Your world of Wordpress Themes, Wordpress Templates by WpDance

Home » επιλογές » Στην Πράγα των συμβολισμών, της Χριστίνας Καλογεροπούλου

Στην Πράγα των συμβολισμών, της Χριστίνας Καλογεροπούλου

Χριστίνα Καλογεροπούλου Δεκ 02,2014 0 Σχόλια

Θα αδικήσει κανείς την Πράγα, άμα τη θεωρήσει απλώς την πόλη του έρωτα. Η τσέχικη πρωτεύουσα είναι ιδανικός προορισμός τόσο για ερωτευμένους, αλλά και για λάτρεις της αρχιτεκτονικής –τα εκπληκτικά της κτήρια που ορθώνονται όπου κι αν στρέψει κανείς το βλέμμα του- αποτελούν πηγή μελέτης οποιουδήποτε ρυθμού έχει ποτέ εμφανιστεί σε οποιαδήποτε εποχή. Οι εστέτ τύποι θα γοητευτούν από τα βουκολικά τοπία και οι λάτρεις του Άντερσεν θα έχουν τη χαρά να αντικρίσουν πάπιες να πλατσουρίζουν στον ποταμό Μολδάβα παρέα με κύκνους, κουνώντας τις ουρές τους και κρώζοντας παρακλητικά για λίγο παραδοσιακό trdelnik –ένα περιστρεφόμενο στα κάρβουνα ψωμί πασπαλισμένο με λευκή ζάχαρη.

DSC_0653

“Οι πόλεις ασκούν μια ισχυρή, αλλόκοτη μαγεία, και τίποτα δεν είναι τόσο αλλόκοτο όσο η γοητεία που ασκεί η Πράγα στο φυλλοκάρδι του ταξιδιώτη που νοσταλγεί τον τόπο του –που νοσταλγεί όχι την πατρίδα του, αλλά την πόλη στην όχθη του Βλτάβα που άφησε πίσω. Κι αν κάποτε ξαναγυρίσει, νιώθει σαν να μην έφυγε ποτέ• συνάμα νιώθει ενοχές, που λησμόνησε, που παραμέλησε, που στάθηκε άπιστος.” Έτσι ξεκινά ο Τζον Μπάνβιλ το βιβλίο του ‘Πράγα: Πορτρέτα μιας πόλης’ προσπαθώντας να εισάγει τον αναγνώστη στη μυστηριώδη φαντασμαγορία της πόλης. Η Πράγα άλλωστε φέρει το πέπλο του μυστηρίου, αφού είναι γνωστή πόλη φαντασμάτων.

Η πτήση από Αθήνα διαρκεί δύο και μισή ώρες περίπου. Το αεροδρόμιο Letiště Ruzyně είναι περίπου 20 km από το κέντρο και δυστυχώς η προσέγγιση είναι ιδιαιτέρως κοπιώδης με τα ΜΜΜ, αφού χρειάζεται να πάρει κανείς λεωφορείο και στη συνέχεια μετρό. Προσοχή! Στην Πράγα τα ταξί πρέπει να αποφεύγονται γιατί οι οδηγοί είναι ιδιαιτέρως κερδοσκόποι και μπορεί να πληρώσετε έως και 3 φορές πάνω την πραγματική αξία της διαδρομής. Υπάρχει όμως δυνατότητα μίσθωσης ταξί από εταιρία όπου με ένα σταθερό ποσό των 550 κορωνών θα μεταφερθείτε στο κέντρο, περνώντας από πανέμορφες γειτονιές και επίσης και από την ελληνική πρεσβεία.

