Your world of Wordpress Themes, Wordpress Templates by WpDance

Home » flust-άρω » Στην εποχή των… νέων, της Χριστίνας Καλογεροπούλου

Στην εποχή των… νέων, της Χριστίνας Καλογεροπούλου

Χριστίνα Καλογεροπούλου Οκτ 16,2014 0 Σχόλια

Όλοι λένε πως οι νέοι πρέπει να μην μιλούν όπως οι μεγαλύτεροι, με ξύλινη γλώσσα, αλλά με ξεκάθαρες, φρέσκιες, προσιτές κουβέντες. Πολλές φορές όμως τους βλέπει κανείς να παρασύρονται, χρησιμοποιώντας εκφράσεις εντυπωσιασμού, προσπαθώντας να υπερνικήσουν το εξ’ αρχής μειονέκτημά τους απέναντι στους μεγαλύτερους, αυτό της πείρας του χρόνου. Όσο κι αν προσπαθήσει ο νέος να το υπερνικήσει με τα διαβάσματα και τις μελέτες του, δεν θα καταφέρει ποτέ να έχει την πείρα και τις εικόνες ενός μεγαλύτερου. Βέβαια αυτό δεν είναι απαραίτητα εξ’ ολοκλήρου αρνητικό…

flust.gr

Όμως έχουν μεγάλο δίκιο, όσοι στοχοποιούν τους νέους που μιλούν κι εκφράζονται σαν έμπειροι νομικάριοι σε δικαστική αίθουσα. Αποπνέουν μια προσποιητή καλλιέπεια σε βαθμό περσόνας. Η εποχή επιτάσσει ειλικρίνεια, η απουσία της οποίας καταστρέφει ό,τι προσπαθεί να αναγεννηθεί και να ακμάσει. Η ειλικρίνεια όμως επιτάσσει με τη σειρά της παραδοχές. Κάτι στο οποίο πάντοτε υστερούσαμε ως λαός. Πολύ δύσκολα μπορούμε να παραδεχτούμε πως εμείς φταίμε. Πάντοτε προσπαθούμε να βρούμε έναν αποδιοπομπαίο τράγο –τι όμορφη επινόηση αυτή η φρασεολογία αλήθεια! Ή όταν δεν μπορούμε να βρούμε κάποιον άλλο να του προσδώσουμε το σφάλμα, διατεινόμαστε πως και εμείς φταίμε. Αυτή η μικρή, προσθετική λεξούλα δεν είναι πραγματικά αστεία; Δεν αντέχουμε την ευθύνη μοναχοί.

Η τάση της εποχής μας μπορεί πολύ εύκολα να συμπικνωθεί σε λίγες λέξεις. Οι γενιές άνω των 40 επικαλούνται, σαν άλλοι ομηρικοί χαρακτήρες, αντί για κάποια μούσα που θα τους βοηθήσει στο δύσβατο έργο τους, τους νέους, τη μοναδική ελπίδα (sic) για να υπάρξει κάποιο μέλλον. Οι νέοι είναι αυτοί που θα βγάλουν από την τελματώδη κατάσταση τη χώρα, οι νέοι θα παλέψουν, θα προσπαθήσουν, θα χτίσουν ξανά ό,τι γκρεμισμένο. Οι νέοι, οι νέοι, οι νέοι. Ξανά και ξανά αναμασάται η καραμέλα του νέου που πρέπει να χτίσει ξανά και να αναστηλώσει την καταρρακωμένη κοινωνία. Κι αν κάποιος ανατρέξει στην ιστορία, θα δει πως η παρουσία των νέων βρίσκεται πάντοτε στην πρώτη σειρά των μεγάλων επαναστάσεων, των μεγάλων αγώνων και προσπαθειών. Οι νέοι, που απαγκιστρωμένοι κυρίως από φόβο και δευτερευόντως από διάφορες υποχρεώσεις μεγαλυτέρων, δεν διστάζουν να παλέψουν για ένα αύριο όμορφο και δίκαιο με φάρο τα ιδανικά και τις αξίες τους, τις αθώα δομημένες. Αυτή η αθωότητα, προσέφερε τόσα, ανά τους αιώνες και κέρδισε τόσες μάχες που φαίνονταν εκ προοιμίου χαμένες.

