Your world of Wordpress Themes, Wordpress Templates by WpDance

Home » flust-άρω » Κακοήθειες, καρκινικές και μη, της Μαρίας Συροπούλου

Κακοήθειες, καρκινικές και μη, της Μαρίας Συροπούλου

xflusters Μαρ 04,2013 0 Σχόλια

Στο άκουσμα και μόνο της λέξης μας πιάνει πανικός και δικαιολογημένα.
Αυτό που λέμε κακοήθεια των καρκινικών κυττάρων έχει να κάνει με κάποιες συγκεκριμένες συμπεριφορές.

Πρώτα απ´ όλα, τα κακοήθη κύτταρα είναι αυτό που θα λέγαμε «άπληστα». Δε σταματάνε ποτέ τη δραστηριότητα τους χάνοντας κάθε αίσθηση του μέτρου. Έτσι,γρήγορα χρειάζεται να αρχίσουν να καταναλώνουν οξυγόνο και υλικά των «γειτόνων» τους, που δεν τους ανήκουν.
Απλά δεν υπακούν σε κανένα κανόνα «κοινωνικής συμβίωσης» και το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι η δική τους «προσωπική ανάπτυξη» αδιαφορώντας, αν αυτή μπορεί ακόμα και να σκοτώσει το διπλανό τους.

Κάποια στιγμή περνάνε τα όρια τους και χρειάζεται να καταλαμβάνουν χώρο που δεν τους ανήκει. Έτσι βρίσκονται αυτές τις «ιμπεριαλιστικές νησίδες» τους πολύ μακριά από εκεί που πρωτοεμφανίστηκαν. Στο τέλος είναι καταδικασμένα να πεθάνουν από την ίδια τους τη λαιμαργία. Να συντριβούν λιμοκτονώντας καταπλακωμένα μέσα στο ίδιο τους το άναρχο υπεροικοδόμημα. Και δεν αυτοκαταστρέφονται απλά, σκοτώνουν και τον άνθρωπο και συνεπώς την ίδια τη συνέχεια τους μέσα από αυτόν.

Όμως, δεν έχω καταλάβει γιατί οι άνθρωποι ξαφνιάζονται και θεωρούν τις κακοήθειες τόσο «περίεργες» συμπεριφορές. Νομίζω ότι είναι πανταχού παρούσες και παλιές γνώριμες.

Στις διαπροσωπικές σχέσεις ποιο είναι το πιο συχνό λάθος; Η κατάληψη του ζωτικού χώρου του άλλου. Η ανάπτυξη του εγωιστικού εαυτού μας περνώντας συχνά τις οριακές γραμμές του συγγενή, του φίλου, του συντρόφου, του συνανθρώπου.

Στις κοινωνίες η διάγνωση είναι πιο εύκολη: πώς θα αναπτυχθεί ο ένας σε βάρος του άλλου. Αρχικά, σε επίπεδο κοινωνικών ομάδων, μετά σε επίπεδο λαών, αργότερα σε επίπεδο ηπείρων και πάει λέγοντας. Επεκτατισμός, ιμπεριαλισμός, πόλεμος, όλα είναι στάδια της κακοήθειας.

Και τελευταία, ας δούμε τη σχέση μας με το ταλαίπωρο, το αγαπημένο μου, το περιβάλλον. Εκεί κατοπτρίζεται η μεγαλύτερη κακοήθεια μας. Επειδή συντελείται αναίμακτα, είμαστε πιο απελευθερωμένοι, χωρίς φραγμούς που υποτίθεται πως μας φρέναρουν κάπως όταν αποδέκτης είναι άνθρωπος ή λαός. Έτσι δε μπαίνουμε στον κόπο να φτιάχνουμε οικονομοτεχνικές ή κοινωνιολογικές θεωρίες για να δικαιολογούμε, πόσο αδηφάγοι είμαστε. Καταναλώνουμε, ξοδεύουμε, κάνουμε κατάχρηση έχοντας χάσει κάθε λογική και μέτρο.

Και δυστυχώς δε συμφέρει καμία εταιρεία να χρηματοδοτήσει την έρευνα για μικροσκόπια τύπου…ανθρώπινης κακοήθειας. Οπότε μάλλον δε θα ξέρουμε έγκαιρα πόσο μακριά είμαστε από τα κρίσιμα σημεία της αυτοκαταστροφικής μας δίνης.

Υγ: Οι σκέψεις έγιναν με αφετηρία μια συνέντευξη του καθηγητή ογκολογίας του Όφενμπαχ κ.Ζαμπόγλου που πολεμά χρόνια τις νεοπλασίες με επιτυχία(με λιγότερη επιτυχία αν πρόκειται για την κακοήθεια της ελληνικής γραφειοκρατίας)

Ετικέτες

Add To TwiiterRetweet This Post item information on FacebookShare This Stumble ThisStumbleUpon This Digg ThisDigg This Add To Del.icio.usBookmark This
  • BizUpdate

  • Χορηγός Επικοινωνίας





  • Συνεντεύξεις

  • Εγγραφείτε στο newsletter μας

  • Facebook Watch: η νέα τηλεόραση είναι εδώ, της Κατερίνας Σταματελοπούλου

    Facebook Watch
    » Διαβάστε περισσότερα
  • Συνεργαζόμαστε με:

  • Ιστορίες που δεν σου είπαν

  • Υποστηρίζουμε το WWF Ελλάς

  • The #flusttags

Google+