Your world of Wordpress Themes, Wordpress Templates by WpDance

Home » art-flust » Οι φόβοι και Το αυτό, του Πάνου Λιάκου

Οι φόβοι και Το αυτό, του Πάνου Λιάκου

Πάνος Λιάκος Οκτ 02,2017 0 Σχόλια

Στις κυλιόμενες σκάλες κάποιου πολυκινηματογράφου ακούγονται τα εξής λόγια: «Α, λίγο κόσμο έχει, βλέπω!». Φυσικά και είναι λόγια ειρωνικά μπροστά στις ουρές που σχηματίζονται αυτή την εβδομάδα για την ταινία τρόμου Το Αυτό που βασίζεται στο έργο του Στίβεν Κινγκ.

Άτιτλο

 

Στη χώρα μας ο κλόουν Πένιγουαιζ δεν μας είναι διόλου άγνωστος, αφού μεγάλο ιδιωτικό κανάλι μέχρι και πριν λίγα χρόνια πρόβαλε συχνά πυκνά τη μίνι σειρά του 1990 με μεγαλύτερο ατού της τον Τιμ Κάρι στο ρόλο του κλόουν. Κι εμάς τους νεότερους που μας έτρωγε η περιέργεια να ανακαλύψουμε αυτές τις ταινίες που δεν κάνει να τις βλέπουν τα μικρά παιδάκια, στρωνόμασταν μπροστά από την τηλεόραση και παρακολουθούσαμε με δέος- έστω και αποσπασματικά διότι «Δευτέρα αύριο, έχεις σχολείο», φώναζε η μαμά.

Τα χρόνια πέρασαν και η περιέργεια- αυτή που σκότωσε τη γάτα- ακόμα με τρώει για την παρακολούθηση καινούριων ταινιών αλλά και για το πώς τις αντιμετωπίζουν οι θεατές. Γι’ αυτό το λόγο παρακολούθησα την κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος του Κινγκ σε κανονική προβολή- ήθελα κυρίως να ανιχνεύσω τις αντιδράσεις των νέων θεατών απέναντι σε αυτό που έβλεπαν. Διότι δεν είναι διόλου κλισέ εκείνο που λεν πως τα παιδιά είναι οι πιο αυστηροί κριτές. Σε περιπτώσεις όπου το θρίλερ δεν είναι ούτε κατά διάνοια καλό- μπορώ πρόχειρα να θυμηθώ το The Vatican Tapes-τότε τα γιούχα πάνε σύννεφο. Δεν συνέβη το ίδιο με την ταινία που υπογράφει ο Άντι Μουσιέτι- μια ταινία που σε βάζει μέσα στην ατμόσφαιρά της από τα πρώτα κιόλας πλάνα κι ελάχιστες στιγμές σε αφήνει ήσυχο.

Υπάρχει όμως και ένα δυνατό πρωτότυπο υλικό, με το συγγραφέα του να θέτει ως κεντρικό θέμα εκείνο του φόβου-του οποιουδήποτε φόβου- μας καταδιώκει από την παιδική μας ηλικία και παλεύουμε να τον σκοτώσουμε. Παράλληλα τον ενδιαφέρει το θέμα του bullying (ένα θέμα που το συναντάμε σε ουκ ολίγα έργα του) αλλά και των παρεών που αποτελούνται από παιδιά ευαίσθητα, ευάλωτα και συνεσταλμένα που οι υπόλοιποι μάγκες του σχολείου αποκαλούν losers και τους έχουν στη φάπα. Υπάρχουν μέσα σε αυτό το φιλμ τρόμου ένα σωρό οικείες εικόνες από τους φόβους της παιδικής μας ηλικίας. Αρχής γενομένης από τον κλόουν (πόσα και πόσα παιδάκια στα πάρτι δεν κλαίνε κοιτάζοντας αυτό το μακιγιάζ του και το υπερβολικό χαμόγελό του;) και συνεχίζοντας με το σκοτεινό κελάρι και τις ιστορίες για τα όσα συμβαίνουν σε εγκαταλελειμμένα σπίτια και στους υπονόμους. Το κλειδί για τα παιδιά της ιστορίας είναι το ότι αντιλαμβάνονται πως για να νικήσουν αυτό τον κλόουν που παίρνει τη μορφή των χειρότερων φόβων τους πρέπει να παραμείνουν ενωμένα. Θα αναμετρηθούν με το τέρας, θα ξεπεράσουν τους εαυτούς τους ενώ κατά τη διάρκεια της διαδρομής θα έχει αφυπνιστεί και η σεξουαλικότητά τους. Ναι, για τους φόβους και την ενηλικίωση μας μιλάει η ταινία. Και όλα αυτά τα πραγματεύεται μέσα από το είδος του θρίλερ, ένα είδος προσιτό και προσφιλές στο νεανικό κοινό.

