Your world of Wordpress Themes, Wordpress Templates by WpDance

Home » flust-άρω » Η «ατυχήσασα» χήρα του Σικάγου, του Βαγγέλη Γεωργίου

Η «ατυχήσασα» χήρα του Σικάγου, του Βαγγέλη Γεωργίου

Βαγγέλης Γεωργίου Σεπ 05,2015 0 Σχόλια

Στα 1900 οι άνθρωποι έπεφταν σαν τα κοτόπουλα από ένα σωρό αρρώστιες και επιδημίες. Ακόμα και στις ανεπτυγμένες ΗΠΑ ο θάνατος ενός 60χρονου γείτονα ήταν ρουτίνα.

Αλλά όταν εκτός από τον γείτονα τον ακολουθούσαν τα παιδιά του και τα εγγόνια του τότε η ρουτίνα γινόταν κατάρα. Αυτό ακριβώς συνέβη σε μια μεγάλη αγροτική οικογένεια στο Barrington (Ιλινόις) των ΗΠΑ το 1893 όταν άφησε τον κόσμο ο πολύτεκνος 66άρης Fred Brindkamp.  Λίγο αργότερα ακολούθησε η κορούλα του, η 8χρονη Cora αλλά και η πιο μικρή του, η Florence που δεν είχε πατήσει ούτε τα 5 της χρόνια. Αρκετά χρόνια αργότερα τον Ιανουάριο του 1906 η 26χρονη Lillian προσβλήθηκε από μια οξεία νεφρίτιδα και υπέκυψε. Αυτό ήταν, η οικογένεια είχε κυριευτεί από σκοτεινές δυνάμεις, ακατανόητες, και η μητέρα, η Λουίζ τα μάζεψε και έφυγε στο Σικάγο βρίσκοντας παρηγοριά σε ένα νέο σύζυγο τον Charles Vermilya που εργαζόταν ως εισπράκτορας στην σιδηροδρομική εταιρεία Chicago & Northwestern.

Ο καημένος ο Charles όμως δεν μπόρεσε να χαρεί τη νέα του σύζυγο γιατί σε κάποια στιγμή υπέφερε από οξεία γαστρίτιδα από την οποία δεν μπόρεσε να συνέλθει αφήνοντας τον Αύγουστο του 1909 την Λουίζ για δεύτερη φορά χήρα. Ο έρμος ήταν «τυχερός» στην ατυχία του γιατί δεν έζησε για να δει τον 25χρονο γιό του –και θετό γιό της Λουίζ- να υποφέρει και να πεθαίνει από πυρετό μετά από ένα τσακωμό που είχε με την θετή του μάνα για κάτι περιουσιακά, τρέχα γύρευε δηλαδή. Και εκεί που η Λουίζ θρηνούσε τον θάνατο και του θετού της γιού έρχεται το 1910 ο θάνατος του γιού της, από τον πρώτο της γάμο, του Frank Brindkamp. Ο Frank πριν ξεψυχήσει πρόλαβε να πει στην αρραβωνιαστικιά του ότι «φεύγω με τον ίδιο τρόπο όπως ο πατέρας». Μιλάμε για πολύ θανατικό.

Η καημένη η Λουίζ έμεινε και πάλι μόνη της νοικιάζοντας πλέον δωμάτια του σπιτιού της σε οικότροφους όπως στον πυροσβέστη Jason Ruppert ο οποίος δεν πρόλαβε να απολαύσει τις φροντίδες της νοικοκυράς διότι αρρώστησε και πέθανε μέσα σε δύο μέρες τον Ιανουάριο του 1910. Δωμάτια υπήρχαν πάντως. Τον Μάρτιο του 1911 θα έμενε στο σπίτι ένας νέος νοικάρης ο σιδηροδρομικός υπάλληλος Richard Smith ο οποίος αφού εισέπραξε μια οξεία επίσης γαστρίτιδα θα μας άφηνε χρόνους και ένα αυτοκίνητο.

Λίγους μήνες αργότερα από το οικοτροφείο της Λουίζ πέρασε και ένας ένστολος νέος, ο  αστυνομικός Arthur Bisonette. Όταν η αρραβωνιαστικιά και ο πατέρας του Arthur πληροφορήθηκαν ότι ο άνθρωπος τους είχε αποδημήσει με το καλημέρα σας από την κα Λουίζ τα πράγματα άρχισαν να παίρνουν μια νέα τροπή. Οι αστυνομικοί παίρνοντας κατάθεση από τον πατέρα του δολοφονηθέντος συναδέλφου τους πήραν μια ενδιαφέρουσα πληροφορία: ο ίδιος o πατέρας του στο παρελθόν είχε βιώσει κάτι καψίματα στην κοιλιά ύστερα από ένα τραπέζι που του έκανε η σπιτονοικοκυρά του γιού του. Αυτό ήταν, το Σώμα μπήκε σε υποψία. Η αυτοψία στον Arthur έδειξε ότι ο γέρος του μάλλον δεν τα χε χαμένα καθότι το συκώτι του γιού του είχε μια πρασινωπή απόχρωση, ένδειξη ότι στο θύμα είχε χορηγηθεί αρσενικό. «Κα Λουίζ από δω και στο εξής είστε υπό κατ’οίκον περιορισμό». Η κατηγορούμενη θα ξεσπούσε σε κλάματα και θα χτυπιόταν ότι ήταν αθώα αλλά λίγο αργότερα θα ήταν πολύ ψύχραιμη. Η αστυνομία ήταν κάπως μπερδεμένη..

