Your world of Wordpress Themes, Wordpress Templates by WpDance

Home » flust-άρω » Βροχή μου, της Μαρίνας-Μαρίας Βασιλείου

Βροχή μου, της Μαρίνας-Μαρίας Βασιλείου

xflusters Ιαν 13,2013 1 Σχόλιο

Γνωστοί, άγνωστοι γνωστοί και άγνωστοι παντελώς τρέχουν να προστατευτούν από την βροχή. Και εσύ μένεις εκεί. Στο παγκάκι που ήσουν και πριν. Χαμογελάς που βρέχεσαι. Ξέρεις πόσο λυτρωτική είναι η βροχή και τα νερό. Ξέρεις πόσο όμορφο είναι το παιχνίδισμα με τις ψιχάλες. Όλοι φεύγουν. Όχι μην φύγεις, όχι εσύ. Όχι δεν θα αντέξω να καταλάβω ότι και εσύ φοβάσαι την βροχή. Ποιος ο λόγος; Δεν νοιώθεις ότι ξεπλένονται από πάνω σου όλες οι αμαρτίες, όλος ο πόνος, όλη η οδύνη και κάθε ίχνος φόβου και δειλίας; Νοιώθεις ξαναγεννημένος και πανέτοιμος για να ανέβεις την όποια ανηφορική οδό σου παρουσιαστεί. Και επιπλέον μια τόσο γλυκιά ηρεμία σε κυριεύει. Μια μικρή νεράιδα έδιωξε τα πάντα με το ραβδί της και επιπλέον σου έδωσε την απαιτούμενη αστερόσκονη για να πετάς. «Θα την χρειαστείς», σου είπε και εσύ σιωπηλά την δέχτηκες.

Ξέρεις ότι πλέον εξαγνισμένος και «καθαρός», ανάλαφρος και αέρινος θα μπορείς να πετάξεις, θα μπορείς να μοιράζεις χαμόγελα και αισιοδοξία. Και κάθεσαι λοιπόν εκεί. Μέσα στην μέση της πλατείας στο παγκάκι σου σηκώνεις το κεφάλι και νιώθεις τις ψιχάλες να πέφτουν στο πρόσωπό σου. Κοιτάς πόσο όμορφη βρεγμένη και άδεια είναι η πλατεία, πως οι άνθρωποι φοβούνται να κάνουν οτιδήποτε θα τους χαλάσει μια εικόνα προγραμματισμένα και προμελετημένα στημένη. Αρχίζει να δυναμώνει η βροχή. Γελάς δυνατά. Κοιτάς εκείνον που έχεις απέναντί σου. Ξέρεις ακόμα και εκεί να μην ήταν θα τον ένιωθες τόσο κοντά σου. Γιατί ξέρεις ότι εκείνος ακόμα και την πιο μικρή σου ιδιοτροπία, την πιο μεγάλη σου τρέλα θα την αγκαλιάσει, θα την δεχτεί.

Η βροχή πέφτει με μεγάλη δύναμη, αρχίζει πλέον και κοκκινίζει το δέρμα σου από την φόρα. Τα μαλλιά σου έχουν κολλήσει στο πρόσωπο. Η μάσκαρα έχει κυλήσει στα μάγουλα σου. Ο κύκλος σου ολοκληρώθηκε. Πιο ήρεμη πλέον σηκώνεσαι αργά και κατευθύνεσαι σε ένα «ασφαλές» μέρος. Ελαφροπάτητη (και προφανώς κουβαλώντας και «μεγάλη» τις παιδικές σου ιστορίες – για όσους κατάλαβαν το ελαφροπάτητη) και φανερά ανακουφισμένη στέκεσαι στο ασφαλές μέρος. Σε κοιτούν διερευνητικά οι γύρω σου. Απόψε ξαναγεννήθηκα θέλεις να φωνάξεις. Να στριγκλίζεις την ευτυχία σου. Να μην κρυφτεί πλέον καμιά χαρά στα άδυτα της ψυχής σου, κάθε πόνος να τρομάξει κ να φύγει μακριά. Όπως μακριά τον πήρε η βροχή.

Και πλέον ξέρεις. Θα βάλεις ένα ποτήρι κρασί και μουσική. Πολύ μουσική. Tom waits για απόψε. Όσο ακατέργαστη είναι η μουσική του τόσο ακατέργαστη και ασχημάτιστη πλέον είναι κ η ψυχή σου. Αναγεννημένη και έτοιμη να δεχτεί νέες εμπειρίες…

Ετικέτες

Add To TwiiterRetweet This Post item information on FacebookShare This Stumble ThisStumbleUpon This Digg ThisDigg This Add To Del.icio.usBookmark This
  • BARBARA

    Ναι είναι λυτρωτικό. Και την Πέμπτη το βραδυ βγήκα με τους γιους μου στη βροχή και χορέψαμε. Και περάσαμε τέλεια. (μαμά ήταν και γ…ω μου είπε ο μικρός.Στην επόμενη βροχή θα το ξανακάνουμε? Και στην επόμενη και στη μεθεπόμενη). ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!!!!

  • BizUpdate

  • Χορηγός Επικοινωνίας





  • Συνεντεύξεις

  • Εγγραφείτε στο newsletter μας

  • Facebook Watch: η νέα τηλεόραση είναι εδώ, της Κατερίνας Σταματελοπούλου

    Facebook Watch
    » Διαβάστε περισσότερα
  • Συνεργαζόμαστε με:

  • Ιστορίες που δεν σου είπαν

  • Υποστηρίζουμε το WWF Ελλάς

  • The #flusttags

Google+