Your world of Wordpress Themes, Wordpress Templates by WpDance

Home » flust-άρω » «Μαζί ως το τέλος; Γιατί…» της Λίνας Δημοπούλου

«Μαζί ως το τέλος; Γιατί…» της Λίνας Δημοπούλου

xflusters Ιαν 12,2013 3 Σχόλια

Το έγραψα προς τιμήν όλων των γυναικών-συζύγων που συνάντησα στα νοσοκομεία, τα τελευταία χρόνια που νοσηλεύτηκαν οι γονείς μου. Είναι ένα παζλ από τις λυτρωτικές μαρτυρίες τους, εκείνες τις ατέλειωτες ώρες, μέρες, νύχτες που παραστέκονταν με υπεράνθρωπη δύναμη στους ασθενείς άντρες τους.
Αγάπησα αυτά τα εξηνταπεντάχρονα και βάλε κορίτσια με τα τσακισμένα, μα και αποφασισμένα να σταθούν άγρυπνα ως το τέλος, βλέμματα…

ΩΣ ΤΟ ΤΕΛΟΣ

Ενάμισι μέτρο όλος κι όλος, ένα ενενήντα δύο έγραφε η ταυτότητα, δυο μέτρα είμαι, καμάρωνες…
Δέκα εννιά χρόνια άρρωστος, πρώτα το εγκεφαλικό, τώρα το Πάρκινσον, τσάκισε η μέση μου να σε σηκώνω, να σου αλλάζω πάνες, πιτζάμες, στην αγκαλιά μου ένας άντρακλας , σαν το σακί το γεμάτο φίσκα, που απ’ τα σαράντα πέντε του αδειάζει λίγο- λίγο κάθε μέρα.

Σε βλέπω έτσι διπλωμένο στα δυο, ανήμπορο, προσπαθείς να μου πεις κάτι, ακούγεται μόνο το ψεύδισμα ενός μωρού, θυμάμαι τη δυνατή φωνή σου, ερωτεύτηκα τη δύναμη και την παραφορά της, αργότερα όταν θύμωνες μου έφερνε τρόμο, απέφευγα τους καβγάδες γι’ αυτό το λόγο, τώρα μαντάρω συλλαβές ασύνδετες και αναστεναγμούς.

Ατέλειωτα μερόνυχτα στις καρέκλες των νοσοκομείων που περάσαμε, μπορώ να σου πω τα μυστικά ακόμα και των καθαριστριών, λαγοκοιμάμαι με το κεφάλι στα πόδια σου, η μισή στην καρέκλα κι άλλη μισή στο κενό, έχω βρει τον τρόπο να ξεκλέβω μία στάλα ύπνο, πριν ξυπνήσεις ξανά, ξυπνάς συνέχεια, πονάς, κρυώνεις, θέλεις ένα χάδι και πώς να το πεις…

Πού να το ‘ξερες, τότε, τα χρόνια της κραταιάς αρσενικής εξουσίας σου, πως θα ‘πεφτες στην ανάγκη μου, εξαρτάσαι απόλυτα από μένα, κρατάω στα χέρια μου τη στρόφιγγα του οξυγόνου σου, ανοίγω ή κλείνω την παροχή του φαρμάκου σου, σε ταΐζω ή σ’ αφήνω νηστικό, σε πλένω ή σ’ αφήνω μέσα στις ακαθαρσίες σου, από μένα ζεις, πού να το ‘ξερες καημένε μου, τότε που μου ‘φερνες τα πουκάμισα μέσα στο κραγιόν της Ρωσίδας και τα σώβρακα με την κολόνια της, τότε που αν τόλμαγα να διαμαρτυρηθώ για τις αλητείες σου, μου έριχνες και κανένα χαστούκι, να πας στη μάνα σου μου ‘λεγες να κλαίτε παρέα το μακαρίτη», την πλήρωσα φαρμάκι την αγάπη που σου ‘χα.

Και τώρα εδώ οι δυο μας, με σένα στριμωγμένο κι εμένα παντοδύναμη, ξέρεις πόσες φορές όλα αυτά τα χρόνια, σκέφτηκα να σε παρατήσω, έτσι μια χούφτα μαραμένη σάρκα με τρομαγμένο βλέμμα, ούτε με νοιάζει πια ποιος θα πει, τι θα πει, τη ζωή μου βλέπω, που την πέταξες στο περιθώριο όταν μπορούσες και την εκμεταλλεύτηκες στο έπακρο στην ανημπόρια σου, ακόμα και να σ’ αφήσω να πεθάνεις έχω σκεφτεί.
Ασταμάτητο πινγκ-πονγκ παίζουν οι σκέψεις στο κεφάλι μου, πότε σε λυπάμαι, πότε σε σιχαίνομαι, πότε σε μισώ, μα η αλήθεια είναι πως όλα αυτά σταματούν απότομα, όταν νιώσω το αποστεωμένο και τρεμάμενο δάχτυλό σου να χαράζει, με υπεράνθρωπη προσπάθεια, μια καρδιά στην παλάμη μου, αυτή είναι η μόνη στιγμή επικοινωνίας μας, όλο και πιο αραιά συμβαίνει πια.

Κι εκείνο που μιλάει στην ψυχή του κάθε ανθρώπου, εκείνο το ξεχωριστό και το ανεξήγητο μου λέει, πως γι’ αυτές τις σπάνιες στιγμές είμαι ακόμα εδώ και θα είμαι ως το τέλος.

Η Λίνα Δημοπούλου είναι στιχουργός. Θυμίζουμε τον σπουδαίο Μητροπάνο, που ερμήνευσε τον «Εγωισμό» της στιχουργού και που ταιριάζει στο παρόν άρθρο της.

Ετικέτες

Add To TwiiterRetweet This Post item information on FacebookShare This Stumble ThisStumbleUpon This Digg ThisDigg This Add To Del.icio.usBookmark This
  • τζίνα δαβιλά

    μεγάλο ευχαριστώ προς την κ Δημοπούλου από την ομάδα του flust.gr για την τιμή

  • margi

    Συγκλονιστικό μα συνάμα τόσο μα τόσο αληθινό….

  • γλαρος

    «θελεις ενα χαδι πώς να το πεις…» ολοι τελικα θελουμε χαδια, χερια που να αγκαλιαζουν ασφυκτικά σχεδόν, ενα χαμόγελο, ενα νευμα. και ακομα κ καποιος δυνατος να πεσει εκεινος ο πιο δυνατός, ο πιο σθεναρός θα βρισκεται πλάι του, να του περιποιηθει τις πλήγές, να σκουπισει τα δακρυα, να του πει»σηκω! αξιξει να ακουμπησεις τα αστερια»…

  • BizUpdate

  • Χορηγός Επικοινωνίας





  • Συνεντεύξεις

  • Εγγραφείτε στο newsletter μας

  • Facebook Watch: η νέα τηλεόραση είναι εδώ, της Κατερίνας Σταματελοπούλου

    Facebook Watch
    » Διαβάστε περισσότερα
  • Συνεργαζόμαστε με:

  • Ιστορίες που δεν σου είπαν

  • Υποστηρίζουμε το WWF Ελλάς

  • The #flusttags

Google+