Το ζήτημα λοιπόν ήταν να δουν αν ο θάνατοι που ακολουθούσαν την ζωή της Λουίζας ήταν συμπτωματικοί ή συνδέονταν μεταξύ τους. «Ας ψάξουν όσο θέλουν» τους έλεγε, «γιατί δεν έχω τίποτα να φοβηθώ. Απλά ήμουν άτυχη που πέθαιναν οι άνθρωποί μου». Οι πολισμάνοι έπρεπε να βρουν κίνητρο. Σε μερικούς θανάτους πράγματι η κα Λουίζ είχε ισχυρό κίνητρο καθότι ο πρώτος συζυγικός θάνατος της απέφερε 5.000 δολάρια από την ασφάλεια, ο δεύτερος της άφησε 1.000 σε μετρητά και αυτός του γιού της γύρω στα 1.200 δολαριάκια. Δηλαδή η μανταμίτσα είχε γίνει μέσα σε λίγα χρόνια πλούσια, για την εποχή της, αλλά το ζήτημα ήταν για ποιο λόγο να ξεκλήρισε τα χαϊβάνια της. Ένας εργολάβος κηδειών από το Barrington, έλεγε για την κατηγορούμενη ότι «δεν έχω ξαναδεί γυναίκα να θέλει τόσο πολύ να εργάζεται με πτώματα γύρω της. Έδειχνε να το απολαμβάνει. Ποτέ μου δεν την προσέλαβα αλλά τριγύριζε λέγοντας παντού ότι εργαζόταν σε μένα. Σε κάθε θάνατο που άκουγε ερχόταν αμέσως στο σπίτι και στεκόταν πίσω μου για να φροντίσει το πτώμα. Και όχι μόνο αυτό αλλά η γυναίκα έδειχνε να ενθουσιάζεται στην σκέψη ενός μελλοντικού θανάτου». Μόνο μια νεκροφιλική ατυχήσασα χήρα θα μπορούσε να απολαμβάνει ότι ήταν… ατυχήσασα. Η Λουίζα λοιπόν θα χρησιμοποιούσε όλα τα όπλα της για να γοητεύσει τους άνδρες και να τους στέλνει στον άλλο κόσμο για να τους περιποιηθεί το άψυχο κορμί τους. Τώρα εδώ που τα λέμε δεν ήταν και καμία καλλονή ούτε και κανένα κοριτσάκι αλλά είχε τα ψηλά της ζυγωματικά -που σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη στο Πρίνστον εμπνέουν εμπιστοσύνη-  η φωνή της είχε μια περίτεχνη χροιά ενώ οι κλεφτές ματιές την κάνανε τους άνδρες να αισθάνονται άβολα σκύβοντας το κεφάλι. Η άτιμη έδειχνε μεγάλη φροντίδα για τους άνδρες που έμεναν στο σπίτι της ενώ και η μητρική στοργή που έδειχνε του γιού της στα παιδικά του χρόνια δεν προμήνυε τίποτα από αυτό που θα του έκανε όταν θα γινόταν άνδρας. Ρίχνοντας λίγο πιπεράκι αναμεμειγμένο με δηλητήριο στο γεύμα ήταν αρκετό για να δώσει έναν αργό και μαρτυρικό θάνατο σε όποιον δειπνούσε μαζί της.

Τέλος πάντων τα πράγματα δεν παίρνανε καλή τροπή για την Λουίζ και από τα τέλη Οκτωβρίου του 1911 η ρουφιάνα κάτω από την μύτη των αστυνομικών έριχνε από λίγο σπέσιαλ πιπέρι στο φαγητό της ώσπου στις 4 Νοεμβρίου στις αρχές Νοεμβρίου οι μπάτσοι την πήγανε άρον άρον στο νοσοκομείο όπου και θα την φρουρούσαν με μεγάλη ευλάβεια και φόβο. Διότι τελικά γλίτωσε τον θάνατο αλλά όχι και την μόνιμη παράλυση του κορμιού της. Η προσωπικότητα της Λουίζ είχε μπερδέψει ακόμα και τους ένορκους οι οποίοι δεν μπορούσαν να καταλήξουν αν αυτή η γυναίκα ήταν θύμα συμπαιγνίας, συμπτώσεων ή αν ήταν πράγματι κατά συρροή δολοφόνος.

Το αρσενικό που πότισε τα σπλάχνα της τους έβγαλε από τον κόπο…

Βαγγέλης Γεωργίου

Βαγγέλης Γεωργίου

Εμπνευστής και δημιουργός at greeklish.info
O Βαγγέλης Γεωργίου είναι ερευνητής δημοσιογράφος. Είναι δημιουργός του ιστότοπου δημόσιας διανόησης greeklish.info. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες και Ιστορία (Πάντειο Παν/μιο), Δημοσιογραφία στο Εργαστήρι Δημοσιογραφίας ενώ είναι κάτοχος Μεταπτυχιακού Διπλώματος Διεθνών Σχέσεων και Στρατηγικών Σπουδών. Έχει εργαστεί στο Ινστιτούτο Στρατηγικών και Αναπτυξιακών Μελετών και αργότερα στην τηλεόραση (εκπομπή "Πρωταγωνιστές"). Έκανε ερευνητικό ρεπορτάζ στο περιοδικό HotDoc του Κώστα Βαξεβάνη ενώ έχει συνεργαστεί ή συνεργάζεται με Εικονογραφημένη Ιστορία(εκ. Πάπυρος), protagon.gr, Ιστορικά Θέματα, Στρατιωτική Ιστορία, Lifo, flust.gr ενώ ανήκει στην ερευνητική ομάδα του ThePressProject.
Βαγγέλης Γεωργίου
Δημιουργός του πρώτου ιστότοπου δημόσιας διανόησης στην Ελλάδα(public intellectualism) greeklish.info.

Ετικέτες

Add To TwiiterRetweet This Post item information on FacebookShare This Stumble ThisStumbleUpon This Digg ThisDigg This Add To Del.icio.usBookmark This
Google+