DSC_0526

“Η σιωπή της Πράγας μοιάζει περισσότερο με παρουσία παρά με απουσία. Οι ήχοι της κίνησης, οι φωνές στους δρόμους, οι καμπάνες που σημαίνουν και οι κωδωνοκρουσίες των αναρίθμητων δημόσιων ρολογιών, όλα μαζί αντιλαλούν στη σιγαλιά που βασιλεύει, θαρρείς πάνω σ’ένα ψηλό, κρυστάλλινο παράθυρο.” γράφει ξανά ο Μπάνβιλ. Το ξενοδοχείο μας των πρώτων δύο νυχτών ήταν το Boat hotel & Ristorante Matylda, ένα πλοιάριο με δωμάτια αραγμένο στον ποταμό, όπου άνοιγες το παράθυρό σου και ακουμπούσες το νερό. Ακριβώς επάνω στον δρόμο βρισκόταν το Dancing Building, το αρχιτεκτονικό κομψοτέχνημα του αμερικάνου Frank Ghery, με εστιατόριο και καφετέρια στον τελευταίο όροφο, με μια θέα που σου έκοβε την ανάσα. Ο νεαρός σερβιτόρος βέβαια μας ενημέρωσε πως το Ginger & Fred δεν είναι ιδιαιτέρως νεανικό στέκι λόγω των τσιμπημένων τιμών. Πολύ κοντά όμως υπήρχε ένα εξαιρετικό βιετναμέζικο εστιατόριο που σημειώσαμε για κάποιο βράδυ μας.

Το τρόλλευ με το νούμερο 17 από την παρακείμενη στάση μας μετέφερε στο Εθνικό Θέατρο, ή στα τσέχικα Narodni Divadlo, όπου κλείσαμε εισιτήρια για παράσταση το τελευταίο μας βράδυ και αγοράσαμε έναν εξαιρετικό –και πάμφθηνο!- ταξιδιωτικό, εικονογραφημένο οδηγό της Πράγας. Περπατώντας από εκεί, η παλιά πόλη και η πλατεία Franz Kafka δεν είναι ούτε δέκα λεπτά μακριά. Εάν υπολογίσετε να βρίσκεστε κοντά στο ρολόι όταν ο λεπτοδείκτης δείχνει το 12, αξίζει να μείνετε να δείτε τον χάρο να χτυπά το καμπανάκι του για να ειδοποιήσει τον Χριστό, τον Άγιο Πέτρο και τους υπόλοιπους αποστόλους να βγουν για να χαιρετήσουν. Η ίδια η πλατεία δίνει την αίσθηση πως ο χρόνος στην Πράγα έχει σταματήσει σε κάποια εποχή αλλοτινή• άμαξες τριγυρίζουν, λουκάνικα και πατατοσαλάτες με μπύρα ή ζεστό κρασί ερεθίζουν την όσφρηση και μουσικές ακούγονται από πλανόδιους μουσικούς.

DSC_0665

Η πασίγνωστη Γέφυρα του Καρόλου με τα 21 αγάλματά της την ημέρα είναι πνιγμένη από κόσμο –και τα 514 μέτρα μήκους της- ενώ τη νύχτα που ησυχάζει κάπως το τοπίο και οι άνθρωποι λιγοστεύουν αλλά τα αγάλματα φωτίζονται, το περπάτημα στη γέφυρα δημιουργεί μια πολύ διαφορετική αίσθηση, λες και βυθίζεσαι σε κάποια ιστορία τσεχική. Όμως, ο έλληνας ταξιδιώτης πρέπει να ξέρει πως οι ευρωπαϊκές κουζίνες κλείνουν το αργότερο στις 10 κι αν ξεχαστεί στο παραμύθι του θα απομείνει με κοιλιά να γουργουρίζει. Βέβαια ο Κουρσάρος (Linhartska 134/2, Praha 1) σερβίρει μέχρι αργά τσέχικο φαγητό.
Η επόμενη μέρα μας βρήκε να περπατάμε στην Οδό Παρισίων –κάτι σαν την Βουκουρεστίου στο Κολωνάκι- και να παίρνουμε το Breakfast μας μπροστά από τα Tiffany’s και αργότερα να περιπλανιόμαστε στην εβραϊκή συνοικία, όπου κάπου εκεί υπήρχε το σπίτι του Kafka, που όμως γκρεμίστηκε κατά τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο. Υπάρχει παρόλα αυτά άγαλμά του, σουρεαλιστικό, πόλος έλξης πολλών φωτογραφικών κλικς. Αν θέλετε να επισκεφθείτε τον τάφο του και ίσως να αφήσετε κάτι πάνω στην υγρή πέτρα, κοιμάται στο Νέο Εβραϊκό Νεκροταφείο, που προσεγγίζεται με το μετρό.

