκινο κρασί. Τα υπόλοιπα, μέσα από την πένα της.
Χριστίνα Καλογεροπούλου

Add To TwiiterRetweet This Post item information on FacebookShare This Stumble ThisStumbleUpon This Digg ThisDigg This Add To Del.icio.usBookmark This
  • BizUpdate

  • Χορηγός Επικοινωνίας





  • Συνεντεύξεις

  • Εγγραφείτε στο newsletter μας

  • Facebook Watch: η νέα τηλεόραση είναι εδώ, της Κατερίνας Σταματελοπούλου

    Facebook Watch
    » Διαβάστε περισσότερα
  • Συνεργαζόμαστε με:

  • Ιστορίες που δεν σου είπαν

  • Υποστηρίζουμε το WWF Ελλάς

  • The #flusttags

Google+