Your world of Wordpress Themes, Wordpress Templates by WpDance

Home » flust-άρω » Δημόσιο: Αυτοί που φεύγουν και αυτοί που μένουν, του Μιχάλη Παπαμιχαήλ

Δημόσιο: Αυτοί που φεύγουν και αυτοί που μένουν, του Μιχάλη Παπαμιχαήλ

Μιχάλης Παπαμιχαήλ Ιουλ 15,2013 0 Σχόλια

Το Μνημόνιο θα φτιάξει τον κόσμο, «ο κόσμος να χαλάσει!». Ήρθε η σειρά του δημόσιου τομέα να μπει στο παιχνίδι των απολύσεων. Όπως κι αν το βαφτίσει κανείς, κατάργηση, διαθεσιμότητα ή απόλυση, το μέτρο της αποψίλωσης του δημοσίου από ανθρώπινο δυναμικό έρχεται να αμφισβητήσει εκ νέου την επαφή της κυβέρνησης και της τρόικα με την πραγματικότητα.

Παρατηρώντας εκ του σύνεγγυς τις πολιτικές επιλογές των περικοπών στη δημοτική αστυνομία και στα Επαγγελματικά Λύκεια, διαπιστώνουμε ότι υλοποιήθηκαν υπολογίζοντας με ακρίβεια το πολιτικό και κοινωνικό κόστος. Η κυβέρνηση βρήκε ποιους φορείς να χτυπήσει με την ελάχιστη δυνατή ζημιά στο κοινωνικό κεφάλαιο, περιορίζοντάς την στο προσωπικό ανθρώπινο δράμα όποιου έχασε την θέση εργασίας του. Χωρίς ιδιαίτερο κυνισμό, διαπιστώνουμε επίσης ότι, οι μερικές χιλιάδες που θα προστεθούν στη λίστα των ανέργων, ελάχιστα θα επηρεάσουν το συνολικό ποσοστό της. Επιπλέον, ιδιαίτερα αμφιλεγόμενο θεωρείται το έργο των φορέων του συγκεκριμένου παραδείγματος. Δυστυχώς, το έργο που αμφισβητείται δεν είναι αυτό για το οποίο δημιουργήθηκαν και θα έπρεπε να επιτελούν, αλλά αυτό που επιτελούν τελικά.

Η θέση υπεράσπισης της δημοτικής αστυνομίας, που βασίζεται στην στέρηση εσόδων από τους ΟΤΑ, βρίσκει τον απλό αντίλογο του υπολογισμού που προανέφερα. Η κυβέρνηση έβαλε κάτω τα νούμερα και είδε ότι θα κερδίσει περισσότερα από την κατάργηση του φορέα, παρά από την λειτουργία του. Όσον αφορά στα ΕΠΑΛ, πρόκειται για ένα θεσμό που, έτσι κι αλλιώς, πνέει τα λοίσθια εδώ και χρόνια. Πρόκειται για ένα θεσμό παραγωγής «βοηθών». Δεν καταρτίζει επαγγελματίες, δεν εφοδιάζει ανθρώπους με τυπικά προσόντα και δεν προσφέρει πραγματικές διεξόδους βιοπορισμού, γι’ αυτό δεν ήταν ελκυστικός. Οι πολιτικές που υπονόμευσαν την ελληνική τεχνική εκπαίδευση έφεραν το ποσοστό συμμετοχής σε αυτή στο 22%, σύμφωνα με στοιχεία του Ευρωπαϊκού Κέντρου για την Ανάπτυξη της Επαγγελματικής Κατάρτισης (Cedefop). Το αντίστοιχο ποσοστό για την Ιταλία είναι 26,5%, για την Λετονία 34,4%, ενώ για άλλες 11 ευρωπαϊκές χώρες τα ποσοστά ξεκινούν από το 46% της Αυστρίας και φτάνουν μέχρι το 68% της Ολλανδίας. Ανατριχιάστε ελεύθερα αναλογιζόμενοι ότι, η Ελλάδα που ζούμε τώρα, είναι η χώρα όπου 3 στους 5 (περίπου) είναι επιστήμονες…!

Παρατηρώντας τις πολιτικές επιλογές εκ του μακρόθεν, διαπιστώνουμε ότι η ευρωπαϊκή πολιτεία προτιμά να διατηρεί παροπλισμένους μερικά εκατομμύρια ανθρώπους, μαζί με τα προσόντα, τις γνώσεις και τις δεξιότητές τους. Εκ του μακρόθεν, δεν υφίσταται ουδέποτε ουδεμία κοινωνικοπολιτική συνθήκη που να καθιστά ορθή την συγκεκριμένη πρακτική. Το προσωπικό ανθρώπινο δράμα του απολυμένου δεν οφείλεται στην απώλεια της εργασίας του καθεαυτή, αλλά στις αντίξοες συνθήκες εύρεσης της επόμενης. Ο κόσμος χάλασε.

Μιχάλης Παπαμιχαήλ

Μιχάλης Παπαμιχαήλ

Γεννήθηκα στην Ρόδο τον Νοέμβριο του 1983. Σπούδασα στην Αθήνα στο τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου με κύκλο σπουδών πολιτικής ανάλυσης. Εργάστηκα στην Αθήνα ως συντάκτης, μεταξύ άλλων, για το αδικημένο περιοδικό CENTRO και επέστρεψα στο νησί για να υπηρετήσω. Για ένα φεγγάρι βρέθηκα στην εφημερίδα ΠΡΟΟΔΟ και συνεργάζομαι ακόμα με το περιοδικό ΛΩΤΟΣ. Όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω κειμενογράφος.
Μιχάλης Παπαμιχαήλ

Add To TwiiterRetweet This Post item information on FacebookShare This Stumble ThisStumbleUpon This Digg ThisDigg This Add To Del.icio.usBookmark This
  • BizUpdate

  • Χορηγός Επικοινωνίας





  • Συνεντεύξεις

  • Εγγραφείτε στο newsletter μας

  • Facebook Watch: η νέα τηλεόραση είναι εδώ, της Κατερίνας Σταματελοπούλου

    Facebook Watch
    » Διαβάστε περισσότερα
  • Συνεργαζόμαστε με:

  • Ιστορίες που δεν σου είπαν

  • Υποστηρίζουμε το WWF Ελλάς

  • The #flusttags

Google+