Ξαφνικά, βρήκαμε ένα μουσείο αφιερωμένο στους Αλχημιστές, έμπλεο μυριάδων φίλτρων και ξορκιών, αγάπης, ευτυχίας, μακροζωίας, μνήμης και άλλων τινών απολεσθέντων αγαθών. Καταλήξαμε στη Galerie Le Court (Haštalská 795/1, 110 00) στο στενό δίπλα από το μουσείο για ζεστή σούπα και καφέ. Το ίδιο βράδυ παρακολουθήσαμε σε όπερα από μαριονέτες τον Don Giovanni παρέα με ένα γκρουπ 20 κινέζων. Καλό θα είναι να αποφύγετε τέτοια τουριστικά θεάματα και να προτιμήσετε το Εθνικό Θέατρο Μαριονέτας και το Εθνικό Μαύρο Θέατρο. Εμείς τα ανακαλύψαμε αργά…

DSC_0799

Επόμενη ξενοδοχειακή στάση το Pachtuv Palace (Karolíny Světlé 34, 110 00) για τα 2 τελευταία βράδια στην Πράγα. Πανέμορφο ξενοδοχείο, κυριολεκτικό παλάτι και εξοπλισμένο με τα πάντα –μέχρι και με κόκκαλο για τα παπούτσια! Από εκεί, πήραμε το τρόλλευ 22 και καταλύσαμε στο Μοναστήρι Strahov για να δούμε δύο από τις πιο όμορφες βιβλιοθήκες του κόσμου, τη βιβλιοθήκη Θεολογίας και Φιλοσοφίας. Περιπλανηθήκαμε στις εκτάσεις του μοναστηριού και μπήκαμε στο Μουσείο Μινιατούρας, όπου μια πολύ ευγενική ρωσίδα υπάλληλος μας μίλησε για το έργο του ρώσου φιλολόγου που εξέθετε το μουσείο, ο οποίος δημιουργούσε πάνω σε κόκκους ρυζιού, καρφίτσες και άλλα πολύ μικρά αντικείμενα, ακόμα πιο μικρές δημιουργίες• πορτρέτα, ζωάκια , φιγούρες και ό,τι μπορεί να σκεφτεί ο ανθρώπινος νους.

Κατηφορίζοντας τον πλακόστρωτο δρόμο, ο καθεδρικός ναός του Αγίου Βίτου, ένα νεογοτθικό στολίδι, δέσποζε επιβλητικά. Μπορεί κανείς να μπει και μέσα. Ο Πύργος, που ομώνυμο έργο έγραψε και ο Κάφκα, ή αλλιώς το παλάτι είναι ένα σύμπλεγμα κτηρίων και διαμερισμάτων της περιοχής. Από τη βόρεια πλευρά του Αγίου Βίτου, φτάνει κανείς στο Χρυσό Σοκάκι, όπου αντικρίζει σπιτάκια μικροσκοπικά και πολύχρωμα, κολλητά το ένα με το άλλο, όπου ο μύθος λέει πως εκεί κατοικούσαν και πειραματίζονταν οι αλχημιστές και οι χρυσοχόοι. Στον αριθμό 22 μάλιστα ζούσε η αδερφή του Κάφκα και είχε μείνει και ο ίδιος πολλές φορές μαζί της.

Άρχισε να ψιχάλιζε οπότε γυρίσαμε στο ξενοδοχείο. Το βράδυ παρακολουθήσαμε στον Άγιο Φραγκίσκο της Ασίζης μία συναυλία οργάνου υπό τη συνοδεία μίας σοπράνου κι ενός βραχνιασμένου τενόρου. Μάλιστα, στην εκκλησία υπήρχε κι ένα αντίγραφο ενός πίνακα του Δομίνικου Θεοτοκόπουλου. Φάγαμε σε ένα εξαιρετικό εστιατόριο εν ονόματι Mlejnice (Zatecka 7/17) με γευστικότατο, τσέχικο φαγητό και απίστευτα οικονομικό. Η βραδιά ολοκληρώθηκε αφ’ότου ήπιαμε αψέντι στην πλατεία Franz Kafka• αυθεντικότατο• το μπουκάλι εμπεριείχε κι ένα σκαθάρι με βότανα για πιο έντονη γεύση. Νιώσαμε λιγάκι καταραμένοι καθώς έκαιγε τα σωθικά μας και λιγάκι ποιητές αφότου ήπιαμε όλο το ποτήρι…

