Your world of Wordpress Themes, Wordpress Templates by WpDance

Home » flust-άρω » Ελευθερία ή θάνατος, της Χριστίνας Καλογεροπούλου

Ελευθερία ή θάνατος, της Χριστίνας Καλογεροπούλου

Χριστίνα Καλογεροπούλου Απρ 23,2015 0 Σχόλια

Όπως τόσο εύστοχα είχε διατυπώσει ο Άγγελος Τερζάκης, η ελευθερία προσδιορίζεται ευκολότερα αποφατικά, ως απουσία καταναγκασμού. Παρόλα αυτά, ο καταναγκασμός υπάρχει ολόγυρά μας σαν ένα αναρριχητικό, δηλητηριώδες φυτό που προσπαθεί να επιβληθεί στην περιοχή του.

Το Άλλο, το ξένο τρομάζει και ταράζει, στοχοποιείται κι εκδιώχνεται και αυτό που γνωρίζουμε, η δική μας εικόνα, καθίσταται η μοναδική, το δέντρο στην αυλή μας μετουσιώνεται σε ολόκληρο το δάσος στο οποίο πεισματικά θέλουμε να κατοικούμε, γιατί το όποιο βλέμμα μας στα γειτονικά δεντράκια απειλούν το βόλεμά μας και τη ραθυμία της άνοιξης που μας κάνει τόσο επιδεικτικά να ρεμβάζουμε, κάτω από τη σκιά.

Οι βαρύγδουπες τηλεοπτικές εικόνες με την ολοένα κι αυξανόμενη βία παίζουν ασταμάτητα στα μεσημβρινά δελτία με φωνές μονότονες, άηχες στην ουσία τους, να τις περιγράφουν δίχως ίχνος συναισθήματος και μέσα σε μερικά δευτερόλεπτα να μεταπηδούν από τις βάρκες με τους πρόσφυγες στη Μεσόγειο –γιατί περί προσφύγων, άμαχων πολέμου, κι όχι μεταναστών πρόκειται- και τις βιντεοσκοπημένες δολοφονίες ομήρων και αθώων από φανατισμένους Τζιχαντιστές της ISIS στα πιο αστεία βίντεο του κόσμου και στις αθλητικές ενημερώσεις. Και κάθε που βλέπω με τι προσήλωση παρακολουθεί το φιλοθεάμον κοινό τα ποδοσφαιρικά αποτελέσματα, ο νους μου ανατρέχει στην γνωριμία μου με τον Χρήστο Γιανναρά και στα λόγια του για το ποδόσφαιρο, γι’αυτή την αναγκαιότητα του «ανήκειν» σε κάτι, σε μια ποδοσφαιρική ομάδα, σε ένα δόγμα, σε μία παρέα, σε ένα πολιτικό κόμμα, γιατί το «ανήκειν» στον εαυτό έχει λησμονηθεί κι αντικατασταθεί. Και αυτό το «ανήκειν» φέρνει και φανατισμό και χλεύη και καταναγκαστική υπεράσπιση πεποιθήσεων -ομάδας, δόγματος, κόμματος- και κατ’επίφαση ιδεολογίας, που όσο περισσότερο τραντάζεται και κινδυνεύει να καταρριφθεί, τόσο πιο απειλητικοί γίνονται οι θιασώτες της, τόσο πιο ψηλά χτίζουν τα τείχη τους και τόσο περισσότερο πληθαίνουν οι βωμολοχίες προς το Άλλο.

