Your world of Wordpress Themes, Wordpress Templates by WpDance

Home » art-flust » Βιβλία-αξίες: «Το Χαστουκόδεντρο» Άρης Μαραγκόπουλος (εκδόσεις ΤΟΠΟΣ)

Βιβλία-αξίες: «Το Χαστουκόδεντρο» Άρης Μαραγκόπουλος (εκδόσεις ΤΟΠΟΣ)

xflusters Δεκ 23,2012 0 Σχόλια

Είναι το τελευταίο βιβλίο του πολυγραφότατου και σημαντικού  συγγραφέα της σύγχρονης Ελλάδας Άρη Μαραγκόπουλου. » Το Χαστουκόδεντρο » είναι ένα μυθιστόρημα για την αγωνία της μεταπολεμικής Ελλάδας να σταθεί με αξιοπρέπεια στα πόδια της στους πιο αναξιοπρεπείς καιρούς. Παραθέτουμε απόσπασμα του βιβλίου: 

«…Φανταχτερές κυρίες πλημμύριζαν τον πεζόδρομο με τα καφέ που συναντιόταν ο Βενιαμίν με τον Τόνι. Οι “τάξεις του εχθρού”: εδώ σύχναζαν τα μεσαία (ασταθή σε επίπεδο μακροοικονομίας) στρώματα των επιχειρηματιών, των δημοσιογράφων και των πολιτικών μαζί με κάποιους άσχετους, λιγότερο ευνοημένους από τον καιρό, που κοντά τους ζητούσαν να ξεκλέψουν μια μυρωδιά από την αίγλη αυτού του είδους.

Οι αεράτες, καλοσχηματισμένες, ξεκούραστες, περιποιημένες κυρίες, που τα ψηλά τακούνια τους δυσκολεύονταν να ισορροπήσουν στο πλακόστρωτο του πεζόδρομου με τα κοσμηματοπωλεία και τις ακριβές μπουτίκ, ήταν όλες πόρνες, πουλημένες κατ’ αποκλειστικότητα σε πολυεθνικές εταιρείες ειδών πολυτελείας. Οι προαγωγοί τους που, για εντελώς προσχηματικούς λόγους, τις αποκαλούσαν “συζύγους” (μεγαλοπολιτικοί, μεγαλοδικηγόροι, μεγαλογιατροί, μεγαλοδημοσιογράφοι, μεγαλοκατασκευαστές, γενικώς καλοπληρωμένοι μεγαλοπελάτες του καχεκτικού ελληνικού κράτους) τις είχαν αγοράσει εύκολα, γρήγορα, χωρίς πολλά πολλά. Fast food, fast fuck, fast money. Γρήγορα, εύκολα, φτηνά.

Οι κυρίες αυτές κυκλοφορούσαν σε εκδοχές όσες και οι αμερικάνικες κουκλίτσες που συνοψίζουν το ιδανικό τους: Πόρνες-Μπάρμπι. Με προκλητικά φροντισμένα στήθη, πόδια, νύχια, μαλλιά, πρόσωπα, επιδερμίδα. Οι κυρίες αυτές, σκεφτόταν ο Μπεν, γαμάνε ό,τι κοστίζει ακριβά. Εκτιμούν τα πάντα ψυχρά, με κριτήριο το κόστος διαβίωσης: της δικής τους. Θα μπορούσαν να εργάζονται ως ορκωτοί λογιστές. Με μια ματιά καταλαβαίνουν πόσο κοστίζει ένας άντρας απέναντί τους, τι θα τους χρειαστεί να κάνουν, ποιον ακριβώς ρόλο θα υποδυθούν ώστε να έχει εκείνος την απαραίτητη ψευδαίσθηση ότι τις αγοράζει σε συμφερτική τιμή κι ότι πρέπει να τις κατέχει προς το συμφέρον του. Λογιστές-πόρνες.

