Θόδωρος Καραγιάννης: ποιος είμαι…

theoΑδυνατώ, ειλικρινά, αδυνατώ να κατανοήσω την χρησιμότητα ενός βιογραφικού.  Τι σημασία μπορεί να έχει για τον απέναντι άλλο η μέχρι σήμερα πορεία κάποιου;  Το που γεννήθηκε, το τι σπούδασε, που δούλεψε, ποιες πόλεις και χώρες είδε ή έζησε, αν έχει δυο ή τρία αδέλφια, αν..αν.

Το ζουμί υπάρχει, όταν τον ρωτήσεις δύο πράγματα : “Ποιος είσαι τώρα ;” και “για που το έβαλες ; ”.   Όλη η πορεία, όλο το curriculum που λέγαν οι νεογιάπηδες δεν παίζει κανένα απολύτως ρόλο.  Το “γιατί” είναι μεγάλη ιστορία και για να γλιτώσουμε πολύτιμο χρόνο λέω μόνο πως η κάθε εμπειρία, η κάθε σταλαγματιά γνώσης, το κάθε γεγονός δεν επιδρούν το ίδιο σε όλους.

Άρα λοιπόν η αποσπασματική αφήγηση γεγονότων ή η ξερή κατάθεση “αντικειμενικών κριτηρίων” καμία σχέση δεν έχουν με αυτό που είναι ο άλλος.  Το “είναι” με κεφαλαία.

Έλα σου, όμως, που κάπως πρέπει να συστηθείς.  Που πρέπει να δώσεις στον άλλο ένα στίγμα για το, τι μέρος του λόγου είσαι. Να στήσεις δηλαδή, κάτι “ευήλιο” και “ευάερο”, πλην όμως αποστειρωμένο σε τέτοιο βαθμό που να μην εγείρει κανενός είδους παρεξήγηση, η οποία σίγουρα θα συνοδευτεί από έναν απαίσιο μορφασμό ξυνίλας.

Βιογραφικό, λοιπόν, δεν γράφω.  Έχω γράψει αρκετά και έχουν πάει σε δεκαπλάσιους αποδέκτες.  Την ώρα ακριβώς που το έπαιρναν στα χέρια τους εγώ ήμουν ήδη κάτι άλλο.  Καταρχάς ήμουν αυτός που μετά από την σύνταξη του βιογραφικού μου ήταν ένας άλλος άνθρωπος ο οποίος μεταξύ άλλων είχε συντάξει και ένα βιογραφικό.  Κι αυτό δεν το ανέφερα στο βιογραφικό που παρέδιδα.  Άρα ήμουν ένας ψεύτης.  Τώρα, θα μου πείτε, “σιγά η εμπειρία μωρέ…”  Αμ δεν είναι καθόλου έτσι, για μένα τουλάχιστον.

Απαντώ, λοιπόν, επειδή αρκετά σας κούρασα, στα δύο βασικά ερωτήματα.  Ποιος είμαι και για που το έβαλα.  Είμαι ο Θόδωρος, γεννημένος το 72 που μαζί με τις δυο του κόρες και την γυναίκα του εξακολουθεί να σκίζει όλο χαρά το περιτύλιγμα του δώρου που λέγεται καινούρια μέρα και προσπαθεί να την περάσει χωρίς να θυμάται τίποτε απο την προηγούμενη, έχοντας όμως συναίσθηση πως χθες ήταν η μέρα που καθορίστηκε το περιεχόμενο του δώρου της επομένης.

Όσο για το που πάω…  δεν έχω ιδέα.  Ξέρω μόνο πως τα παπούτσια μου θα είναι πάντα λασπωμένα όχι μόνο γιατί βαριέμαι τις “λεωφόρους” και “εθνικές οδούς” αλλά και γιατί θέλω πάντα να υπάρχει ένα μικρό σημάδι να γυρίσω αν φάω τα μούτρα μου σε κάνα ντουβάρι αλλά και για να με βρουν οι φίλοι, αν θα ξεμακρύνω.

 

  • BizUpdate

  • Χορηγός Επικοινωνίας





  • Συνεντεύξεις

  • Εγγραφείτε στο newsletter μας

  • Facebook Watch: η νέα τηλεόραση είναι εδώ, της Κατερίνας Σταματελοπούλου

    Facebook Watch
    » Διαβάστε περισσότερα
  • Συνεργαζόμαστε με:

  • Ιστορίες που δεν σου είπαν

  • Υποστηρίζουμε το WWF Ελλάς

  • The #flusttags