Θυμόμαστε κάπου κάπου κι επικαλούμαστε όλο έπαρση και στόμφο και τους αρχαίους Έλληνες ως τον παράγοντα εκείνο που μας καθιστά ως «ράτσα» ανώτερη και πολυμήχανη σαν κάποιον άλλο Οδυσσέα. Εμείς και κανένας άλλος. Μα στην πραγματικότητα, τίποτα νέο δεν έχουμε προσφέρει, εμείς οι πολυμήχανοι  σε εκείνους τους Αρχαίους, εκείνους τους λαμπρούς, που θυμηδία μονάχα προκαλεί η όποια προσπάθειά μας για σύγκριση. Ξέρουμε τη ρήση του Αριστοτέλη για το ότι ο άνθρωπος είναι «φύσει κοινωνικό όν», όμως η πλειοψηφία μας δεν έχει διαβάσει κανένα έργο του από την αρχή έως το τέλος –σε μετάφραση, φυσικά, η κατανόηση αυτούσιου του αρχαίου κειμένου –της γλώσσας των προγόνων μας, πάντοτε- ούτε καν που υπονοείται. Αλλά ακόμα κι αν κρατήσουμε την ρήση και προσπαθήσουμε να την επιβεβαιώσουμε με εικόνες της πραγματικότητας, θα φανεί κι αυτή άτοπη και τελείως ασύγκλητη με αυτό που πραγματικά συμβαίνει ολόγυρα. Ο άνθρωπος βαδίζει εγκλωβισμένος στην μόνωσή του, κοινωνικά και ηθικά ανάλγητος μπρος στις εξελίξεις και με τον ατομισμό του στο ζενίθ. Τον ενδιαφέρει περισσότερο να ασχοληθεί με τη δουλίτσα του, το σπιτάκι του, την εξοδούλα του από το να ρίξει ένα βλέμμα στον κόσμο. Ξέρει απ’έξω κι ανακατωτά τις στυλιστικές επιλογές πολιτικών προσώπων πάσης φύσεως και τις σχολιάζει, μη δίνοντας την οποιαδήποτε σημασία στις ζωές που χάνονται καθημερινά.

Και η ελευθερία πεθαίνει κάθε μέρα, λίγο λίγο, αφού η όποια αίσθησή μας για κοινωνία χάνεται και ξεφτίζει. Η αξία της ζωής υποβαθμίζεται και αντικαθίσταται από ανούσιες ατομιστικές επιδιώξεις κι έτσι, η καθημερινότητα συνεχίζεται, και η ζωή ρηχαίνει «ως που να γίνει σα μια ξένη φορτική», που λέει κι ο στίχος. Εάν δεν έχει ήδη γίνει. Και μετά μας πείραξει η κακιά Ευρώπη –για τους μεν- και η κακιά κυβέρνηση –για τους δε.

Αλλά αυτά, είναι μια άλλη ιστορία που σύντομα θα γραφεί και το δικό της φινάλε…

Χριστίνα Καλογεροπούλου

Χριστίνα Καλογεροπούλου

Γεννήθηκε ένα ανοιξιάτικο πρωινό του Μαΐου. Ήταν 5 χρόνια πριν τη νέα χιλιετία. Αποφοίτησε από την Ελληνογερμανική Αγωγή και προσώρας φοιτά –προσπαθεί τουλάχιστον- στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών, στο τμήμα Φιλοσοφίας , Παιδαγωγικής και Ψυχολογίας. Μιλάει στα Αγγλικά, στα Γερμανικά και στα Γαλλικά. Λατρεύει τη λογοτεχνία, τον κινηματογράφο, τα ταξίδια και το κόκκινο κρασί. Τα υπόλοιπα, μέσα από την πένα της.
Χριστίνα Καλογεροπούλου

Add To TwiiterRetweet This Post item information on FacebookShare This Stumble ThisStumbleUpon This Digg ThisDigg This Add To Del.icio.usBookmark This
  • BizUpdate

  • Χορηγός Επικοινωνίας





  • Συνεντεύξεις

  • Εγγραφείτε στο newsletter μας

  • Facebook Watch: η νέα τηλεόραση είναι εδώ, της Κατερίνας Σταματελοπούλου

    Facebook Watch
    » Διαβάστε περισσότερα
  • Συνεργαζόμαστε με:

  • Ιστορίες που δεν σου είπαν

  • Υποστηρίζουμε το WWF Ελλάς

  • The #flusttags

Google+