Your world of Wordpress Themes, Wordpress Templates by WpDance

Home » art-flust » Μια άρτια ‘’Σιωπηλή δολοφόνος’’, του Πάνου Λιάκου

Μια άρτια ‘’Σιωπηλή δολοφόνος’’, του Πάνου Λιάκου

Πάνος Λιάκος Δεκ 30,2015 0 Σχόλια

Τελευταία βδομάδα του 2015. Με τα ταμεία να παίρνουν μια ανάσα καθότι έκαναν το άνοιγμά τους εμπορικοί κράχτες όπως το καινούριο ‘’Star Wars’’ και το ‘’Ένας άλλος κόσμος’’ του Παπακαλιάτη τα οποία αποδείχτηκαν και ικανοποιητικές ταινίες.

Η ‘’Σιωπηλή δολοφόνος’’ του Χου Χσιάο Χσιέν ανήκει στην κατηγορία εκείνων των ταινιών που έχουν ένα ιδιαίτερο, δικό τους κοινό. Αν και προβάλλεται καθυστερημένα στη χώρα μας, η ομορφιά της θα συγκινήσει τόσο τους λάτρεις των wuxia όσο και εκείνους που θα θελήσουν από περιέργεια και μόνο να δουν το φιλμ που κέρδισε το βραβείο σκηνοθεσίας στο τελευταίο φεστιβάλ Κανών.

Η ιστορία τοποθετείται κάπου προς τα τέλη της Δυναστείας των Τανγκ (618-907) και μας συστήνει ένα κορίτσι που απάγεται από μια καλόγρια προκειμένου να μετατραπεί σε ψυχρή δολοφόνο και να πατάξει τη διαφθορά. Κατά κακή της τύχη, όμως, η Nie Yinniang, σε κάποια από τις αποστολές της θα αποτύχει και τότε θα σταλεί πίσω στη γενέτειρά της για να σκοτώσει τον άντρα με τον οποίο κάποτε ήταν προορισμένη να παντρευτεί.

Είναι αρκετά δύσκολο για έναν δυτικό θεατή να κατανοήσει πλήρως τη δύναμη τέτοιων παραδοσιακών ιστοριών που εμπλέκουν τις πολεμικές τέχνες (wuxia) αλλά και τα τσουάνκι της περιόδου των Τανγκ, δηλαδή ιστορίες με φανταστικό περιεχόμενο. Οπότε το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να αισθανθείς σαν ένα παιδί που ο Χσιέν το παίρνει στα χέρια του και του αφηγείται ένα τέτοιο παραμύθι.

Αν είναι κάτι που γοητεύει σε αυτή την ταινία είναι η ισορροπία που καταφέρνει να έχει σε κάθε επίπεδο, όπως δηλαδή είχαν και οι αντίστοιχες ιστορίες στις οποίες βασίζεται. Διότι και το λαογραφικό στοιχείο είναι έντονο και οι πολεμικές τέχνες-αν και δεν καταλαμβάνουν μεγάλο κομμάτι της ταινίας-και το στοιχείο φαντασίας αλλά και τα ηθικά και συναισθηματικά διλήμματα αναδεικνύονται με απλότητα και μια περιγραφικότητα που δεν καταλήγει στην υπερβολή.

Και επειδή δεν καταλήγει στην υπερβολή αλλά σου θυμίζει την ακρίβεια με την οποία μια γιαγιά αφηγείται ένα παραμύθι, σε παρασέρνει και αισθάνεσαι σχεδόν σαν να μπαίνεις μέσα στην οθόνη. Με πρώτη απ’ όλους τους ηθοποιούς τη Σου Κι, όλοι φαίνονται πλήρως εναρμονισμένοι με το όραμα του Χσιέν και ίσως σε αυτή την ισορροπία που κατάφερε να έχει η ταινία του να οφείλεται η βράβευσή του στις Κάνες.

Αρκεί βέβαια να δει κανείς την ταινία συνειδητοποιημένος. Πράγμα που σημαίνει ότι δεν έχουμε να κάνουμε με μια κλασική ταινία πολεμικών τεχνών με άναρθρες πολεμικές κραυγές (ο ίδιος ο σκηνοθέτης δήλωσε ‘’ Η μεγαλύτερη επιρροή μου είναι Ιαπωνικές ταινίες σαμουράι του Κουροσάβα κι άλλων σκηνοθετών, όπου πραγματική σημασία έχει η φιλοσοφία του να είναι κανείς σαμουράι, παρά οι ίδιες οι σκηνές δράσης. Είναι απλά το μέσο για το σκοπό’’) αλλά με ένα κομψοτέχνημα όπου αναδεικνύεται και ο τρόπος που η κινέζικη μυθοπλασία αφηγείται μια ιστορία.

Πάνος Λιάκος
Γεννήθηκε την πρώτη μέρα του δεύτερου μήνα του 1995. Από μικρό παιδί χωμένος μέσα στα λογοτεχνικά βιβλία και τον κινηματογράφο (εξ’ου και μύωψ). Στα τέλη του δημοτικού, αποφάσισε να καταφύγει μoνίμως στο μαγικό κόσμο των εικόνων. Οι πρώτες ταινίες που βλέπει και μαγεύεται είναι ο ‘’Λαβύρινθος του Πάνα’’, το ‘’Sweeney Todd’’ του Τιμ Μπάρτον (αν και δεν τα πάει καλά με τα μιούζικαλ αυτό το λάτρεψε) και το ‘’8 ½’’ του Φεντερίκο Φελίνι. Σπουδάζει Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου αλλά στην πραγματικότητα τον περισσότερο χρόνο του τον αφιερώνει για να μελετά μόνος του φιλμογραφίες σκηνοθετών, κινηματογραφικά κινήματα και τώρα τελευταία να παρακολουθεί και δημοσιογραφικές προβολές καινούριων ταινιών
Πάνος Λιάκος

Add To TwiiterRetweet This Post item information on FacebookShare This Stumble ThisStumbleUpon This Digg ThisDigg This Add To Del.icio.usBookmark This
Google+