Ο Βενιαμίν τις παρακολουθούσε σαν πενθών συγγενής τους. Δεν αισθανόταν και περίφημα που έπρεπε να κάθονται σ’ αυτόν τον μοδάτο πεζόδρομο. Ο “μέσος άνθρωπος” κατάφερε, τα τελευταία είκοσι, τριάντα χρόνια, να ζήσει επιτέλους για λίγο το όνειρο της χώρας που υποκρίνεται ότι μισεί, το γερασμένο αμερικάνικο όνειρο της πιστωτικής κάρτας: σπίτι / αυτοκίνητο / τηλεόραση / παιδί. Οι άντρες αυτών των γυναικών είχαν βγάλει γρήγορα λεφτά μαθαίνοντας γρήγορα ότι κι αυτοί μπορούν να κλέψουν, να λαδώσουν, να εξαπατήσουν το από καταβολής του διεφθαρμένο Δημόσιο. Ή να κλέψουν, να λαδώσουν, να εξαπατήσουν όσους συνεργάζονται με το Δημόσιο. Και να κλέψουν, να λαδώσουν, να εξαπατήσουν ως γιατροί, δικηγόροι, αρχιτέκτονες, πολιτικοί μηχανικοί, μεσίτες, όλων των προηγουμένων. Και να κλέψουν, να λαδώσουν, να εξαπατήσουν ως πολιτικοί ή σταρ των ειδήσεων της απάτης και της κλεψιάς στις εφημερίδες και στην τηλεόραση.

“Πλουτίσαντες κατά την μεταπολίτευση” ήταν όλοι αυτοί οι αραγμένοι γύρω του (ο Θεόδωρος Κάγκαλος ανάμεσά τους) που έπιναν νευρικά καφέδες και έτρωγαν αγχωτικά, συνοδεία υστερικών, πλουμιστών, λογιστών-Μπάρμπι. Δεν έμοιαζαν καθόλου με Έλληνες και στις συζητήσεις τους καταριόντουσαν συνέχεια την Ελλάδα των άλλων – καθώς οι ίδιοι αισθάνονταν τουρίστες εδώ. Ποιων άλλων; Δεν υπήρχαν άλλοι.

Ό,τι έλεγαν, ό,τι συζητούσαν, ό,τι σχολίαζαν ήταν αδιάφορο, αηδιαστικό, ενοχλητικό για τον Βενιαμίν. Δεν ήταν καν αστείο. Δεν ήταν τίποτε. Ήταν η μεταμόρφωση της πλήξης σε χίλια πρόσωπα. Ο Βενιαμίν δεν έβλεπε πουθενά την ανέξοδη αγάπη σ’ αυτόν τον κόσμο. Πουθενά. Ο Δάντης, στη μακρινή εποχή του, δεν μπορούσε να φανταστεί έναν κόσμο τόσο εγωιστή, τόσο άδειο, τόσο εγωιστή, τόσο επίπλαστο, τόσο ακαλλιέργητο στην αγάπη, τόσο εχθρικό στην αλληλέγγυα αγάπη, στην απερίγραπτη αγάπη για τα μικρά πράγματα που δεν αγοράζονται. Τόσο ανίκανο να μοιραστεί οτιδήποτε. Αν ζούσε σήμερα ο Δάντης, σκεφτόταν ο Μπεν, την Κόλαση θα την περιέγραφε μέσα σ’ ένα τέτοιο καφέ, πάνω σ’ ένα τέτοιο πεζόδρομο του αγοραίου συρμού που τον πνίγει το αιωρούμενο καυσαέριο, με γυναίκες και άντρες πολύ της μόδας, υπόδουλους σε πολυεθνικές επιχειρήσεις πολύ της μόδας, με ρούχα και συμπεριφορές πολύ της μόδας – και που, γι’ αυτό ακριβώς, ζούνε με πολύ παλιομοδίτικες ιδέες: περισσότερο (δανεικό) χρήμα, όλο και περισσότερο χρήμα, όλο και πιο κοντά στον ανακουφιστικό θάνατο αυτής της πόρνης χώρας μ’ αυτούς τους υποταγμένους ιθαγενείς».

 

Απόσπασμα από το «Χαστουκόδεντρο» σελ. 398-400.

Add To TwiiterRetweet This Post item information on FacebookShare This Stumble ThisStumbleUpon This Digg ThisDigg This Add To Del.icio.usBookmark This
  • BizUpdate

  • Χορηγός Επικοινωνίας





  • Συνεντεύξεις

  • Εγγραφείτε στο newsletter μας

  • Facebook Watch: η νέα τηλεόραση είναι εδώ, της Κατερίνας Σταματελοπούλου

    Facebook Watch
    » Διαβάστε περισσότερα
  • Συνεργαζόμαστε με:

  • Ιστορίες που δεν σου είπαν

  • Υποστηρίζουμε το WWF Ελλάς

  • The #flusttags

Google+