DSC_0946

Η επόμενη και τελευταία ημέρα εμπεριείχε περιήγηση στο νησάκι Kampa και στο ομώνυμο μουσείο μοντέρνας τέχνης, διασχίζοντας την Γέφυρα του Καρόλου. Όμορφες οι αντίπερα γειτονιές, ήσυχες, με πολλές πρεσβείες. Σταματήσαμε σε ένα ζαχαροπλαστείο για να φάμε μπισκότα ζεστά και σπιτικά και σε μία καφετέρια για να αγοράσουμε για την πατρίδα αυθεντική, τσέχικη σοκολάτα. Το βράδυ παρακολουθήσαμε την εξαιρετική παράσταση MOZ-Art, χορογραφίες εμπνευσμένες από τη μουσική του Mozart, στο Theatre of Estates ( Železná ulice / Ovocný trh, Praha 1), όπου πρωτοανέβηκε και ο Don Giovanni όταν τον έφερε ο Mozart στην Πράγα από τη Βιέννη. Επιτέλους ένα σοβαρό θέαμα!

Το τελευταίο βράδυ δειπνήσαμε στο υπόγειο Klub Architektů (Betlémské náměstí 169/5A, 110 00 Praha 1) . Πανέμορφος και ρομαντικός χώρος κάτω από τη γη, με χαμηλό φωτισμό και αισθητική ολόγυρα. Φαγητό κάπως μέτριο όμως με τιμές ιδιαιτέρως τσιμπημένες. Αξίζει όμως κανείς να πάει για τον χώρο του. Την επόμενη μέρα το ταξίδι τελείωνε, μα δεν είχαμε ούτε κατά διάνοια προλάβει να δούμε ολόκληρη την Πράγα. Γιατί να βιαστεί όμως κανείς; Η Πράγα είναι μια πόλη που πάντα επιστρέφεις…

Κι όπως έγραψε γι’αυτή και ο Γιάροσλαβ Σάιφερτ: “Τόσο σε αγάπησα, αν και με λέξεις μόνο, αγαπημένη πόλη μου, όταν διάπλατα ο μανδύας σου άνοιξε αποκαλύπτοντας τις μαβιές σου χάρες• περισσότερα είπαν αυτοί που όπλα κουβαλούν.”

Χριστίνα Καλογεροπούλου

Χριστίνα Καλογεροπούλου

Γεννήθηκε ένα ανοιξιάτικο πρωινό του Μαΐου. Ήταν 5 χρόνια πριν τη νέα χιλιετία. Αποφοίτησε από την Ελληνογερμανική Αγωγή και προσώρας φοιτά –προσπαθεί τουλάχιστον- στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών, στο τμήμα Φιλοσοφίας , Παιδαγωγικής και Ψυχολογίας. Μιλάει στα Αγγλικά, στα Γερμανικά και στα Γαλλικά. Λατρεύει τη λογοτεχνία, τον κινηματογράφο, τα ταξίδια και το κόκκινο κρασί. Τα υπόλοιπα, μέσα από την πένα της.
Χριστίνα Καλογεροπούλου

Add To TwiiterRetweet This Post item information on FacebookShare This Stumble ThisStumbleUpon This Digg ThisDigg This Add To Del.icio.usBookmark This
  • BizUpdate

  • Χορηγός Επικοινωνίας





  • Συνεντεύξεις

  • Εγγραφείτε στο newsletter μας

  • Facebook Watch: η νέα τηλεόραση είναι εδώ, της Κατερίνας Σταματελοπούλου

    Facebook Watch
    » Διαβάστε περισσότερα
  • Συνεργαζόμαστε με:

  • Ιστορίες που δεν σου είπαν

  • Υποστηρίζουμε το WWF Ελλάς

  • The #flusttags

Google+