Στο Αυτό βλέπεις κινηματογράφο μερακλίδικο- ξεκινώντας ήδη από το σενάριο και τον υπέροχο πρόλογό του- με όλες αυτές τις προσημάνσεις του και τα ξαφνιάσματά του- που σε αρπάζει από τα μούτρα. Από κοντά και το μοντάζ που κάνει θαύματα όχι μόνο σε αυτή την εισαγωγική- που είναι και η πιο σημαντική για το μπάσιμο σε ταινία τρόμου- αλλά και στις σεκάνς στο ερειπωμένο σπίτι. Λιγότερο επιτυχημένα βλέπουμε, κατά τη γνώμη μου, τη σκηνή του πετροπόλεμου μεταξύ των νταήδων και της ομάδας των losers μας-με αχρείαστα slow-motion που την κάνουν γραφική και έτσι μπαίνει σε δεύτερη μοίρα το μήνυμα που πρέπει να φτάσει στο θεατή, δηλαδή το γεγονός του βαθύτερου δεσίματος που αποκτά η παρέα από αυτό το σημείο και έπειτα. Μην παραλείψω να πω για τη μουσική το πώς αυξάνει και κατευθύνει την αγωνία μας στις σκηνές του κυνηγητού από τον κλόουν- απίστευτη η ιδέα να δώσουν στη μορφή του κλόουν κίνηση σαν του τρυπανιού- ενώ χρησιμοποιούνται ανά στιγμές και παιδικές φωνές στο soundtrack- κάτι που κάνει ακόμα πιο ανατριχιαστική την εμπειρία του φιλμ- θυμηθείτε αντίστοιχα το Βαθύ κόκκινο του Ντάριο Αρτζέντο.

Όσον αφορά στα παιδιά της ταινίας, αυτά καταφέρνουν να βγάλουν την ατμόσφαιρα της παρέας συνολικά και κάθε ένα ξεχωριστά να αποτυπώσει στο πρόσωπό του το φόβο του, δίχως να καταφεύγουν σε υπερβολές και στην καρικατούρα. Για το Αυτό δεν θα μας μιλήσεις; Ασφαλώς και θα μιλήσω και θα πω χαρά στην υπομονή του νεαρού Μπιλ Σκάρσγκαρντ που φαντάζομαι θα έπρεπε να κάθεται ώρες και ώρες στο δωμάτιο του μακιγιάζ πριν γυρίσει τις σκηνές του ως κλόουν. Αποτελεσματικότατο το μακιγιάζ. Τόσο αποτελεσματικό που το κόβω να εμπνέει πολλούς επίδοξους μασκαράδες την περίοδο της Αποκριάς.

Πάνος Λιάκος
Γεννήθηκε την πρώτη μέρα του δεύτερου μήνα του 1995. Από μικρό παιδί χωμένος μέσα στα λογοτεχνικά βιβλία και τον κινηματογράφο (εξ’ου και μύωψ). Στα τέλη του δημοτικού, αποφάσισε να καταφύγει μoνίμως στο μαγικό κόσμο των εικόνων. Οι πρώτες ταινίες που βλέπει και μαγεύεται είναι ο ‘’Λαβύρινθος του Πάνα’’, το ‘’Sweeney Todd’’ του Τιμ Μπάρτον (αν και δεν τα πάει καλά με τα μιούζικαλ αυτό το λάτρεψε) και το ‘’8 ½’’ του Φεντερίκο Φελίνι. Σπουδάζει Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου αλλά στην πραγματικότητα τον περισσότερο χρόνο του τον αφιερώνει για να μελετά μόνος του φιλμογραφίες σκηνοθετών, κινηματογραφικά κινήματα και τώρα τελευταία να παρακολουθεί και δημοσιογραφικές προβολές καινούριων ταινιών
Πάνος Λιάκος

Add To TwiiterRetweet This Post item information on FacebookShare This Stumble ThisStumbleUpon This Digg ThisDigg This Add To Del.icio.usBookmark This
Google+