Your world of Wordpress Themes, Wordpress Templates by WpDance

Home » flust-άρω » Η γιορτή της μελαγχολίας, του Γιάννη Χουρδά

Η γιορτή της μελαγχολίας, του Γιάννη Χουρδά

xflusters Δεκ 26,2012 1 Σχόλιο

Ναι γιορτές, αλλά εγώ μελαγχολώ, αγχώνομαι. Προσπαθώ να νιώσω χαρούμενος, όπως όλοι οι άλλοι νιώθουν ή τουλάχιστον αυτό δείχνουν, αλλά δεν τα καταφέρνω.

Κρύβομαι πίσω από το δάκτυλο του «πρέπει» και νομίζω πως δεν φαίνομαι.

Έχω την αίσθηση, κοιτώντας γύρω μου, πως έρχεται κάτι το σημαντικό που θα με βρει απροετοίμαστο. Νιώθω πως κάτι πρέπει να κάνω, κάτι πρέπει ν’ αλλάξω. Αυτό που προσδοκώ πράγματι είναι πολύ σημαντικό, σχεδόν μη ρεαλιστικό. Ανοίγω την τηλεόραση, ως καθρέφτη του φυσιολογικού, και ψάχνω απαντήσεις. Βλέπω το τέλειο εορταστικό κλίμα και κάνω συγκρίσεις, κάνω συγκρίσεις και νιώθω μειονεκτικά.

Όχι! Δεν είναι εδώ η λύση και αποφασίζω να στρέψω την προσοχή μου στους δικούς μου ανθρώπους. «Γιώργο, Μαρία, τι θα κάνουμε το βράδυ; …. αυτό …. όχι εκείνο ….».

Τελικά μου γεννιέται η αίσθηση πως καταπιέζω τις επιθυμίες μου, ενώ πιέζομαι για κοινωνικοποίηση.

Όλα αυτά είναι τόσα πολλά και νιώθω κουρασμένος, σωματικά κουρασμένος. Πίστευα πως η απόκλιση από το συνηθισμένο μου πρόγραμμα θα με ξεκούραζε, αλλά έκανα λάθος.

Τελικά η ρουτίνα μ’ αρέσει και κοστίζει λιγότερο.

Έχω αρχίσει να βιώνω τη μελαγχολία ως αντίδραση σε ό,τι με περιβάλλει αυτές τις μέρες και αντιμετωπίζω τις ψυχοφθόρες αλλαγές της καθημερινότητας νοσταλγώντας. Πιστεύω πως η νοσταλγία με συνδέει με το προσωπικό μου παρελθόν και είναι ο φάρος της διαχρονικής ύπαρξης του «Εγώ» μου.

Με αφετηρία αυτό το «Εγώ», λοιπόν, ανασυντάσσομαι. Μέσα στη φλυαρία των ημερών κλέβω χρόνο για μένα κάνοντας πράγματα απλά, πράγματα αργά, πράγματα δικά μου.

Κοιτάζω «μέσα» μου και βλέπω το «μέσα» και των άλλων. Ξέρω τι χρειάζονται, πάντα το ήξερα και τώρα βλέπω πως η στέρησή τους κατατρώει κι εμένα. Απλώνω το χέρι και δίνω κάτι από το δικό μου «Εγώ», από το δικό μου «Έχω». Έτσι σιγά – σιγά ξυπνάω, χαίρομαι μέσα στη μελαγχολία μου.

Βλέπω ότι μπορώ να το κάνω. Δεν χρειάζονται μεγάλες προσδοκίες, αλλά συνειδητοποίηση των ορίων. Τώρα ξέρω και μπορώ να κινούμαι χωρίς να απογοητεύομαι και παίρνω θάρρος για να ονειρεύομαι.

Τώρα πια δεν είμαι μόνος, δεν είμαι γιατί μίλησα για τη μοναξιά μου. Αυτή τη μοναξιά που την μοιράζομαι.

Τελικά μπορεί να μην ελέγχω τι θα συμβεί, αλλά μπορώ να καθορίσω το πώς θ’ αντιδράσω σ’ αυτό το κάτι που μου συμβαίνει.

Καλές γιορτές.

Add To TwiiterRetweet This Post item information on FacebookShare This Stumble ThisStumbleUpon This Digg ThisDigg This Add To Del.icio.usBookmark This
  • Τζίνα Δαβιλά

    χρόνια σοφά, λοιπόν, χωρίς προσδοκίες, αλλά συνειδητοποίηση των ορίων. Να’σαι καλά Γιάννη μας, που κοσμείς με την γραφή σου το site μας!

  • BizUpdate

  • Χορηγός Επικοινωνίας





  • Συνεντεύξεις

  • Εγγραφείτε στο newsletter μας

  • Facebook Watch: η νέα τηλεόραση είναι εδώ, της Κατερίνας Σταματελοπούλου

    Facebook Watch
    » Διαβάστε περισσότερα
  • Συνεργαζόμαστε με:

  • Ιστορίες που δεν σου είπαν

  • Υποστηρίζουμε το WWF Ελλάς

  • The #flusttags

Google+