Η αλήθεια όμως έχει δύο σκέλη. Κανένας δεν διαφωνεί στο δεύτερο, για το ότι οι νέοι ξεκίνησαν τις μεγαλύτερες επαναστάσεις. Η διαφωνία έγκειται στην στομφώδη θέση πως οι νέοι θα σώσουν το αύριο. Εθελοτυφλούν όλοι όσοι ενστερνίζονται αυτή την άποψη. Εάν δεν βοηθήσει ο ένας τον άλλο, εάν όλοι μαζί δεν προσπαθήσουμε, η αλλαγή δεν θα επέλθει. Είναι πολύ εύκολο να μετατίθεται η ευθύνη στους νέους, δίχως καν να τους ρωτούν. Το τέλμα στο οποίο έχουμε περιέλθει ως χώρα είναι αποτέλεσμα πολλών παραγόντων και πάνω από όλα της νοοτροπίας στην οποία έχουμε –νέοι και μεγαλύτεροι- συνηθίσει να ζούμε. Πλέον, δεν μπορώ να ακούω φράσεις τύπου ‘οι νέοι είστε η τελευταία ελπίδα’. Ηχούν στα αυτιά μου σαν μια τεράστια δικαιολογία άρνησης της αλλαγής. Αλλαγής στάσης, αλλαγής βλέμματος των πραγμάτων, αλλαγής νοοτροπίας. Οι μεγαλύτεροι οφείλουν να βοηθήσουν στην αλλαγή, να πιάσουν το χέρι των νέων και να τους βοηθήσουν στο κομμάτι το οποίο υστερούν. Με τη σειρά τους, οι νέοι θα τους εμπνεύσουν στην προσπάθεια ανανέωσης. Μαζί όμως, όχι ο καθένας στον μικρόκοσμό του. Και περισσότερο, όχι όταν ο ένας μεταθέτει την ευθύνη στον άλλο. Είναι εύκολο να επικαλούνται οι μεγαλύτεροι την νεανικότητα ως φάρο μιας νέας αρχής και με τη σειρά τους οι νέοι να πολεμούν τις παρωχημένες και συχνά αναχρονιστικές απόψεις μεγαλυτέρων. Φανταστείτε όμως μία συζήτηση που θα οδηγούσε σε μία προσπάθεια από κοινού πόσες αλλαγές θα μπορούσε να επιφέρει.

Ένα από τα μεγαλύτερα σφάλματα της Ελλάδας είναι η μονομανία και η εγωπάθεια των κατοίκων της. Το πνεύμα της συλλογικότητας χρίζει αναζήτησης εάν θέλουμε η αλλαγή να επέλθει. Μαζί, κι όχι ο καθένας ξεχωριστά, θα κοπιάσουμε και εμπνέοντας ο ένας τον άλλο, βοηθώντας συχνά τους όποιους κουρασμένους να συνεχίσουν την προσπάθειά τους, θα μπορέσουμε να εδραιώσουμε την αλλαγή στη νοοτροπία μας. Δίχως φλυαρίες, μα με έργα. Όλα τα άλλα, είναι απλώς λόγια λόγια λόγια, που έλεγε κι ο Άμλετ…

Χριστίνα Καλογεροπούλου

Χριστίνα Καλογεροπούλου

Γεννήθηκε ένα ανοιξιάτικο πρωινό του Μαΐου. Ήταν 5 χρόνια πριν τη νέα χιλιετία. Αποφοίτησε από την Ελληνογερμανική Αγωγή και προσώρας φοιτά –προσπαθεί τουλάχιστον- στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών, στο τμήμα Φιλοσοφίας , Παιδαγωγικής και Ψυχολογίας. Μιλάει στα Αγγλικά, στα Γερμανικά και στα Γαλλικά. Λατρεύει τη λογοτεχνία, τον κινηματογράφο, τα ταξίδια και το κόκκινο κρασί. Τα υπόλοιπα, μέσα από την πένα της.
Χριστίνα Καλογεροπούλου

Ετικέτες

Add To TwiiterRetweet This Post item information on FacebookShare This Stumble ThisStumbleUpon This Digg ThisDigg This Add To Del.icio.usBookmark This
  • BizUpdate

  • Χορηγός Επικοινωνίας





  • Συνεντεύξεις

  • Εγγραφείτε στο newsletter μας

  • Facebook Watch: η νέα τηλεόραση είναι εδώ, της Κατερίνας Σταματελοπούλου

    Facebook Watch
    » Διαβάστε περισσότερα
  • Συνεργαζόμαστε με:

  • Ιστορίες που δεν σου είπαν

  • Υποστηρίζουμε το WWF Ελλάς

  • The #flusttags

Google+